คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 122 · ความกระหายในลำคอ

ตอน 122
ความกระหายในลำคอ

รูม่านตาของเธอขยายกว้าง ทาเลียแหงนมองเขาอย่างเหม่อลอยก่อนจะลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วถามอ้อมแอ้ม

“วิธีที่นายต้องการ... มันเป็นยังไง?”

“...นั่นสินะครับ”

เขาใช้นิ้วมือที่ยังสวมถุงมือหนังลูบริมฝีปากพลางลากเสียงยาว รอยแดงระเรื่อพาดผ่านผิวขาวจัดของเธอราวกับจะฟ้องว่าเธอกำลังประหม่ากับสายตาที่จดจ้องมา

บาร์คัสรู้สึกถึงความกระหายประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในลำคอ เขาเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อที่รัดแน่นจนน่าอึดอัดออกอย่างแรง

“อย่างน้อยๆ มันคงไม่ใช่การแค่เลิกชายกระโปรงขึ้นแล้วรีบทำให้มันจบๆ ไปแน่นอนครับ”

สีแดงที่ฉาบบนใบหน้าของเธอลามไปจนถึงติ่งหูและลำคอ

เขาเผลอขบเนื้อแก้มด้านในแรงๆ ก่อนจะยอมแพ้ต่อแรงดึงดูดที่อยากจะสัมผัสเธอ จึงโน้มตัวลงไปบนเตียง

ทาเลียเกร็งไหล่แน่น รวบชายกระโปรงมาคลุมเข่าไว้ บาร์คัสเมินเฉยต่อท่าทางระแวดระวังนั้น เขาใช้ฝ่ามือประคองแก้มที่ร้อนผ่าวของนางไว้แล้วเอ่ยคาดคั้น

“คุณจะทำยังไงล่ะครับ?”

“กะ-ก็ต้องบอกมาก่อนสิว่านายต้องการอะไรกันแน่...”

“ผมตั้งใจจะใช้เวลาเตรียมความพร้อมให้มากพอ จนกว่าคุณจะสามารถโอบรับของของผมได้โดยไม่บาดเจ็บครับ”

เมื่อหัวแม่มือของเขาแตะลงบนริมฝีปากสีแดงก่ำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่คลอซึมไปด้วยหยาดน้ำก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

เธอพยายามเบือนหน้าหนีจากฝ่ามือของเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น

“จำเป็นต้องทำขนาดนั้นด้วยเหรอ? รีบทำให้จบๆ ไปน่าจะดีกับเราทั้งคู่มากกว่าไม่ใช่หรือไง”

เขาถอนมือกลับพลางส่งสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งไปให้

“ถ้าคุณไม่มีความคิดจะยอมรับความต้องการของผม ก็เชิญออกไปจากห้องนี้ซะ คุณอาจจะคุ้นชินกับการทำตัวเป็นม้าแม่พันธุ์ แต่ผมไม่มีความคิดจะยอมรับการถูกปฏิบัติแบบนั้น”

ใบหน้าสีชมพูระเรื่อพลันซีดเผือดลงในทันตา

บาร์คัสพยายามหักห้ามใจไม่ให้อ่อนไหว หากเขาถอยตอนนี้ คืนที่แสนรันทดแบบนั้นจะต้องวนกลับมาซ้ำรอยเดิมอีกแน่

เขากอดอกแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางประตูเป็นเชิงไล่ ทาเลียที่ขยำชายกระโปรงไว้แน่นพลางกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด เค้นเสียงสั่นเครือออกมาในที่สุด

“ถ้าอย่างนั้น... ขออย่างเดียว ตามใจฉันข้อหนึ่ง”

เขานิ่งเงียบเพื่อรอฟัง

หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว

“อย่างน้อยๆ ก็ดับไฟซะ ถ้าทำอย่างนั้น... ไม่ว่านายจะทำอะไร ฉันก็จะอดทน”

เขาบิดมุมปากเล็กน้อย

เขารู้ดีว่านางไม่ได้พูดเพื่อดูหมิ่นเขา ทว่าท่าทางที่เหมือน 'ผู้พลีชีพ' กำลังก้าวเข้าสู่พิธีทรมานกลับทำให้เขารู้สึกบิดเบี้ยวในอก หากเขาไม่รู้ว่าเธอกำลังหวาดกลัวจากใจจริง เขาคงหันหลังเดินหนีออกไปแล้ว

บาร์คัสจ้องกลุ่มนางครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง เขาดับเทียนบนเชิงเทียนทีละเล่ม จากนั้นก็ปิดฝาครอบเตาผิงลง ทว่าแสงอาทิตย์ที่ยังไม่ตกดินดีชะโลมผ่านหน้าต่างเข้ามาจนห้องยังไม่มืดสนิท

เขามองดูเมฆสีม่วงหม่นและแสงอาทิตย์สีทองที่เส้นขอบฟ้า ก่อนจะหันกลับมามองภรรยาของเขา เธอยังคงนั่งขยำชายกระโปรงและส่งสายตาระแวดระวังมาให้

แม้จะรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ถ้าความมืดจะช่วยให้เธอสบายใจขึ้น เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำตาม

เขาดึงม่านบังหน้าต่างลง ในที่สุดความมืดมิดก็เข้าปกคลุมห้องอย่างสมบูรณ์

“พอใจหรือยังครับ?”

ทาเลียพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าเพราะคิดว่าเขาคงมองไม่เห็นเธอในความมืด เธอจึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“พะ-พอแล้ว”

เขารอจนกระทั่งดวงตาปรับเข้ากับความมืดได้สนิท จึงค่อยๆ ก้าวเข้าไปที่เตียง

เธอรับรู้ถึงตัวตนของเขาจึงรีบยื่นมือออกมาทันที เขาหย่อนกายลงนั่งบนขอบเตียง โน้มตัวลงไปเพื่อให้เธอได้สัมผัส

นิ้วมือที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งแตะลงที่ลำคอของเขา เขาคว้ามือนั้นไว้แล้วดึงเข้าหาใบหน้า เธอสะดุ้งหดคอหนีในช่วงแรก ก่อนจะเริ่มลูบไล้แก้มของเขาช้าๆ

สัมผัสที่เหมือนกำลังสำรวจว่าเขามีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ ทำให้หน้าท้องส่วนล่างของเขาเกร็งเขม็งพร้อมไอความร้อนที่พลุ่งพล่าน

บาร์คัสขมวดคิ้วแน่นกับปฏิกิริยาอันรุนแรงของร่างกายตนเอง

ก่อนหน้านี้เวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้เขามักจะรู้สึกร้อนรุ่มเสมอ แต่เขาก็ปัดมันทิ้งไปว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์

เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่มีความต้องการหลงเหลืออยู่ในใจ แต่ก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจจริงจัง แค่ตัดสินใจว่าการมีทายาทไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ก็พอแล้ว

เขาเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าร่างกายเขาไม่เคยปฏิกิริยากับคนอื่นเลย หากจำเป็น เขาก็แค่ใช้พวกยากระตุ้นกำหนัดเอาก็ได้

เขาถูกฝึกมาให้ควบคุมความต้องการทุกอย่างอย่างเบ็ดเสร็จ และการแยกจิตออกจากกายก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ตัณหาเป็นเพียงสัญชาตญาณในการขยายพันธุ์เท่านั้น ไม่มีเหตุผลต้องให้ความสำคัญอะไรเป็นพิเศษ

ทว่าความคิดที่มั่นคงเหล่านั้นกลับพังทลายลงอย่างง่ายดายภายใต้สัมผัสของเธอ

บาร์คัสถอนหายใจยาวพลางโอบแขนรอบเอวของเธอ เขาแกะปมชุดเดรสที่แผ่นหลังออกอย่างเบามือ ชุดเดรสแยกออกเผยให้เห็นโครงสร้างร่างกายที่บอบบางและส่วนเว้าโค้งที่สง่างาม ขณะที่เขาลูบไล้ไปตามเส้นสายนั้นอย่างทะนุถนอม เสียงสั่นเครือของเธอก็ลอดออกมา

“นะ-นายมองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ ใช่ไหม?”

เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับกดร่างเธอนอนลงบนเตียงแล้วดึงชุดเดรสลงไปที่สะโพก ทาเลียสูดลมหายใจเฮือกใหญ่และขยำเสื้อผ้าไว้แน่น ในความมืด เขาเห็นไหล่ของเธอแข็งทื่อด้วยความเครียด

“ตอบมาสิ! มองไม่เห็นอะไรเลยใช่ไหม?”

บาร์คัสจ้องมองใบหน้าที่ยุ่งเหยิงไปด้วยความวิตกกังวลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูนางอย่างอ่อนโยน

“ครับ มองไม่เห็นอะไรเลย เพราะงั้นผ่อนคลายเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอจึงยอมปล่อยเสื้อผ้าในมือ

เขาถอนชุดเดรสออกไปจนถึงปลายเท้า ร่างกายที่งดงามราวกับงานศิลปะปรากฏสู่สายตาในความมืดที่สลัวราง

ไหล่บางที่เหมือนสลักจากงาช้าง หน้าอกที่โค้งมนสวยงาม เอวคอดกิ่ว และหน้าท้องราบเรียบ... บาร์คัสกวาดสายตาไปตามเส้นสายอันประณีตราวกับเครื่องประดับบนแท่นบูชา ทว่าสายตาก็ต้องสะดุดหยุดลง

เมื่อเห็นผ้าพันแผลที่พันแน่นตั้งแต่เหนือเข่าที่บิดเบี้ยวลงไปถึงน่อง ความรู้สึกเหมือนมีใบมีดแทงเข้าที่ลำคอก็แล่นวาบ

เขาพยายามสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งโดยการโถมกายเข้าหาเธอและประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่ม

ทาเลียสะดุ้งด้วยความตกใจจากสัมผัสที่กะทันหัน ก่อนจะยอมเผยอปากออกในที่สุด

เขาคว้านลิ้นลูบไล้เนื้อเยื่อที่เปียกชื้นพลางใช้นิ้วมือพันเส้นผมที่นุ่มดุจไหมของเธอ ยิ่งลิ้นขยับเขยื้อน เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าผิวของเธอเริ่มร้อนฉ่าขึ้นเรื่อยๆ

เขาเริ่มนึกเสียใจนิดๆ ที่ยอมตามใจเธอดับไฟในห้องนี้

หากห้องสว่างพอ เขาคงจะมองเห็นผิวขาวๆ ของเธอที่แดงระเรื่อได้อย่างชัดเจน คงจะได้เห็นดวงตาที่เหมือนอัญมณีสีน้ำเงินที่เริ่มพร่ามัว และขอบตาที่เริ่มชุ่มชื้น

เขาสัมผัสได้ถึงความกระหายที่เผาผลาญลำคอจนทวีความรุนแรงขึ้น เขาใช้ลิ้นกวาดเอาน้ำหวานในปากของเธอมาไว้ที่ตนเอง เขาพยายามกลืนกินมันลงไปเพื่อแก้กระหาย แต่ดูเหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเลย

เขารู้สึกกระวนกระวายอย่างประหลาด จึงสอดแทรกซึมลิ้นเข้าไปลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นเล็กๆ ของเธอสั่นระริกพยายามหลบหนี เขาไล่ล่ามันตามสัญชาตญาณ เมื่อเขาโอบล้อมสิ่งที่อ่อนนุ่มนั้นไว้อย่างเหนียวแน่น เธอก็หลุดเสียงครางออกมาและแหงนหน้าไปข้างหลัง

เมื่อเห็นเธอพยายามจะหนี เขาก็กอดรัดเธอไว้แน่นตามสัญชาตญาณ

ไอความร้อนที่เคยเผาลำคอ ตอนนี้มันเริ่มแผดเผาไปทั่วหน้าท้อง เขารู้สึกเหมือนพึ่งกระดกเหล้าแรงๆ เข้าไปในคอ

“นะ-นายก็ถอดด้วยสิ ปลายดาบมันกดหน้าท้องฉันจนเจ็บไปหมดแล้ว”

ในขณะที่เขาเกือบจะสิ้นสติและหมกมุ่นอยู่กับริมฝีปากของเธอ เธอก็ใช้มือดันหน้าอกเขาออกพลางบ่นอุบอิบ

เขาหายใจหอบถี่พลางหยัดกายขึ้น เมื่อตั้งตัวตรงได้เขาก็มองเห็นร่างกายท่อนล่างที่แข็งทื่อดุจหินของเขากำลังกดทับหน้าท้องของเธออยู่

ถ้าฉันบอกว่ามันไม่ใช่ปลายดาบ เธอจะมีปฏิกิริยายังไงนะ? คงจะตัวสั่นและหดหนีด้วยใบหน้าที่ซีดสลดแน่ๆ

เขาทั้งไม่อยากเห็น และอยากจะเห็นภาพนั้นในเวลาเดียวกัน

เขาเช็ดริมฝีปากที่เปียกชื้นด้วยฝ่ามือพลางใช้มืออีกข้างกระชากกระดุมเสื้อออก

หลังจากสลัดเสื้อผ้าทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ปลดเข็มขัดและดึงกางเกงลง

อากาศเย็นสัมผัสผิวที่ร้อนระอุ ทว่าร่างกายที่ตื่นตัวด้วยความเครียดกลับไม่มีท่าทีจะเย็นลงเลยแม้แต่นิดเดียว

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 122

สรุปตอน 122

ทาเลียถามอย่างประหม่าว่าวิธีที่เขาต้องการเป็นอย่างไร ขณะที่บาร์คัสรู้สึกถึงความกระหายประหลาดที่ก่อตัวขึ้นจนไม่อาจควบคุม

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 123 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 121กลับหน้าเรื่อง
ตอน 121ตอน 123