“ไม่เท่เลยเหรอ? ท่านพี่เป็นคนล่ามาให้เพื่อปลอบใจฉันโดยเฉพาะเลยนะ”
ทาเลียเบนสายตาไปตามเสียงที่ได้ยิน เธอเห็นไรน่าที่ยืนอยู่อีกด้านของราวระเบียง กำลังคลุมไหล่ด้วยขนสัตว์สีเงินผืนนั้น เด็กสาวหมุนตัวไปมาต่อหน้าเหล่านางกำนัลพลางอวดอ้างเสียงดัง
“ถ้าเอาขนสัตว์นี้ไปทำชุดกันหนาว ต่อให้เป็นกลางฤดูหนาว ฉันก็คงควบไซก้าวิ่งไปทั่วได้อย่างสบายใจเลยใช่ไหม?”
“แน่นอนค่ะ! ดราคาร์เป็นมอนสเตอร์ที่ทำรังได้แม้แต่ในธารน้ำแข็งนี่คะ เรื่องลมหนาวแค่นี้กันได้สบายอยู่แล้วค่ะ”
“การที่ท่านแกรนด์ดยุคส่งของขวัญล้ำค่าขนาดนี้มาให้ แสดงว่าท่านต้องทรงเอ็นดูคุณหนูเป็นพิเศษแน่ๆ เลยค่ะ”
ไรน่ายิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำประจบประแจยจากเหล่านางกำนัล
“พวกเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?”
“ก็ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ท่านจะประทานสมบัติล้ำค่าขนาดนี้มาให้ง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะคะ”
ใบหน้าของเด็กสาวที่เคยดูหม่นหมองนับตั้งแต่พิธีศพ กลับมาดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง
ทาเลียที่เฝ้ามองภาพนั้นจากสุดปลายขั้นบันได หันหลังกลับและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ
นี่ฉันเผลอเชื่อไปจริงๆ เหรอว่าเขาเอาตัวเข้าเสี่ยงเพื่อฉัน ภายในเวลาไม่กี่เดือนมานี้ เธอช่างกลายเป็นคนหน้าไม่อายขนาดนี้เชียวหรือ เกือบจะทำให้ตัวเองต้องขายหน้าเสียแล้ว
ทาเลียเดินทอดน่องกลับมายังห้องนอน
ทว่าความรู้สึกขมขื่นเหมือนกลืนเถ้าถ่านลงคอค่อยๆ บรรเทาลงเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงโพล้เพล้ เธอเตือนตัวเองเป็นพันๆ ครั้งแล้วว่าจะไม่คาดหวังอะไรในตัวเขาอีก การมารู้สึกผิดหวังกับเรื่องแค่นี้จึงเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี
ต่อให้มันจะเป็นเพียงของแถมจากการล่าให้คนอื่น แต่มันก็เป็นข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาส่งของขวัญล้ำค่ามาให้เธอ
ในฐานะเพื่อนมนุษย์ อย่างน้อยก็น่าจะไปกล่าวขอบคุณสักหน่อย
ไม่อย่างนั้นมันจะดูไม่เป็นธรรมชาติ หากเธอทำตัวแง่งอนเหมือนเด็ก นั่นย่อมหมายความว่าเธอรู้สึกผิดหวัง และการที่ผิดหวังนั่นแหละที่เป็นหลักฐานว่าเธอยังแอบคาดหวังในตัวเขาอยู่
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ทาเลียก็โยนหนังสือที่วางอยู่บนตักทิ้งแล้วลุกจากเตียง
เมื่อมาถึงหน้าห้องพักของเขา มหาดเล็กที่เฝ้าประตูรีบแจ้งการมาถึงของเธอทันที ดูเหมือนเขาจะพยายามชิงตัดหน้าก่อนที่แกรนด์ดัชเชสผู้ชอบเปิดประตูพรวดพราดจะบุกเข้าไปตามใจชอบ
ทาเลียยังคงทำเหมือนเช่นเคย เธอเปิดประตูเข้าไปก่อนที่จะได้รับอนุญาต
เมื่อก้าวเดินกะเผลกๆ เข้าไปภายในภาพของห้องนอนที่เปิดไฟจนสว่างไสวก็ปรากฏแก่สายตา เขาเป็นผู้ชายที่มักจะปิดไฟรอคอยเธอเสมอ... วันนี้เขาไม่ได้คิดว่าเธอจะมางั้นหรือ?
เธอมองไปรอบห้องพลางขมวดคิ้ว และเห็นเงาสองร่างทอดตัวอยู่หน้าเตาผิง
ทาเลียหันขวับไปมองและต้องหอบหายใจรัวเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังลูบไล้แผงอกเปลือยท่อนบนของบาร์คัสที่นั่งอยู่
“กำลังทำอะไรกันน่ะ?”
หญิงสาวคนนั้นรีบลุกขึ้นด้วยสีหน้าตระหนก
“ทะ-ท่านดัชเชส”
ยามนั้นเองที่เธอสังเกตเห็นตัวตนของอีกฝ่าย หล่อนคือนักเวทรักษาของตระกูลแกรนด์ดยุค คนเดียวกับที่ทำให้เธอกระอักเลือดคราวนั้นเอง
หญิงสาวรีบก้มศีรษะลงและเอ่ยแก้ตัวอย่างลนลาน
“ฉันกำลังรักษาบาดแผลให้ท่านแกรนด์ดยุคอยู่ค่ะ”
ทาเลียถลึงตาจ้องมองหล่อนอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะหันไปทางบาร์คัส
“นายลืมไปแล้วหรือไงว่าผู้หญิงคนนี้เป็นนักเวทรักษาที่ห่วยแตกขนาดไหน? ทำไมถึงยอมให้ผู้หญิงพรรค์นี้มา...!”
จู่ๆ คำพูดของเธอก็หยุดชะงักลง เมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับรอยแผลฉกรรจ์สองแนวที่พาดเฉียงตั้งแต่หัวไหล่ลงมาจนถึงแผงอก
หัวใจของเธอวูบไหวทันทีเมื่อเห็นบาดแผลที่ดูสาหัสกว่าที่คิด
เธอรีบถลาเข้าไปใกล้เขา
“นะ-นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไหนบอกว่าไม่เป็นไรมากไง!”
“ก็แค่ภาพลักษณ์ที่ดูน่ากลัวครับ บาดแผลไม่ได้ลึกถึงขั้นสาหัส กระดูกไม่หัก และไม่มีกล้ามเนื้อหรือเส้นประสาทส่วนสำคัญที่ได้รับความเสียหาย”
บาร์คัสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนไม่เชื่อหูตนเอง
ผิวหนังที่แดงบวมรอบๆ บาดแผลและเส้นเลือดที่เป็นสีม่วงเข้ม บ่งบอกชัดเจนว่ามันเป็นแผลที่รุนแรง แค่มองดูใจก็สั่นเยือก มันต้องเจ็บปวดทรมานมากแน่ๆ
เธอไม่อาจลงมือทุบตีเขาได้ จึงทำได้เพียงพ่นคำบริภาษด้วยความหงุดหงิด
“พูดอะไรของนายฮะ! ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าสาหัสแล้วแบบไหนถึงจะสาหัสล่ะ ไอ้คนบื้อ!”
นักเวทรักษาดูจะตกตะลึงจนต้องยกมือขึ้นอุดปาก ผิดกับบาร์คัสที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม
เขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้นักเวทรักษาเบาๆ
“ออกไปได้แล้ว”
“ตะ-แต่ว่ายังไม่ได้พันผ้า...”
“เรื่องแค่นี้ฉันทำเองได้”
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ก้มศีรษะและรีบออกจากห้องไป
ทาเลียไม่แม้แต่จะปรายตาเคืองมองหล่อน เธอพุ่งเป้าไปที่เขาแล้วยื่นมือออกไป
“เอาผ้าพันแผลมานี่ นายมือเดียวจะไปพันให้ดีได้ยังไง”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ไม่เป็นไรอะไรเล่า! อย่ามาพูดมาก ส่งมานี่”
ชายหนุ่มจ้องมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมยื่นผ้าพันแผลให้ ทาเลียคว้ามันมาแล้วลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าเขา
เมื่อได้มองบาดแผลใกล้ๆ มันยิ่งดูน่าสยดสยองกว่าเดิม รอยแผลที่ชุ่มไปด้วยขี้ผึ้งมีน้ำเหลืองซึมออกมา และผิวหนังรอบๆ ก็แผ่ไอความร้อนจางๆ ที่มากกว่าปกติ
เธอเม้มริมฝีปากแน่นและค่อยๆ พันผ้าพันแผลรอบแผงอกของเขาอย่างระมัดระวัง อาจเป็นเพราะนิสัยที่คอยตรวจตราแผลที่ขาและจัดการปมผ้าพันแผลด้วยตัวเองอยู่เสมอ เธอจึงจัดการทำแผลให้เขาได้อย่างคล่องแคล่ว
“ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม? ถ้าภายหลังมันอักเสบขึ้นมาล่ะก็...”
“แค่พิษถูกถอนออกหมด ผมก็จะใช้มาตรารักษาได้เองครับ ไม่ต้องกังวล”
“ใครกังวลเรื่องนายกันฮะ? ที่ฉันกลัวคือนายจะเป็นอะไรไปแล้วทำให้ฉันต้องลำบากต่างหาก...”
“ทราบดีครับ ที่ผมบอกว่าไม่ต้องกังวลก็เพื่อให้ท่านหญิงสบายใจว่า จะไม่ต้องเป็นแม่ม่ายในเร็วๆ นี้แน่นอน”
คำตอบที่แสนเรียบเฉยทำให้ทาเลียจุกจนพูดไม่ออก
บาร์คัสที่พิงหลังกับพนักเก้าอี้เฝ้ามองเธอด้วยสายตาที่ดูจะจมอยู่ในความคิดลึกๆ เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วถามว่า
“ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ล่ะครับ?”
พริบตาเดียว หัวใจของเธอร่วงวูบประดุจถูกลอบโจมตี
เขาจะหมายความว่าเขาไม่ยินดีที่ฉันมางั้นเหรอ?
เธอเหลือบมองใบหน้าของเขาเล็กน้อย แสงไฟเต้นรำอยู่บนรูปหน้าอันหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้ม
เขาเอียงคอถามเสริม
“ไหนคุณบอกว่าจะไม่มานอนกับผมสักพักไม่ใช่เหรอครับ เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”
เธอสะบัดมือเขาทิ้งตามสัญชาตญาณ
“ไม่เปลี่ยน! นึกว่าฉันจะหน้ามืดตามัวจนอยากจะกลิ้งไปมากับคนเจ็บที่มีสภาพแบบนี้หรือยังไง?”
“งั้นมาทำไมครับ?”
เขาโน้มตัวเข้าหาเธอจนชิด
ทาเลียกลอกตาไปมาด้วยความลนลาน เธอรีบดึงคำแก้ตัวที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาพึมพำ
“ก็ของขวัญที่นายให้... ฉันแค่มาขอบคุณตามมารยาทเท่านั้นแหละ”
ชายหนุ่มนิ่งมองเธออยู่นานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดนั้นจริงแท้แค่ไหน ก่อนจะยอมปริปากพูดในที่สุด
“ชอบเหรอครับ?”
“ใครจะไม่ชอบของขวัญแบบนั้นล่ะ?”
ทาเลียรู้สึกว่าการสบตาเขาตรงๆ กลายเป็นเรื่องยาก เธอจึงก้มหน้าหลบสายตาอย่างขัดเขิน
“แต่ทีหลังอย่าทำเรื่องแบบการล่ามอนสเตอร์อะไรนี่อีกนะ ต่อให้นายจะเอ็นดูน้องสาวนายแค่ไหน แต่คนที่มีฐานะเป็นผู้ปกครองตะวันออกไม่ควรจะเอาตัวเองไปเสี่ยงจนได้แผลแบบนี้...”
“ผู้ชายที่ไหนจะทำให้ ‘น้องสาว’ ขนาดนี้กันครับ?”
คำพูดประชดประชันของทาเลียหยุดชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
ยามนี้บาร์คัสกำลังใช้ปลายนิ้วม้วนเล่นที่ปอยผมของเธออย่างเพลิดเพลิน ราวกับแมวที่กำลังหยอกเย้ากับไหมพรม เขาเปรยคำพูดออกมาอย่างเรียบเฉยขณะสัมผัสผมของเธออย่างเบามือ
“ท่านหญิงมักจะเป็นหวัดได้ง่ายแม้แต่ในช่วงฤดูร้อนไม่ใช่เหรอครับ ฤดูหนาวที่นี่โหดร้ายกว่าภาคกลางมาก ต้องมีของพรรค์นั้นติดตัวไว้ถึงจะผ่านไปได้โดยไม่เจ็บป่วย”
“...นั่นมันเรื่องสมัยเด็กๆ แล้ว”
ทาเลียลอบกลืนน้ำลายและทำเป็นเฉไฉ
“ใครๆ เขาก็ผ่านฤดูหนาวไปได้ทั้งนั้น นายจะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม...”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่เกินไปเลยครับ”
ดวงตาสีฟ้าซีดจางของเขาไล่สำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างช้าๆ
ทาเลียเผลอกระชับผ้าคลุมไหล่รัดแน่นโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะล่วงรู้อยู่แล้วว่าร่างกายของเธอซูบผอมและทรุดโทรมขนาดไหนนับตั้งแต่อุบัติเหตุคราวนั้น ทว่าในจังหวะนี้เธอกลับรู้สึกอับอายดั่งถูกเปลือยกาย
เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที
“เอาเป็นว่า วันหลังห้ามทำเรื่องบ้าๆ แบบการออกไปล่านั่นอีก ให้ลูกน้องทำสิ นายคิดว่าตัวเองยังเป็นแค่อัศวินกระจอกๆ หรือไง? ตอนนี้ดำรงตำแหน่งแกรนด์ดยุคแล้วนะ มีทหารไว้ทำไม หัดใช้ตัวช่วยซะบ้างสิ”
“ผมทำด้วยตัวเองได้ประสิทธิภาพมากกว่าครับ และที่สำคัญ... ผมไม่อาจยอมให้ทหารของตนเองต้องรับความเสี่ยงเพียงเพื่อจะได้หา ‘ของขวัญให้ภรรยา’ หรอกครับ”
หูของทาเลียร้อนผ่าวทันทีเมื่อได้ยินเขาเรียกเธอว่าภรรยาอย่างหน้าตาเฉย
แสร้งทำเป็นโมโหเพื่อกลบเกลื่อนรอยนิ้วที่พาดผ่านใบหน้า โดยหวังว่าแสงยามเย็นจะช่วยบังใบวันที่แดงซ่านได้
“ถ้าเป็นเรื่องที่สั่งทหารทำไม่ได้ นายเองก็ห้ามทำเหมือนกันนะ ไอ้คนโง่!”
“...ไหนคุณบอกว่ามาเพื่อกล่าวขอบคุณไม่ใช่เหรอครับ?”
เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งขณะทักท้วง
ทาเลียแค่นเสียงหัวเราะ
“มาเพื่อสั่งสอนด้วยน่ะสิ ตอนนี้น่ะร่างกายของนายไม่ใช่ของนายเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ถ้าขืนกล้าเอาไปใช้รีดเลือดรีดเนื้อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันอีกล่ะก็... ฉันไม่ยกโทษให้แน่”
ไรน่าอวดขนสัตว์ที่พี่ชายล่ามาให้ ทาเลียจึงไปหาบาร์คัสทั้งเพื่อขอบคุณและสั่งสอนว่าห้ามใช้ร่างกายเสี่ยงอันตรายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธออีก
กำลังโหลดความเห็น...