รูม่านตาของเธอขยายกว้าง ทาเลียแหงนมองเขาอย่างเหม่อลอยก่อนจะลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วถามอ้อมแอ้ม
“วิธีที่นายต้องการ... มันเป็นยังไง?”
“...นั่นสินะครับ”
เขาใช้นิ้วมือที่ยังสวมถุงมือหนังลูบริมฝีปากพลางลากเสียงยาว รอยแดงระเรื่อพาดผ่านผิวขาวจัดของเธอราวกับจะฟ้องว่าเธอกำลังประหม่ากับสายตาที่จดจ้องมา
บาร์คัสรู้สึกถึงความกระหายประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในลำคอ เขาเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อที่รัดแน่นจนน่าอึดอัดออกอย่างแรง
“อย่างน้อยๆ มันคงไม่ใช่การแค่เลิกชายกระโปรงขึ้นแล้วรีบทำให้มันจบๆ ไปแน่นอนครับ”
สีแดงที่ฉาบบนใบหน้าของเธอลามไปจนถึงติ่งหูและลำคอ
เขาเผลอขบเนื้อแก้มด้านในแรงๆ ก่อนจะยอมแพ้ต่อแรงดึงดูดที่อยากจะสัมผัสเธอ จึงโน้มตัวลงไปบนเตียง
ทาเลียเกร็งไหล่แน่น รวบชายกระโปรงมาคลุมเข่าไว้ บาร์คัสเมินเฉยต่อท่าทางระแวดระวังนั้น เขาใช้ฝ่ามือประคองแก้มที่ร้อนผ่าวของนางไว้แล้วเอ่ยคาดคั้น
“คุณจะทำยังไงล่ะครับ?”
“กะ-ก็ต้องบอกมาก่อนสิว่านายต้องการอะไรกันแน่...”
“ผมตั้งใจจะใช้เวลาเตรียมความพร้อมให้มากพอ จนกว่าคุณจะสามารถโอบรับของของผมได้โดยไม่บาดเจ็บครับ”
เมื่อหัวแม่มือของเขาแตะลงบนริมฝีปากสีแดงก่ำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่คลอซึมไปด้วยหยาดน้ำก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
เธอพยายามเบือนหน้าหนีจากฝ่ามือของเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น
“จำเป็นต้องทำขนาดนั้นด้วยเหรอ? รีบทำให้จบๆ ไปน่าจะดีกับเราทั้งคู่มากกว่าไม่ใช่หรือไง”
เขาถอนมือกลับพลางส่งสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งไปให้
“ถ้าคุณไม่มีความคิดจะยอมรับความต้องการของผม ก็เชิญออกไปจากห้องนี้ซะ คุณอาจจะคุ้นชินกับการทำตัวเป็นม้าแม่พันธุ์ แต่ผมไม่มีความคิดจะยอมรับการถูกปฏิบัติแบบนั้น”
ใบหน้าสีชมพูระเรื่อพลันซีดเผือดลงในทันตา
บาร์คัสพยายามหักห้ามใจไม่ให้อ่อนไหว หากเขาถอยตอนนี้ คืนที่แสนรันทดแบบนั้นจะต้องวนกลับมาซ้ำรอยเดิมอีกแน่
เขากอดอกแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางประตูเป็นเชิงไล่ ทาเลียที่ขยำชายกระโปรงไว้แน่นพลางกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด เค้นเสียงสั่นเครือออกมาในที่สุด
“ถ้าอย่างนั้น... ขออย่างเดียว ตามใจฉันข้อหนึ่ง”
เขานิ่งเงียบเพื่อรอฟัง
หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
“อย่างน้อยๆ ก็ดับไฟซะ ถ้าทำอย่างนั้น... ไม่ว่านายจะทำอะไร ฉันก็จะอดทน”
เขาบิดมุมปากเล็กน้อย
เขารู้ดีว่านางไม่ได้พูดเพื่อดูหมิ่นเขา ทว่าท่าทางที่เหมือน 'ผู้พลีชีพ' กำลังก้าวเข้าสู่พิธีทรมานกลับทำให้เขารู้สึกบิดเบี้ยวในอก หากเขาไม่รู้ว่าเธอกำลังหวาดกลัวจากใจจริง เขาคงหันหลังเดินหนีออกไปแล้ว
บาร์คัสจ้องกลุ่มนางครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง เขาดับเทียนบนเชิงเทียนทีละเล่ม จากนั้นก็ปิดฝาครอบเตาผิงลง ทว่าแสงอาทิตย์ที่ยังไม่ตกดินดีชะโลมผ่านหน้าต่างเข้ามาจนห้องยังไม่มืดสนิท
เขามองดูเมฆสีม่วงหม่นและแสงอาทิตย์สีทองที่เส้นขอบฟ้า ก่อนจะหันกลับมามองภรรยาของเขา เธอยังคงนั่งขยำชายกระโปรงและส่งสายตาระแวดระวังมาให้
แม้จะรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ถ้าความมืดจะช่วยให้เธอสบายใจขึ้น เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำตาม
เขาดึงม่านบังหน้าต่างลง ในที่สุดความมืดมิดก็เข้าปกคลุมห้องอย่างสมบูรณ์
“พอใจหรือยังครับ?”
ทาเลียพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าเพราะคิดว่าเขาคงมองไม่เห็นเธอในความมืด เธอจึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“พะ-พอแล้ว”
เขารอจนกระทั่งดวงตาปรับเข้ากับความมืดได้สนิท จึงค่อยๆ ก้าวเข้าไปที่เตียง
เธอรับรู้ถึงตัวตนของเขาจึงรีบยื่นมือออกมาทันที เขาหย่อนกายลงนั่งบนขอบเตียง โน้มตัวลงไปเพื่อให้เธอได้สัมผัส
นิ้วมือที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งแตะลงที่ลำคอของเขา เขาคว้ามือนั้นไว้แล้วดึงเข้าหาใบหน้า เธอสะดุ้งหดคอหนีในช่วงแรก ก่อนจะเริ่มลูบไล้แก้มของเขาช้าๆ
สัมผัสที่เหมือนกำลังสำรวจว่าเขามีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ ทำให้หน้าท้องส่วนล่างของเขาเกร็งเขม็งพร้อมไอความร้อนที่พลุ่งพล่าน
บาร์คัสขมวดคิ้วแน่นกับปฏิกิริยาอันรุนแรงของร่างกายตนเอง
ก่อนหน้านี้เวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้เขามักจะรู้สึกร้อนรุ่มเสมอ แต่เขาก็ปัดมันทิ้งไปว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์
เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่มีความต้องการหลงเหลืออยู่ในใจ แต่ก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจจริงจัง แค่ตัดสินใจว่าการมีทายาทไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ก็พอแล้ว
เขาเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่าร่างกายเขาไม่เคยปฏิกิริยากับคนอื่นเลย หากจำเป็น เขาก็แค่ใช้พวกยากระตุ้นกำหนัดเอาก็ได้
เขาถูกฝึกมาให้ควบคุมความต้องการทุกอย่างอย่างเบ็ดเสร็จ และการแยกจิตออกจากกายก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ตัณหาเป็นเพียงสัญชาตญาณในการขยายพันธุ์เท่านั้น ไม่มีเหตุผลต้องให้ความสำคัญอะไรเป็นพิเศษ
ทว่าความคิดที่มั่นคงเหล่านั้นกลับพังทลายลงอย่างง่ายดายภายใต้สัมผัสของเธอ
บาร์คัสถอนหายใจยาวพลางโอบแขนรอบเอวของเธอ เขาแกะปมชุดเดรสที่แผ่นหลังออกอย่างเบามือ ชุดเดรสแยกออกเผยให้เห็นโครงสร้างร่างกายที่บอบบางและส่วนเว้าโค้งที่สง่างาม ขณะที่เขาลูบไล้ไปตามเส้นสายนั้นอย่างทะนุถนอม เสียงสั่นเครือของเธอก็ลอดออกมา
“นะ-นายมองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ ใช่ไหม?”
เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับกดร่างเธอนอนลงบนเตียงแล้วดึงชุดเดรสลงไปที่สะโพก ทาเลียสูดลมหายใจเฮือกใหญ่และขยำเสื้อผ้าไว้แน่น ในความมืด เขาเห็นไหล่ของเธอแข็งทื่อด้วยความเครียด
“ตอบมาสิ! มองไม่เห็นอะไรเลยใช่ไหม?”
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าที่ยุ่งเหยิงไปด้วยความวิตกกังวลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูนางอย่างอ่อนโยน
“ครับ มองไม่เห็นอะไรเลย เพราะงั้นผ่อนคลายเถอะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เธอจึงยอมปล่อยเสื้อผ้าในมือ
เขาถอนชุดเดรสออกไปจนถึงปลายเท้า ร่างกายที่งดงามราวกับงานศิลปะปรากฏสู่สายตาในความมืดที่สลัวราง
ไหล่บางที่เหมือนสลักจากงาช้าง หน้าอกที่โค้งมนสวยงาม เอวคอดกิ่ว และหน้าท้องราบเรียบ... บาร์คัสกวาดสายตาไปตามเส้นสายอันประณีตราวกับเครื่องประดับบนแท่นบูชา ทว่าสายตาก็ต้องสะดุดหยุดลง
เมื่อเห็นผ้าพันแผลที่พันแน่นตั้งแต่เหนือเข่าที่บิดเบี้ยวลงไปถึงน่อง ความรู้สึกเหมือนมีใบมีดแทงเข้าที่ลำคอก็แล่นวาบ
เขาพยายามสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งโดยการโถมกายเข้าหาเธอและประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่ม
ทาเลียสะดุ้งด้วยความตกใจจากสัมผัสที่กะทันหัน ก่อนจะยอมเผยอปากออกในที่สุด
เขาคว้านลิ้นลูบไล้เนื้อเยื่อที่เปียกชื้นพลางใช้นิ้วมือพันเส้นผมที่นุ่มดุจไหมของเธอ ยิ่งลิ้นขยับเขยื้อน เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าผิวของเธอเริ่มร้อนฉ่าขึ้นเรื่อยๆ
เขาเริ่มนึกเสียใจนิดๆ ที่ยอมตามใจเธอดับไฟในห้องนี้
หากห้องสว่างพอ เขาคงจะมองเห็นผิวขาวๆ ของเธอที่แดงระเรื่อได้อย่างชัดเจน คงจะได้เห็นดวงตาที่เหมือนอัญมณีสีน้ำเงินที่เริ่มพร่ามัว และขอบตาที่เริ่มชุ่มชื้น
เขาสัมผัสได้ถึงความกระหายที่เผาผลาญลำคอจนทวีความรุนแรงขึ้น เขาใช้ลิ้นกวาดเอาน้ำหวานในปากของเธอมาไว้ที่ตนเอง เขาพยายามกลืนกินมันลงไปเพื่อแก้กระหาย แต่ดูเหมือนมันจะไม่ช่วยอะไรเลย
เขารู้สึกกระวนกระวายอย่างประหลาด จึงสอดแทรกซึมลิ้นเข้าไปลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นเล็กๆ ของเธอสั่นระริกพยายามหลบหนี เขาไล่ล่ามันตามสัญชาตญาณ เมื่อเขาโอบล้อมสิ่งที่อ่อนนุ่มนั้นไว้อย่างเหนียวแน่น เธอก็หลุดเสียงครางออกมาและแหงนหน้าไปข้างหลัง
เมื่อเห็นเธอพยายามจะหนี เขาก็กอดรัดเธอไว้แน่นตามสัญชาตญาณ
ไอความร้อนที่เคยเผาลำคอ ตอนนี้มันเริ่มแผดเผาไปทั่วหน้าท้อง เขารู้สึกเหมือนพึ่งกระดกเหล้าแรงๆ เข้าไปในคอ
“นะ-นายก็ถอดด้วยสิ ปลายดาบมันกดหน้าท้องฉันจนเจ็บไปหมดแล้ว”
ในขณะที่เขาเกือบจะสิ้นสติและหมกมุ่นอยู่กับริมฝีปากของเธอ เธอก็ใช้มือดันหน้าอกเขาออกพลางบ่นอุบอิบ
เขาหายใจหอบถี่พลางหยัดกายขึ้น เมื่อตั้งตัวตรงได้เขาก็มองเห็นร่างกายท่อนล่างที่แข็งทื่อดุจหินของเขากำลังกดทับหน้าท้องของเธออยู่
ถ้าฉันบอกว่ามันไม่ใช่ปลายดาบ เธอจะมีปฏิกิริยายังไงนะ? คงจะตัวสั่นและหดหนีด้วยใบหน้าที่ซีดสลดแน่ๆ
เขาทั้งไม่อยากเห็น และอยากจะเห็นภาพนั้นในเวลาเดียวกัน
เขาเช็ดริมฝีปากที่เปียกชื้นด้วยฝ่ามือพลางใช้มืออีกข้างกระชากกระดุมเสื้อออก
หลังจากสลัดเสื้อผ้าทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ปลดเข็มขัดและดึงกางเกงลง
อากาศเย็นสัมผัสผิวที่ร้อนระอุ ทว่าร่างกายที่ตื่นตัวด้วยความเครียดกลับไม่มีท่าทีจะเย็นลงเลยแม้แต่นิดเดียว
ทาเลียถามอย่างประหม่าว่าวิธีที่เขาต้องการเป็นอย่างไร ขณะที่บาร์คัสรู้สึกถึงความกระหายประหลาดที่ก่อตัวขึ้นจนไม่อาจควบคุม
กำลังโหลดความเห็น...