คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 128 · ร่างกายที่ไม่ใช่ของนายคนเดียว

ตอน 128
ร่างกายที่ไม่ใช่ของนายคนเดียว

“ไม่เท่เลยเหรอ? ท่านพี่เป็นคนล่ามาให้เพื่อปลอบใจฉันโดยเฉพาะเลยนะ”

ทาเลียเบนสายตาไปตามเสียงที่ได้ยิน เธอเห็นไรน่าที่ยืนอยู่อีกด้านของราวระเบียง กำลังคลุมไหล่ด้วยขนสัตว์สีเงินผืนนั้น เด็กสาวหมุนตัวไปมาต่อหน้าเหล่านางกำนัลพลางอวดอ้างเสียงดัง

“ถ้าเอาขนสัตว์นี้ไปทำชุดกันหนาว ต่อให้เป็นกลางฤดูหนาว ฉันก็คงควบไซก้าวิ่งไปทั่วได้อย่างสบายใจเลยใช่ไหม?”

“แน่นอนค่ะ! ดราคาร์เป็นมอนสเตอร์ที่ทำรังได้แม้แต่ในธารน้ำแข็งนี่คะ เรื่องลมหนาวแค่นี้กันได้สบายอยู่แล้วค่ะ”

“การที่ท่านแกรนด์ดยุคส่งของขวัญล้ำค่าขนาดนี้มาให้ แสดงว่าท่านต้องทรงเอ็นดูคุณหนูเป็นพิเศษแน่ๆ เลยค่ะ”

ไรน่ายิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำประจบประแจยจากเหล่านางกำนัล

“พวกเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?”

“ก็ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ท่านจะประทานสมบัติล้ำค่าขนาดนี้มาให้ง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะคะ”

ใบหน้าของเด็กสาวที่เคยดูหม่นหมองนับตั้งแต่พิธีศพ กลับมาดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง

ทาเลียที่เฝ้ามองภาพนั้นจากสุดปลายขั้นบันได หันหลังกลับและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

นี่ฉันเผลอเชื่อไปจริงๆ เหรอว่าเขาเอาตัวเข้าเสี่ยงเพื่อฉัน ภายในเวลาไม่กี่เดือนมานี้ เธอช่างกลายเป็นคนหน้าไม่อายขนาดนี้เชียวหรือ เกือบจะทำให้ตัวเองต้องขายหน้าเสียแล้ว

ทาเลียเดินทอดน่องกลับมายังห้องนอน

ทว่าความรู้สึกขมขื่นเหมือนกลืนเถ้าถ่านลงคอค่อยๆ บรรเทาลงเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงโพล้เพล้ เธอเตือนตัวเองเป็นพันๆ ครั้งแล้วว่าจะไม่คาดหวังอะไรในตัวเขาอีก การมารู้สึกผิดหวังกับเรื่องแค่นี้จึงเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี

ต่อให้มันจะเป็นเพียงของแถมจากการล่าให้คนอื่น แต่มันก็เป็นข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาส่งของขวัญล้ำค่ามาให้เธอ

ในฐานะเพื่อนมนุษย์ อย่างน้อยก็น่าจะไปกล่าวขอบคุณสักหน่อย

ไม่อย่างนั้นมันจะดูไม่เป็นธรรมชาติ หากเธอทำตัวแง่งอนเหมือนเด็ก นั่นย่อมหมายความว่าเธอรู้สึกผิดหวัง และการที่ผิดหวังนั่นแหละที่เป็นหลักฐานว่าเธอยังแอบคาดหวังในตัวเขาอยู่

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ทาเลียก็โยนหนังสือที่วางอยู่บนตักทิ้งแล้วลุกจากเตียง

เมื่อมาถึงหน้าห้องพักของเขา มหาดเล็กที่เฝ้าประตูรีบแจ้งการมาถึงของเธอทันที ดูเหมือนเขาจะพยายามชิงตัดหน้าก่อนที่แกรนด์ดัชเชสผู้ชอบเปิดประตูพรวดพราดจะบุกเข้าไปตามใจชอบ

ทาเลียยังคงทำเหมือนเช่นเคย เธอเปิดประตูเข้าไปก่อนที่จะได้รับอนุญาต

เมื่อก้าวเดินกะเผลกๆ เข้าไปภายในภาพของห้องนอนที่เปิดไฟจนสว่างไสวก็ปรากฏแก่สายตา เขาเป็นผู้ชายที่มักจะปิดไฟรอคอยเธอเสมอ... วันนี้เขาไม่ได้คิดว่าเธอจะมางั้นหรือ?

เธอมองไปรอบห้องพลางขมวดคิ้ว และเห็นเงาสองร่างทอดตัวอยู่หน้าเตาผิง

ทาเลียหันขวับไปมองและต้องหอบหายใจรัวเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังลูบไล้แผงอกเปลือยท่อนบนของบาร์คัสที่นั่งอยู่

“กำลังทำอะไรกันน่ะ?”

หญิงสาวคนนั้นรีบลุกขึ้นด้วยสีหน้าตระหนก

“ทะ-ท่านดัชเชส”

ยามนั้นเองที่เธอสังเกตเห็นตัวตนของอีกฝ่าย หล่อนคือนักเวทรักษาของตระกูลแกรนด์ดยุค คนเดียวกับที่ทำให้เธอกระอักเลือดคราวนั้นเอง

หญิงสาวรีบก้มศีรษะลงและเอ่ยแก้ตัวอย่างลนลาน

“ฉันกำลังรักษาบาดแผลให้ท่านแกรนด์ดยุคอยู่ค่ะ”

ทาเลียถลึงตาจ้องมองหล่อนอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะหันไปทางบาร์คัส

“นายลืมไปแล้วหรือไงว่าผู้หญิงคนนี้เป็นนักเวทรักษาที่ห่วยแตกขนาดไหน? ทำไมถึงยอมให้ผู้หญิงพรรค์นี้มา...!”

จู่ๆ คำพูดของเธอก็หยุดชะงักลง เมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับรอยแผลฉกรรจ์สองแนวที่พาดเฉียงตั้งแต่หัวไหล่ลงมาจนถึงแผงอก

หัวใจของเธอวูบไหวทันทีเมื่อเห็นบาดแผลที่ดูสาหัสกว่าที่คิด

เธอรีบถลาเข้าไปใกล้เขา

“นะ-นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไหนบอกว่าไม่เป็นไรมากไง!”

“ก็แค่ภาพลักษณ์ที่ดูน่ากลัวครับ บาดแผลไม่ได้ลึกถึงขั้นสาหัส กระดูกไม่หัก และไม่มีกล้ามเนื้อหรือเส้นประสาทส่วนสำคัญที่ได้รับความเสียหาย”

บาร์คัสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนไม่เชื่อหูตนเอง

ผิวหนังที่แดงบวมรอบๆ บาดแผลและเส้นเลือดที่เป็นสีม่วงเข้ม บ่งบอกชัดเจนว่ามันเป็นแผลที่รุนแรง แค่มองดูใจก็สั่นเยือก มันต้องเจ็บปวดทรมานมากแน่ๆ

เธอไม่อาจลงมือทุบตีเขาได้ จึงทำได้เพียงพ่นคำบริภาษด้วยความหงุดหงิด

“พูดอะไรของนายฮะ! ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าสาหัสแล้วแบบไหนถึงจะสาหัสล่ะ ไอ้คนบื้อ!”

นักเวทรักษาดูจะตกตะลึงจนต้องยกมือขึ้นอุดปาก ผิดกับบาร์คัสที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม

เขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้นักเวทรักษาเบาๆ

“ออกไปได้แล้ว”

“ตะ-แต่ว่ายังไม่ได้พันผ้า...”

“เรื่องแค่นี้ฉันทำเองได้”

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ก้มศีรษะและรีบออกจากห้องไป

ทาเลียไม่แม้แต่จะปรายตาเคืองมองหล่อน เธอพุ่งเป้าไปที่เขาแล้วยื่นมือออกไป

“เอาผ้าพันแผลมานี่ นายมือเดียวจะไปพันให้ดีได้ยังไง”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ไม่เป็นไรอะไรเล่า! อย่ามาพูดมาก ส่งมานี่”

ชายหนุ่มจ้องมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมยื่นผ้าพันแผลให้ ทาเลียคว้ามันมาแล้วลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าเขา

เมื่อได้มองบาดแผลใกล้ๆ มันยิ่งดูน่าสยดสยองกว่าเดิม รอยแผลที่ชุ่มไปด้วยขี้ผึ้งมีน้ำเหลืองซึมออกมา และผิวหนังรอบๆ ก็แผ่ไอความร้อนจางๆ ที่มากกว่าปกติ

เธอเม้มริมฝีปากแน่นและค่อยๆ พันผ้าพันแผลรอบแผงอกของเขาอย่างระมัดระวัง อาจเป็นเพราะนิสัยที่คอยตรวจตราแผลที่ขาและจัดการปมผ้าพันแผลด้วยตัวเองอยู่เสมอ เธอจึงจัดการทำแผลให้เขาได้อย่างคล่องแคล่ว

“ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม? ถ้าภายหลังมันอักเสบขึ้นมาล่ะก็...”

“แค่พิษถูกถอนออกหมด ผมก็จะใช้มาตรารักษาได้เองครับ ไม่ต้องกังวล”

“ใครกังวลเรื่องนายกันฮะ? ที่ฉันกลัวคือนายจะเป็นอะไรไปแล้วทำให้ฉันต้องลำบากต่างหาก...”

“ทราบดีครับ ที่ผมบอกว่าไม่ต้องกังวลก็เพื่อให้ท่านหญิงสบายใจว่า จะไม่ต้องเป็นแม่ม่ายในเร็วๆ นี้แน่นอน”

คำตอบที่แสนเรียบเฉยทำให้ทาเลียจุกจนพูดไม่ออก

บาร์คัสที่พิงหลังกับพนักเก้าอี้เฝ้ามองเธอด้วยสายตาที่ดูจะจมอยู่ในความคิดลึกๆ เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วถามว่า

“ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ล่ะครับ?”

พริบตาเดียว หัวใจของเธอร่วงวูบประดุจถูกลอบโจมตี

เขาจะหมายความว่าเขาไม่ยินดีที่ฉันมางั้นเหรอ?

เธอเหลือบมองใบหน้าของเขาเล็กน้อย แสงไฟเต้นรำอยู่บนรูปหน้าอันหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้ม

เขาเอียงคอถามเสริม

“ไหนคุณบอกว่าจะไม่มานอนกับผมสักพักไม่ใช่เหรอครับ เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”

เธอสะบัดมือเขาทิ้งตามสัญชาตญาณ

“ไม่เปลี่ยน! นึกว่าฉันจะหน้ามืดตามัวจนอยากจะกลิ้งไปมากับคนเจ็บที่มีสภาพแบบนี้หรือยังไง?”

“งั้นมาทำไมครับ?”

เขาโน้มตัวเข้าหาเธอจนชิด

ทาเลียกลอกตาไปมาด้วยความลนลาน เธอรีบดึงคำแก้ตัวที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาพึมพำ

“ก็ของขวัญที่นายให้... ฉันแค่มาขอบคุณตามมารยาทเท่านั้นแหละ”

ชายหนุ่มนิ่งมองเธออยู่นานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดนั้นจริงแท้แค่ไหน ก่อนจะยอมปริปากพูดในที่สุด

“ชอบเหรอครับ?”

“ใครจะไม่ชอบของขวัญแบบนั้นล่ะ?”

ทาเลียรู้สึกว่าการสบตาเขาตรงๆ กลายเป็นเรื่องยาก เธอจึงก้มหน้าหลบสายตาอย่างขัดเขิน

“แต่ทีหลังอย่าทำเรื่องแบบการล่ามอนสเตอร์อะไรนี่อีกนะ ต่อให้นายจะเอ็นดูน้องสาวนายแค่ไหน แต่คนที่มีฐานะเป็นผู้ปกครองตะวันออกไม่ควรจะเอาตัวเองไปเสี่ยงจนได้แผลแบบนี้...”

“ผู้ชายที่ไหนจะทำให้ ‘น้องสาว’ ขนาดนี้กันครับ?”

คำพูดประชดประชันของทาเลียหยุดชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

ยามนี้บาร์คัสกำลังใช้ปลายนิ้วม้วนเล่นที่ปอยผมของเธออย่างเพลิดเพลิน ราวกับแมวที่กำลังหยอกเย้ากับไหมพรม เขาเปรยคำพูดออกมาอย่างเรียบเฉยขณะสัมผัสผมของเธออย่างเบามือ

“ท่านหญิงมักจะเป็นหวัดได้ง่ายแม้แต่ในช่วงฤดูร้อนไม่ใช่เหรอครับ ฤดูหนาวที่นี่โหดร้ายกว่าภาคกลางมาก ต้องมีของพรรค์นั้นติดตัวไว้ถึงจะผ่านไปได้โดยไม่เจ็บป่วย”

“...นั่นมันเรื่องสมัยเด็กๆ แล้ว”

ทาเลียลอบกลืนน้ำลายและทำเป็นเฉไฉ

“ใครๆ เขาก็ผ่านฤดูหนาวไปได้ทั้งนั้น นายจะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม...”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่เกินไปเลยครับ”

ดวงตาสีฟ้าซีดจางของเขาไล่สำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างช้าๆ

ทาเลียเผลอกระชับผ้าคลุมไหล่รัดแน่นโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะล่วงรู้อยู่แล้วว่าร่างกายของเธอซูบผอมและทรุดโทรมขนาดไหนนับตั้งแต่อุบัติเหตุคราวนั้น ทว่าในจังหวะนี้เธอกลับรู้สึกอับอายดั่งถูกเปลือยกาย

เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เอาเป็นว่า วันหลังห้ามทำเรื่องบ้าๆ แบบการออกไปล่านั่นอีก ให้ลูกน้องทำสิ นายคิดว่าตัวเองยังเป็นแค่อัศวินกระจอกๆ หรือไง? ตอนนี้ดำรงตำแหน่งแกรนด์ดยุคแล้วนะ มีทหารไว้ทำไม หัดใช้ตัวช่วยซะบ้างสิ”

“ผมทำด้วยตัวเองได้ประสิทธิภาพมากกว่าครับ และที่สำคัญ... ผมไม่อาจยอมให้ทหารของตนเองต้องรับความเสี่ยงเพียงเพื่อจะได้หา ‘ของขวัญให้ภรรยา’ หรอกครับ”

หูของทาเลียร้อนผ่าวทันทีเมื่อได้ยินเขาเรียกเธอว่าภรรยาอย่างหน้าตาเฉย

แสร้งทำเป็นโมโหเพื่อกลบเกลื่อนรอยนิ้วที่พาดผ่านใบหน้า โดยหวังว่าแสงยามเย็นจะช่วยบังใบวันที่แดงซ่านได้

“ถ้าเป็นเรื่องที่สั่งทหารทำไม่ได้ นายเองก็ห้ามทำเหมือนกันนะ ไอ้คนโง่!”

“...ไหนคุณบอกว่ามาเพื่อกล่าวขอบคุณไม่ใช่เหรอครับ?”

เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งขณะทักท้วง

ทาเลียแค่นเสียงหัวเราะ

“มาเพื่อสั่งสอนด้วยน่ะสิ ตอนนี้น่ะร่างกายของนายไม่ใช่ของนายเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ถ้าขืนกล้าเอาไปใช้รีดเลือดรีดเนื้อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันอีกล่ะก็... ฉันไม่ยกโทษให้แน่”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 128

สรุปตอน 128

ไรน่าอวดขนสัตว์ที่พี่ชายล่ามาให้ ทาเลียจึงไปหาบาร์คัสทั้งเพื่อขอบคุณและสั่งสอนว่าห้ามใช้ร่างกายเสี่ยงอันตรายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธออีก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 129 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 127กลับหน้าเรื่อง
ตอน 127ตอน 129