คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 123 · คืนนี้นอนห้องผม

ตอน 123
คืนนี้นอนห้องผม

เขาโน้มกายทับซ้อนลงบนร่างของเธออย่างระมัดระวัง

ผิวพรรณเรียบเนียนที่มีหยาดเหงื่อซึมบางๆ พันผูกเข้ากับร่างกายของเขาราวกับผ้ากำมะหยี่ เมื่อเขาเบียดเสียดร่างกายเพื่อซึมซับสัมผัสนั้น ร่องรอยแห่งความหวาดกลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าดวงน้อยที่จมอยู่ในความมืด

เขาแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากที่คับแคบอีกครั้งราวกับจะลบเลือนความกลัวนั้นให้สิ้นไป เมื่อเขาบดเบียดรุกรานเยื่อบุช่องปากที่เริ่มอ่อนนุ่มอย่างหิวกระหาย เสียงครางกระเส่าที่สั่นระรัวอยู่ในลำคอก็ทำให้เขารู้สึกซ่านไปทั้งตัว

เขาหอบหายใจรัวพลางกดทับร่างกายบอบบางที่กำลังสั่นเทานั้นอย่างนุ่มนวล

ยามนี้ผิวของเธอเหนอะหนะไปด้วยหยาดเหงื่อ หรือบางทีอาจจะเป็นเหงื่อที่ซึมออกมาจากตัวเขาเอง อุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน

เขาบดเบียดร่างกายที่แข็งขึงด้วยแรงปรารถนาเข้ากับร่างอันนุ่มนวลประดุจกลีบดอกไม้ พลางพรมจูบไล่ไปตามแนวลำคอที่ระหง

เมื่อเขาขบเม้มลำคอที่ชีพจรเต้นรัวเบาๆ เธอก็สะดุ้งสุดตัวและฝังเล็บลงบนหัวไหล่ของเขา

เล็บที่ขรุขระจากการถูกปล่อยให้ยาวแล้วหักซ้ำแล้วซ้ำเล่าครูดลงบนผิวหนัง ทว่านั่นกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ใคร่ของเขาให้พุ่งสูงขึ้นอย่างประหลาด

เขาขบกัดและเม้มดึงกระดูกไหปลาร้าที่เด่นชัดอย่างรุนแรงราวกับจะปลุกปั่นอารมณ์ของเธอให้เตลิด ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงไปยังทรวงอกที่หอบสะท้าน

ร่างกายที่เคยโอนอ่อนกลับแข็งทื่อขึ้นมาทันควันด้วยความหวาดกลัวต่อการกระทำอันไม่คุ้นชิน เขาใช้มือลูบไล้แผ่นหลังที่สั่นสะท้านเพื่อปลอบประโลม พลางใช้ริมฝีปากครอบครองผิวเนื้อนุ่มนวลนั้นจนเต็มปาก

เสียงครางระคนเสียงสะอื้นหลั่งไหลออกมาจากเหนือศีรษะ ยามนี้ความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเขาพุ่งทะยานจนยากจะต้านทาน ทว่าภรรยาของเขาก็ยังคงไม่สามารถสลัดความกดดันออกไปได้

บาร์คัสใช้มือที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายลูบไล้ไปทั่วร่างกายที่เกร็งเคร่งอย่างแผ่วเบา เมื่อมือของเขาค่อยๆ เลื่อนต่ำลง ความตึงเครียดที่โอบล้อมเธอไว้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เขาแนบชิดริมฝีปากกับใบหูที่ร้อนผ่าวแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ไม่เป็นไร... ผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บ ผ่อนคลายซะ”

ผ่านความมืด เขาเห็นดวงตาคู่โตที่สั่นระริกอย่างไร้จุดหมาย

เขาประทับจูบลงบนหางตาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา พลางปลุกเร้าเธออย่างระมัดระวัง หญิงสาวที่เคยบิดกายอย่างอึดอัดเริ่มที่จะยินยอมรับสัมผัสจากมือของเขาในที่สุด ภาพลักษณ์ที่ปลุกปั่นกามอารมณ์จนทำให้ท้ายทอยรู้สึกชาหนึบนั้น ทำให้ทัศนวิสัยของเขาพลันดับวูบไปชั่วขณะ

บาร์คัสยันกายท่อนบนขึ้นพลางเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเธออย่างจดจ่อ เขาขบฟันแน่นและรั้งร่างของเธอเข้ามาให้แนบชิดยิ่งขึ้น เมื่อสัมผัสรุกรานเริ่มลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ เสียงหวานที่พร่าสั่นก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมช้ำดุจดอกกุหลาบ

“พะ-พอแล้ว พอแค่นี้เถอะ รีบทำสักที”

เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน ความปรารถนาที่จะทำตามคำสั่งของเธอนั้นรุนแรงจนร่างกายแทบจะระเบิด ทว่าเขาไม่อาจปล่อยให้ตัวเองถูกหลอกซ้ำเล่าเป็นครั้งที่สอง

“ไม่ได้ ยังต้องทนอีกนิด”

“ไม่เอา ฉันเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว เพราะฉะนั้นพอที...”

เขาประกบริมฝีปากปิดหนทางคำพูดจากเรียวปากเล็กๆ ที่คอยแต่จะยั่วยุตนเอง

ท่อนแขนที่เปียกเหงื่อและลื่นไหลโอบรอบลำคอของเขาทันที ผู้หญิงคนนี้มักจะทำให้เขาหัวหมุนด้วยพฤติกรรมที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เช่นนี้เสมอมา เขาโอบกอดผู้หญิงที่ชอบถอยหนีในยามที่เขาเข้าหา แต่กลับส่งสายตาตัดพ้อในยามที่เขาถอยห่างไว้ในอ้อมแขนแล้วตักตวงเธออย่างลืมตัว

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ที่เขาเฝ้าลูบไล้ผิวเนื้อที่เปียกชื้นและใช้ปลายลิ้นพัวพัน ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งเพราะความกดดันเริ่มคลายตัวลงทีละน้อย

เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นขาขวาของเธอแล้วค่อยๆ โน้มกายลงต่ำ ผิวเนื้อที่ชุ่มชื้นโอบรัดเขาไว้อย่างคับแน่น

บาร์คัสผ่อนลมหายใจรัว ใช้มือคว้าหัวเตียงไว้แน่นพลางออกแรงที่ต้นขา เขาต้องพยายามอย่างหนักที่ข่มสะกดร่างกายที่กำลังจะคลุ้งคลั่งจนความร้อนชื้นของเหงื่อเปียกโชกไปตามแผ่นหลัง

เขาขบกัดกระพุ้งแก้มตนเองเพื่ออดทนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนไหวช่วงเอวไปข้างหน้าอีกระดับ เสียงครางที่ถูกกดเอาไว้ก็หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว

แม้จะหยั่งเชิงและเพียรพยายามอยู่เนิ่นนาน แต่เธอก็ยังไม่อาจยอมรับเขาเข้าไปได้โดยง่าย

บาร์คัสขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบคั้นที่มากขึ้น เขาฟุบหน้าลงทับร่างของเธอพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีดเลย กลิ่นกายของเธอที่เข้มข้นขึ้นเพราะความร้อนรุ่มพุ่งเข้าสู่ปอดจนสติของเขาพร่ามัว

เขาขบฟันเสียงดังกรอดพลางยึดหัวเตียงไว้แน่นขึ้นอีก จนได้ยินเสียงไม้แผ่นหนาเริ่มปริแตก

เขาชะงักและก้มลงมองเธอเพราะกังวลว่าเธอจะตกใจกับภาพนั้น ทว่าภรรยาของเขานั้นดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบตัวใดๆ อีกแล้ว

เมื่อเห็นดวงตาที่เลื่อนลอยเพราะถูกจองจำอยู่ในสัมผัสที่ไม่คุ้นชิน เส้นด้ายแห่งเหตุผลของเขาก็ขาดสะบั้นลงทันที

เขาใช้มือค้ำยันข้างศีรษะของเธอแล้วเริ่มขยับช่วงเอวตามจังหวะ สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในวินาทีนั้นคือการข่มใจไม่ให้คลุ้งคลั่งประดุจม้าหนุ่มที่กำลังติดสัด

กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างสั่นกระตุกจากการพยายามควบคุมตนเองเพื่อไม่ให้ทำร้ายร่างกายที่บอบบางจนเหมือนจะปลิวลมได้

บาร์คัสขมวดคิ้วและเริ่มขยับอย่างแผ่วเบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าความอึดอัดก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย เขาจึงถอยช่วงเอวออกมา

ในวินาทีนั้นเอง เธอกลับกอดแผ่นหลังของเขาไว้แน่นพลางสะอื้นไห้ออกมาเป็นเสียงครางที่ประหลาด วินาทีที่เขารับรู้ว่ามีชื่อของตนเองปนอยู่ในเสียงนั้น เลือดในกายก็พลันร้อนระอุและไหลย้อนขึ้นมาทันควัน

เขาส่งลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเธอและเริ่มการเคลื่อนไหวที่หยุดชะงักไปอีกครั้ง ยามนี้เขาไม่อาจเหนี่ยวรั้งตนเองได้อีกต่อไป

ความปรารถนาที่หลุดพ้นจากพันธนาการเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้น แม้จะพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ ทว่าการเคลื่อนไหวที่สูญเสียการควบคุมไปแล้วก็มีแต่จะดุดันขึ้นเรื่อยๆ

เขาทำสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกสับสนพลางเฝ้ามองดูเธอ

“เจ็บไหม?”

เมื่อได้รับคำถามที่เค้นออกมาอย่างยากลำบาก เธอก็ส่ายหน้าไปมาพลางโอบรอบคอเขาไว้แน่น

“ฮาา... ไม่เจ็บเลยสักนิด”

ลมหายใจที่เปียกชื้นแนบสนิทกับแก้วหูราวกับน้ำตาเทียนที่ร้อนรุ่ม

เขาคว้าหมับที่เอวของเธอพลางรวบรวมความเยือกเย็นที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เธออาจจะกำลังโกหกก็ได้ ผู้หญิงคนนี้มักจะชอบทำร้ายตัวเองอยู่เป็นนิสัยไม่ใช่หรือ ครั้งนี้เธอก็อาจจะกำลังทนกล้ำกลืนความเจ็บปวดอยู่เพียงลำพัง อย่าเพิ่งวางใจเด็ดขาด...

“แต่ว่า... ร่างกายฉันมันแปลกไปหมดเลย บาร์คัส... ทำอะไรสักอย่างที”

น้ำเสียงที่ปนไปด้วยเสียงสะอื้นนั้นกระชากเอาความคิดทั้งหมดของเขาจางหายไปในพริบตา

เขาสบถคำหยาบที่ไม่เคยแม้แต่อยู่ในความคิดออกมา พลางกดร่างของเธอลงกับผ้าปูที่นอนอย่างรุนแรง

เมื่อผิวเนื้อที่เปียกชื้นโอบล้อมรอบตัวเขาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เหตุผลที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งกำมือก็ระเหยกลายเป็นไอไปทันที ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงเตียงที่สั่นโยกอย่างรุนแรงและเสียงหอบหายใจรัวที่ดังกิกก้อง

เขาสะบัดคราบเหงื่อที่ไหลเข้าตาออกอย่างหยาบโลนพลางก้มมองดูเงาร่างของเธอที่สั่นคลอนตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา

ท่วงท่าที่สั่นระริกนั้นดูราวกับบัวในบ่อที่กำลังถูกกระแสน้ำพัดกระหน่ำ เขาโอบกอดร่างกายที่บอบบางนั้นไว้แล้วพุ่งทะยานไปสู่ปลายทางของตัณหา ในวินาทีนั้น ร่างกายของเธอก็เริ่มจะสั่นกระตุกถี่ๆ

เขาคว้าหมัดที่ช่วงเอวที่บิดเร้าไว้อย่างมั่นคงพลางเกร็งแผ่นหลังจนแข็งทื่อ จากนั้นความสั่นสะท้านที่รุนแรงประดุจสายฟ้าฟาดเข้าที่กระดูกสันหลังก็เกิดขึ้น พร้อมกับการระเบิดที่รุนแรงภายในช่องท้อง

เขารับรู้ได้ว่าทัศนวิสัยเริ่มพร่าเลือนจึงค่อยๆ หลับตาลง

ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ เขาเฝ้ารอจนกระทั่งลมหายใจที่หอบหน่วงค่อยๆ สงบลง จึงพยุงกายท่อนบนขึ้นมาเพื่อมองดูเธอ

เมื่อปัดปอยผมที่เปียกชุ่มออกไป ใบหน้าที่เหม่อลอยคล้ายคนไร้สติก็ปรากฏแก่สายตา ภาพของเธอที่ทิ้งแขนขานิ่งสนิทไม่เคลื่อนไหวทำให้เขารู้สึกเย็นวาบที่ในอก

เขาประคองแก้มที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้โฟกัสคู่นั้นอย่างร้อนรน

“เป็นอะไรไหม?”

เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้ามึนงง

โชคดีที่ไม่มีทีท่าว่ากำลังทรมาน ดูเหมือนเธอเพียงแค่สูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดไปในคราวเดียวจนอยู่ในสภาวะหมดสติไปชั่วขณะ

เขาทำตามสัญชาตญาณที่ไม่อาจระบุได้และประทับจูบลงบนหางตาของเธอ พริบตานั้นดวงตาที่เคยเหม่อลอยก็เบิกกว้างขึ้น พร้อมกับรูม่านตาที่ขยายตัวสั่นไหวอย่างรุนแรง

ก่อนที่เขาจะทันได้ประเมินสาเหตุ ไหล่ของเขาก็ถูกผลักออก เขาขมวดคิ้วมองลงมาที่เธอ หญิงสาวกำลังพยายามตะเกียกตะกายหนีออกมาจากใต้ร่างของเขาอย่างลนลาน เขาจึงใช้กำลังสยบเธอไว้ตามสัญชาตญาณ

“จะทำอะไร?”

“หลบไปนะ! มันหนัก!”

เมื่อเห็นเธอดิ้นรนอย่างหนัก เขาจึงยอมพยุงกายลุกขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ หญิงสาวรีบพลิกตัวหนีไปด้านข้างและพยายามคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่ตรงปลายเท้ามาปกปิดร่างกายอย่างเร่งรีบ

บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนจะคว้าเอวของเธอแล้วรั้งกลับมา

“นอนลงก่อนเถอะ”

“เพื่ออะไร?”

เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเครือทว่าแฝงไปด้วยความฉุนเฉียว

“มันจบแล้วไม่ใช่หรือไง ทีนี้ฉันจะกลับห้องของฉัน”

“ใครบอกว่ามันจบแล้ว?”

เขาดึงร่างของหญิงสาวที่พยายามจะหนีห่างให้ขึ้นมานั่งบนตัก พลางกดริมฝีปากลงบนซอกคอที่ร้อนระอุ กลิ่นกายที่หอมหวานทำให้ความอุ่นซ่านเริ่มก่อตัวขึ้นในร่างกายเขาอีกครั้ง

“คืนนี้... คุณนอนที่ห้องของผม”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 123

สรุปตอน 123

บาร์คัสพยายามลบเลือนความหวาดกลัวบนใบหน้าของทาเลีย และเมื่อเธอจะกลับห้องตัวเอง เขากลับรั้งเธอไว้พร้อมบอกว่าคืนนี้เธอต้องนอนห้องเขา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 124 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 122กลับหน้าเรื่อง
ตอน 122ตอน 124