ทาเลียทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง สัมผัสได้ถึงหยาดความอุ่นซ่านที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในร่ายกาย
ชายหนุ่มที่เคยทาบทับอยู่เหนือร่างของเธอหยัดกายขึ้น ในขณะเดียวกัน สิ่งที่เคยเติมเต็มอยู่ภายในก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวถอนออกไปอย่างเชื่องช้า
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นพลางหนีบขาเข้าหากันด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นชิน
ในตอนนั้นเอง มือของเขาสัมผัสลงบนขาที่พันด้วยผ้าพันแผลของเธอ ทาเลียหลุดเสียงกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ
“อย่ามาจับนะ!”
ในความสลัว เธอเห็นไหล่ของบาร์คัสแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด
เธอเมินเฉยต่ออาการนั้น รีบดึงชายกระโปรงที่ร่นขึ้นมาลงปิดร่ายกายอย่างร้อนรน แล้วก้าวลงจากเตียง
เธอพยายามพาร่างที่ขาสั่นพั่บๆ มุ่งหน้าไปที่ประตู แต่ทาเลียกลับถูกวงแขนที่แข็งแกร่งคว้ารอบเอวไว้เพียงพริบตาเดียวเธอก็ถูกดึงกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง
ทาเลียพยายามดิ้นรนปัดป่ายแขนไปมา
“ปะ-ปล่อยนะ! ทุกอย่างมันจบแล้ว ฉันจะกลับห้องของฉัน!”
เขาคว้าข้อมือเธอไว้พลางจ้องมองด้วยดวงตาที่วาวโรจน์
“ทำธุระของคุณเสร็จแล้วก็จะไปเลยเหรอ?”
“ก็บอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ!”
ทาเลียสะกดกลั้นเสียงร้องไห้ที่จวนจะระเบิดออกมาพลางจ้องเขาด้วยสายตาที่ดุดัน
“ตอนนี้ฉันไม่มีธุระอะไรกับนายอีกแล้ว”
ฉับพลันนั้น อากาศภายในห้องก็เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
เธอรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือซึ่งรัดแน่นจนเจ็บ เธอจึงออกแรงสะบัดมันออกอย่างแรงแล้วคลานไปที่ขอบเตียง
ฉันไม่ได้ทำกับเขาเพราะความรัก เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องรั้งรออยู่ที่นี่
เธอกรอกหูตัวเองซ้ำๆ ราวกับสะกดจิตขณะควานหาทางลงจากเตียงอย่างโซซัดโซเซ
วินาทีนั้น บาร์คัสสบถถ้อยคำภาษาตะวันออกที่ฟังไม่ออกออกมา ก่อนจะคว้าหยิบผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นมาห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้อย่างมิดชิด
ทาเลียที่ถูกพันธนาการอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งเริ่มเสียสติและดิ้นรนอย่างหนัก
“ไม่เอา! ปล่อยนะ!”
ทว่าเขาไม่แม้แต่จะฟัง
บาร์คัสที่เกาะกุมเธอไว้อย่างแน่นหนา ก้าวออกจากห้องไปทั้งที่สวมเพียงกางเกงหลวมๆ เพียงตัวเดียว
เหล่ามหาดเล็กที่เฝ้าประตูต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน แต่บาร์คัสไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นเลย
เขาสวมอ้อมแขนอุ้มเธอผ่านระเบียงทางเดิน ขึ้นบันไดไปยังชั้นสามและเปิดประตูห้องบรรทมของเธอออก
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา แสงเทียนสาดส่องให้เห็นแผ่นอกที่เปลือยเปล่าอันล่ำสัน ผมสีเงินที่ยุ่งเหยิง ดวงตาสีน้ำเงิน และใบหน้าที่สลักเสลาอย่างงดงาม
แม้จะดูไร้การป้องกันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่าเขาก็ยังคงดูมั่นคงและเย็นชาไม่มีเปลี่ยน
“พอใจหรือยังครับ?”
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อวางเธอลงบนเตียง
ทาเลียรีบดึงผ้าห่มขึ้นจนถึงลำคอและเบือนหน้าหนี เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องใส่ใจ
“ฉันอยากอยู่คนเดียว ออกไปซะ”
“.....”
“ได้โปรด... ออกไปเถอะ”
เมื่อเธอแผดเสียงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของเขาก็พลันบิดเบี้ยวลงในที่สุด
บาร์คัสสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะโน้มตัวลงตรงหน้าเธอ
“บอกผมแค่เรื่องเดียว... ผมทำคุณเจ็บหรือเปล่า?”
ใช่ นายทำฉันเจ็บเสมอแหละ
เธอตั้งท่าจะตอบแบบนั้นแต่ก็เงียบไป สมองของเธอยังพอจะรับรู้ได้ว่านั่นเป็นคำตอบที่ไม่ยุติธรรมนัก
ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาบังคับขืนใจให้เขาร่วมเตียงเองแท้ๆ แต่กลับมาทำท่าทางเหมือนถูกฉุดคร่าข่มขืนเสียเอง เธอรู้ดีว่าในสายตาเขา ท่าทางของเธอมันคงดูน่าขันและสิ้นดี
ทว่าในเวลานี้ เหตุผลเหล่านั้นไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย เธอพยายามขดตัวเข้าหากันเหมือนดักแด้ในรังไหมพลางส่ายหัวรัวๆ
“ฉันแค่ต้องการพักผ่อน เพราะฉะนั้นได้โปรดปล่อยฉันไว้คนเดียว ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกแล้ว”
ดูเหมือนความไม่อดทนของเธอจะทำให้ความอดทนของเขาหมดสิทธิตามไปด้วย ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขากล้ามเนื้อเกร็งเขม็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ท่าทางนั้นคุกคามจนเธอนึกกลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง
แต่ตามเคย... เขากลับสงบลงได้อย่างรวดเร็ว บาร์คัสสูดลมหายใจลึกอีกครั้งแล้วหยัดกายขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“ผมจะตามนักเวทรักษามาตรวจดูร่างกายให้นะครับ”
“ไม่ต้อง”
“ถ้าคุณไม่รับปากว่าจะเข้ารับการรักษาอย่างถูกต้อง ผมก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”
จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็ติดกระด้างขึ้นมาชัดเจน
ทาเลียที่จ้องเขาด้วยดวงตาที่ชุ่มรื้อพยักหน้าตอบอย่างเสียไม่ได้
“เข้าใจแล้ว... เพราะงั้นไปเถอะ”
กรามของเขาบดเข้าหากันแน่น
ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่นานเหมือนมีบางอย่างอยากจะพูด แต่ในที่สุดเขาก็หันหลังเดินจากไป
เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นตามมาด้วยความเงียบงันที่เหมือนซากปรักหักพัง ทาเลียเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่เดินจากไปอย่างเป็นจังหวะของเขา ก่อนจะขดตัวลงนอนและหลับตาลง
เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนอยากจะละลายหายไปเสียเดี๋ยวนี้...
ฝูงเหยี่ยวทะยานบินเป็นวงกลมเหนือทุ่งกว้างที่อาบด้วยแสงฤดูใบไม้ร่วง บางตัวโฉบลงสู่พื้นด้วยท่วงท่าที่สง่างาม จุดหมายของพวกมันคือซากม้าศึกที่ถูกสัตว์ร้ายรุมทึ้งจนเหวอะหวะ
นั่นคือร่องรอยของฝูงหมาป่าที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อรุ่งสางที่ผ่านมา
“โชคดีที่ไม่มีคนเสียชีวิตครับ แต่ความเสียหายที่คอกม้าได้รับนั้นไม่น้อยเลย”
บาร์คัสเฝ้ามองนกนกล่าเหยื่อสีน้ำตาลเทาที่กำลังจิกทึ้งเนื้อจากซี่โครงม้า ก่อนจะเบนสายตาไปยังแนวสันเขาที่พาดผ่าน
ถัดจากกำแพงหินที่พังทลาย เขาเห็นม้าตัวเมียสามสี่ตัวนอนตายอยู่ในสภาพที่คอและท้องถูกฉีกกระชาก ดาเรนมองตามสายตาของเขาพลางถอนหายใจยาว
“ไม่รู้ว่าควรจะดีใจไหมที่ม้าพันธุ์ดีจากนอร์เนคยังปลอดภัยดี...”
“จัดตั้งกองกำลังปราบปรามหรือยัง?”
“กองทหารลาดตระเวนกำลังค้นหาทั่วป่าอาร์มุนด์ตั้งแต่เช้าตรู่ครับ แต่ดูเหมือนพวกมันจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สงสัยว่าจะมีจ่าฝูงที่ฉลาดเป็นกรดคอยนำทางอยู่ครับ”
“เพิ่มกำลังคนสะกดรอยตามเป็นสองเท่า และวางเวรยามรอบคอกม้าและรอบนอกหมู่บ้านไว้ด้วย”
บาร์คัสในถุงมือหนังกระชับบังเหียนม้าโทร์กพลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม ดาเรนรีบส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที
“ได้ยินแล้วใช่ไหม? ไปแจ้งคำสั่งของท่านแกรนด์ดยุคให้กองพันทราบเดี๋ยวนี้”
ทหารสองนายควบม้าข้ามรั้วที่พังเสียหายมุ่งหน้าไปยังตัวปราสาท
บาร์คัสกวาดสายตาสำรวจความเสียหายของคอกม้าอีกครั้งก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน
หมู่บ้านเล็กๆ ทางตอนเหนือของคัลมอร์คราคร่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาดูเจ้าเมืองคนใหม่ เขาไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นและเดินไปตามถนนที่ปูด้วยหินกรวด ในขณะที่ดาเรนซึ่งเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่าปวดหัวเกิดขึ้นติดๆ กันเลยนะครับ นอกจากพวกโจรชแรมที่เริ่มอาละวาดแล้ว ยังมีฝูงหมาป่ามาป่วนอีก”
“.....”
“ผมทราบว่าท่านคงจะวุ่นวายใจกับเรื่องต่างๆ หลังพิธีสืบทอดตำแหน่ง แต่ได้โปรดดูแลสุขภาพด้วยนะครับ พักนี้สีหน้าของท่านดูไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนเลย”
บาร์คัสที่เดินไปเงียบๆ หยุดชะงักและหันกลับมามอง ดาเรนรีบก้มศีรษะลงทันทีเพราะคิดว่าเขาไม่พอใจ
“ขออภัยหากคำพูดของผมเป็นการก้าวล่วงเกิน ผมเพียงแต่เป็นห่วงความปลอดภัยของท่าน...”
“ฉันดูเหนื่อยขนาดที่ต้องมานั่งกังวลเลยเหรอ?”
บาร์คัสถามพลางลูบคางตัวเอง
ชายหนุ่มที่เฝ้าสังเกตใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่งเกาหัวแกรกๆ พลางตอบอย่างเก้อเขิน “ช่วงไม่กี่วันมานี้ท่านดูอ่อนไหวเป็นพิเศษ ผมพาลนึกไปว่าท่านอาจจะนอนไม่หลับ...”
บาร์คัสขมวดคิ้วก่อนจะก้าวเดินต่อพลางตอบกลับด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงถอนหายใจ “ดูเหมือนจะทำให้เป็นห่วงสินะ ฉันจะระวังให้มากขึ้นก็แล้วกัน”
ความจริงคือในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขามีเวลานอนวันละไม่ถึงสามสี่ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ และไม่ใช่เพียงเพราะกองงานที่กองเป็นภูเขาเลากาเท่านั้น
เขาหันไปมองป้อมปราการที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา
แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงยามเที่ยงวันสาดส่องลงบนอาคารหลังยักษ์ที่นางพำนักอยู่
ผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ก็คงยังขังตัวเองอยู่ในห้องสินะ
ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงรสขมจางๆ ในปาก เขาจึงใช้ปลายลิ้นลูบไล้ไปตามเนื้อเยื่อบุผิวภายใน รสเลือดเริ่มซึมออกมาจากแผลที่เขาเผลอขบเคี้ยวเนื้อมันไว้ มันเป็นนิสัยแปลกๆ ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นในช่วงนี้
เขาใช้ลิ้นกวาดเลือดที่ซึมออกมาจากเนื้อแก้มที่เหวอะหวะลงคอ เมื่อกลิ่นคาวเลือดเตะจมูก ภาพติดตาที่น่ารำคาญใจก็ผุดขึ้นมา
บาร์คัสขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากในอกก่อนจะยกมือขยี้ผมอย่างบ้าคลั่ง สลัดความรู้สึกที่แปลกประหลาดนั้นทิ้งไปอย่างรุนแรง
หลังคืนนั้น ทาเลียขออยู่ลำพัง ส่วนบาร์คัสกลับรู้สึกถึงความร้อนรุ่มประหลาดที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้
กำลังโหลดความเห็น...