บาร์คัสใช้หัวแม่มือคลึงเล่นที่ริมฝีปากของเธออย่างหยอกเย้า พลางแนบสันจมูกโด่งคมลงตรงบริเวณขมับ
“วันนั้น... ผมจะทำให้ห้องนอนมืดสนิทครับ”
ทาเลียที่ซบไหล่พิงแผงอกกว้างพลางกลอกตาไปมาอย่างสับสน ค่อยๆ พยักหน้าตอบรับอย่างช้าๆ
เขาเชยคางของเธอขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่ง
ในวินาทีที่เธอเริ่มรู้สึกถึงความอัปยศที่ยากจะอธิบายจนอยากจะวิ่งหนีไป บาร์คัสก็โน้มริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้มันเป็นเพียงการจูบเบาๆ ราวกับนกที่กำลังเอาจะงอยปากมาไซ้กัน
สัมผัสที่แผ่วเบาประดุจขนนกนั้นกลับสั่นคลอนหัวใจส่วนลึกของเธอจนพังทลาย ทาเลียหลับตาแน่นเพื่อปฏิเสธข้อเท็จจริงนั้น
นับจากวันนั้น ทาเลียก็เริ่มพำนักอยู่ที่ห้องนอนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ โดยใช้ข้ออ้างว่าเพื่อเฝ้าดูอาการและจับผิดนักเวทรักษาที่ดูไม่น่าไว้วางใจคนนั้น
ทว่าแม้กระบวนการรักษาจะเสร็จสิ้นลงเธอก็ยังไม่ยอมออกจากห้อง
เธอทำทีเป็นจำใจตอบรับคำขอที่ให้ช่วยป้อนยา แล้วก็นอนอ้อยอิ่งจนเผลอหลับไปบนเตียงของเขาอยู่บ่อยครั้ง มันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือนหลังจากที่เธอเคยแผดเสียงประกาศกร้าวว่าจะขอกลับไปนอนห้องตัวเองให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
เธอรู้สึกระอาในตัวเองเหลือเกิน แต่ทาเลียก็พยายามหาเหตุผลร้อยแปดมาเพื่อสร้างความชอบธรรมให้แก่การกระทำของตนเอง
นี่มันก็แค่การเปลี่ยนแปลงชั่วคราวเท่านั้นแหละ
เป็นเพราะเขาบาดเจ็บ และฉันก็แค่ทำใจแข็งสะบัดทิ้งคนเจ็บไม่ลง ก็เลยยอมประนีประนอมแค่ชั่วคราวเท่านั้น
ทาเลียตั้งใจไว้ว่า ทันทีที่บาร์คัสฟื้นตัวสมบูรณ์ เธอจะถอยกลับไปยืนอยู่หลังเส้นที่เธอขีดไว้ตามเดิม
ด้วยเหตุนี้ ความโกรธที่เธอมีต่อบาร์คัสผู้ไม่ยอมดูแลร่างกายตัวเองอย่างเหมาะสมจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล เพราะยิ่งเขาหายช้าเท่าไหร่ สภาวะที่คลุมเครือแบบนี้ก็จะยิ่งยืดเยื้อต่อไปไม่ใช่หรือไง
ทาเลียที่เฝ้ารอมาทั้งวัน ระเบิดคำตำหนิใส่บาร์คัสทันทีที่เขาเดินกลับเข้ามาในห้องในช่วงดึก
“นายน่ะไม่มีสิทธิ์มาจุกจิกเรื่องสุขภาพของฉันอีกต่อไปแล้วนะ”
บาร์คัสที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมาให้
ทาเลียโยนหนังสือที่วางอยู่บนตักทิ้งแล้วกระโดดลงจากเตียงพลางขึ้นเสียงใส่เขา
“ทั้งที่มีสภาพร่างกายแบบนั้น แต่นายยังออกไปโหมงานหนักเป็นวัวเป็นควายทุกวัน! เมื่อเช้ามืดยังมีไข้ขึ้นอยู่เลยแท้ๆ...”
“ร่างกายของผมปกติดีครับ”
บาร์คัสตอบโต้กลับอย่างเรียบเฉยพลางถอดเสื้อนอกออก
ทาเลียถลึงตาใส่เขา
“ไม่จริงสักหน่อย ตัวนายน่ะร้อนกว่าปกติเห็นๆ”
“ถ้าเป็นแบบนั้น... สาเหตุก็คงไม่ได้มาจากอาการไข้หรอกครับ”
ทาเลียที่ทำหน้ามึนงงอยู่ครู่หนึ่งพลันใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงพูดเรื่องพรรค์นั้นออกมาได้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว ดูเหมือนสำหรับเขาแล้ว คำว่าความอัปยศคงจะเป็นแนวคิดที่ไม่มีอยู่จริง
ทาเลียกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า
“พิษมอนสเตอร์ยังไหลเวียนอยู่ในตัวนะ มันจะไปปกติดีได้ไง จนกว่าจะถอนพิษหมด นายควรจะพักผ่อนให้เพียงพอสิ”
“ช่วงหลังมานี้ผมก็รีบจบงานและกลับมาเร็วขึ้นกว่าปกติแล้วนะครับ”
บาร์คัสตอบกลับอย่างแห้งแล้งพลางปลดสายคาดกระบี่วางไว้ที่แท่นวาง
ทาเลียแค่นหัวเราะ
ตารางงานของเขาที่เธอเค้นถามเอาจากพ่อบ้านมาได้ในวันนี้ มันแทบไม่ต่างจากการถูกลงทัณฑ์ ต่อให้เป็นนักบวชที่เคร่งครัดที่สุดในอารามก็ยังสงสัยว่าจะใช้ชีวิตแบบนี้ได้จริงหรือ
ทุกเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น บาร์คัสจะลุกจากเตียงมุ่งหน้าไปที่ลานฝึกซ้อม หลังจากฝึกปรือวิชาการต่อสู้เสร็จ เขาก็จะมุ่งหน้าไปยังฐานทัพทหารเพื่อตรวจสอบสภาพการฝึกของแต่ละหน่วย ตรวจรับทหารใหม่ และดูแลจัดการยุทโธปกรณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะเริ่มจัดการงานเอกสารและอนุมัติต่างๆ
หลังจากนั้นเขายังต้องตรวจสอบเรื่องร้องทุกข์ที่มาจากทั่วทุกสารทิศในแดนตะวันออก พบปะกับเหล่าสมาชิกสภาเมืองเพื่อหารือเรื่องนโยบาย และในบางครั้งยังต้องไปร่วมงานที่วิหารหลวงจัดขึ้นหรือการประชุมสมาพันธ์ขุนนางอีกด้วย
มันน่าเหลือเชื่อเกินไปที่คนคนเดียวจะจัดการเรื่องมากมายขนาดนี้ได้ในคราวเดียว
เธอพึมพำออกมาด้วยความกระวนกระวาย
“ต่อให้เป็นคนร่างกายแข็งแรงแค่ไหน ถ้าใช้ชีวิตแบบนายน่ะอีกไม่นานก็ต้องตายแน่”
“ผมได้รับการฝึกฝนให้จัดการตารางงานแบบนี้มาตั้งแต่อายุแปดขวบแล้วครับ ไม่ต้องกังวลไป ผมจะไม่ทำให้คุณต้องกลายเป็นแม่ม่ายหรอก”
ทาเลียกำหมัดแน่นเมื่อได้รับคำตอบที่แสนจะไม่ใส่ใจนั้น ถ้าเขากำลังอยู่ในสภาวะปกติละก็ เธอคงจะขว้างหมอนใส่ใบหน้าแสนนิ่งเฉยนั้นไปแล้ว
“นายมั่นใจได้ยังไงฮะ? คนที่ตายเพราะทำงานหนักเกินไปทุกคนก็พูดแบบนายนี่แหละ มั่นใจในสุขภาพตัวเองแล้วจู่ๆ วันหนึ่งก็ล้มฟุบลงไปและไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีกเลย! คอยดูเถอะ ถ้ายังใช้ชีวิตแบบนี้ละก็ นายเองก็คงอีกไม่นานหรอก”
“...ที่พูดมานี่คือกำลังเป็นห่วง หรือกำลังสาปแช่งกันแน่ครับ?”
บาร์คัสที่กำลังปลดกระดุมเสื้อดับเบล็ตอยู่หันกลับมามองเธออย่างทำตัวไม่ถูก
ทาเลียแสยะยิ้มประดุจแมวป่าที่กำลังแยกเขี้ยวพิษ
“นาย... คิดว่าเป็นแบบไหนล่ะ?”
บาร์คัสหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะทอนหายใจแผ่วเบา เขาถอดเสื้อทิ้งไว้บนเก้าอี้
ทาเลียที่เห็นแผงอกเปลือยของเขาภายใต้แสงไฟเผลอหอบหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ผ้าพันแผลที่เธอเป็นคนเปลี่ยนให้เมื่อคืนก่อน ยามนี้ถูกแกะออกไปจนหมดสิ้นแล้ว
เธอเดินเข้าไปใกล้และสำรวจที่หัวไหล่ของเขาอย่างละเอียด บาดแผลที่เคยมีกลับเหลือเพียงร่องรอยจางๆ เท่านั้น
“เกิดอะไรขึ้น? ไหนบอกว่าต้องรออีกวันถึงจะหายสนิทไง”
“ดูเหมือนขี้ผึ้งที่นักเวทรักษาคนนั้นปรุงมาจะให้ผลดีกว่าที่คิดครับ ทันทีที่ตรวจสอบว่าอาการติดพิษหายไปแล้ว ผมก็ให้พระคาร์ดินัลช่วยใช้วิชาส่งพลังรักษาต่อทันที”
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก
“กะ-ก็ดีแล้วนี่”
ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวถอยหลังด้วยความขัดเขิน นิ้วมือที่สวมถุงมือหนังของเขาก็ยื่นมาสัมผัสที่ใบหน้า
“ทีนี้เบาใจขึ้นหรือยังครับ?”
บาร์คัสถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
เธอรู้สึกเย็นวาบประดุจถูกสุนัขล่าเนื้อที่เธอเคยคิดว่าเชื่องและควบคุมได้ง่ายหันกลับมาขบเข้าที่ลำคอ
ทาเลียสะบัดหน้าหนีสัมผัสจากมือของเขาแล้วตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย
“อือ ทีนี้ก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วล่ะ”
ความเงียบที่แสนอึดอัดเข้าปกคลุมห้อง
ทาเลียที่กำลังก้มมองเงาของเขาทอดยาวอยู่บนพรม ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่จมอยู่ในความคิดของเขากำลังก้มลงมองเธอในระยะประชิด
เขาช่วยปัดปอยผมออกจากหน้าผากให้พลางถามว่า
“คุณอยากให้ผมทำยังไงครับ?”
ทาเลียกำชายกระโปรงไว้แน่น รู้สึกเหมือนริมฝีปากแห้งผากประดุจทะเลทราย
“ฉัน...”
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงได้ทำเฉไฉแบบนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอก็คือคนที่คอยเร่งรัดให้เขารีบหายเพื่อที่จะได้มีความสัมพันธ์กันไม่ใช่หรือไง ยามนี้เมื่อเขาหายดีแล้ว เธอก็ควรจะเรียกร้องหน้าที่บนเตียงจากเขาตามแผนที่วางไว้สิ
เธอเม้มริมฝีปากที่แห้งกรังพลางขยำชายกระโปรงแน่น ทันใดนั้นน้ำเสียงทุ้มที่ดูจะปลอบประโลมก็ดังกังวานขึ้นเหนือศีรษะ
“ถ้าคุณไม่ต้องการ ผมจะรอต่อไปครับ”
ทว่ามือหนากลับโอบรอบเอวของเธอไว้สื่อนัยว่าเขาจะไม่ยินยอมให้เธอเดินออกจากห้องนี้ไปไหนทั้งนั้น
ทาเลียเงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก
ถ้าจะไม่มีความสัมพันธ์ทางกายกัน ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่อ... แต่ทำไมฉันถึงสะบัดมือนี้ทิ้งไม่ลงกันนะ? แล้วนายน่ะ... ทำไมถึงอยากให้ฉันอยู่ข้างๆ นักล่ะ?
แค่ได้อยู่ร่วมกันทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็นับว่าเพียงพอแล้วงั้นเหรอ?
มันดูเหมือน... ความรักแม่แต่นิดเดียวเลยไม่ใช่หรือไง
พริบตานั้นความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับความหวาดกลัวก็แล่นพล่านไปตามแนวกระดูกสันหลัง รู้สึกเหมือนกำลังยืนเปลือยกายอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงที่ผู้คนชุกชุม
เธอรวบมือที่สั่นเทาเข้าหากันแน่น
อย่าคาดหวังนะ ห้ามคาดหวังอะไรเด็ดขาด เธอเค้นเสียงที่สั่นพร่าออกมาอย่างยากลำบาก
“ดับ... ดับไฟให้หมดที”
ความรู้สึกเดียวที่เหลืออยู่คืออยากจะซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด ยอมแม้กระทั่งจะขาดใจตายอยู่ตรงนี้
เธอเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน
“ตอนนี้เลย เดี๋ยวนี้”
“...คุณโอเคจริงๆ เหรอครับ?”
“ทำไมฉันจะไม่โอเคด้วยล่ะ?”
ทาเลียตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะเยาะ
“สิ่งที่ฉันต้องการจากนายมีเพียงเท่านี้แหละ ส่วนอย่างอื่น... ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”
ความรู้สึกที่แสนจะละเอียดอ่อนพาดผ่านใบหน้าของเขาไปครู่หนึ่ง ทว่าเธอไม่อยากจะหาคำตอบเลยว่ามันคืออะไร
ทาเลียจ้องมองที่พื้นนิ่งเพื่อทนรับความเงียบที่แสนจะเสียดแทง
ในที่สุดเขาก็หันหลังกลับและเริ่มดับแสงไฟทุกดวงภายในห้อง ทว่าแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากลับทำให้ห้องยังคงสว่างไสว
ทาเลียเร่งรัดด้วยเสียงที่ติดขัดในลำคอ
“ปิดม่านด้วย”
ชายหนุ่มก้าวเดินไปยังหน้าต่างด้วยจังหวะที่ช้าจนน่าโมโห ทว่าเขากลับไม่ยอมปิดม่านลงเสียที ทำเพียงแค่เงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ส่องประกายชัดเจนอยู่ครู่หนึ่ง
ทาเลียที่ถูกความหวาดกลัวที่ระบุสาเหตุไม่ได้เข้าครอบงำ จ้องมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงนั้นนิ่ง
ในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งคล้ายกำลังจมอยู่ในความคิดก็หันหลังกลับมาเดินตรงหาเธออย่างรวดเร็ว
ทาเลียก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ บาร์คัสเอื้อมมือมาอุ้มร่างของเธอขึ้นแนบอกและมุ่งหน้าตรงไปยังเตียงทันที ทาเลียดิ้นรนตามสัญชาตญาณ
“ไม่นะ! บอกให้ปิดม่านไง!”
“สิ่งที่ท่านหญิงไม่อยากให้มองเห็น... ผมจะไม่มองมันเด็ดขาดครับ”
บาร์คัสวางเธอลงบนฟูกพลางกระซิบที่ข้างหู
ทาเลียสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น บาร์คัสที่โน้มตัวลงมาเหนือร่างใช้ผ้าห่มผืนหนาห่อหุ้มร่างกายของทั้งสองคนเอาไว้ด้วยกัน
บาร์คัสสัญญาว่าจะทำให้ห้องนอนมืดสนิทในวันนั้น และเมื่อถึงเวลาเขาก็ปกป้องสิ่งที่ทาเลียไม่อยากให้ใครเห็นด้วยผ้าห่มผืนหนา
กำลังโหลดความเห็น...