นิ้วมือที่ลูบผมของเธอค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมาตามลำคอระหง
ทาเลียเผลอเชิดหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เรียวลิ้นที่เคยพ่นแต่ถ้อยคำที่ทำให้เธอเจ็บปวด ยามนี้กลับกวาดชิมไปทั่วทั้งขอบปากและในโพรงปากอย่างนุ่มนวล
ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นและทัศนวิสัยเริ่มพร่าเลือน เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายที่สัมผัสกันนั้นร้อนรุ่มจนแทบจะทนไม่ไหว แต่เธอกลับไม่อาจหยุดตัวเองได้เลย
เธอขยับเรียวลิ้นตอบรับบาร์คัสอย่างเหนียวหนืด
เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกแสบแปลบที่ริมฝีปาก เขาจึงถอนจูบออก
ทาเลียหอบหายใจรัวพลางเงยหน้าสบตาเขาท่ามกลางความสลัว ผิดกับร่างกายที่สั่นสะท้านและร้อนแรง ใบหน้าที่ก้มมองเธอนั้นกลับดูเงียบสงบไร้ร่องรอยของแรงปรารถนาใดๆ ช่องว่างที่ยากจะเข้าใจนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคง
ทาเลียพยายามจัดระเบียบลมหายใจที่ยุ่งเหยิงแล้วเบนตัวหนี
“พอก่อน... ฉันจะกลับแล้ว”
ในจังหวะที่ตั้งท่าจะลงจากเตียง แขนของเขาก็โอบรอบเอวไว้
“อยู่ต่ออีกสักพักเถอะ”
เสียงทุ่มต่ำที่แสนจะนุ่มนวลซึ่งกระซิบที่ข้างหูทำเอาเธอรู้สึกเหมือนกระดูกทุกส่วนละลายหายไป ร่างของชายหนุ่มทาบทับซ้อนลงมาจากทางด้านหลังอย่างไร้ช่องว่าง พลางประทับริมฝีปากลงที่ลำคอ
ทาเลียเกร็งร่างกายด้วยความตึงเครียด
เหตุผลที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อจะได้มีผู้สืบทอดแห่งตระกูลแกรนด์ดยุค
การทอดกายให้เขาในความมืดก็เป็นเพียงขั้นตอนเพื่อให้ยอมรับเขาเข้าไปโดยไร้ความเจ็บปวดเท่านั้น
คำโกหกเหล่านั้นที่เธอบอกตัวเองซ้ำๆ เพื่อสะกดจิตตนเอง กลับพังทลายลงอย่างง่ายดายเพียงเพราะสัมผัสอันอ่อนโยนเพียงครั้งเดียว เธอพยายามตะเกียกตะกายรวบรวมเจตจำนงที่แตกสลายให้กลับคืนมา
“ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่ที่นี่ต่อนี่”
“ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องไม่อยู่นี่ครับ”
เขาเอ่ยพลางลูบผมของเธอเบาๆ
“ผมเป็นคนไข้นะ อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าผมจะหลับเถอะ”
น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจางๆ ทำให้ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น
ทำไมถึงอยากให้ฉันอยู่ด้วยล่ะ?
เธออยากจะเค้นถามออกไปแบบนั้น แต่ก็หวาดกลัวว่าคำตอบที่ได้รับจะทำให้ต้องผิดหวัง
หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายทาเลียก็พ่นคำพูดอื่นออกมาแทน
“...งั้นก็รีบนอนซะ”
เธอสัมผัสได้ว่าริมฝีปากของเขาขยับเพียงเล็กน้อย
อย่าบอกนะว่าเขากำลังยิ้ม?
ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ มุมปากที่แทบจะไม่ขยับเลยนอกจากตอนที่เยาะเย้ยหรือถากถางจะมายิ้มตอนนี้ได้อย่างไร
เธอสะกดกลั้นความปรารถนาที่จะหันกลับไปมอง แล้วจ้องเขม็งไปยังหน้าต่างที่มีหยดน้ำฝนสาดกระทบ ทันใดนั้นประกายสายฟ้าก็วาบขึ้น ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง
“กลัวเสียงฟ้าร้องเหรอ?”
จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น
นั่นทำให้ทาเลียเพิ่งรู้ตัวว่าร่างกายของตนเองกำลังสั่นเทา
เธอไม่เคยนึกกลัวพายุหรือสายฟ้าเลยสักครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไป เธอไม่อยากให้เขาล่วงรู้ว่าสิ่งที่ทำให้เธอหวั่นไหวคือความรู้สึกที่เขากำลังจุดประกายขึ้นในใจต่างหาก
ครู่ต่อมา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ตัวขึ้น เสียงหัวใจที่เคยเต้นรัวก็ค่อยๆ ช้าลง
หลับไปแล้วเหรอ?
แต่บางทีเขาอาจจะยังไม่หลับก็ได้นี่
เธอจมอยู่กับความคิดคาดเดาอยู่นาน ทั้งที่เพียงแค่หันหน้ากลับไปมองก็จะได้รู้ความจริง ทว่าในตอนนั้นเองอาการง่วงซึมก็ซัดสาดเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์
เธอค่อยๆ จมดิ่งลงสู่กึ่งกลางระหว่างความรู้สึกนึกคิดและภวังค์ จนกระทั่งในวินาทีหนึ่ง เธอก็ถูกดูดกลืนลงสู่ความมืดมิดที่ลึกซึ้ง
ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มร่างกายอย่างแสนสบายมลายหายไปในพริบตา ความมืดมิดกลายเป็นลูกตุ้มเหล็กที่พุ่งเข้าบดขยี้ไปทั่วร่าง
เธอพยายามดิ้นรนเพื่อมุ่งไปสู่ที่ที่มีแสงสว่าง แต่กลับมีเพียงเสียงกระดูกที่แตกละเอียดดังกระทบกันอย่างน่าสมเพช ทันใดนั้น เสียงหอบหายใจประดุจสัตว์ร้ายก็สอดแทรกเข้ามา
เธอเห็นดวงตาคู่หนึ่งวาวโรจน์ท่ามกลางความมืด
สัตว์ประหลาดดวงตาแดงฉานกำลังคลานตรงเข้ามาหาช้าๆ เพื่อจะเขมือบเธอ เธอเห็นรูปร่างของอสูรกายที่มีเกล็ดปกคลุมได้อย่างเลือนลาง อสูรกายตัวนั้นอ้าปากกว้างและจิกทึ้งช่วงล่างที่แหลกเหลวของเธอ แม้แต่จะแผดเสียงร้องก็ยังทำไม่ได้
ทาเลียเฝ้ามองอสูรกายที่แฝงตัวอยู่ในความมืดกัดกินร่างกายของตนเองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ทว่ามีบางอย่างผิดปกติ โครงร่างของอสูรกายค่อยๆ เล็กลงและเปลี่ยนเป็นรูปร่างที่แสนจะคุ้นตา
ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มประหลาดประดับอยู่ที่มุมปาก ใช้มือที่ขาวซีดโอบกอดร่างกายท่อนบนที่ชุ่มไปด้วยเลือดของเธอไว้ จากนั้นหล่อนก็เผยอริมฝีปากที่เปื้อนเลือดออกและกัดกระชากชิ้นเนื้อออกจากลำคอของเธอ
ในที่สุดเธอก็จำใบหน้าของอสูรกายตัวนั้นได้
แม่ของเธอเอง
เซเนเวียร์กำลังค่อยๆ กัดกินร่างกายของเธอไปทีละน้อยๆ
ทาเลียที่เหลือเพียงศีรษะภายในพริบตาร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
มือที่เรียวงามชูศีรษะที่ถูกบั่นนั้นขึ้นมา
น่าสงสารเหลือเกิน
เซเนเวียร์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดูราวกับเวทนายากจากใจจริง แล้วประทับจูบลงบนแก้มที่เปียกชื้น
“ทาเลีย!”
ในจังหวะนั้น ใครบางคนก็ออกแรงเขย่าตัวเธออย่างรุนแรง
ทาเลียเบิกตาโพลงพลางสูดอากาศเข้าปอดอย่างจดจื่นประดุจคนที่เพิ่งถูกฉุดขึ้นมาจากใต้น้ำ
ภายในสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ทัศนียภาพของห้องนอนที่มืดสลัวปรากฏขึ้น เธอไม่อาจรับรู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน
ในขณะที่เธอกำลังสั่นเทาราวกับลูกนก ใครบางคนก็ช่วยลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน
“ชู่ว... ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
ทาเลียหันหน้าไปมอง เธอเห็นใบหน้าที่งดงามซึ่งเต็มไปด้วยความกังวล
เขาใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มของเธอไว้แล้วใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาที่หางตาให้
“ตั้งสติซะ คุณก็แค่ฝันไปเท่านั้นเอง”
“...ฝัน?”
ทาเลียกลอกตาไปมาเพื่อไล่ภาพติดตาของเซเนเวียร์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในม่านตาออกไป แล้วจึงผ่อนคลายหัวไหล่ลง ทว่าความสั่นสะท้านยังไม่จางหายไปง่ายๆ
เขาโอบกอดเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างและช่วยลูบแผ่นหลังให้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ หัวใจที่เคยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอกค่อยๆ กลับคืนสู่จังหวะปกติ
เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น
“นาย... นายเคยฝันร้ายบ้างไหม?”
มือที่ลูบหลังอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ก็นานมาแล้ว”
“ฝันแบบไหนเหรอ?”
“ก็นะ...”
เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงของเขาดูหม่นลงและกำลังจะเงยหน้าขึ้นมอง มือของเขาก็กลับกดศีรษะของเธอลงที่เดิม
“มันนานมากแล้วจนผมจำแทบไม่ได้เลยล่ะ”
ถึงอย่างนั้น นายก็ยังเกจำได้แม่นว่าเคยฝันร้ายนี่นา มันต้องเป็นความฝันที่ทรมานมากแน่ๆ
“นอนต่อเถอะ ถ้าฝันร้ายมาหาอีก ผมจะปลุกคุณเอง”
เขากระซิบพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงบ่าให้ ทาเลียซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
เธอเพิ่งนึกได้ว่าเดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะนอนที่นี่ แต่ความคิดนั้นก็ถูกลบหายไปในทันที ยามนี้เธอไม่อาจผละออกจากอ้อมแขนนี้ได้เลยจริงๆ
เธอปิดตาลงพลางแนบแก้มลงบนแผงอกเปลือยของเขา
วันต่อมา เธอจึงได้รับรู้ความจริงว่าทำไมเขาถึงได้รับบาดเจ็บ
กล่องใบใหญ่ที่บรรจุขนสัตว์สีเงินที่ถูจัดการอย่างดีถูกวางไว้ที่หน้าประตูห้องของเธอ
องครักษ์ที่ขนมันมาด้วยตัวเองอธิบายอย่างภาคภูมิใจ
“นี่คือหนังส่วนหน้าท้องของดราคาร์ที่ท่านแกรนด์ดยุคไปปราบมาด้วยตนเองครับ มันเป็นวัสดุชั้นยอดที่ไม่มีวันไหม้ไฟ และยังสามารถกันลมหนาวในฤดูหนาวได้อย่างสมบูรณ์แบบ ท่านสั่งให้นำมาทำเป็นปูเสื้อนอกให้ท่านแกรนด์ดัชเชสครับ”
แม่นมถึงกับอ้าปากค้างและใช้มือที่สั่นเทาลูบไล้ขนสัตว์นั้น
ขนสีขาวประดุจเส้นไหมเมื่อกระทบแสงแดดก็เปล่งประกายสีน้ำเงินจางๆ ออกมา
“ตายจริง งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”
เหล่านางกำนัลที่มาช่วยแต่งตัวก็พากันอุทานด้วยความชื่นชม
มันก็สมควรอยู่หรอก เพราะดราคาร์เป็นมอนสเตอร์ลำดับสูงสุดในบรรดาสายพันธุ์มังกร จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของมันคือบริเวณหน้าท้องที่ปกคลุมด้วยขนนุ่มเท่านั้น
ดังนั้นเพื่อให้ได้หนังที่สมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน แม้แต่นักล่าระดับแนวหน้าก็ยังต้องยอมเอาชีวิตเข้าแลก บางทีแม้แต่ท่านแม่ก็อาจจะไม่เคยเห็นวัสดุชั้นยอดระดับนี้มาก่อนด้วยซ้ำ
ทว่าใบหน้าของทาเลียที่จ้องมองสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นกลับเย็นชาประดุจน้ำแข็ง เมื่อนึกถึงว่าบาร์คัสต้องเอาตัวเข้าเสี่ยงในสงครามที่ไร้ความหมายเพียงเพื่อให้ได้ของพรรค์นี้มา ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เธอส่งสายตาที่เย็นเยียบไปที่พวกมหาดเล็ก
“ตอนนี้ท่านแกรนด์ดยุคอยู่ที่ไหน?”
“คือ... น่าจะกำลังจัดการงานอยู่ในห้องทำงานครับ”
องครักษ์ที่สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเธอไม่สู้ดีตอบกลับอย่างกริ่งเกรง
ทาเลียก้าวออกจากห้องทันทีโดยไม่รีรอ เธอตั้งใจจะไปแผดวาทะใส่เขาว่าของขวัญพรรค์นี้เธอไม่ต้องการ และอย่าได้คิดทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เป็นครั้งที่สอง
ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอเมื่อเดินลงบันไดมา กลับเป็นภาพที่ดูราวกับกำลังเยาะเย้ยความโกรธแค้นของเธออยู่ไม่มีผิด
ความใกล้ชิดของทั้งคู่ลึกซึ้งขึ้น ต่อมาทาเลียโกรธที่บาร์คัสส่งของขวัญมาให้และตั้งใจไปต่อว่า แต่กลับเห็นภาพที่ทำให้ความโกรธนั้นดูน่าขัน
กำลังโหลดความเห็น...