คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 121 · วิธีที่ผมต้องการ

ตอน 121
วิธีที่ผมต้องการ

คืนนั้น เมื่อเขากลับมาถึงห้องบรรทม สิ่งที่รอต้อนรับเขาอยู่คือรอยเลือดที่ทิ้งคราบไว้ชัดเจนบนเตียงนอน

ในวินาทีที่แสงไฟสว่างวูบทำให้เขามองเห็นสิ่งนั้น ความรู้สึกตีตื้นขึ้นมาจุกที่อกและระลอกความหนาวเย็นก็เสียดแทงไปถึงกระดูก

เขาอยากจะเดินไปหาเธอเพื่อตรวจดูบาดแผลทันที ทว่าใบหน้าที่อ้อนวอนขออยู่ลำพังในตอนนั้นกลับผุดขึ้นมา จนเขาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาออกไป

เขายืนนิ่งอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ จ้องมองเตียงที่เย็นชืดนั้นพลันความรู้สึกอยากพังทลายบางอย่างก็จู่โจมเข้ามา

เขารู้สึกขวางหูขวางตาไปหมด ทั้งผู้หญิงที่ปั่นหัวเขาตามใจชอบคนนั้น ทั้งตัวเขาเองที่ยอมถูกพัดพาไปตามเกมของเธอ และทั้งร่างกายที่ไม่ยอมสงบลงภายใต้ไอความร้อนที่ควบคุมไม่ได้

บาร์คัสกัดฟันแน่น เธอมักจะต้อนเขาให้จนมุมด้วยการกระทำที่ประมาทและบ้าบิ่นเสมอ คืนนั้นก็เป็นเพียงส่วนต่อขยายของนิสัยนั้น... เขาพยายามพร่ำบอกตัวเองเช่นนั้น แต่เส้นประสาทที่ขึงตึงกลับไม่ยอมหย่อนคลายลงเลย

“กำหนดการที่เหลือจะให้จัดการยังไงครับ?”

ทันทีที่พวกเขามาถึงหน้าประตูเมือง ดาเรนที่ตามมาเงียบๆ ก็โพล่งถามขึ้น

บาร์คัสตื่นจากภวังค์ เขาขมวดคิ้วมองดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลงหลังหอคอยปราสาท

ตามกำหนดการเดิม ตอนนี้เขาควรจะเข้าร่วมการประชุมที่จัดโดยสมาพันธ์ขุนนาง ทว่าหัวข้อหลักคงจบลงไปแล้ว การไปปรากฏตัวตอนนี้ก็มีแต่จะเสียเวลาไปกับการลองเชิงที่ไร้ประโยชน์

บาร์คัสตัดสินใจอย่างรวดเร็วและหันหัวม้ากลับทันที

“วันนี้พอแค่นี้ กลับกันเถอะ”

พูดจบเขาก็โผนขึ้นอานม้าแล้วออกแรงควบออกไปทันที

เมื่อเขาถึงปราสาท ท้องฟ้าก็เริ่มย้อมไปด้วยสีม่วงหม่น

บาร์คัสเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเมฆบางๆ ที่เริ่มรวมตัวกันทางทิศตะวันออกพลางทำหน้ายุ่ง เขาคิดว่าฝนอาจจะกำลังตกอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้น ร่องรอยที่พวกหมาป่าทิ้งไว้จะถูกชะล้างไปจนหมด และการปราบปรามจะยิ่งยากลำบากขึ้น

‘พักนี้มีแต่เรื่องไม่ได้ดั่งใจจริงๆ’

เขาแค่นหัวเราะอย่างขมขื่นก่อนจะกระโดดลงจากหลังเจ้าโทร์กแล้วก้าวขึ้นบันไดไป

เมื่อเข้าสู่ตัวปราสาทหลัก เหล่าข้ารับใช้ที่รออยู่รีบเข้ามาถอดเกราะอกและผ้าคลุมที่พันกายเขาออก

เขาโบกมือไล่สัมผัสที่น่ารำคาญใจเหล่านั้นออกไป แล้วตรงดิ่งผ่านโถงกว้าง ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างของควอเตอร์ดวอร์ฟที่กำลังหอบสัมภาระเสื้อผ้าเดินลงบันไดมา เมื่อเห็นเขา หล่อนก็ตัวแข็งทื่อ บาร์คัสก้าวเข้าไปหาหล่อนและถามโพล่งออกมาทันที

“วันนี้ท่านหญิงเป็นยังไงบ้าง?”

หล่อนสะดุ้งสุดตัวก่อนจะเริ่มพ่นคำพูดออกมาไม่หยุด

“ตอนกลางวันทานผลไม้กับเหล้าน้ำผึ้งไปนิดหน่อยค่ะ ส่วนตอนเย็นทานโจ๊กข้าวโอ๊ตใส่สมุนไพรไปได้หลายคำเลย เครื่องดื่มที่ทำจากนมแพะหมักก็ทานนะคะ ดูเหมือนกระเพาะจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน ทานได้เยอะขึ้นแล้วค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะท่านแกรนด์ดยุคคอยใส่ใจแท้ๆ เลย”

บาร์คัสฟังคำพูดที่ยืดยาวนั้นเงียบๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“อารมณ์ของเธอล่ะ?”

“อารมณ์...”

ใบหน้าของหล่อนปรากฏร่องรอยความลำบากใจ บาร์คัสเหลือบมองเสื้อผ้าในอ้อมแขนของหล่อนแล้วริมฝีปากก็บิดเบี้ยว มันคือผ้าเนื้อดีสีสันสดใสที่ถูกฉีกจนขาดวิ่นและม้วนรวมกันไว้

ดูเหมือนภรรยาของเขาที่อารมณ์บูดบึ้งกับบางสิ่งบางอย่างจะใช้สิ่งของเป็นที่ระบายอารมณ์เสียแล้ว

“ไม่จำเป็นต้องฟังคำตอบแล้วล่ะ”

“คะ-คุณหนูแค่กำลังอ่อนไหวไปนิดหน่อยเท่านั้นเองค่ะ แต่ว่าวันนี้คุณหนูกลับตัวกลับใจแล้วนะคะ...”

หล่อนที่กำลังรีบปกป้องเจ้านายพลันเงียบเสียงลงและหลุบสายตาลงต่ำอย่างอึดอัด

บาร์คัสรอฟังคำพูดที่เหลืออยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อรู้ว่าหล่อนไม่มีเจตนาจะพูดให้จบ เขาจึงถอนหายใจแผ่วเบาแล้วก้าวเดินต่อ

เมื่อมาถึงหน้าห้องบนชั้นสอง แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างสูงทอดเงายาวลงบนพื้นหินอ่อน เขาเบนสายตาไปที่บันไดที่มุ่งสู่ชั้นสาม

ชั่วขณะหนึ่ง เขาคิดจะเดินขึ้นไปดูอาการเธอด้วยตัวเอง แต่อีกใจก็แน่ใจว่าต้องถูกไล่ตะเพิดกลับมาแน่ เพราะนับจากคืนนั้น เธอก็ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องและปฏิเสธเขาอย่างเด็ดขาดมาตลอด

บาร์คัสนวดต้นคอที่ปวดเมื่อยก่อนจะหันกลับมาที่ห้องนอนของตนเอง

ทว่าฉับพลันนั้น เขากลับได้ยินกลิ่นหอมรุนแรงเตะเข้าที่จมูกจนร่างกายแข็งทื่อ

ความสั่นสะท้านที่แปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เขาคว้าลูกบิดประตูและขยากเปิดออกอย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

“กลับมาเร็วกว่าที่คิดนะ”

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนอน เสียงใสกังวานที่เย็นเยียบก็ดังขึ้น เขาหันมองไปที่เตียง หญิงสาวในชุดเดรสบางเบาสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว ชายกระโปรงรุ่มร่ามของเธอแผ่สยายออกรอบตัว

เธอปัดหนังสือที่วางอยู่บนตักออกแล้วเอ่ยต่ออย่างราบเรียบ “ได้ยินว่าช่วงนี้งานยุ่งมาก นึกว่าจะกลับมาเอาตอนค่ำมืดซะอีก”

“...เพราะอย่างนั้นถึงมาอยู่ที่นี่เหรอครับ?”

เขาปิดประตูล็อคตามหลังตามสัญชาตญาณพลางเอ่ย

“เพราะคิดว่าผมจะไม่อยู่ที่นี่งั้นสินะ?”

“ถ้าฉันไม่อยากเจอหน้านาย ฉันจะมานั่งเฝ้าห้องที่ไม่มีเจ้าของทำไมล่ะ? ที่ฉันบอกคือ... ฉันนึกว่าต้องรอนายนานกว่านี้ซะอีก”

เธอเอ่ยพลางใช้ริมฝีปากที่แต้มสีแดงจิกกัดกันเบาๆ

เขาสังเกตเห็นว่าเธอเพียงแค่ทำเป็นสงบนิ่ง แต่ความจริงแล้วกำลังตื่นตระหนกอย่างหนัก เขาจึงกอดอกจ้องมองเธอ

กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ภายในห้องซึมลึกเข้าสู่ปอด ยิ่งทำให้ประสาทที่ขึงตึงอยู่แล้วยิ่งแหลมคมขึ้นไปอีก

เขาพยายามคุมสติที่เริ่มจะปั่นป่วนและจ้องมองเธออย่างระแวดระวัง “มารอผมอย่างนั้นเหรอครับ?”

“ก็บอกไปแล้วไง”

เธอสวนกลับอย่างฉุนเฉียวพลางเลียริมฝีปากที่แห้งผาก เขาจ้องมองตรงนั้นครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้ามองไปทางหน้าต่าง

ความร้อนในร่างกายเริ่มสูงขึ้นพร้อมกับอาการเกร็งที่หน้าท้องส่วนล่าง เขาเริ่มหงุดหงิดตัวเองที่ทำตัวเหมือนม้าหนุ่มที่ได้กลิ่นตัวเมีย จึงถามกลับไปอย่างดุดัน

“ทำไม?”

น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนการตำหนิโดยไม่ได้ตั้งใจ

เขาก้าวเข้าไปประชิดเตียงและจ้องมองเธออย่างคุกคาม “หลายวันที่ผ่านมา คุณเอาแต่หลบหน้าผมไม่ใช่หรือไง”

“นั่นมัน... ฉันแค่ต้องการเวลาเท่านั้น”

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มฉายแววกังวล ผิวแก้มที่ซีดเซียวและลำคอขาวเนียนเริ่มปรากฏสีระเรื่อ พร้อมกับกลิ่นกายของเธอที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เขาขยำนิ้วมือที่ชื้นเหงื่อแน่นแล้วคาดคั้นอย่างดุดัน

“เวลาอะไร?”

เธอขยำชายกระโปรงด้วยท่าทางกระวนกระวาย

“เวลาฟื้นตัว...”

น้ำเสียงที่เหมือนเค้นออกมานั้นทำให้อารมณ์ดุดันของเขาอ่อนวูบลงในทันที

บาร์คัสโน้มตัวลงตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“คืนนั้นผมเห็นคราบเลือดทิ้งไว้บนผ้าห่ม แผลใหญ่มากเลยเหรอครับ?”

“เปล่า ไม่เป็นไร ฉันได้ยินมาว่ามันเป็นเรื่องปกติน่ะ”

เขารู้สึกโล่งอกกับคำตอบนั้นได้เพียงครู่เดียว แต่ประโยคต่อมาก็ทำให้เขาตัวแข็งทื่ออีกครั้ง

“ตอนนี้แผลหายดีแล้ว และฉันก็ร่วมเตียงได้โดยไม่มีปัญหาอะไร”

เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จ้องมองใบหน้านาง ในขณะที่เธอเอ่ยต่ออย่างไร้ความรู้สึก

“ถ้าอยากจะมีลูก เราก็ต้องมีความสัมพันธ์กันอย่างสม่ำเสมอ แม่นมบอกว่า... ยิ่งทำบ่อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”

บาร์คัสที่เคยทำตาค้าง กลับหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาในนาทีต่อมา

ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นม้าพ่อพันธุ์อย่างเต็มตัวสินะ

เขาหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาแล้วโยนทับร่างของเธอ “เสียใจด้วยนะ ผมไม่ค่อยมีอารมณ์เท่าไหร่ เชิญออกไปจากห้องของผมด้วยครับ”

“ฉันบอกแล้วไงว่านายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

เธอเชิดหน้าขึ่น จ้องเขาด้วยสายตาคมกริบ “นี่คือหน้าที่ ไม่ว่านายจะชอบหรือไม่ นายก็ต้องทำ”

เขาขมวดคิ้วแน่น

ในสมองรู้ดีว่าเธอพูดถูก การเหลือทายาทไว้คือพันธกิจของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เหตุผลเดียวที่เขาไม่เรียกร้องขอร่วมเตียงกับเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา เป็นเพราะเขารู้ดีว่าเธอรังเกียจสัมผัสของผู้ชายมากขนาดไหน

ในเมื่อมีทางเลือกอย่างลูกัสอยู่ เขาก็ไม่อยากจะสร้างภาระที่แสนเจ็บปวดให้กับร่างกายของเธอโดยไม่จำเป็น

ทว่าในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเรียกร้อง เรื่องราวมันก็เปลี่ยนไป ลึกๆ ในใจเขาก็แอบหวังอยู่ไม่ใช่หรือว่าสักวันผู้หญิงคนนี้จะยอมรับเขาได้ และในเมื่อเธอเป็นฝ่ายยื่นมือมาก่อน ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะปฏิเสธ

แต่ทำไมถึงรู้สึกต่อต้านขนาดนี้กันนะ?

“นายจะทำตามคำสั่งฉันใช่ไหม?” ทาเลียคาดคั้นด้วยน้ำเสียงโอหังดุจราชินี ทว่าในดวงตาคู่สวยกลับมีความหวาดกลัวที่ซ่อนไว้ไม่มิดสั่นระริกอยู่

เขาเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณ “ถ้าคุณต้องการแบบนั้น”

ใบหน้าของเธอสลับไปมาระหว่างความอับอายและความโล่งใจ บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“แต่ครั้งนี้ผมจะทำตาม ‘วิธี’ ที่ผมต้องการ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 121

สรุปตอน 121

บาร์คัสพบรอยเลือดบนเตียงและกังวลแต่ไม่กล้าไปหาเธอ เมื่อทาเลียกลับมาเรียกร้องอีกครั้ง เขาตอบรับแต่ขอทำตามวิธีของเขาเอง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 122 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 120กลับหน้าเรื่อง
ตอน 120ตอน 122