ทาเลียผู้จ้องมองแผ่นหลังที่จมดิ่งลงสู่ความมืดในชั่วพริบตาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รีบวิ่งตัดผ่านห้องไปอย่างลนลาน
เธอเห็นร่างของเขาหันกลับมาลางๆ จึงรีบยื่นมือออกไป และสัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่หยาบและแข็งของผ้าพันแผลที่ปกคลุมผิวเนื้อเปลือยเปล่า
“ได้รับบาดเจ็บเหรอ?”
“แค่รอยขีดข่วนเล็กน้อยระหว่างกวาดล้างมอนสเตอร์ครับ”
“ขีดข่วนเล็กน้อยเนี่ยนะ... แล้วมันคือตัวอะไรกันแน่?”
ชายที่มีพละกำลังมหาศาลขนาดปราบไวเวิร์นได้ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย ไปได้รับบาดแผลมาได้อย่างไร
เมื่อเธอเงยหน้ามองโครงร่างใบหน้าของเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง บาร์คัสก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเจือถอนหายใจ
“มีดราคาร์คู่หนึ่งมาทำรังอยู่ทางเหนือครับ มันเป็นมอนสเตอร์ที่หาได้ยาก ผมไม่อยากให้หนังของมันเสียหายก็เลย...”
คำพูดของเขาหยุดชะงักลงกะทันหันเมื่อมือของเธอสัมผัสลงบนแผงอกเปลือยเปล่า
ทาเลียเคลื่อนปลายนิ้วไปตามแนวผ้าพันแผลด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะตรวจสอบความลึกของบาดแผล ผ้าเนื้อหนาพันพาดเป็นแนวเฉียงทับไหล่ซ้ายและแผงอกของเขาไว้
“มันสาหัสแค่ไหน?”
“ไม่เป็นไรมากครับ”
“จุดไฟหน่อยสิ ฉันมองไม่เห็น”
บาร์คัสสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอื้อมมือไปเลิกผ้าม่านที่หน้าต่างออก
แม้เมฆสีหมึกหนาทึบจะปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า แต่มันก็ไม่ได้มืดสนิทไปเสียทีเดียว เธอจึงสามารถมองเห็นร่างของเขาได้ไม่ยากนัก
บาร์คัสยืนเท้าเปล่าอยู่บนพรม สวมเพียงกางเกงขนสัตว์ทรงกว้างแบบตะวันออก
เธอชะงักไปครู่หนึ่งกับภาพลักษณ์ที่ดูดิบเถื่อนผิดปกติ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นขวดยาในมือเขา ทาเลียก็แผดเสียงขึ้นมาทันที
“ทำไมถึงไม่เรียกนักเวทรักษาล่ะ? ถ้าใช้มาตรารักษาละก็...!”
“กรงเล็บของดราคาร์มีพิษที่มีคุณสมบัติต้านทานมาตราครับ มาตรารักษาจะไม่ได้ผลจนกว่าพิษจะถูกถอนออกตามธรรมชาติ”
บาร์คัสตอบกลับอย่างนิ่งเฉยพลางหันหน้าเข้าหาชั้นวางของ นั่นทำให้ทาเลียสามารถสำรวจแผ่นหลังที่อยู่ตรงหน้าเธอในระยะประชิดได้
ร่างกายของบาร์คัสดูราวกับสถาปัตยกรรมที่ถูกสร้างขึ้นโดยตัดทอนส่วนเกินออกอย่างหมดจด กล้ามเนื้อที่อัดแน่นเรียงตัวกันอย่างไม่มีที่ติบนโครงสร้างกระดูกที่มั่นคงและงดงามราวกับรูปสลัก เส้นเอ็นที่ตึงเปรี๊ยะปูดโปนออกมาภายใต้ผิวพรรณประดุจหินอ่อนคล้ายกับลวดลายสลักอันประณีต แม้แต่ผ้าพันแผลที่พันรอบตัวเขาก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงเครื่องประดับที่ขับเน้นร่างกายที่กำยำนั้นให้เด่นชัดขึ้น
“พิษจะถูกถอนออกหมดในเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นค่อยใช้มาตรารักษาก็ได้ครับ”
บาร์คัสเอ่ยเสริมอย่างเรียบเฉยพลางวางขวดยาลง
ทาเลียที่ยืนเหม่อลอยอยู่เพิ่งจะได้สติและรีบหลุบสายตาลงต่ำอย่างขัดเขิน
“...เจ็บไหม?”
“ไม่เลยสักนิด”
คำตอบที่แสนจะเย็นชาและแห้งแล้งทำให้ทาเลียแสดงสีหน้าเคลือบแคลง
และแน่นอนว่า ในท่วงท่าที่บาร์คัสหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวม ไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่วางใจและถามซ้ำด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหม?”
“ไม่มีปัญหาต่อการ ‘ทำพิธี’ แน่นอนครับ ไม่ต้องกังวลไป”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่
“นายคิดว่าฉันหิวกระหายอยากจะทำเรื่องพรรค์นั้นกับนายขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“คุณไม่ได้มาหาผมเพื่อจะร่วมหลับนอนหรอกเหรอครับ?”
ชายหนุ่มส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยกลับมา มันดูเหมือนเป็นการยืนยันข้อเท็จจริงมากกว่าจะเป็นการพูดประชดประชัน นั่นทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก เพราะความจริงก็คือเธอตั้งใจจะมานอนกับเขาจริงๆ อย่างที่เขาว่า
ใบหน้าของเธอแดงซ่านและเริ่มอ้ำอึ้ง
“อย่ามาเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้มาเพราะต้องการนาย ฉันแค่... อยากจะมีลูก...”
“ไม่ต้องกังวลครับ ผมไม่เคยเข้าใจจุดประสงค์ของคุณผิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
บาร์คัสเอ่ยตัดบทคำแก้ตัวของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น เธอควรจะรู้สึกเบาใจที่เขาไม่มีความสงสัยในคำพูดของเธอ ทว่าทำไมในใจถึงรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขนาดนี้กันนะ
“เอาเถอะ ถึงยังไงฉันก็ไม่มีความคิดจะรั้งคนเจ็บมาทำเรื่องพรรค์นั้นหรอก เพราะงั้นก็นั่งลงแล้วจุดไฟที่เตาผิงซะ”
“...คุณจะอยู่ที่ห้องนี้ต่อเหรอครับ?”
วินาทีนั้น ความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้าของบาร์คัสวูบหนึ่ง
ทาเลียมีสีหน้าหมองลง ดูเหมือนชายคนนี้จะเชื่ออย่างสนิทใจจริงๆ ว่าเธอเข้าหาเขาเพียงเพราะจุดประสงค์นั้นเท่านั้น
ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายที่พยายามทำให้เขาเห็นแบบนั้นมาโดยตลอด ทว่าพอบาร์คัสดูจะไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอกลับรู้สึกประหลาดในใจอย่างบอกไม่ถูก
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งพลางก้มหน้ามองพื้น
“ถ้านายไม่อยากให้ฉันอยู่ก็บอกมาสิ ฉันจะกลับห้อง...”
“โปรดอยู่ที่นี่เถอะครับ”
เขาคว้าหมับเข้าที่มือของเธอ
“คนที่คอยพร่ำบอกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่คือคุณไม่ใช่เหรอครับ ส่วนผม... ผมเป็นฝ่ายขอให้คุณอยู่ต่อเสมอ”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่สับสน ก่อนจะหลุบตามองมือที่ถูกพันธนาการไว้
ทุกครั้งหลังจากมีความสัมพันธ์กับบาร์คัส เธอจะรู้สึกว่าตัวเองเปราะบางเหลือเกิน เธอรู้สึกกังวลเพราะไม่รู้ว่ามือของเขาจะมาสัมผัสขาของเธอเมื่อไหร่ และหวาดกลัวว่าสายตาของเขาที่เริ่มชินกับความมืดจะมองเห็นรูปลักษณ์ที่แสนจะอัปลักษณ์ของเธอเข้า
และที่สำคัญที่สุด... เธอหวาดกลัวว่าความปรารถนาในสัมผัสและความอบอุ่นจากเขาจะพองโตขึ้นจนยากจะแบกรับได้ไหว
ทว่า...
เธอแอบมองโครงร่างของเขาที่ถูกห้อมล้อมด้วยแสงสีน้ำเงินสลัวอย่างระมัดระวัง
ภาพของเขาที่เสยผมตัวเปียกไปด้านหลังจนเห็นหน้าผากกว้างชัดเจน ดูอ้างว้างโดดเดี่ยวประดุจเด็กหนุ่มผู้เดียวดาย ภาพลักษณ์ที่ดูไร้พิษภัยนั้นพังทลายกำแพงแห่งความระแวดระวังในใจของเธอลง
“งั้น... ฉันจะอยู่ต่ออีกสักหน่อยแล้วกัน ถ้ากลับไปตอนนี้แม่นมคงจะบ่นหูชาแน่...”
คำแก้ตัวที่แสนจะงุ่มง่ามทำให้เกิดรอยย่นจางๆ ที่หางตาของเขา ทาเลียเพิ่งจะนึกได้ว่าคำพูดนั้นไม่ต่างจากการสารภาพว่าแม่นมกำลังเร่งรัดให้เธอตั้งครรภ์ เธอจึงรีบหลบสายตาอย่างขัดเขิน
บาร์คัสที่จ้องมองภาพนั้นอยู่นาน เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ถ้าผู้หญิงคนนั้นทำตัวน่ารำคาญ ผมจะส่งหล่อนกลับพระราชวังไปซะ”
“ห้ามนะ!”
ทาเลียแผดเสียงร้องประดุจหวาดกลัว
“ขืนทำแบบนั้นละก็ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
เขาส่งสายตาที่ยากจะอธิบายกลับมา มันเป็นแววตาของผู้ที่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงไม่กำจัดผู้หญิงที่หยาบคายกับเขาออกไปเสียที
ทาเลียขึ้นเสียงเพื่อแก้ต่าง
“นั่นคือคนที่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่แบเบาะนะ หล่อนเป็นเหมือนแม่แท้ๆ ของฉัน”
“.....”
“ถ้าส่งแม่นมกลับวัง ฉันก็จะกลับไปด้วย”
เมื่อเธอตอกกลับอย่างเด็ดขาด คิ้วของเขาก็ขมวดแน่นจนหน้าผากแข็งทื่อ
ชายหนุ่มเผยอริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจและหันไปทางเตาผิงแทน
“อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้นเลยครับ เชิญนั่งเถอะ”
จากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายเริ่มจุดไฟเองโดยไม่ต้องเรียกมหาดเล็ก
ทาเลียรู้สึกเบาใจที่หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไป เธอจึงค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเขา
“เรื่องแบบนั้นให้พวกคนรับใช้ทำเถอะ นายน่ะนั่งพักเฉยๆ ไป”
“เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกครับ”
ไม่นานนักเปลวไฟก็เริ่มลุกโชนอยู่เหนือท่อนฟืน ทาเลียที่ยืนกระวนกระวายรีบคว้าชายเสื้อของเขาแล้วดึงรั้งทันที
“รีบนั่งลงได้แล้ว”
เขาถูกกึ่งฉุดกึ่งกระชากมาที่ข้างเตียง เมื่อเธอกดไหล่ให้นั่งลง บาร์คัสก็ส่งสายตาประหลาดมาให้
มันเป็นความรู้สึกทึ่งงั้นเหรอที่เห็นผู้หญิงที่คอยแต่จะผลักไสเขา กลับมาทำตัวเป็นห่วงเป็นใยได้อย่างไม่เป็นสับปะรดแบบนี้
หลังจากจ้องมองเธอเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็นั่งลงบนฟูก ทาเลียผละตัวออกและหันไปทางตู้เก็บของแทน
“บอกว่าติดพิษอยู่ไม่ใช่เหรอ? ต้องทานยาแก้หวัดหรืออะไรพวกนี้ไหม? หรือว่ายาแก้ปวด...”
“ไม่เจ็บ และไม่มีไข้ครับ”
เธอทำเป็นหูทวนลมกับคำตอบของเขา และรื้อค้นลิ้นชักอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานเธอก็พบขวดยาที่มีสารสกัดจากแมนดราโกรองอยู่ข้างใน
ทาเลียเปิดฝาตรวจสอบเนื้อหาและรินลงในถ้วยน้ำชาในปริมาณที่พอเหมาะแล้วยื่นให้เขา
“เอ้า รีบทานซะ”
บาร์คัสเพียงแค่จ้องมองถ้วยน้ำชานิ่งๆ
กำลังสงสัยว่าเธอจะเอาของแปลกๆ ให้ทานงั้นเหรอ?
ในขณะที่เธอกำลังถลึงตาใส่เขาด้วยความเคือง บาร์คัสก็ลูบวนไปตามเส้นเอวของเธอแล้วเอ่ยขึ้น
“ถ้าท่านหญิงเป็นคนป้อน ผมถึงจะทานครับ”
ทาเลียกะพริบตาปริบๆ อย่างงงงวย บาร์คัสยังคงรักษาความนิ่งขรึมและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจเย็น ท่าทางที่แสนทระนงนั้นทำให้หัวสมองที่หยุดหมุนไปชั่วขณะของเธอเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง
“ใช้... ใช้มือนายทานเองสิ!”
“ปกติผมเป็นฝ่ายป้อนให้คุณตลอดไม่ใช่เหรอครับ เวลานี้ถึงเวลาที่จะต้องชดใช้หนี้คืนแล้ว”
ทาเลียมองสลับไปมาระหว่างเขากับขวดยาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
เมื่อเห็นเขาเอ่ยคำขอที่แสนจะหน้าด้านออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เธอก็รู้สึกโกรธขึ้นมาดื้อๆ
ในวินาทีที่กำลังจะตะโกนว่าถ้าไม่อยากทานก้ไม่ต้องทาน ทาเลียก็เปลี่ยนใจและอมสมุนไพรรสขมปร่าไว้ในปากคำหนึ่ง
ดูเหมือนเขาเองก็ไม่นึกว่าเธอจะตอบสนองจริงๆ ดวงตาของเขาจึงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ทาเลียใช้มือประคองใบหน้าของเขาอย่างจงใจ แล้วประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากที่ได้กลิ่นสบู่จางๆ ทันใดนั้น แขนของเขาก็โอบรอบเอวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ
ทาเลียเผลอคว้าไหล่ของเขาไว้ ทว่าทันทีที่สัมผัสได้ถึงผ้าพันแผลเนื้อหนาเธอก็รีบชักมือออกด้วยความตกใจ ในจังหวะนั้นเองเรียวลิ้นของเขาก็เริ่มลูบไล้ไปตามริมฝีปากของเธออย่างนุ่มนวล
เธอจำต้องปล่อยให้ยานั้นไหลเข้าสู่ปากของเขาตามคำรบเร้าที่ไร้เสียงนั้นทีละน้อย ทว่ามันไม่ได้ออกมาเนียนระดับที่เขาเคยทำ เมื่อรู้สึกได้ถึงของเหลวที่ปริ่มไหลออกมาเลอะมุมปากเธอก็เงยหน้าขึ้น บาร์คัสจึงใช้มือประคองแก้มเธอไว้แล้วเลียร่องรอยที่คางออกให้
รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็ล้มลงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงเสียแล้ว ทาเลียที่รู้สึกได้ถึงร่างกายของเขาที่แข็งขืนเพราะความตื่นเต้นกดทับหน้าท้องอยู่ ก็รีบพยุงกายท่อนบนขึ้นมาทันที
“ไม่ได้นะ บอกแล้วไงว่าจะไม่ทำจนกว่าแผลจะหาย”
“ผมจะไม่ทำอะไรต่อจากนี้ทั้งนั้นแหละครับ แค่อยู่นิ่งๆ แบบนี้เถอะ”
บาร์คัสพึมพำด้วยน้ำเสียงที่พร่าสั่นพลางลูบผมของเธออย่างเบามือ ทาเลียที่ตั้งท่าจะผลักไสจึงค่อยๆ ผ่อนคลายร่างกายลง
ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ชุลมุนและเสียงฟืนที่ปะทุ เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นก็สอดประสานแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท
ทาเลียพบว่าบาร์คัสได้รับบาดเจ็บจากการกวาดล้างมอนสเตอร์ เขาขอเพียงให้เธออยู่นิ่งๆ ในอ้อมกอดท่ามกลางเสียงฝนและเสียงหัวใจ
กำลังโหลดความเห็น...