คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 120 · ความรู้สึกแปลกประหลาด

ตอน 120
ความรู้สึกแปลกประหลาด

ทาเลียทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง สัมผัสได้ถึงหยาดความอุ่นซ่านที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในร่ายกาย

ชายหนุ่มที่เคยทาบทับอยู่เหนือร่างของเธอหยัดกายขึ้น ในขณะเดียวกัน สิ่งที่เคยเติมเต็มอยู่ภายในก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวถอนออกไปอย่างเชื่องช้า

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นพลางหนีบขาเข้าหากันด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นชิน

ในตอนนั้นเอง มือของเขาสัมผัสลงบนขาที่พันด้วยผ้าพันแผลของเธอ ทาเลียหลุดเสียงกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ

“อย่ามาจับนะ!”

ในความสลัว เธอเห็นไหล่ของบาร์คัสแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด

เธอเมินเฉยต่ออาการนั้น รีบดึงชายกระโปรงที่ร่นขึ้นมาลงปิดร่ายกายอย่างร้อนรน แล้วก้าวลงจากเตียง

เธอพยายามพาร่างที่ขาสั่นพั่บๆ มุ่งหน้าไปที่ประตู แต่ทาเลียกลับถูกวงแขนที่แข็งแกร่งคว้ารอบเอวไว้เพียงพริบตาเดียวเธอก็ถูกดึงกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง

ทาเลียพยายามดิ้นรนปัดป่ายแขนไปมา

“ปะ-ปล่อยนะ! ทุกอย่างมันจบแล้ว ฉันจะกลับห้องของฉัน!”

เขาคว้าข้อมือเธอไว้พลางจ้องมองด้วยดวงตาที่วาวโรจน์

“ทำธุระของคุณเสร็จแล้วก็จะไปเลยเหรอ?”

“ก็บอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ!”

ทาเลียสะกดกลั้นเสียงร้องไห้ที่จวนจะระเบิดออกมาพลางจ้องเขาด้วยสายตาที่ดุดัน

“ตอนนี้ฉันไม่มีธุระอะไรกับนายอีกแล้ว”

ฉับพลันนั้น อากาศภายในห้องก็เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

เธอรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือซึ่งรัดแน่นจนเจ็บ เธอจึงออกแรงสะบัดมันออกอย่างแรงแล้วคลานไปที่ขอบเตียง

ฉันไม่ได้ทำกับเขาเพราะความรัก เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องรั้งรออยู่ที่นี่

เธอกรอกหูตัวเองซ้ำๆ ราวกับสะกดจิตขณะควานหาทางลงจากเตียงอย่างโซซัดโซเซ

วินาทีนั้น บาร์คัสสบถถ้อยคำภาษาตะวันออกที่ฟังไม่ออกออกมา ก่อนจะคว้าหยิบผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นมาห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้อย่างมิดชิด

ทาเลียที่ถูกพันธนาการอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งเริ่มเสียสติและดิ้นรนอย่างหนัก

“ไม่เอา! ปล่อยนะ!”

ทว่าเขาไม่แม้แต่จะฟัง

บาร์คัสที่เกาะกุมเธอไว้อย่างแน่นหนา ก้าวออกจากห้องไปทั้งที่สวมเพียงกางเกงหลวมๆ เพียงตัวเดียว

เหล่ามหาดเล็กที่เฝ้าประตูต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน แต่บาร์คัสไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นเลย

เขาสวมอ้อมแขนอุ้มเธอผ่านระเบียงทางเดิน ขึ้นบันไดไปยังชั้นสามและเปิดประตูห้องบรรทมของเธอออก

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา แสงเทียนสาดส่องให้เห็นแผ่นอกที่เปลือยเปล่าอันล่ำสัน ผมสีเงินที่ยุ่งเหยิง ดวงตาสีน้ำเงิน และใบหน้าที่สลักเสลาอย่างงดงาม

แม้จะดูไร้การป้องกันอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่าเขาก็ยังคงดูมั่นคงและเย็นชาไม่มีเปลี่ยน

“พอใจหรือยังครับ?”

บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเมื่อวางเธอลงบนเตียง

ทาเลียรีบดึงผ้าห่มขึ้นจนถึงลำคอและเบือนหน้าหนี เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องใส่ใจ

“ฉันอยากอยู่คนเดียว ออกไปซะ”

“.....”

“ได้โปรด... ออกไปเถอะ”

เมื่อเธอแผดเสียงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของเขาก็พลันบิดเบี้ยวลงในที่สุด

บาร์คัสสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะโน้มตัวลงตรงหน้าเธอ

“บอกผมแค่เรื่องเดียว... ผมทำคุณเจ็บหรือเปล่า?”

ใช่ นายทำฉันเจ็บเสมอแหละ

เธอตั้งท่าจะตอบแบบนั้นแต่ก็เงียบไป สมองของเธอยังพอจะรับรู้ได้ว่านั่นเป็นคำตอบที่ไม่ยุติธรรมนัก

ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาบังคับขืนใจให้เขาร่วมเตียงเองแท้ๆ แต่กลับมาทำท่าทางเหมือนถูกฉุดคร่าข่มขืนเสียเอง เธอรู้ดีว่าในสายตาเขา ท่าทางของเธอมันคงดูน่าขันและสิ้นดี

ทว่าในเวลานี้ เหตุผลเหล่านั้นไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย เธอพยายามขดตัวเข้าหากันเหมือนดักแด้ในรังไหมพลางส่ายหัวรัวๆ

“ฉันแค่ต้องการพักผ่อน เพราะฉะนั้นได้โปรดปล่อยฉันไว้คนเดียว ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกแล้ว”

ดูเหมือนความไม่อดทนของเธอจะทำให้ความอดทนของเขาหมดสิทธิตามไปด้วย ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขากล้ามเนื้อเกร็งเขม็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ท่าทางนั้นคุกคามจนเธอนึกกลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง

แต่ตามเคย... เขากลับสงบลงได้อย่างรวดเร็ว บาร์คัสสูดลมหายใจลึกอีกครั้งแล้วหยัดกายขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ผมจะตามนักเวทรักษามาตรวจดูร่างกายให้นะครับ”

“ไม่ต้อง”

“ถ้าคุณไม่รับปากว่าจะเข้ารับการรักษาอย่างถูกต้อง ผมก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็ติดกระด้างขึ้นมาชัดเจน

ทาเลียที่จ้องเขาด้วยดวงตาที่ชุ่มรื้อพยักหน้าตอบอย่างเสียไม่ได้

“เข้าใจแล้ว... เพราะงั้นไปเถอะ”

กรามของเขาบดเข้าหากันแน่น

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่นานเหมือนมีบางอย่างอยากจะพูด แต่ในที่สุดเขาก็หันหลังเดินจากไป

เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นตามมาด้วยความเงียบงันที่เหมือนซากปรักหักพัง ทาเลียเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่เดินจากไปอย่างเป็นจังหวะของเขา ก่อนจะขดตัวลงนอนและหลับตาลง

เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนอยากจะละลายหายไปเสียเดี๋ยวนี้...

◆ ◆ ◆

ฝูงเหยี่ยวทะยานบินเป็นวงกลมเหนือทุ่งกว้างที่อาบด้วยแสงฤดูใบไม้ร่วง บางตัวโฉบลงสู่พื้นด้วยท่วงท่าที่สง่างาม จุดหมายของพวกมันคือซากม้าศึกที่ถูกสัตว์ร้ายรุมทึ้งจนเหวอะหวะ

นั่นคือร่องรอยของฝูงหมาป่าที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อรุ่งสางที่ผ่านมา

“โชคดีที่ไม่มีคนเสียชีวิตครับ แต่ความเสียหายที่คอกม้าได้รับนั้นไม่น้อยเลย”

บาร์คัสเฝ้ามองนกนกล่าเหยื่อสีน้ำตาลเทาที่กำลังจิกทึ้งเนื้อจากซี่โครงม้า ก่อนจะเบนสายตาไปยังแนวสันเขาที่พาดผ่าน

ถัดจากกำแพงหินที่พังทลาย เขาเห็นม้าตัวเมียสามสี่ตัวนอนตายอยู่ในสภาพที่คอและท้องถูกฉีกกระชาก ดาเรนมองตามสายตาของเขาพลางถอนหายใจยาว

“ไม่รู้ว่าควรจะดีใจไหมที่ม้าพันธุ์ดีจากนอร์เนคยังปลอดภัยดี...”

“จัดตั้งกองกำลังปราบปรามหรือยัง?”

“กองทหารลาดตระเวนกำลังค้นหาทั่วป่าอาร์มุนด์ตั้งแต่เช้าตรู่ครับ แต่ดูเหมือนพวกมันจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สงสัยว่าจะมีจ่าฝูงที่ฉลาดเป็นกรดคอยนำทางอยู่ครับ”

“เพิ่มกำลังคนสะกดรอยตามเป็นสองเท่า และวางเวรยามรอบคอกม้าและรอบนอกหมู่บ้านไว้ด้วย”

บาร์คัสในถุงมือหนังกระชับบังเหียนม้าโทร์กพลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม ดาเรนรีบส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที

“ได้ยินแล้วใช่ไหม? ไปแจ้งคำสั่งของท่านแกรนด์ดยุคให้กองพันทราบเดี๋ยวนี้”

ทหารสองนายควบม้าข้ามรั้วที่พังเสียหายมุ่งหน้าไปยังตัวปราสาท

บาร์คัสกวาดสายตาสำรวจความเสียหายของคอกม้าอีกครั้งก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน

หมู่บ้านเล็กๆ ทางตอนเหนือของคัลมอร์คราคร่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาดูเจ้าเมืองคนใหม่ เขาไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นและเดินไปตามถนนที่ปูด้วยหินกรวด ในขณะที่ดาเรนซึ่งเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่าปวดหัวเกิดขึ้นติดๆ กันเลยนะครับ นอกจากพวกโจรชแรมที่เริ่มอาละวาดแล้ว ยังมีฝูงหมาป่ามาป่วนอีก”

“.....”

“ผมทราบว่าท่านคงจะวุ่นวายใจกับเรื่องต่างๆ หลังพิธีสืบทอดตำแหน่ง แต่ได้โปรดดูแลสุขภาพด้วยนะครับ พักนี้สีหน้าของท่านดูไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนเลย”

บาร์คัสที่เดินไปเงียบๆ หยุดชะงักและหันกลับมามอง ดาเรนรีบก้มศีรษะลงทันทีเพราะคิดว่าเขาไม่พอใจ

“ขออภัยหากคำพูดของผมเป็นการก้าวล่วงเกิน ผมเพียงแต่เป็นห่วงความปลอดภัยของท่าน...”

“ฉันดูเหนื่อยขนาดที่ต้องมานั่งกังวลเลยเหรอ?”

บาร์คัสถามพลางลูบคางตัวเอง

ชายหนุ่มที่เฝ้าสังเกตใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่งเกาหัวแกรกๆ พลางตอบอย่างเก้อเขิน “ช่วงไม่กี่วันมานี้ท่านดูอ่อนไหวเป็นพิเศษ ผมพาลนึกไปว่าท่านอาจจะนอนไม่หลับ...”

บาร์คัสขมวดคิ้วก่อนจะก้าวเดินต่อพลางตอบกลับด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงถอนหายใจ “ดูเหมือนจะทำให้เป็นห่วงสินะ ฉันจะระวังให้มากขึ้นก็แล้วกัน”

ความจริงคือในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขามีเวลานอนวันละไม่ถึงสามสี่ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ และไม่ใช่เพียงเพราะกองงานที่กองเป็นภูเขาเลากาเท่านั้น

เขาหันไปมองป้อมปราการที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา

แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงยามเที่ยงวันสาดส่องลงบนอาคารหลังยักษ์ที่นางพำนักอยู่

ผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ก็คงยังขังตัวเองอยู่ในห้องสินะ

ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงรสขมจางๆ ในปาก เขาจึงใช้ปลายลิ้นลูบไล้ไปตามเนื้อเยื่อบุผิวภายใน รสเลือดเริ่มซึมออกมาจากแผลที่เขาเผลอขบเคี้ยวเนื้อมันไว้ มันเป็นนิสัยแปลกๆ ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นในช่วงนี้

เขาใช้ลิ้นกวาดเลือดที่ซึมออกมาจากเนื้อแก้มที่เหวอะหวะลงคอ เมื่อกลิ่นคาวเลือดเตะจมูก ภาพติดตาที่น่ารำคาญใจก็ผุดขึ้นมา

บาร์คัสขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากในอกก่อนจะยกมือขยี้ผมอย่างบ้าคลั่ง สลัดความรู้สึกที่แปลกประหลาดนั้นทิ้งไปอย่างรุนแรง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 120

สรุปตอน 120

หลังคืนนั้น ทาเลียขออยู่ลำพัง ส่วนบาร์คัสกลับรู้สึกถึงความร้อนรุ่มประหลาดที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 121 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 119กลับหน้าเรื่อง
ตอน 119ตอน 121