เขาประทับริมฝีปากลงที่ติ่งหูส่วนล่างแล้วดูดเม้มผิวเนื้อที่เต้นตุบๆ เบาๆ ทำให้ลำคอและไหล่บอบบางสะดุ้งหดเกร็ง
ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือลูบปลอบกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดอย่างนุ่มนวล พลางแนบแผงอกเข้ากับแผ่นหลังที่ยังชื้นไปด้วยเหงื่อ สัมผัสจากผิวเนื้อเปลือยเปล่านั้นช่างเย้ายวนใจจนน่าขนลุก
“ยะ-อย่า...”
เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปากของเธอ เขาปล่อยให้เสียงนั้นผ่านหูไปเฉยๆ พลางขบกัดไหล่ที่บอบบางเล่นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงต่ำไปที่ช่วงเอว
ร่างกายของเธอเปียกชุ่มไปหมด เมื่อเขาลูบไล้ผิวเนื้อที่เคลือบไปด้วยของเหลวจากคนทั้งสองอย่างแผ่วเบา หญิงสาวที่เคยเกร็งตัวนิ่งก็เริ่มบิดเร้าไปมาทั้งร่าง
บาร์คัสคว้าข้อมือของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ
“เป็นอะไรไปครับ?”
“ก็บอกว่าอย่าทำไง! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำเรื่องแบบนั้นซ้ำซ้อนกันสองครั้งในคืนเดียวหรอกนะ!”
เธอแผดเสียงตะโกนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหม่า
บาร์คัสจ้องมองใบหน้านั้นด้วยดวงตาที่หรี่ลง ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างให้
“ถ้าท่านหญิงไม่ปรารถนา ผมก็จะไม่ทำอะไรต่อจากนี้อีก... แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่วยนอนบนเตียงของผมเถอะ”
เมื่อเขาใช้ผ้าเนื้อนุ่มห่อหุ้มร่างของเธอไว้แล้วโอบกอดที่เอวอีกครั้ง ความสับสนและความกังวลก็พาดผ่านใบหน้าดวงน้อยทันที
ทาเลียซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเหมือนหอยทากที่ถดตัวหนีเข้าเปลือก เหลือเพียงใบหน้าที่โผล่ออกมาส่งสายตาระแวดระวังใส่เขา
“ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย? ป่านนี้คนทั้งปราสาทคงรู้กันหมดแล้วว่าเราทำ ‘พิธี’ กันเสร็จสิ้นแล้ว ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องฝืนนอนห้องเดียวกันให้ลำบากเลยนี่”
เขารู้สึกได้ว่าละอองความร้อนที่เคยอบอวลอยู่ในกายมลายหายไปในพิกตา เขาจ้องมองเธอเขม็ง หากเธอไม่ได้ดูมีท่าทีที่กังวลจนเกินเหตุเช่นนี้ เขาคงพ่นคำพูดที่รุนแรงตอกกลับไปแล้ว
บาร์คัสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ลูบแผ่นหลังที่ขดตัวกลมของเธอ
“ก็ไม่เห็นมีเหตุผลที่จะนอนแยกห้องกันนี่ครับ สามีภรรยาที่ใช้ค่ำคืนร่วมกันการนอนเตียงเดียวกันก็นับว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ”
“ตะ-แต่ว่าพวกเรา...”
เธออ้ำอึ้งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เขาปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธอออก แล้วประทับริมฝีปากลงบนแก้มที่เริ่มเย็นตัวลง ลมหายใจที่พัดผ่านผิวหนังทำให้ลำคอที่บางระหงสั่นเทาด้วยความรู้สึกจั๊กจี้
เขารู้สึกถึงความกระวนกระวายที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น จึงลูบคลำหน้าท้องของเธอผ่านผ้าห่มผืนบาง
“พวกเราเองก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นหรอกครับ”
เขากระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ทำให้ความซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วกายเธอ
ใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงจมูกชนกันเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา หากรอบข้างสว่างกว่านี้ เขาคงได้เห็นรอยแดงที่พาดผ่านผิวพรรณที่ขาวนวลประดุจแก้วใส
เขารู้สึกถึงแรงปรารถนาที่เพิ่งจะได้รับการปลดปล่อยไปเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ จึงขบกัดติ่งหูนิ่มๆ ของเธอเบาๆ หญิงสาวสะดุ้งตัวโยนและสั่นไปทั้งร่าง
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้มีท่าทีรังเกียจ เขาจึงใช้หัวแม่มือคลึงวนที่ใบหูที่เหมือนกลีบดอกไม้ ก่อนจะส่งปลายลิ้นเข้าไปแตะที่ติ่งหูเบาๆ ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวแล้วรีบเบนศีรษะหนีทันที
“ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรแล้วไง!”
“แค่สัมผัสก็ไม่ได้เชียวเหรอ?”
เขารวบร่างที่เล็กกะทัดรัดนั้นเข้ามาในอ้อมกอดแล้วกระซิบที่หน้าผาก ทำให้ดวงตาคู่โตสั่นไหวอย่างรุนแรง
บาร์คัสสังเกตเห็นว่าเธอกำลังสับสนลำบากใจ เขาจึงเริ่มใช้มือลูบไล้เอวที่บางเฉียบผ่านผ้าห่มและเขี่ยเล่นที่บริเวณสะดือ
เธอยิ่งหดตัวให้เล็กลงไปอีก ทว่าครั้งนี้เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เพราะความกังวลหรือความหวาดกลัว แต่มันเกิดจากความเร้าอารมณ์
หัวใจในช่องท้องของเขาพลันร้อนวูบด้วยความคาดหวังว่า บางที... เธออาจจะยอมรับเขาเข้าไปอีกครั้งก็ได้
“เอาผ้าห่มออกได้ไหม?”
“มะ-ไม่ได้”
“ไม่ได้จริงๆ เหรอ?”
ผ่านความมืด เขาเห็นดวงตาของเธอเลิ่กลั่กเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก
บาร์คัสกระตุกยิ้มที่มุมปาก แล้วค่อยๆ สอดมือเข้าไปภายใต้ผ้าห่มเพื่อแหวกเรียวขาของเธอออกอย่างระมัดระวัง
ในวินาทีนั้น หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเริ่มผ่อนคลายลงกลับดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรงราวกับถูกฟ้าผ่า เขาขมวดคิ้วแน่นและออกแรงรวบเอวที่บางเฉียบนั้นไว้แน่น เสียงหวีดร้องแหลมดังออกมาจากปากของเธอ
“เจ็บนะ!”
เขาคลายอ้อมแขนออกทันทีราวกับถูกไฟลวก
หญิงสาวไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือ เธอรีบกระโดดลงจากเตียงแล้วพันร่างกายด้วยผ้าห่มอย่างเร่งรีบ พลางโซเซเดินไปยังประตู
บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตามืดมนก่อนจะก้าวยาวๆ ตามไปคว้าตัวเธอไว้ทัน
“ทำไมถึงพยายามจะกลับห้องตัวเองขนาดนั้นล่ะครับ?”
“ฉะ-ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ห้องของฉันมันสบายกว่า”
น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก วินาทีที่เขารับรู้ได้ สติสัมปชัญญะก็พลันเย็นวาบเหมือนถูกราดด้วยน้ำเย็นจัด
เธอเป็นผู้หญิงที่มีความรังเกียจต่อสัมผัสทางกายอย่างรุนแรง และแผนการที่กึ่งบีบบังคับของเขาก็อาจจะไปสะกิดเอาฝันร้ายในใจของเธอเข้า
“ผมทำให้คุณรู้สึกอึดอัดเหรอ?”
เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ความรู้สึกซับซ้อนพาดผ่านใบหน้าของเธอทันที
ทาเลียก้มหน้าลงต่ำแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
“นายไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แค่... ฉันถนัดแบบของฉันมากกว่า”
“แบบของคุณที่ว่าคือการวิ่งหนีเหมือนกระต่ายขี้ตกใจหลังจากเสร็จสิ้นพิธีงั้นเหรอ?”
แม้เขาจะไม่อยากกดดันผู้หญิงที่ดูไม่มั่นคงคนนี้ แต่เสียงที่ออกมากลับติดจะเย็นชาและคมปราบอย่างห้ามไม่ได้ โชคดีที่เธอไม่ได้ดูหดหู่ลง แต่กลับกลายเป็นการแผ่หนามเข้าใส่เพื่อโต้กลับ
“ใครว่าฉันขี้ตกใจกัน? ฉันแค่ชอบอะไรที่มีประสิทธิภาพมากกว่าก็เท่านั้นแหละ”
ภายใต้ความมืดที่มีแสงสลัว องค์หญิงผู้โอหังของเขานั้นเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง
“ฉันจะอยู่ตามเวลาที่ฉันต้องการ และจะอยู่เท่าที่ฉันอยากอยู่เท่านั้น ในตอนที่ ‘ทำเรื่องนั้น’ นายจะทำตามใจยังไงก็ได้ แต่หลังจากนั้น... ทุกอย่างต้องเป็นไปตามความต้องการของฉัน!”
เขากอดอกและส่งสายตาที่ค่อนข้างเย็นชาไปให้ ท่าทางที่พยายามข่มขวัญทั้งที่ไหล่ยังสั่นระริกนั้น ปลุกปั่นสัญชาตญาณอันร้ายกาจในตัวเขาขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขาสามารถที่จะจัดการกับเธอตามความต้องการของตนเองได้ทุกเมื่อ จะบีบบังคับให้เธอนอนบนเตียงต่อไป หรือจะตักตวงตัณหาจากเธออีกแค่ไหนก็ได้
ทว่าเขาก็รู้ดีว่าหากเขายอมจำนนต่อสัญชาตญาณป่าเถื่อนนั้น เขาจะสร้างบาดแผลที่หยั่งรากฝังลึกจนยากจะเยียวยาให้แก่เธอ
เขาหลับตาลงนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจนความพลุ่งพล่านสงบลง
ดวงตาสีน้ำเงินที่คอยยั่วยุเขามาตั้งแต่เด็กวาวโรจน์ประดุจเศษแก้วที่แตกกระจายในความมืด เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นแล้วถามว่า
“นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ เหรอ?”
ความลังเลพาดผ่านใบหน้าที่ขาวซีดนั้นวูบหนึ่ง ทว่าเธอก็ยังคงดื้อรั้นเชิดคางขึ้น
“ใช่”
บาร์คัสจ้องมองเธอเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกที่มุมปาก
“ถ้าอย่างนั้นผมคงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากรอจนกว่าคุณจะอยากอยู่ที่ห้องของผมไปนานๆ เองล่ะมั้ง”
ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่เหนือความคาดหมาย ดวงตาของเธอจึงสั่นไหวด้วยความสับสน
“ไม่มีวันนั้นหรอก”
“เรื่องนั้น... เดี๋ยวเราก็จะได้รู้กันครับ”
บาร์คัสตอบกลับอย่างเรียบเฉยก่อนจะคว้ากางเกงใต้เตียงขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็คว้าเสื้อ ‘ตุนก้า’ ที่แขวนอยู่บนผนังขึ้นมาคลุมไหล่ และอุ้มเธอขึ้นมาทั้งที่ยังพันผ้าห่มอยู่
หญิงสาวส่งเสียงร้องด้วยความตกใจกับการกระทำที่กะทันหัน
“ยะ-อย่ามาอุ้มนะ! ฉันเดินเองได้!”
เขาเมินเฉยต่อคำประท้วงของเธอและก้าวเดินออกไปสู่โถงทางเดินที่เปิดไฟไว้จนสว่าง
เธอก็รีบซุกใบหน้าลงในผ้าห่มทันที ท่าทางที่เหมือนดักแด้ที่พยายามซ่อนตัวอยู่ในโคลนนั้นทำให้เขาหลุดเสียงหัวเราะ ‘หึ’ ออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวยาวๆ ผ่านโถงนั้นไป
บรรดาเหล่าคนรับใช้ที่เดินสวนกันตาค้างกับการกระทำของเขา ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพักของเธอ บาร์คัสก็ใช้มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของเธอไว้แล้วใช้มืออีกข้างบิดลูกบิดประตูเข้ามาภายในห้อง
ทันทีที่วางเธอลงบนเตียง เธอก็ค่อยๆ โผล่ใบหน้าออกมา
หางตาที่แดงก่ำและชุ่มชื้น กับเส้นผมสีทองที่ยุ่งเหยิงปรากฏสู่สายตา ทำให้ความรู้สึกกระหายบางอย่างพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอของเขา
เขาสะกดกั้นความปรารถนาที่จะก้มลงไปจูบเธออีกครั้งไว้ แล้วย่อเข่าลงตรงหน้าเธอ
“คิดว่าเมื่อไหร่จะอยากไปที่ห้องของผมอีกครั้งล่ะครับ?”
“เรื่องนั้น... ฉันจะไปรู้ได้ไง”
“พรุ่งนี้?”
“ก็บอกว่าไม่รู้ไงเล่า!”
เขาขมวดคิ้ว หากเธอไม่ไปหา เขาก็จะเป็นฝ่ายพาตัวเองมาหาเธอเอง แต่เขาไม่แน่ใจนักว่าการกดดันเธอแบบนั้นมันจะดีหรือไม่
เธอต้องการที่จะเป็นฝ่ายเลือกด้วยตนเอง และนั่นคงเป็นหนทางเดียวที่ผู้หญิงที่ขี้กลัวคนนี้จะรักษาสมดุลของตนเองได้ เขาจึงจำต้องยอมตามนั้น
เขาพันเส้นผมสีทองที่ส่องประกายราวกับแก้วไว้รอบนิ้วมือแล้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา
“ผมจะรอนะครับ”
แสงไฟสะท้อนระยิบระยับอยู่เหนือม่านตาสีน้ำเงินของเธอ เขาจ้องมองลึกเข้าไปในรูม่านตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรงนั้นก่อนจะเสริมต่ออย่างเนิบนาบ
“มาหาผม... เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ”
บาร์คัสยอมตามความต้องการของทาเลีย และบอกเธออย่างอ่อนโยนว่าเขาจะรอ ให้มาหาเขาเมื่อไหร่ก็ได้ที่เธอต้องการ
กำลังโหลดความเห็น...