คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 125 · ฤดูหนาวสีเทา

ตอน 125
ฤดูหนาวสีเทา

ใบไม้ที่แห้งกรังร่วงหล่นสู่ผืนพสุธา

ต้นไม้ที่เหลือเพียงกิ่งก้านลีบแหลมบิดเบี้ยวไปมาตามแรงพายุโหมกระหน่ำ และบนเนินเขาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเทา สายฝนที่เย็นเยือกราวน้ำแข็งกำลังเทกระชัดลงมา

ทาเลียนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง เฝ้ามองทัศนียภาพที่ย้อมไปด้วยสีขี้เถ้า เมื่อเธอเห็นเหล่านักรบบนหลังม้ากำลังก้าวเข้าสู่ลานปราสาท เธอจึงแนบใบหน้าลงกับกระจกหน้าต่างที่เย็นเฉียบ

ผ่านม่านฝนที่พร่ามัว เธอเห็นร่างของบาร์คัสอยู่บนหลังม้าศึกสีเทาตัวยักษ์ ทาเลียเฝ้ามองเขาลงจากหลังม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

บาร์คัสส่งบังเหียนให้มหาดเล็ก ก่อนจะเลิกฮู้ดของเสื้อคลุมที่เปียกโชกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวนวลราวกับรูปสลักหินอ่อน มันเป็นภาพลักษณ์ที่ดูเยือกเย็นและสูงศักดิ์เสียจนยากจะเชื่อว่าเป็นคนเดียวกับชายป่าเถื่อนที่เคี่ยวกรำเธออย่างไร้ความปรานีเกือบทุกคืน

ทาเลียใช้ฝ่ามือเช็ดคราบละอองน้ำบนกระจกที่เกิดจากลมหายใจออก พลางจ้องมองเขาเขม็ง ทว่าเมื่อบาร์คัสหันหน้ามาทางทิศที่เธอนั่งอยู่ เธอจึงรีบกระชากผ้าม่านปิดทันที

เพียงแค่สบตากันชั่วครู่ อุณหภูมิในร่างกายก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วและหัวใจก็เต้นผิดจังหวะ ทาเลียกัดริมฝีปากด้วยความประหม่าพยุงตัวลงจากขอบหน้าต่างแล้วไปนั่งขดตัวอยู่หน้าเตาผิง ทว่าต่อให้จะอยู่ต่อหน้าเปลวไฟที่โชติช่วง ความสั่นสะท้านในใจก็ไม่สงบลงเลย

เธอกอดขาไว้แน่นและซุกใบหน้าลงกับหัวเข่า

เธอไม่รู้เลยว่าควรจะปฏิบัติต่อบาร์คัสอย่างไรดี นับตั้งแต่คืนที่ใช้ร่วมกับเขา ทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อว่าชัดเจนกลับพันกันยุ่งเหยิงไปหมด

บางครั้งเธอก็รู้สึกดั่งว่า ชายหนุ่มที่อยู่ท่ามกลางแสงสว่างกับชายที่อยู่ในความมืดนั้นเป็นคนละคนกัน

ในตอนกลางวัน บาร์คัสจะมีใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกประดุจคนที่ไม่เคยรู้จักคำว่ารสปรารถนา และปฏิบัติต่อเธอด้วยท่าทีปกติเหมือนเช่นทุกวัน

ทว่าในความมืดเขากลับต่างออกไป ชายหนุ่มที่มีเพียงโครงร่างรางๆ ในเงามืดนั้นกลับดุดันและดิบเถื่อน ราวกับเป็นกษัตริย์ของพวกนอกรีตแดนตะวันออกที่เคยทำให้เหล่านานาอารยประเทศในครั้งบรรพกาลต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

ทาเลียรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในจุดที่เขาเคยรุกรานอย่างยื้อยุดเมื่อคืนก่อน เธอจึงหนีบขาเข้าหากันแน่น ใบหน้าพลันร้อนผ่าวราวกับจะลุกเป็นไฟ

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าบาร์คัสจะเป็นฝ่ายรุกเร้าในบทรักถึงเพียงนี้ เขาไม่ใช่ชายที่เคร่งครัดในศีลธรรมประดุจนักบวชหรอกหรือ?

เมื่อนึกถึงว่านี่คือความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการบังคับขู่เข็ญของเธอเอง ปฏิกิริยาที่เร่าร้อนของเขาจึงดูค่อนข้างจะเป็นเรื่องลึกลับและน่าเหลือเชื่อ

ยิ่งพอนึกถึงว่า ผู้หญิงทุกคนในพระราชวังที่เคยพยายามใช้มารยาเล่ห์เหลี่ยมทุกวิถีทางเพื่อล่อลวงเขา ต่างก็ต้องลิ้มรสความล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่ากันทั้งนั้น

‘...กับไอล่า เขาจะเป็นแบบนี้ด้วยหรือเปล่านะ?’

ความคิดกระหวัดไปในทิศทางที่คอยจิกตีตัวเองทันที

เมื่อก่อนเธอเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าเขาเป็นคนตายด้านที่ไม่สามารถร้อนรุ่มไปกับใครได้ ดังนั้นความสัมพันธ์กับไอล่าจึงคงเป็นเพียงการทำตามหน้าที่ในฐานะคู่หมั้นเท่านั้น

แต่บางทีทั้งคู่ย่อมอาจจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นก็ได้ ชายหนุ่มที่สาดเทความปรารถนาใส่เธออย่างบ้าคลั่ง แต่กลับทำหน้าซื่อตาใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันต่อมา...

เขาอาจจะทำเรื่องวิปริตและเร่าร้อนทุกอย่างกับไอล่ามาแล้ว แต่ก็ยังแสร้งสวมหน้ากากเป็นคู่หมั้นที่สุภาพบุรุษมาโดยตลอด ใช่แล้ว มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ

เธอไม่ใช่คนพิเศษสำหรับใครทั้งนั้น นั่นคือความจริงที่เธอเรียนรู้มานานแล้ว

ในเมื่อเขาสามารถรู้สึกต้องการในตัวเธอได้ เขาก็ย่อมรู้สึกแบบเดียวกันกับคนอื่นได้เช่นกัน ต่อให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ เขาก็คงจะแสดงปฏิกิริยาแบบเดียวกันนี้ออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย

‘เพราะงั้นเลิกให้ความหมายพิเศษกับการกระทำของเขาได้แล้ว’

“โถ่เอ๊ย จริงๆ เลย! เลิกจิกริมฝีปากตัวเองสักทีเถอะค่ะ”

น้ำเสียงที่แสนจะรำคาญใจแทรกซึมผ่านภวังค์อันหนักอึ้งเข้ามา ทาเลียสะดุ้งตัวโยนและเงยหน้าขึ้น

แม่นมที่หิ้วตะกร้าใบใหญ่ไว้ที่สีข้างกำลังถลึงตาจ้องมองเธออยู่ ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่

“ถ้าปากเป็นแผลขึ้นมา สีย้อมมันจะติดไม่ดีนะคะ”

“ช่างมันเถอะ ยังไงซะ...”

เพราะยังไงบาร์คัสก็มองไม่เห็นหน้าฉันอยู่ดี เธอตั้งท่าจะตอกกลับไปเช่นนั้นแต่ก็เงียบเสียงลง

แม่นมมักจะวุ่นวายกับการประโคมแต่งตัวให้เธอทุกเย็น หากรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองเหนื่อยทำไปนั้นไร้ความหมาย แม่นมคงจะยิ่งทำตัวน่ารำคาญมากกว่าเดิมเป็นแน่

ทาเลียซ่อนนิ้วมือที่เปื้อนเลือดไว้ใต้ชายกระโปรงแล้วซบหน้าลงกับเข่า แม่นมมองภาพนั้นด้วยสายตาไม่พึงพอใจพลางเดาะลิ้นและวางตะกร้าลงบนโต๊ะ

“อย่ามาทำตัวอมทุกข์แบบนี้เลยค่ะ ทานนี่เถอะ นักเวทรักษาเขาเคี่ยวสมุนไพรตัวใหม่ที่องค์จักรพรรดินีส่งมาให้มาถวายค่ะ”

ทาเลียจ้องมองถ้วยยาที่เป็นสีดำมะเมื่อยพลางทำหน้าหยิกหยัน

นับตั้งแต่กลับเข้าวัง เซเนเวียร์ก็เริ่มส่งยาบำรุงลึกลับทุกชนิดที่ว่ากันว่าจะช่วยให้ตั้งครรภ์มาให้ไม่ขาดสาย มันคือการกดดันอย่างเงียบๆ ให้เธอรีบทำตามจุดประสงค์ของหล่อน และแม่นมก็กำลังทำหน้าที่เป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ขององค์จักรพรรดินีได้อย่างยอดเยี่ยม

แม่นมยื่นถ้วยยาที่บรรจุของเหลวสีดำข้นมาจ่อหน้าพลางเร่งร้า

“มาค่ะ รีบทานเถอะจะได้เห็นผล องค์จักรพรรดินีกำชับนักกำชับหนาว่าห้ามขาดแม้แต่วันเดียว”

ทาเลียรับถ้วยยามาอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียว

มันรู้สึกเหมือนเธอกำลังกลืนโคลนที่ร้อนจัดลงคอ เธอพยายามสะกดกั้นอาการพะอืดพะอมที่เหมือนจะขย้อนออกมาอย่างสุดความสามารถ แล้วรีบเทน้ำล้างปากทันที

ทันใดนั้น คำประชดประชันของบาร์คัสที่ว่า 'เธอดูจะเต็มใจทำหน้าที่เป็นแม่พันธุ์ดีนี่' ก็ดังก้องอยู่ในหัว ทาเลียเม้มริมฝีปากที่ห่อเลือดเพื่อสะกดกั้นความอัปยศ

ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันเลือกเพื่อตัวเองเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องรู้สึกอาย

ขณะที่เธอกำลังปลอบใจตัวเองและกวาดมือเช็ดคราบเปียกชื้นที่มุมปากอย่างหยาบโลน เสียงที่ตื่นเต้นของแม่นมก็ดังขึ้นที่ข้างหู

“เดี๋ยวเราจะเริ่มแต่งตัวกันเลยใช่ไหมคะ?”

ทาเลียเบนสายตาข้ามไหล่ไปมองแม่นมที่กำลังหยิบเสื้อผ้าออกจากหีบมาแผ่ทิ้งไว้พลางขมวดคิ้ว ดูเหมือนแม่นมจะเชื่อนิ่งสนิทว่าคืนนี้เธอจะต้องไปที่ห้องของเขาอีกเหมือนเช่นเคย

เธอเบนสายตากลับไปยังหน้าต่างอีกครั้ง บาร์คัสเพิ่งจะลุกลุยผ่านฝนกลับมา ป่านนี้เขาคงกำลังแช่น้ำอยู่ หลังจากนั้นก็คงจะไปจัดการกับงานเอกสารที่ยังคั่งค้าง ช่วงนี้ดูเหมือนงานของเขาจะพุ่งสูงขึ้นมาก กว่าจะเข้านอนก็คงจะเป็นเวลาโพล้เพล้ ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ขาสองข้างของเธอก็ขยับก้าวออกจากเตียงไปแล้ว

ทาเลียแก้ผมที่ถักรวบไว้ออกแล้วเดินไปยังอ่างน้ำที่เหล่านางกำนัลเตรียมไว้ล่วงหน้า เมื่อเธอหย่อนกายลงในน้ำอุ่นที่ผสมน้ำมันหอมระเหย แม่นมก็เดินเข้ามาทางด้านหลังและเริ่มสระผมให้

เธอยอมปล่อยตัวไปตามสัมผัสที่หยาบกระด้างของแม่นมพลางก้มมองสำรวจร่างกายของตนเอง

ทุกจุดที่ริมฝีปากของเขาเคยฝากรอยไว้ ยังคงมีร่องรอยประดุจดอกไม้เพลิงเต้นรำอยู่บนผิวพรรณ ทาเลียใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามรอยจุดสีแดงคล้ำที่ดูเหมือนเผลอติดไข้พิษเหล่านั้นพลางรู้สึกวิงเวียนจนต้องดวงหลับตาลง

สิ่งที่เธอเคยคิดว่าจะต้องฝืนทำตามหน้าที่เป็นครั้งคราว กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

ในตอนแรก เธอไปเคาะประตูห้องของเขาเพียงหนึ่งครั้งในทุกสามวัน ทว่าพอมารู้ตัวอีกที เธอกลับพบว่าตนเองเดินเข้าออกห้องของเขาอยู่แทบทุกคืน

แม้จะพยายามหาข้ออ้างว่านั่นเป็นเพียงเพราะรำคาญเสียงเร่งเร้าของแม่นม หรือเพราะอยากจะมีลูกให้จบๆ ไปเพื่อที่ชีวิตจะได้สบายขึ้น แต่ส่วนลึกในใจเธอก็รู้ดีว่านั่นคือคำโกหก ยิ่งวันเวลาผ่านไป การจะผละออกจากอ้อมกอดของเขาก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อใดที่เธอตีจากบาร์คัสและกลับมานอนบนเตียงกว้างเพียงลำพัง ความอ้างว้างก็ตามเข้าจู่โจม และทุกครั้งที่เธอชำระล้างร่องรอยของเขาออกจากกาย เธอก็จะรู้สึกถึงความอาลัยอาวรณ์ที่แสนประหลาด

เธอเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้แต่ก็ไม่อาจควบคุมตนเองได้เลย ไข้พิษที่แสนจะน่ารำคาญซึ่งเคยรุมเร้าเธอมาตั้งแต่อายุเก้าขวบ ดูเหมือนมันจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้งอย่างแน่นอน

‘ไม่ใช่... มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก ฉันก็แค่กำลังใช้ประโยชน์จากเขาเท่านั้น’

เธอรีบปฏิเสธความคิดของตนเองทันที

เธอจะปล่อยให้ตนเองตกลงไปในปลักโคลนเดิมซ้ำสองไม่ได้อีกแล้ว

ทาเลียเรียกสติกลับมาและก้าวออกจากอ่างน้ำด้วยใบหน้าที่แน่วแน่ จากนั้นเธอก็ใช้ผ้าขนหนูนุ่มซับน้ำให้แห้งแล้วสวมชุดเดรสผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินที่นำมาจากพระราชวัง

ถึงจะรู้ดีว่าบาร์คัสไม่อาจมองเห็นรูปลักษณ์ของเธอได้อย่างชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อยากจะพบเขาในสภาพที่ดูซูบเซียวและย่ำแย่

เธอมองใบหน้าที่เหมือนเซเนเวียร์จนน่าขนพองสยองเกล้าผ่านกระจกเงาอยู่ครูหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน

เมื่อเปิดประตูออกไป ทัศนียภาพของโถงทางเดินที่จุดเทียนให้ความสว่างไสวก็ปรากฏสู่สายตา

เธอก้าวเดินลงบนพรมที่แสงไฟสะท้อนวูบวาบ พลางเบนสายตาไปยังหน้าต่างที่มีสายฝนสาดกระทบ ทันใดนั้นประกายสายฟ้าสีทองก็ผ่าผ่านท้องฟ้าสีหมึกจนสว่างจ้า

ทาเลียหยุดมองท้องฟ้าที่มีเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเดินต่อ

ในที่สุดเมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขา องครักษ์ที่สแตนด์บายรออยู่ก็รีบเปิดประตูให้ราวกับรอคอยการมาถึงของเธออยู่ก่อนแล้ว

ทาเลียก้าวย่างเข้าไปในห้องที่ตกอยู่ในความมืดสลัวอย่างระมัดระวัง

วินาทีนั้น ประกายแสงแปลบปลาบจากภายนอกก็ย้อมร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างให้กลายเป็นสีขาวโพลนจนเห็นเงาร่างได้ชัดเจน

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 125

สรุปตอน 125

ฤดูหนาวมาเยือนแดนตะวันออก ทาเลียเฝ้ารอการกลับมาของเหล่านักรบจากหน้าต่าง ก่อนตัดสินใจเดินไปยังห้องของบาร์คัสที่ยืนอยู่ในความมืด

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 126 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 124กลับหน้าเรื่อง
ตอน 124ตอน 126