“ถ้าไม่ยกโทษให้แล้วจะทำไมล่ะครับ?”
น้ำเสียงของเขาพลันต่ำลงขรึมลึก
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อช่วงไหล่ที่หดเกร็งดั่งถูกบีบรัด
ในดวงตาสีน้ำเงินที่เข้ามาประชิดจนเกือบชิดติดปลายจมูกนั้น สะท้อนภาพของเธอที่แข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยความประหม่า
เขาพันเส้นผมที่เคยหยอกเย้าอย่างไม่ใส่ใจไว้รอบนิ้วมือพลางเอ่ยต่ออย่างหน้าตาเฉย
“จะมาหาผมเพื่อสั่งสอนเหมือนอย่างวันนี้อีกเหรอ?”
ความร้อนที่แผดเผาพวงแก้มลามไปถึงลำคอและติ่งหู แม้จะรู้ดีว่าเส้นผมไม่มีเส้นประสาท แต่เธอกลับรู้สึกเสียวซ่านที่ท้ายทอยราวกับถูกเขากัดเข้าที่ต้นคอจริงๆ
ทาเลียสะกดรอยความหวั่นไหวนั้นไว้แล้วแสร้งทำเป็นโกรธจัด เธออยากให้เขาเห็นว่าใบหน้าที่แดงระเรื่อนี้เกิดจากโทสะเท่านั้น
“ใช่ ถ้ากล้าบาดเจ็บกลับมาอีกฉันไม่เอาไว้แน่ จะทรมานให้ตายไปข้างหนึ่งเลย”
ทันใดนั้น มุมปากของเขาก็ขยับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
ทาเลียเบิกตากว้าง ทว่ารอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นเพียงชั่ววูบนั้นกลับเลือนหายไปในพริบตา
เขาลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเชื่องช้าแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตที่ถอดทิ้งไว้ขึ้นมา บาร์คัสสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อลินินพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา
“ในเมื่อขู่กันขนาดนี้ ต่อไปผมคงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษแล้วล่ะครับ”
ทาเลียส่งสายตาเคืองแค้นมองค้อนใส่เขา
“นี่ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดอย่างจริงจังเลยใช่ไหม?”
“ฟังอย่างจริงจังเลยครับ”
บาร์คัสที่สวมเสื้อเรียบร้อยเริ่มติดกระดุมพลางตอบแบบขอไปที
“ร่างกายนี้เป็นของท่านหญิงแล้ว เพราะฉะนั้นต้องระวังไม่ให้เกิดรอยขีดข่วนและใช้งานอย่างทนุถนอม... ใช่ไหมครับ?”
“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย!”
“คุณพูดแบบนั้นแหละ”
ทาเลียลุกพรวดขึ้นมาทันที
“ฉันจะกลับแล้ว”
เธอส่งสายตาอาฆาตใส่เขาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง แล้วก้าวเดินกะเผลกๆ มุ่งหน้าไปที่ประตู ทว่าเขาก็คว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันที
ทาเลียตั้งท่าจะผลักเขาออก แต่สัมผัสของผ้าพันแผลที่รู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตบางๆ ทำให้เธอรีบชักมือกลับด้วยความตกใจ เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บเธอจึงรีบสังเกตสีหน้าของเขา ทว่าบาร์คัสกลับจูงมือเธอไปที่เตียงอย่างเป็นธรรมชาติ
“คุณยังไม่ได้ป้อนยาให้ผมเลยนะครับ”
ลมหายใจอันอบอุ่นพัดผ่านหน้าผากอย่างแผ่วเบา
ทาเลียถลึงตาจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ บาร์คัสทำหน้าตายราวกับว่าสิ่งที่เขาขอนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด
หวังว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้มีความเข้าใจผิดๆ ว่าการป้อนยาด้วยปากเป็นเรื่องพื้นฐานที่ต้องทำหรอกนะ? ในขณะที่เธอกำลังกังวลกับเรื่องตลกพรรค์นั้น เขาก็เปิดลิ้นชักและหยิบขวดยาออกมา
“เอ้า นี่ครับ”
จากนั้นเขาก็ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่นไม่ให้หนีไปไหน แล้วนั่งลงบนขอบเตียง
ทาเลียก้มมองชายหนุ่มที่เริ่มทำตัวหน้าด้านขึ้นอย่างประหลาดในช่วงหลังด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ บาร์คัสเอียงคอถามเล็กน้อย
“รังเกียจเหรอครับ?”
“...ใครบอกว่ารังเกียจกัน?”
เธอรับขวดยามาทำทีเป็นจำใจ แล้วเปิดจุกออก เห็นของเหลวสีม่วงแดงบรรจุอยู่ภายใน
เธอนำขวดมาจ่อที่จมูกเพื่อดมกลิ่น ทว่าแทนที่จะได้กลิ่นขมปร่าของสารสกัดแมนดราโกร กลับมีเพียงกลิ่นหอมหวานเข้มข้นของน้ำผึ้งและกลิ่นมิ้นต์จางๆ เท่านั้น
“นี่มันยาจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?”
“ยาครับ เห็นว่าเป็นยาช่วยขับพิษและทำให้เลือดสะอาด ผมได้รับมาเพราะเห็นว่ามันช่วยถอนพิษมอนสเตอร์ได้ดี”
แม้เขาจะอธิบายเช่นนั้น แต่ทาเลียก็ยังไม่เลิกสงสัย
“นักเวทรักษาคนนั้นเป็นคนให้มาใช่ไหม? ผู้หญิงคนนั้นน่าเชื่อถือแค่ไหนกัน? ถ้าเกิดปรุงยาผิดขึ้นมาอีก...”
“ยาขวดนี้ผมได้รับมาจากดาเรนครับ”
บาร์คัสเอ่ยขัดคำพูดของเธอ
“แต่ถ้าคุณกังวลขนาดนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ปากแตะหรอกครับ”
พูดจบเขาก็ตั้งท่าจะดึงขวดยาออกจากมือเธอ
ทาเลียรีบซ่อนขวดไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ
“ใครบอกว่าไม่ทำกัน? ฉันก็แค่เป็นห่วง...”
เธอเผลอหลุดปากความในใจออกมาแล้วรีบสังเกตท่าทีของเขา โชคดีที่ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตว่าสิ่งที่เธอกังวลคือร่างกายของเขาเอง
บาร์คัสที่ขมวดคิ้วส่งสายตาเคร่งขรึมมาให้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ต่อไปนี้จะไม่มีทางที่ยาจากนักเวทรักษาคนนั้นจะเข้ามาสัมผัสปากของท่านหญิงแน่นอนครับ ไม่ต้องกังวล หลังจากเหตุการณ์คราวนั้น หล่อนได้ถูกสั่งปลดออกจากหน้าที่สำคัญทั้งหมดแล้ว”
“นายนั่นแหละที่ต้องระวัง! ปลดอะไรกัน ในเมื่อหล่อนยังทำหน้าที่เป็นแพทย์ประจำตัวแกรนด์ดยุคอยู่ทนโท่!”
เธอแค่นเสียงหัวเราะอย่างหยาบคาย ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ครั้งนี้ผมเรียกมาเป็นกรณีพิเศษครับ เห็นว่าในตะวันออกไม่มีใครเชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรมไปมากกว่าหล่อนแล้ว และยังมีประวัติเคยรักษาบาดแผลที่มาตราเข้าไม่ถึงมาแล้วหลายครั้ง ผมจึงตกลงให้หล่อนดูแลแผลให้จนกว่าพิษจะถอนออกหมดเท่านั้น”
คำตอบที่แสนสุขุมของเขาทำเอาเธอรู้สึกมวนท้อง
ทาเลียทบทวนภาพลักษณ์ของนักเวทรักษาคนนั้นในหัว
ผู้หญิงอายุน้อยที่มีดวงตากลมโตและใสกระจ่างประดุจแม่วัว
ถึงจะรู้ดีว่าบาร์คัสที่ไม่เคยแม้แต่จะปรายตาเคืองมองสาวงามที่มีชื่อเสียงในพระราชวัง จะไม่มีทางไปสนใจผู้หญิงชั้นต่ำพรรค์นั้นได้ แต่เธอก็ยังไม่อาจสลัดความกระวนกระวายออกไปได้เลย
ทั้งที่รู้ว่าสำหรับเขาแล้ว มนุษย์เกือบทุกคนมีสถานะไม่ต่างจากสิ่งไม่มีชีวิตที่ขยับเขยื้อนได้ก็ตาม
ตั้งแต่เด็กแล้วที่ทาเลียไม่อาจทนเห็นผู้หญิงคนไหนมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้เขาได้ เธอถึงขั้นเคยไล่นางกำนัลทุกคนที่ส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขาออกไปจนหมด
สุดท้ายครั้งนี้เธอก็พ่ายแพ้ต่อความหึงหวงที่แสนน่าเกลียดนั่นอีกจนได้
“ฉันไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนั้น ความผิดพลาดครั้งหนึ่งย่อมนำไปสู่ครั้งที่สอง และครั้งที่สองก็นำไปสู่ครั้งที่สามได้ นายจะเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนแบบนั้นได้ยังไง?”
บาร์คัสที่จ้องมองใบหน้าของเธอเขม็งค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ
“ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น อีกไม่นานผมจะส่งหล่อนออกจากปราสาทไปครับ”
ทาเลียที่ตกใจกับการตอบรับที่แสนจะหัวอ่อนของเขา รีบละล่ำละลักออกมา
“ใครสั่งให้ทำขนาดนั้นกัน? เดี๋ยวฉันก็ถูกมองว่าเป็นคนเลวอีกหรอก คงได้มีข่าวลือว่าแกรนด์ดยุคสั่งปลดข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เพียงเพราะคำสั่งของนางมารร้ายใจคอคับแคบน่ะสิ”
เขาขมวดคิ้วส่งสายตาประหลาดมาให้
คงกำลังคิดว่า 'ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณห่วงเรื่องชื่อเสียง' อยู่ล่ะสิ
ทาเลียเชิดตาขึ้นอย่างเอาเรื่อง
“เอาเป็นว่าฉันอนุญาตให้รักษาได้ แต่ทุกขั้นตอนต้องอยู่ภายใต้สายตาของฉัน ถ้าฉันรู้ว่านายอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสองต่อสองในที่ที่ไม่มีฉันล่ะก็...”
ทาเลียที่พ่นคำพูดออกมาเป็นชุดหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อตระหนักได้ว่าถ้อยคำของเธอนั้นเปิดเผยความหึงหวงออกมาอย่างหมดเปลือก
เธอเหลือบมองสีหน้าของเขาแล้วรีบเสริมทันที
“ถ้านายเป็นอะไรไป ตำแหน่งของฉันก็จะสั่นคลอนไปด้วย นี่มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความมั่นคงของฉันต่างหาก”
คำแก้ตัวที่พรั่งพรูออกมาทำให้บาร์คัสขมวดคิ้วเป็นแนวยาว เขาจ้องมองเธอเขม็งราวกับกำลังจะผ่าหัวของเธอเพื่อวิจัยดูความนึกคิดภายในอยู่นาน ก่อนจะปริปากพูด
“ถ้าทำแบบนั้นแล้วจะทำให้คุณเบาใจได้ ผมจะทำตามความพึงพอใจของคุณครับ”
คำตอบที่ว่านอนสอนง่ายอย่างน่าประหลาดกลับทำให้ความกระวนกระวายจู่โจมเธอแทน
เธอกลอกตาไปมาพลางกัดริมฝีปากล่าง
ทำไมถึงยอมรับความเอาแต่ใจของฉันทั้งหมดเลยล่ะ? แค่เพราะแต่งงานกันแล้วเลยทำดีด้วยตามหน้าที่งั้นเหรอ?
หรือว่านายเริ่มจะชอบฉันขึ้นมาบ้างแล้ว? เลยอยากให้ฉันอยู่ด้วยจริงๆ งั้นเหรอ?
เธอขยี้คำถามนับร้อยในหัวแล้วกลืนลงคอไปเสีย สิ่งนั้นมันคือการร้องขอความเมตตา เธอจะไม่มีวันยอมตกต่ำถึงขั้นนั้นเด็ดขาด
ฉันไม่หวังอะไรจากนายอีกแล้ว ระหว่างที่กำลังพยายามยึดเหนี่ยวคำโกหกที่แสนจะโซเซนั้นไว้ บาร์คัสก็รวบตัวเธอขึ้นมานั่งบนตัก
ทาเลียคุดคู้ร่างกายเพื่อไม่ให้โดนบาดแผลของเขา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่นำพาต่ออาการบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
บาร์คัสที่โอบกอดแผ่นหลังของเธอไว้แน่น แย่งขวดยาไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“อ้าปากสิ”
เธออ้าปากตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว เขาจึงนำปากขวดแก้วมาจ่อที่ริฝีปากแล้วค่อยๆ เอียงขวดลง
ครู่ต่อมาของเหลวที่หวานปานจะละลายลิ้นก็ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ปาก
บาร์คัสที่ก้มมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่จมอยู่ในเงามืดโน้มศีรษะลงมา เรียวลิ้นที่นุ่มนวลตวัดกวาดเอาของเหลวแสนหวานที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอไป
เขามักจะเลียชิมเยื่อบุช่องปากที่แสนเปราะบางเลียนแบบแมวที่กำลังเลียน้ำนมอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าบาร์คัสกลับเริ่มรุกล้ำเข้าไปให้ลึกและจดจ่ออยู่กับการพัวพันกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
ทาเลียโอบแขนรอบลำคอของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความรู้สึกรุนแรงจากการเสียดสีระหว่างเยื่อบุทำให้รู้สึกเหมือนสมองกำลังหลอมละลาย
“ฮ้า...”
บาร์คัสที่ดูดดื่มของเหลวเพียงหยิบมือนั้นอยู่นานยอมถอดจูบออก ในระหว่างที่เธอกำลังจัดระเบียบลมหายใจ ปากขวดแก้วก็มากดที่ริมฝีปากล่างอีกครั้ง
เธออ้าปากตามคำเรียกร้องที่ไร้เสียงนั้นอีกครั้ง ของเหลวหนืดดุจน้ำผึ้งซึมซาบเข้ามา และตามด้วยเรียวลิ้นของเขาประดุจขั้นตอนที่ถูกกำหนดไว้
การจูบที่ใช้ยาเป็นข้ออ้างนั้นดำเนินต่อไป จนกระทั่งแสงอาทิตย์อัสดงถูกกลืนหายไปในความมืดมิด
“...บาดแผลจะหายเมื่อไหร่เหรอ?”
ทาเลียที่ซบศีรษะลงบนไหล่ข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บขณะหอบหายใจถามขึ้นเบาๆ
สายตาที่มืดหม่นจนดูเป็นสีน้ำเงินเข้มขยับมามองที่หน้าของเธอ น้ำเสียงที่มีความแหบพร่าปนอยู่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งหน้าผาก
“สี่วัน”
นิ้วมือที่ยาวงามปัดปอยผมที่แวบนติดหน้าของเธอออก เธอรู้สึกได้ถึงดวงตาที่หนักอึ้งดุจโลหะจับจ้องมาที่ลำคอที่เปียกเหงื่อของเธอ
เขากล่าวเสริม
“ถ้ายาออกฤทธิ์ดี สามวันก็น่าจะหายสนิทครับ”
เธอไม่อาจสบดวงตาคู่นั้นตรงๆ ได้ จึงเลือกที่จะซ่อนดวงตาไว้ภายใต้แพขนตา
บาร์คัสหยอกล้อทาเลียว่าจะมาหาเขาเพื่อสั่งสอนอย่างไร ก่อนจะนับวันรอแผลหายด้วยท่าทีที่ทำให้เธอประหม่าจนไม่กล้าสบตา
กำลังโหลดความเห็น...