“คุณมั่นใจจริงๆ เหรอครับว่าจะไม่เสียใจภายหลัง?”
บาร์คัสถามด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้น
ทาเลียรีบพยักหน้าตอบทันที เพราะเกรงว่าหากเธอแสดงความลังเลเพียงนิดเดียว เขาจะสะบัดตัวหนีออกไปจากห้องนี้
ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะมองให้ทะลุอยู่นาน ก่อนที่จะใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอแล้วลุกขึ้นยืน ทาเลียคว้าขยำเสื้อของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
เสียง กริ๊ก ดังขึ้นเบาๆ กระดุมสีทองสองเม็ดที่เกาะอยู่บนแผงอกของเขาหลุดร่วงลงสู่พื้น ในขณะที่สายตาเธอมองตามกระดุมนั้น ร่างของเธอก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มของที่นอน
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก บาร์คัสวางเธอลงบนเตียงก่อนจะถอดเสื้อท่อนบนที่แผงอกเปิดกว้างออก แสงไฟที่ไหววูบในห้องลามเลียไปตามมัดกล้ามที่สลักเสลาอย่างงดงามราวกับงานศิลปะ
ชั่วขณะนั้น หัวใจของเธอกระตุกวูบ
ทาเลียรีบหลุบสายตาลงต่ำทันที ทว่าบาร์คัสกลับใช้สองมือประคองแก้มของเธอไว้ แล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
“ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปนะครับ ถ้าคุณบอกให้ผมออกไป ผมจะถอยไปเงียบๆ ทันที”
คำถามนั้นราวกับจะฉีกกระชากศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายของเธอทิ้ง
ทาเลียฝืนกลั้นความชื้นที่รื้นขอบตาและจ้องเขาเขม็ง “การตัดสินใจของฉันไม่เปลี่ยน”
เพราะฉะนั้นได้โปรด... เลิกถามสักที
เธอฝืนกลืนคำอ้อนวอนที่เอ่อล้นลำคอลงไป ในขณะที่มือของเขาเลื่อนลงมาที่ลำคอ ทาเลียตัวแข็งทื่อ
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าเธออย่างเย็นชาคล้ายกำลังทดสอบ เขาใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามผิวหนังที่ชื้นเหงื่ออย่างช้าๆ ก่อนจะเลื่อนไปที่กระดุมเม็ดบนสุดที่ร่องอก เขาขังเธอไว้ในความเงียบอยู่นานราวกับจะให้เวลาเธอปฏิเสธ ก่อนจะค่อยๆ ปลดพันธนาการนั้นออกอย่างเชื่องช้า
ในที่สุด หน้าอกที่อวบอิ่มก็ปรากฏสู่สายตาผ่านรอยแยกของชุดเดรส
ดวงตาสีน้ำเงินที่ดูลุ่มลึกกว่าปกติจดจ้องที่สิ่งนั้น ทาเลียรู้สึกราวกับหัวใจจะทะลุผ่านซี่โครงออกมาข้างนอก
เธอกัดริมฝีปากด้วยความอับอาย แต่เมื่อเห็นมือของบาร์คัสเริ่มเลื่อนลงไปที่กระดุมเม็ดที่สอง เธอจึงรีบคว้าข้อมือเขาไว้
“ไฟ... ดับไฟให้หมดที”
เขายังคงนิ่งงันและจ้องมองลงมาที่เธอ ทาเลียที่รู้สึกถูกมองทะลุถึงภายในจิตใจที่ขี้ขลาดแผดเสียงขึ้น “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง?”
บาร์คัสยอมลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปดับเทียนทุกเล่มในห้อง
ความมืดเริ่มปกคลุมห้องจนเงาร่างของเขาดูพร่าเลือน ทว่ามันยังมืดไม่พอสำหรับเธอ
เธอพยักพเยิดไปทางเตาผิง “นั่นด้วย”
ชายหนุ่มจ้องมองเธอเงียบๆ ก่อนจะเดินไปที่เตาผิงแล้วปิดฝาครอบทับลงไป
ในที่สุด ความมืดมิดที่เหนียวข้นก็เข้ากัดกินห้องพัก ทาเลียสูดหายใจลึกเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา “คราวนี้... มานี่สิ”
ทว่ากลับไม่มีเสียงฝีเท้าหรือการเคลื่อนไหวใดๆ
ทาเลียที่ม่านตาขยายกว้างพยายามมองฝ่าความมืดพลางพึมพำอย่างน่าเวทนา “บาร์คัส... ยะ-อยู่ไหนน่ะ?”
ความเงียบที่ต่อเนื่องทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ
หรือว่าเขาทิ้งฉันไว้คนเดียวแล้วหายไปแล้ว?
ท่ามกลางความสิ้นหวังและลมหายใจที่หอบสั่น จู่ๆ ฝั่งหนึ่งของเตียงก็ยุบตัวลง
ทาเลียรีบเอื้อมมือไปหาเงามืดของเขาทันที
เธอไม่มีพละกำลังเหลือพอจะรักษาหน้าตาอีกแล้ว เธอโอบแขนรอบลำคอที่แข็งแกร่งและดูดซับกลิ่นกายของเขาเข้าปอดราวกับต้องการอากาศหายใจ เธอต้องยืนยันให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ถูกทิ้งไว้ในความมืดนี้เพียงลำพัง
“กอดฉัน... เดี๋ยวนี้”
เมื่ออาการขวัญเสียทุเลาลง เธอจึงกระซิบข้างหูเขาอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มที่เคยแข็งทื่อราวกับก้อนหินจึงค่อยๆ กดร่างเธอนอนลงบนเตียง
ทาเลียเงยหน้ามองเงามืดเหนือร่างด้วยดวงตาที่สั่นเครือ มื้อที่ร้อนจัดอย่างน่าตกใจสัมผัสลงบนผิวหนังที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งของเธอ
ในขณะที่เธอหดคอหนีด้วยความตกใจเมื่อมือของเขาคว้าหมับลงบนชุดเดรส ชายกระโปรงก็ถูกเลิกขึ้นไปถึงเอว
เมื่อรู้ว่าเขากำลังจะถอดเสื้อผ้าเธอ ทาเลียก็แผดเสียงอย่างเสียสติ “มะ-ไม่นะ! อย่าถอด!”
เงามืดเหนือร่างหยุดชะงักการเคลื่อนไหวทั้งหมดในทันที
ทาเลียคว้าข้อมือเขาไว้ก่อนจะรีบเสริมอย่างร้อนรน
“ทำทั้งที่ใส่เสื้อผ้าอยู่นั่นแหละ”
“...จะให้ผมขืนใจคุณเหรอ?” น้ำเสียงพร่ามัวดังขึ้นข้างหู
ทาเลียฝืนกลืนก้อนสะอื้นที่กำลังจะพุ่งออกมา
“ไม่ใช่การขืนใจ แค่... แค่นี่คือวิธีที่ฉันต้องการ”
หากไม่ซ่อนร่างกายไว้ภายใต้ชุดเดรสที่รุ่มร่ามนี้ เธอคงไม่อาจทนทานต่อสัมผัสของเขาได้เลย
เธอกลืนคำพูดที่เหลือลงคอและรวบรวมแรงดึงไหล่เขาลงมา บาร์คัสถอนหายใจหอบถี่ยอมโน้มร่างลงมาซ้อนทับเธอ
จากนั้น ลิ้นที่เปียกชื้นก็แทรกซึมเข้ามาระหว่างริมฝีปาก เธอตอบรับสัมผัสที่หยั่งลึกเข้าไปในลำคอตามสัญชาตญาณ ลมหายใจที่ร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วปอด
มันรู้สึกเหมือนกำลังสูดเอาเปลวไฟเข้าไป เธอโอบกอดคอเขาแน่นท่ามกลางความร้อนที่น่ามึนงง ในขณะที่สัมผัสได้ว่าฝ่ามือหนากำลังสอดแทรกเข้ามาที่ระหว่างขา
ทาเลียรีบขยับเข่าออกเพราะเกรงว่ามือเขาจะไปสัมผัสโดนรอยแผล นิ้วมือที่เรียวยาวและแข็งแรงสัมผัสลงบนจุดอ่อนไหวในทันที ทันใดนั้น ความรู้สึกขยะแขยงที่ไม่ได้ตั้งตัวก็แล่นวาบไปตามสันหลัง
ทาเลียรีบผละริมฝีปากออกและส่ายหัวรัวๆ “มะ-ไม่เอาตรงนั้น อย่าทำ”
“ถ้าผมไม่ช่วยให้คุณผ่อนคลาย คุณอาจจะเจ็บตัวได้นะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลอบข้างหู
ทาเลียส่ายหัวแรงกว่าเดิม “มะ-ไม่เป็นไร ทำเลย”
“...ไม่ได้ครับ จนกว่าคุณจะพร้อมจริงๆ”
บาร์คัสกระซิบเสียงต่ำพลางเริ่มขยับนิ้วมืออย่างช้าๆ
ทาเลียเกร็งหน้าท้องจิกเล็บลงบนไหล่ที่แข็งดุจหินอ่อนของเขา รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้างพร้อมหยาดเหงื่อที่ไหลริน
เธอรู้สึกสยดสยองที่เขาสัมผัสส่วนที่ 'สกปรก' ที่สุดของเธอ ความจริงคือเธอไม่อยากให้เขารู้ด้วยซ้ำว่าในร่างกายเธอมันมีส่วนที่น่าอัปลักษณ์เช่นนั้นอยู่
ทาเลียที่ตัวสั่นเทิ้มเริ่มหมดความอดทนและเร่งเร้าเสียงพร่า “พะ-พอแล้ว พอเถอะ... ทำเลย”
“ยังไม่ได้ครับ”
“ฉัน... ไม่อยากรอแล้ว ทำเดี๋ยวนี้”
หากต้องรอไปมากกว่านี้ เธอเกรงว่าสติของเธอจะพังทลายลง ทันทีที่เธอพูดจบ เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งรอบกายเขาหดตัวลงพร้อมกัน
ครู่ต่อมา เธอได้ยินเสียงปลดเข็มขัด ก่อนที่เอวที่สอบแน่นจะแตะลงที่ระหว่างขา ทาเลียเกร็งตัวแน่นราวกับสายธนูที่ถูกขึงจนตึง
แรงบดอัดที่หนักหน่วงก่อตัวขึ้นเบื้องล่าง เธอพยายามขยับสะโพกหนีตามสัญชาตญาณ แต่แรงกดกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น
ความรู้สึกเหมือนถูกกดทับที่หน้าท้องทำให้เธออ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว เธอไม่มีเสียงกรีดร้อง ลำคอขยับเข้าออกเหมือนปลาที่ถูกขว้างขึ้นบกพลางร่ำร้องชื่อเขาอยู่ในใจ
บาร์คัส บาร์คัส บาร์คัส
เธอย้ำชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนตกน้ำที่กำลังคว้าหาศพ ในขณะที่เขาแทรกกายลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ความเจ็บปวดราวกับร่างกายจะฉีกขาดทำให้เสียงสะอื้นหลุดออกมาในที่สุด เมื่อได้ยินดังนั้นก้าวย่างของบาร์คัสจึงหยุดชะงักลง
ในดวงตาที่เริ่มชินกับความมืด เธอเห็นใบหน้าที่เหมือนกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างที่แสนสาหัสพร่าเลือน
นาทีนั้น ความเจ็บปวดที่เหนือกว่าร่างกายก็ถาโถมเข้าใส่ที่หน้าอก ใบหน้าที่มีท่าทีราวกำลังทนทุกข์ทรมานของเขานั้น มันเจ็บปวดมากกว่าสิ่งที่เขากำลังทำกับร่างกายเธอร้อยเท่าพันเท่า
ทาเลียสะกดกลั้นเสียงร้องไห้ที่คอหอยพลางกัดริมฝีปากแน่น
ได้โปรด อย่าทำหน้าบึ้งใส่ฉันเลย อย่าทำหน้าตาเหมือนรังเกียจฉันขนาดนั้นเลย
เธอกลืนคำพูดที่วนเวียนอยู่ในปากลงไป ในขณะที่ชายหนุ่มที่ส่งสายตาเย็นชามาให้ค่อยๆ ขยับเอวถอยห่าง
เมื่อรู้ว่าเขากะจะหยุดการกระทำนั้น ทาเลียก็รีบกอดหลังเขาไว้แน่น
“ไม่เอา อย่าหยุดตรงนี้”
ไม่จำเป็นต้องสมเพชตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเจ็บปวด ฉันก็แค่ใช้เขาเพื่อจุดประสงค์ของฉันเท่านั้น
ทาเลียย้ำกับตัวเองในใจก่อนจะฝืนความเจ็บยกสะโพกขึ้นรับ
เมื่อการหลอมรวมกลับมาลึกซึ้งอีกครั้ง ร่างกายที่ชุ่มเหงื่อก็พันเกี่ยวเข้าหากัน พร้อมๆ กับเสียงขบฟันดัง กึก ก่อนที่ท่วงทำนองที่ดิบเถื่อนจะดำเนินต่อไป
ทาเลียพยายามกัดฟันอดทนต่อทุกแรงเคลื่อนไหว หน้าท้องของเธอเริ่มร้อนรุ่มราวกับกำลังโอบอุ้มเหล็กเผาไฟ
มันประหลาดเหลือเกินที่ร่างกายของผู้ชายที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งจะร้อนระอุได้ถึงเพียงนี้
ทาเลียที่หายใจหอบเหนื่อยขณะโอบกอดร่างกายที่ล่ำสันและลื่นไหลไปด้วยเหงื่อไว้แน่น เผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังที่มีมัดกล้ามแข็งตึง
การเคลื่อนไหวที่เริ่มเร็วขึ้นทำให้ทัศนียภาพของเธอสั่นไหวอย่างโกลาหล
เธอรู้สึกเหมือนเป็นเรือหางยาวที่ถูกมวลน้ำเชี่ยวกรากซัดสาดไปมาอยู่นานเท่าใดไม่ทราบได้ ท่วงทำนองที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็นำพาไปสู่จุดสิ้นสุดของมันลงจนได้
บาร์คัสถามย้ำว่าทาเลียจะไม่เสียใจภายหลังจริงหรือ เมื่อเธอพยักหน้ายืนยัน คืนวิวาห์ที่ถูกเลื่อนมานานของทั้งคู่จึงเกิดขึ้นในที่สุด
กำลังโหลดความเห็น...