คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 129 · สี่วัน

ตอน 129
สี่วัน

“ถ้าไม่ยกโทษให้แล้วจะทำไมล่ะครับ?”

น้ำเสียงของเขาพลันต่ำลงขรึมลึก

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อช่วงไหล่ที่หดเกร็งดั่งถูกบีบรัด

ในดวงตาสีน้ำเงินที่เข้ามาประชิดจนเกือบชิดติดปลายจมูกนั้น สะท้อนภาพของเธอที่แข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยความประหม่า

เขาพันเส้นผมที่เคยหยอกเย้าอย่างไม่ใส่ใจไว้รอบนิ้วมือพลางเอ่ยต่ออย่างหน้าตาเฉย

“จะมาหาผมเพื่อสั่งสอนเหมือนอย่างวันนี้อีกเหรอ?”

ความร้อนที่แผดเผาพวงแก้มลามไปถึงลำคอและติ่งหู แม้จะรู้ดีว่าเส้นผมไม่มีเส้นประสาท แต่เธอกลับรู้สึกเสียวซ่านที่ท้ายทอยราวกับถูกเขากัดเข้าที่ต้นคอจริงๆ

ทาเลียสะกดรอยความหวั่นไหวนั้นไว้แล้วแสร้งทำเป็นโกรธจัด เธออยากให้เขาเห็นว่าใบหน้าที่แดงระเรื่อนี้เกิดจากโทสะเท่านั้น

“ใช่ ถ้ากล้าบาดเจ็บกลับมาอีกฉันไม่เอาไว้แน่ จะทรมานให้ตายไปข้างหนึ่งเลย”

ทันใดนั้น มุมปากของเขาก็ขยับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

ทาเลียเบิกตากว้าง ทว่ารอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นเพียงชั่ววูบนั้นกลับเลือนหายไปในพริบตา

เขาลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเชื่องช้าแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตที่ถอดทิ้งไว้ขึ้นมา บาร์คัสสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อลินินพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา

“ในเมื่อขู่กันขนาดนี้ ต่อไปผมคงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษแล้วล่ะครับ”

ทาเลียส่งสายตาเคืองแค้นมองค้อนใส่เขา

“นี่ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดอย่างจริงจังเลยใช่ไหม?”

“ฟังอย่างจริงจังเลยครับ”

บาร์คัสที่สวมเสื้อเรียบร้อยเริ่มติดกระดุมพลางตอบแบบขอไปที

“ร่างกายนี้เป็นของท่านหญิงแล้ว เพราะฉะนั้นต้องระวังไม่ให้เกิดรอยขีดข่วนและใช้งานอย่างทนุถนอม... ใช่ไหมครับ?”

“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย!”

“คุณพูดแบบนั้นแหละ”

ทาเลียลุกพรวดขึ้นมาทันที

“ฉันจะกลับแล้ว”

เธอส่งสายตาอาฆาตใส่เขาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง แล้วก้าวเดินกะเผลกๆ มุ่งหน้าไปที่ประตู ทว่าเขาก็คว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันที

ทาเลียตั้งท่าจะผลักเขาออก แต่สัมผัสของผ้าพันแผลที่รู้สึกได้ผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตบางๆ ทำให้เธอรีบชักมือกลับด้วยความตกใจ เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บเธอจึงรีบสังเกตสีหน้าของเขา ทว่าบาร์คัสกลับจูงมือเธอไปที่เตียงอย่างเป็นธรรมชาติ

“คุณยังไม่ได้ป้อนยาให้ผมเลยนะครับ”

ลมหายใจอันอบอุ่นพัดผ่านหน้าผากอย่างแผ่วเบา

ทาเลียถลึงตาจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ บาร์คัสทำหน้าตายราวกับว่าสิ่งที่เขาขอนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

หวังว่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้มีความเข้าใจผิดๆ ว่าการป้อนยาด้วยปากเป็นเรื่องพื้นฐานที่ต้องทำหรอกนะ? ในขณะที่เธอกำลังกังวลกับเรื่องตลกพรรค์นั้น เขาก็เปิดลิ้นชักและหยิบขวดยาออกมา

“เอ้า นี่ครับ”

จากนั้นเขาก็ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่นไม่ให้หนีไปไหน แล้วนั่งลงบนขอบเตียง

ทาเลียก้มมองชายหนุ่มที่เริ่มทำตัวหน้าด้านขึ้นอย่างประหลาดในช่วงหลังด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ บาร์คัสเอียงคอถามเล็กน้อย

“รังเกียจเหรอครับ?”

“...ใครบอกว่ารังเกียจกัน?”

เธอรับขวดยามาทำทีเป็นจำใจ แล้วเปิดจุกออก เห็นของเหลวสีม่วงแดงบรรจุอยู่ภายใน

เธอนำขวดมาจ่อที่จมูกเพื่อดมกลิ่น ทว่าแทนที่จะได้กลิ่นขมปร่าของสารสกัดแมนดราโกร กลับมีเพียงกลิ่นหอมหวานเข้มข้นของน้ำผึ้งและกลิ่นมิ้นต์จางๆ เท่านั้น

“นี่มันยาจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?”

“ยาครับ เห็นว่าเป็นยาช่วยขับพิษและทำให้เลือดสะอาด ผมได้รับมาเพราะเห็นว่ามันช่วยถอนพิษมอนสเตอร์ได้ดี”

แม้เขาจะอธิบายเช่นนั้น แต่ทาเลียก็ยังไม่เลิกสงสัย

“นักเวทรักษาคนนั้นเป็นคนให้มาใช่ไหม? ผู้หญิงคนนั้นน่าเชื่อถือแค่ไหนกัน? ถ้าเกิดปรุงยาผิดขึ้นมาอีก...”

“ยาขวดนี้ผมได้รับมาจากดาเรนครับ”

บาร์คัสเอ่ยขัดคำพูดของเธอ

“แต่ถ้าคุณกังวลขนาดนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ปากแตะหรอกครับ”

พูดจบเขาก็ตั้งท่าจะดึงขวดยาออกจากมือเธอ

ทาเลียรีบซ่อนขวดไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ

“ใครบอกว่าไม่ทำกัน? ฉันก็แค่เป็นห่วง...”

เธอเผลอหลุดปากความในใจออกมาแล้วรีบสังเกตท่าทีของเขา โชคดีที่ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตว่าสิ่งที่เธอกังวลคือร่างกายของเขาเอง

บาร์คัสที่ขมวดคิ้วส่งสายตาเคร่งขรึมมาให้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ต่อไปนี้จะไม่มีทางที่ยาจากนักเวทรักษาคนนั้นจะเข้ามาสัมผัสปากของท่านหญิงแน่นอนครับ ไม่ต้องกังวล หลังจากเหตุการณ์คราวนั้น หล่อนได้ถูกสั่งปลดออกจากหน้าที่สำคัญทั้งหมดแล้ว”

“นายนั่นแหละที่ต้องระวัง! ปลดอะไรกัน ในเมื่อหล่อนยังทำหน้าที่เป็นแพทย์ประจำตัวแกรนด์ดยุคอยู่ทนโท่!”

เธอแค่นเสียงหัวเราะอย่างหยาบคาย ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ครั้งนี้ผมเรียกมาเป็นกรณีพิเศษครับ เห็นว่าในตะวันออกไม่มีใครเชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรมไปมากกว่าหล่อนแล้ว และยังมีประวัติเคยรักษาบาดแผลที่มาตราเข้าไม่ถึงมาแล้วหลายครั้ง ผมจึงตกลงให้หล่อนดูแลแผลให้จนกว่าพิษจะถอนออกหมดเท่านั้น”

คำตอบที่แสนสุขุมของเขาทำเอาเธอรู้สึกมวนท้อง

ทาเลียทบทวนภาพลักษณ์ของนักเวทรักษาคนนั้นในหัว

ผู้หญิงอายุน้อยที่มีดวงตากลมโตและใสกระจ่างประดุจแม่วัว

ถึงจะรู้ดีว่าบาร์คัสที่ไม่เคยแม้แต่จะปรายตาเคืองมองสาวงามที่มีชื่อเสียงในพระราชวัง จะไม่มีทางไปสนใจผู้หญิงชั้นต่ำพรรค์นั้นได้ แต่เธอก็ยังไม่อาจสลัดความกระวนกระวายออกไปได้เลย

ทั้งที่รู้ว่าสำหรับเขาแล้ว มนุษย์เกือบทุกคนมีสถานะไม่ต่างจากสิ่งไม่มีชีวิตที่ขยับเขยื้อนได้ก็ตาม

ตั้งแต่เด็กแล้วที่ทาเลียไม่อาจทนเห็นผู้หญิงคนไหนมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้เขาได้ เธอถึงขั้นเคยไล่นางกำนัลทุกคนที่ส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขาออกไปจนหมด

สุดท้ายครั้งนี้เธอก็พ่ายแพ้ต่อความหึงหวงที่แสนน่าเกลียดนั่นอีกจนได้

“ฉันไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนั้น ความผิดพลาดครั้งหนึ่งย่อมนำไปสู่ครั้งที่สอง และครั้งที่สองก็นำไปสู่ครั้งที่สามได้ นายจะเอาชีวิตไปฝากไว้กับคนแบบนั้นได้ยังไง?”

บาร์คัสที่จ้องมองใบหน้าของเธอเขม็งค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ

“ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น อีกไม่นานผมจะส่งหล่อนออกจากปราสาทไปครับ”

ทาเลียที่ตกใจกับการตอบรับที่แสนจะหัวอ่อนของเขา รีบละล่ำละลักออกมา

“ใครสั่งให้ทำขนาดนั้นกัน? เดี๋ยวฉันก็ถูกมองว่าเป็นคนเลวอีกหรอก คงได้มีข่าวลือว่าแกรนด์ดยุคสั่งปลดข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์เพียงเพราะคำสั่งของนางมารร้ายใจคอคับแคบน่ะสิ”

เขาขมวดคิ้วส่งสายตาประหลาดมาให้

คงกำลังคิดว่า 'ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณห่วงเรื่องชื่อเสียง' อยู่ล่ะสิ

ทาเลียเชิดตาขึ้นอย่างเอาเรื่อง

“เอาเป็นว่าฉันอนุญาตให้รักษาได้ แต่ทุกขั้นตอนต้องอยู่ภายใต้สายตาของฉัน ถ้าฉันรู้ว่านายอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสองต่อสองในที่ที่ไม่มีฉันล่ะก็...”

ทาเลียที่พ่นคำพูดออกมาเป็นชุดหยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อตระหนักได้ว่าถ้อยคำของเธอนั้นเปิดเผยความหึงหวงออกมาอย่างหมดเปลือก

เธอเหลือบมองสีหน้าของเขาแล้วรีบเสริมทันที

“ถ้านายเป็นอะไรไป ตำแหน่งของฉันก็จะสั่นคลอนไปด้วย นี่มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความมั่นคงของฉันต่างหาก”

คำแก้ตัวที่พรั่งพรูออกมาทำให้บาร์คัสขมวดคิ้วเป็นแนวยาว เขาจ้องมองเธอเขม็งราวกับกำลังจะผ่าหัวของเธอเพื่อวิจัยดูความนึกคิดภายในอยู่นาน ก่อนจะปริปากพูด

“ถ้าทำแบบนั้นแล้วจะทำให้คุณเบาใจได้ ผมจะทำตามความพึงพอใจของคุณครับ”

คำตอบที่ว่านอนสอนง่ายอย่างน่าประหลาดกลับทำให้ความกระวนกระวายจู่โจมเธอแทน

เธอกลอกตาไปมาพลางกัดริมฝีปากล่าง

ทำไมถึงยอมรับความเอาแต่ใจของฉันทั้งหมดเลยล่ะ? แค่เพราะแต่งงานกันแล้วเลยทำดีด้วยตามหน้าที่งั้นเหรอ?

หรือว่านายเริ่มจะชอบฉันขึ้นมาบ้างแล้ว? เลยอยากให้ฉันอยู่ด้วยจริงๆ งั้นเหรอ?

เธอขยี้คำถามนับร้อยในหัวแล้วกลืนลงคอไปเสีย สิ่งนั้นมันคือการร้องขอความเมตตา เธอจะไม่มีวันยอมตกต่ำถึงขั้นนั้นเด็ดขาด

ฉันไม่หวังอะไรจากนายอีกแล้ว ระหว่างที่กำลังพยายามยึดเหนี่ยวคำโกหกที่แสนจะโซเซนั้นไว้ บาร์คัสก็รวบตัวเธอขึ้นมานั่งบนตัก

ทาเลียคุดคู้ร่างกายเพื่อไม่ให้โดนบาดแผลของเขา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่นำพาต่ออาการบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

บาร์คัสที่โอบกอดแผ่นหลังของเธอไว้แน่น แย่งขวดยาไปอย่างเป็นธรรมชาติ

“อ้าปากสิ”

เธออ้าปากตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว เขาจึงนำปากขวดแก้วมาจ่อที่ริฝีปากแล้วค่อยๆ เอียงขวดลง

ครู่ต่อมาของเหลวที่หวานปานจะละลายลิ้นก็ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ปาก

บาร์คัสที่ก้มมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่จมอยู่ในเงามืดโน้มศีรษะลงมา เรียวลิ้นที่นุ่มนวลตวัดกวาดเอาของเหลวแสนหวานที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอไป

เขามักจะเลียชิมเยื่อบุช่องปากที่แสนเปราะบางเลียนแบบแมวที่กำลังเลียน้ำนมอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าบาร์คัสกลับเริ่มรุกล้ำเข้าไปให้ลึกและจดจ่ออยู่กับการพัวพันกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ทาเลียโอบแขนรอบลำคอของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความรู้สึกรุนแรงจากการเสียดสีระหว่างเยื่อบุทำให้รู้สึกเหมือนสมองกำลังหลอมละลาย

“ฮ้า...”

บาร์คัสที่ดูดดื่มของเหลวเพียงหยิบมือนั้นอยู่นานยอมถอดจูบออก ในระหว่างที่เธอกำลังจัดระเบียบลมหายใจ ปากขวดแก้วก็มากดที่ริมฝีปากล่างอีกครั้ง

เธออ้าปากตามคำเรียกร้องที่ไร้เสียงนั้นอีกครั้ง ของเหลวหนืดดุจน้ำผึ้งซึมซาบเข้ามา และตามด้วยเรียวลิ้นของเขาประดุจขั้นตอนที่ถูกกำหนดไว้

การจูบที่ใช้ยาเป็นข้ออ้างนั้นดำเนินต่อไป จนกระทั่งแสงอาทิตย์อัสดงถูกกลืนหายไปในความมืดมิด

“...บาดแผลจะหายเมื่อไหร่เหรอ?”

ทาเลียที่ซบศีรษะลงบนไหล่ข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บขณะหอบหายใจถามขึ้นเบาๆ

สายตาที่มืดหม่นจนดูเป็นสีน้ำเงินเข้มขยับมามองที่หน้าของเธอ น้ำเสียงที่มีความแหบพร่าปนอยู่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งหน้าผาก

“สี่วัน”

นิ้วมือที่ยาวงามปัดปอยผมที่แวบนติดหน้าของเธอออก เธอรู้สึกได้ถึงดวงตาที่หนักอึ้งดุจโลหะจับจ้องมาที่ลำคอที่เปียกเหงื่อของเธอ

เขากล่าวเสริม

“ถ้ายาออกฤทธิ์ดี สามวันก็น่าจะหายสนิทครับ”

เธอไม่อาจสบดวงตาคู่นั้นตรงๆ ได้ จึงเลือกที่จะซ่อนดวงตาไว้ภายใต้แพขนตา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 129

สรุปตอน 129

บาร์คัสหยอกล้อทาเลียว่าจะมาหาเขาเพื่อสั่งสอนอย่างไร ก่อนจะนับวันรอแผลหายด้วยท่าทีที่ทำให้เธอประหม่าจนไม่กล้าสบตา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 130 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 128กลับหน้าเรื่อง
ตอน 128ตอน 130