รูม่านตาของบาร์คัสขยายกว้างจนจุดสีเงินที่กระจายอยู่บนม่านตาสีน้ำเงินสั่นไหวอย่างรุนแรง ทว่าร่องรอยแห่งความตื่นตระหนกนั้นคงอยู่เพียงชั่วพริบตาเดียว
เขากลับมามีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งทันควัน บาร์คัสจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยประกายสีคราม ก่อนที่เสียงแห้งแล้งปนเสียงหัวเราะในลำคอจะทำลายความเงียบงัน
“รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา?”
“เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง?”
ทาเลียพยายามปั้นหน้าให้ดูเย่อหยิ่งท่ามกลางความตึงเครียดที่ทำให้แข้งขาเริ่มสั่น เธอไม่อยาก—ไม่มีวัน—แสวงความเมตตาหรือดูเหมือนคนกำลังอ้อนวอนเด็ดขาด
“ฉันหมายความว่าจะร่วมเตียงกับนายไง”
“.....”
“ทำไม? ต้องให้พูดให้ชัดกว่านี้ไหม?”
เมื่อเธอเชิดหน้าขึ้นส่งสายตาท้าทาย รอยยิ้มหยันที่มุมปากของชายหนุ่มก็เลือนหายไป
เขาคลายอ้อมอกที่กอดอยู่แล้วก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ
“จะนอนกับผม?”
เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นที่ดังลงมาจากเบื้องบนทำให้เธอเย็นวาบไปถึงสันหลัง
ทาเลียฝืนเกร็งคอไม่ให้หดหนี บาร์คัสที่จ้องมองลงมาอย่างไร้ความไหวติงใช้มือเชยคางเธอขึ้นแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือกดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ
“เพราะอย่างนี้ถึงได้แต่งตัวแบบนี้มาสินะ?”
เธอรู้สึกได้ถึงสีที่ทาไว้เลอะออกมาตามมุมปาก ทาเลียหน้าร้อนผ่าวและสะบัดมือเขาออกอย่างแรง รอยยิ้มเยาะจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบาร์คัส
“แค่แตะนิดเดียวก็ขวัญเสียขนาดนี้ แล้วจะทำอะไรได้?”
“นั่นมันเพราะจู่ๆ นายก็มาจับตัวฉัน...!”
ทาเลียที่เถียงกลับด้วยใบหน้าตระหนกพลันหุบปากฉับ เธอจะปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายคุมเกมไม่ได้
“ทำไมต้องพูดมากด้วย? ฉันบอกว่าจะทำก็คือจะทำ!”
มุมปากของบาร์คัสบิดเบี้ยวเล็กน้อยอย่างประหลาด
“ถ้าคุณบอกว่าจะทำ ผมก็ต้องตามใจอย่างนั้นเหรอครับ?”
ปฏิกิริยาที่เฉียบคมและเลือดเย็นกว่าที่คิดทำให้ไอร้อนพุ่งขึ้นถึงลำคอ
เธอสะกดกลั้นความอัปยศไว้และจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ดุดัน
“ใช่”
“.....”
“นายต้องทำตามที่ฉันเรียกร้อง”
ดวงตาที่คมปราบของเขาหรี่ลง มันดูเหมือนความรู้สึกเหลือเชื่อมากกว่าจะขุ่นเคือง
ทาเลียฝืนแรงขาที่แข็งทื่อลุกขึ้นยืน จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปจนประชิดตัวเขาและเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย
“นายคือนายใหญ่ของตระกูลเชียคานแล้ว และนายมีหน้าที่ต้องทิ้งทายาทไว้ นี่คือสิ่งที่ผู้ชายที่แต่งงานแล้วต้องพึงกระทำ”
“ไม่ยักรู้ว่าคุณจะกลายเป็นคนที่มีสัมมาอาชีวะและรับผิดชอบต่อหน้าที่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
เสียงแค่นหัวเราะอย่างรุนแรงลอดผ่านริมฝีปากเขา
“สรุปที่พูดมาคือ... คุณจะยอมเสียสละร่างกายเพื่อผมและตระกูลของผมอย่างนั้นสินะ?”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยใบหน้าที่แข็งค้าง
เธอคิดไว้แล้วว่าเขาอาจจะแสดงความรังเกียจ แต่ไม่นึกว่าเขาจะประชดประชันออกนอกหน้าขนาดนี้ ทั้งที่นับตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยนจนน่าประหลาดแท้ๆ บางที... เขาอาจจะรังเกียจการร่วมเตียงกับเธอมากขนาดนั้นเลยก็ได้
ทาเลียกลืนความขมขื่นลงคอและตอกกลับอย่างเย็นชา
“คิดว่าเราจะรักษาความสัมพันธ์จอมปลอมแบบนี้ไปได้นานแค่ไหน? เรื่องที่เราไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ จะถูกเปิดโปงเข้าสักวัน และฉันก็จะกลายเป็นตัวตลกมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ถ้าไม่มีทายาทนานเข้า พวกข้ารับใช้ของนายก็คงไม่อยู่เฉยหรอก”
ทาเลียที่รัวคำพูดออกมาอย่างรวดเร็วหลุดยิ้มที่คมกริบ
“หรือว่า... นั่นคือสิ่งที่นายต้องการกันแน่?”
กรามที่สลักเสลาอย่างงดงามของบาร์คัสขบกันแน่นจนเห็นได้ชัด
ทาเลียเมินเฉยต่อรังสีที่คุกคามในดวงตาของเขาและเยาะเย้ยต่อ
“ขอแค่ประวิงเวลาไปอีกไม่กี่ปี ทุกคนก็จะรุมเร้าให้นายหย่ากับฉันแล้วรับแกรนด์ดัชเชสคนใหม่เข้ามาแทน บางทีองค์จักรพรรดิเองก็อาจจะแสร้งทำเป็นจำใจอนุญาตให้หย่าก็ได้ นายถึงได้ขัดขวางการแต่งงานของไอล่า เพราะตั้งใจจะไปแต่งงานใหม่กับเธอตอนนั้น...”
“พอได้แล้ว”
น้ำเสียงที่แหลมคมดุจใบมีดกรีดผ่านความเงียบ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาหาเธออย่างคุกคาม
“ความอดทนในการฟังของผมก็มีขีดจำกัดนะ”
ทาเลียรู้ดีว่าเธอพึ่งก้าวข้ามเส้นที่ห้ามข้ามไปแล้ว แต่เธอถอยกลับไม่ได้
เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขาด้วยสายตาที่แหลมคมดุจเข็มและขึ้นเสียง
“ถ้าไม่อย่างนั้นก็ทำตามความต้องการของฉันสักทีสิ! ยังไงนายก็ไม่มีเจตจำนงเสรีอยู่แล้วนี่? นายมันก็แค่หุ่นเชิดที่เคลื่อนไหวไปตามหน้าที่เท่านั้นแหละ”
“แล้วคุณล่ะ ไม่ใช่หุ่นเชิดของจักรพรรดินีหรือไง?” บาร์คัสตอบโต้ด้วยน้ำเสียงหยัน
ทาเลียรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเธอซีดไร้สีเลือด
บาร์คัสที่จ้องมองเธอซึ่งกำลังซีดสลดลงอย่างชื่นตา กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะยุยงอะไรคุณมาก็ตาม แต่ผมจะไม่มีวันทำตัวเป็น 'พ่อม้าเชื้อพันธุ์' ให้คุณเด็ดขาด”
พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นและหยิบเสื้อคลุมที่วางทิ้งไว้ขึ้นมา
“คืนนี้ให้คุณใช้ห้องนี้ไปเถอะครับ”
ทาเลียมองตามแผ่นหลังของเขาที่มุ่งหน้าไปยังประตูด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
ความหนาวเหน็บจู่โจมเธอราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดตั้งแต่หัวจรดเท้า
ทาเลียที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความอัปยศพลันเดินกะเผลกไล่ตามเขาไป
เธอใช้แรงทั้งหมดกระชากชายเสื้อที่แผ่นหลังกว้างนั้นไว้ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งซึ่งเคนรัดแน่นจนร่างกายใหญ่โตนั้นแข็งทื่อ
เธอใช้แรงที่มีทั้งหมดผลักร่างเขาออกไป ทว่าร่างกายที่ดุจป้อมปราการเหล็กนั้นกลับไม่ไหวติง เมื่อเธอระเบิดความอัดอั้นผลักเขาอีกครั้งอย่างสุดแรง บาร์คัสจึงหันไปคว้าไหล่เธอไว้
แรงบีบมหาศาลทำให้เธอหลุดเสียงครางออกมา เมื่อได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงชะงักและละมือออก ทาเลียไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือ เธอโถมตัวเข้าใส่หน้าอกที่แข็งเหมือนเหล็ก ในที่สุดร่ายกายที่มั่นคงดุจกำแพงเมืองก็เสียหลักเอนไปข้างหลัง
ทาเลียล้มตัวลงทับเขาและนั่งคร่อมลงบนหน้าท้อง การปะทะกันเพียงครู่เดียวทำให้ลมหายใจของเธอหอบถี่จนแสบคอ
ทาเลียที่หน้าอกสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ร้อนรุ่ม จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ
“นาย... ห้ามขัดขืนฉัน”
ใบหน้าที่งดงามของชายหนุ่มบิดเบี้ยวเล้กน้อย เธอแผดเสียงใส่ใบหน้านั้นราวกับจะกระอักเลือดออกมา
“นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ นายบอกว่าจะทำทุกอย่างที่นายสามารถทำได้ไม่ใช่หรือไง!”
มือของบาร์คัสที่พยายามจะผลักเธอออกชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
ทาเลียกำคอเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นแล้วออกแรงดึงอย่างบ้าคลั่ง
อาการสั่นเทิ้มที่ครอบงำไปทั้งตัวทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ร้องขอ แต่ในน้ำเสียงกลับเริ่มมีเสียงสะอื้นปนออกมา
ทาเลียฝืนเกร็งกรามที่สั่นเทาแผดตะโกนอย่างสุดชีวิต
“เพราะงั้นก็ทำตามคำพูดของนายสิ!”
สิ้นเสียงกึกก้องนั้น ความเงียบงันราวกับพายุที่พึ่งผ่านพ้นก็เข้าปกคลุม
ทาเลียไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ เธอซบหน้าผากลงบนแผ่นอกที่กระเพื่อมช้าๆ ของเขา
หยาดเหงื่อที่ไหลลงตามขมับหยุดนิ่งอยู่ที่หางตาครู่หนึ่ง ก่อนจะหยดลงบนเสื้อเชิ้ตของเขา
ในขณะที่จ้องมองหยดน้ำนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นิ้วมือที่แข็งแรงก็แตะลงบนปลายคางของเธอ จากนั้นเขาก็เชิดหน้าเธอขึ้น ทำให้สายตาที่พร่าเลือนของเธอมองเห็นใบหน้าที่มีสีหน้าลึกลับเกินจะเข้าใจ ก่อนที่ไหล่ของเธอจะถูกกดลงไปข้างหลัง
“...รับทราบครับ”
บาร์คัสที่ยันกายท่อนบนขึ้นเค้นเสียงที่พร่าพร่าออกมา ทาเลียสบตาเขาทั้งที่ดวงตายังสั่นเครือ เธอเห็นลูกกระเดือกที่นูนเด่นขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาหุบปากนิ่งอยู่นานก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมา
“ผมจะทำตามที่คุณปรารถนา”
แม้จะได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว แต่อาการสั่นกลับยิ่งรุนแรงขึ้น ทาเลียรีบกอดแขนตัวเองด้วยนิ้วมือที่กำลังสั่นระริก ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงที่ผ่านการควบแน่นจนมั่นคงของเขาก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
“แต่ไม่ใช่คืนนี้ครับ”
เธอรีบเชิดหน้าขึ้นจ้องเขม็งทันที
บาร์คัสเอ่ยต่ออย่างร้อนรนเล็กน้อย
“คุณพึ่งจะกระอักเลือดและหมดสติไปไม่กี่สัปดาห์ก่อนไม่ใช่เหรอครับ รอให้สุขภาพฟื้นตัวอย่างเพียงพอก่อน...”
“ร่างกายฉันปกติดี!”
ทาเลียตะโกนกลับอย่างรุนแรง
“ฉันจะทำเรื่องนั้นกับนายในตอนที่ 'ฉัน' เป็นคนกำหนด และนั่นคือวันนี้... เดี๋ยวนี้!”
เธอสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขาแข็งทื่อไปทั้งตัว เขาคงจะรู้สึกต่อต้านกับการกระทำที่เผด็จการเหมือนทรราชของเธอสินะ
แต่จะอย่างไรก็ช่าง หากเธอถอยในตอนนี้ เธอคงไม่มีวันรวบรวมความกล้าแบบนี้ได้เป็นครั้งที่สอง
เมือความคลั่งไคล้ดุจสัญชาตญาณนี้มอดดับลง เธอคงจะกลับไปขังตัวเองอยู่ในกำแพงเมืองของความหยิ่งยโสตามเดิม
ดังนั้นต้องเป็นวินาทีนี้เท่านั้น วินาทีที่เธอดึงความกล้าที่เหลืออยู่น้อยนิดออกมาจนหมด
“นายปฏิเสธไม่ได้”
มีบางอย่างวูบไหวในดวงตาของเขา จะเป็นความโกรธหรือความรังเกียจดีล่ะ? ไม่สิ จะอะไรก็ช่างเถอะ
นี่... นี่มัน... ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความเสน่หาหรือตัณหา มันเป็นเพียงการดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกสมเพชตัวเองเลยสักนิดเดียว
บาร์คัสตกใจกับคำเรียกร้องของทาเลียเพียงชั่ววูบก่อนกลับมาเย็นชา ทาเลียยืนกรานว่าเขาปฏิเสธไม่ได้ และบอกตัวเองว่านี่ไม่ใช่ความรักแต่เป็นการเอาตัวรอด
กำลังโหลดความเห็น...