ทาเลียมองดูชุดในมือของนางด้วยสายตาเย็นชา
“เปลี่ยนอาชีพไปเป็นแม่เล้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”
คำตรัสประชดประชันทำเอาใบหน้าของแม่นมบิดเบี้ยวดูไม่ได้
ทาเลียไม่สนใจ เธอก้าวลงจากขอบหน้าต่างและมุ่งหน้าไปที่เตียง ทว่าแม่นมยังไม่ยอมถอย
“ความจริงแล้วทั้งสองท่านยังไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์ในห้องหออย่างถูกต้องเลยนะคะ ทราบไหมคะว่านั่นหมายความว่ายังไง? หมายความว่าถ้าท่านแกรนด์ดยุคปรารถนา ท่านจะยื่นเรื่องขอให้การสมรสเป็นโมฆะเมื่อไหร่ก็ได้!”
ทาเลียจ้องมองแม่นมที่ขวางทางอยู่ด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะเลิกชายชุดเดรสรุ่มร่ามขึ้นอย่างกะทันหัน
เธอถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อออกทางศีรษะ เผยให้เห็นขาที่บิดเบี้ยวและร่างเปลือยเปล่าที่ผอมโซจนดูไม่จืด
แม่นมรีบก้มหน้าลงทันที เมื่อเห็นดังนั้นทาเลียจึงระเบิดเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งออกมา
“ขนาดเธอยังมองฉันตรงๆ ไม่ได้เลย แล้วจะให้ฉันเอาร่างกายที่อัปลักษณ์นี้ไปให้ผู้ชายกอดเนี่ยนะ?”
“...ถึงอย่างนั้นก็ต้องพยายามดูค่ะ” แม่นมพึมพำโดยยังคงปักสายตาไว้ที่พื้น
“ท่านแกรนด์ดยุคเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้ไร้หัวใจต่อคุณหนูเสียทีเดียวนี่คะ ตอนที่คุณหนูหมดสติ ท่านก็ดูแลปรนนิบัติอย่างสุดกำลัง แม้ในยามที่ยุ่งจนตัวเป็นเกลียวกับงานศพและการรับสืบทอดบรรดาศักดิ์ ท่านก็ยังคอยกำชับเรื่องอาหารและยาของคุณหนูเสมอ ถ้าคุณหนูเป็นฝ่ายเรียกร้อง ท่านคงไม่ปฏิเสธแน่ค่ะ”
ทาเลียพ่นลมหายใจหัวเราะหึๆ ก่อนจะลบเลือนรอยยิ้มออกไปจากใบหน้า
“สรุปคือจะให้ฉันไปอ้อนวอนขอสินะ”
“อย่าประชดประชันแบบนั้นเลยค่ะ นี่ก็เพื่อตัวคุณหนูเอง ถ้ามีทายาทเกิดขึ้น สถานะแกรนด์ดัชเชสก็จะ...”
ความอดทนขีดสุดพังทลายลงเพราะคำพูดที่มองออกได้ง่ายดายนั้น
ทาเลียใช้สองมือกวาดข้าวของบนโต๊ะทิ้งอย่างบ้าคลั่ง ถ้วยชาม จาน และเครื่องปั้นดินเผาหล่นกระจายลงบนพื้น ส่งเสียงแตกละเอียดบาดหู
เศษแก้วบางส่วนกระเด็นมาบาดหลังเท้าของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ กลับคว้าเชิงเทียนที่ตั้งอยู่ข้างเตาผิงเขวี้ยงเข้าใส่ฝาผนัง
“ออกไป!”
แม่นมกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างลนลาน
ทาเลียคว้าชุดเดรสที่แม่นมทิ้งไว้มาดึงทึ้งด้วยความโกรธ เสียงผ้าขาดดัง แควก แยกออกเป็นสองส่วน เธอโยนมันทิ้งอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินไปที่เตียงแล้วคลุมโปงหายไปใต้ผ้าห่ม
ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เสียงเคาะประตูที่ระมัดระวังดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงนุ่มนวล
“ท่านหญิง ฉันทราบมาว่าท่านได้รับบาดเจ็บที่เท้าจึงมาขอตรวจดูแผลค่ะ”
ทาเลียไม่ได้ตอบรับ นึกเอาเองว่านั่นคือการอนุญาต ประตูจึงเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา
“ขออนุญาตตรวจดูแผลสักครู่นะคะ”
หญิงสาวเปิดผ้าห่มขึ้น เผยให้เห็นเท้าและขาที่เปรอะเปื้อนเลือด นักเวทรักษาร่ายมนตร์รักษาช่องว่างก่อนจะหยิบผ้าพันแผลสะอาดผืนใหม่มาพันขานางอย่างพิถีพิถัน
“ความเจ็บปวดเป็นยังไงบ้างคะ?”
“.....”
“หากท่านต้องการยาแก้ปวด...”
“ท่านแม่กำชับอะไรเธอมาเป็นพิเศษหรือเปล่า?”
คำถามที่โพล่งออกมาทำเอาหญิงสาวนิ่งเงียบไป
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่แข็งค้างของอีกฝ่าย หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็ยอมสารภาพออกมา
“...ทรงกำชับให้ดูแลสุขภาพของแกรนด์ดัชเชสอย่างใกล้ชิดค่ะ”
“เพื่อให้ตั้งท้องได้ง่ายๆ งั้นสิ?”
คำเยาะเย้ยทำให้ริมฝีปากของนักเวทรักษาเม้มแน่น ทาเลียมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทางแล้วพึมพำอย่างไร้เรี่ยวแรง
“ออกไปได้แล้ว”
“ฝ่าบาท”
ในตอนนั้นเอง เธอรู้สึกได้ว่าหญิงสาวคุกเข่าลงข้างเตียง
ทาเลียสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ไม่คุ้นเคยโอบคลุมหลังมือของเธอ เธอหันกลับไปมอง นักเวทรักษาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่จริงจัง
“เรื่องที่ท่านไม่ปรารถนา ท่านก็ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดทั้งนั้นค่ะ”
ทาเลียกะพริบตา
ควรจะหัวเราะเยาะว่าเป็นการสอดรู้สอดเห็นที่เกินตัว นักเวทรักษาตัวกระจ้อยอย่างหล่อนจะไปรู้อะไร ควรจะตวาดให้หล่อนไปสนใจงานของตัวเองเสีย แต่แปลกเหลือเกินที่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ
“ฉัน...”
ลิ้นข้างในปากเริ่มขยับไปเองตามจิตสำนึก
ฉันไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากให้บาร์คัสเห็นร่างกายที่อัปลักษณ์แบบนี้ ฉันเบื่อที่จะต้องเป็นเบี้ยบนกระดานของท่านแม่ และไม่อยากทรมานเพราะคนที่จะไม่มีวันรักฉันอีกแล้ว
เธอพยายามกลืนคำพูดที่เอ่อล้นถึงลำคอลงไปอย่างสุดชีวิต
หากแสดงความอ่อนแอออกมาก็จะถูกเหยียบย่ำ เธอไม่อยากถูกใครทำร้ายอีกต่อไปแล้ว
ทาเลียสะบัดมือออกจากนักเวทรักษาอย่างไม่ใยดี
“อย่าพูดพล่อยๆ ไปตามหาสาวใช้มา”
หญิงสาวมองเธอด้วยสายตาครุ่นคิดก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
ทาเลียมองดูหล่อนที่กำลังถอยห่างไป ก่อนจะถามขึ้นตามสัญชาตญาณ
“จะว่าไป... เธอชื่ออะไรนะ?”
ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะตอบอย่างสงบ “ฉันชื่อมาริเซนค่ะ”
ทาเลียทวนชื่อนั้นในใจก่อนจะโบกมือไล่หล่อนไป
ครู่ต่อมา เหล่าสาวใช้ก็กรูกันเข้ามาทำความสะอาดห้องที่พังยับเยิน และช่วยเธอแต่งกายตามคำสั่ง
ทาเลียเลือกสวมชุดเดรสที่หรูหราที่สุดในบรรดาสินสอดที่ส่งมาจากวังหลวง ถักผมอย่างประณีตและประดับด้วยมุก หลังจากทาสีแดงฉาดลงบนริมฝีปากที่แห้งกัง เธอก็หยิบกล่องอัญมณีออกมา
ภายในกล่องกำมะหยี่ มีกระดุมเม็ดเล็กที่มีตราสัญลักษณ์อัศวินโรเอ็ม อัญมณีมูนสโตนสีเงินอมฟ้า รวมไปถึงผ้าเช็ดหน้าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยและเข็มกลัดทับทิม
เธอจ้องมองร่องรอยของความโหยหาที่แม้จะสาบานนับพันครั้งก็ยังตัดใจทิ้งไม่ลงอยู่นาน ก่อนจะหยิบเข็มกลัดทับทิมขึ้นมาประดับที่หน้าอกข้างซ้าย
เมื่อยืนอยู่หน้ากระจก ภาพหญิงสาวที่ดูซีดเซียวแต่พยายามลบเลือนความทรุดโทรมอย่างสุดชีวิตปรากฏขึ้น
เธอถามผู้หญิงในกระจกคนนั้น เธอกำลังจะทำอะไร
‘ยังตัดสินใจไม่ได้เลย’
เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวเล็กน้อยของตัวเอง ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ถอยออกไปแล้วเดินออกจากห้อง ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างทางเดินเริ่มมืดสลัวลงทุกที
บาร์คัสคงยังไม่กลับมา
นับตั้งแต่แกรนด์ดยุคคนก่อนสิ้นใจ เขาก็ใช้เวลาเกือบทั้งหมดอยู่นอกปราสาท ทั้งเข้าร่วมพิธีกรรมทางศาสนาแทบทุกงานที่นิกายตะวันออกจัดขึ้น ตลอดจนการปลอบขวัญชาวเมืองที่กำลังตื่นตระหนกและปรับปรุงกองกำลัง ดูเหมือนเขาจะยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน
‘แถมยังต้องคอยตามเช็ดตามล้างเรื่องที่กาเร็ธก่อไว้อีก ร่างกายเดียวคงจะไม่พอสินะ’
ทาเลียแค่นยิ้มเย็นชาขณะเดินผ่านระเบียงทางเดินที่เงียบเหงาและเย็นเยือก ลงบันไดกว้างไปเบื้องล่าง
เมื่อมาถึงหน้าห้องบรรทมของแกรนด์ดยุคซึ่งตอนนี้เป็นห้องของบาร์คัส เหล่ามหาดเล็กที่เฝ้าประตูต่างพากันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ
ทาเลียไม่ได้สั่งให้พวกเขาเปิดประตู แต่เธอเอื้อมมือไปบิดลูกบิดด้วยตัวเอง
เสียง เอี๊ยด ดังขึ้นพร้อมกับภาพภายในห้องกว้างที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ
ทาเลียตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเงาร่างยาวเหยียดที่ยืนอยู่กลางห้อง ดูเหมือนเขาจะเพิ่งกลับมา บาร์คัสในชุดเต็มยศกำลังปลดกระดุมเสื้อคลุมออก
“...มีธุระอะไรเหรอครับ?”
ชายหนุ่มที่กวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าถามขึ้นพลางขมวดคิ้ว ปฏิกิริยาของเขาทำให้การแต่งกายที่ใช้เวลานานหลายชั่วโมงของเธอดูสูญเปล่าไปในทันที
ทาเลียกลืนความว่างเปล่าลงคอ เดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูล็อคตามหลัง
“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”
บาร์คัสที่จ้องมองนางด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ผายมือไปที่เก้าอี้หน้าเตาผิง
“นั่งสิครับ”
เธอขยับขาที่แข็งทื่อเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ในระหว่างนั้นบาร์คัสถอดเสื้อคลุมแขวนไว้ที่ผนังและรินไซเดอร์ส่งให้แก้วหนึ่ง
“ได้ยินว่าช่วงนี้ทานอาหารน้อยลงอีกแล้วนะครับ ถึงผมจะไม่ได้มาดูแลด้วยตัวเองแต่คุณก็ต้องทานให้ครบนะครับ”
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองแก้วเหล้านิ่ง
บาร์คัสที่ยืนกอดอกเฝ้ามองนางอยู่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน “เรื่องที่คุณจะพูดคืออะไรครับ?”
“นาย...”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่มืดแปดด้าน
เธอควรจะพูดอะไรดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาหาเขาเพื่ออะไรกันแน่
ยอมสยบ? หรือขัดขืน? สิ่งที่ชัดเจนคือตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่บนทางแยก และเธอก็ตั้งใจจะมอบการตัดสินใจนั้นไว้ที่ปลายลิ้นของเขา
ทาเลียเค้นเสียงที่สั่นเครือให้มั่นคง “จริงไหมที่นายคัดค้านการสมรสของไอล่า?”
เธอเงยหน้าจ้องเขาตรงๆ ราวกับจะหาเรื่อง มุมปากของบาร์คัสบิดเบี้ยวเล็กน้อย
“เหตุผลที่คุณไม่ยอมแม้แต่จะสบตาผมตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็คือเรื่องนี้เองเหรอครับ?”
เขายกมือลูบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากพลางแค่นหัวเราะอย่างแห้งแล้ง “ผมคัดค้านเพียงเพราะความเสี่ยงทางการเมืองเท่านั้นครับ”
“แต่ในวังมีข่าวลือสะพัดว่านายยังอาลัยอาวรณ์ในตัวไอล่าอยู่”
ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กน้อยขี้อิจฉาที่กำลังเอาแต่ใจ เธอรีบสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วรุกถามต่อ
“ไหนว่าจะช่วยสยบข่าวลือเรื่องการแต่งงานของเราไง? การปล่อยให้มีข่าวลือที่น่าขันแบบนั้นแพร่ออกไปคือวิธีการที่นายบอกเหรอ?”
“มันเป็นเรื่องของความปลอดภัยของทั้งสองท่านครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า
“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการห้ามไม่ให้องค์รัชทายาทกระทำการวู่วาม ผมมีหน้าที่ต้องปกป้องคนทั้งสองคนนั้นนะครับ”
ในช่วงท้าย น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะกระด้างขึ้นเล็กน้อย
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยใบหน้าแข็งทื่อ
บาร์คัสถอนหายใจยาวก่อนจะโน้มตัวลงมาหาเธอ เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ผมตั้งใจจะเสนอคู่ครองที่ดีกว่าให้องค์หญิงหนึ่งในเร็วๆ นี้ เมื่อถึงตอนนั้นข่าวลือก็จะค่อยๆ เงียบไปเองครับ”
ทาเลียที่เฝ้ามองเขาเงียบๆ หลุดหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่า
ผู้ชายคนนี้รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่
พอบอกว่าจะปกป้องไอล่าแต่กลับพูดเรื่องการแทงข้างหลังเธอได้อย่างหน้าตาเฉย น่าประหลาดที่ความรู้สึกสิ้นหวังกลับเอ่อล้นขึ้นมาในใจของทาเลีย
คำพูดของท่านแม่ถูกต้องแล้ว ผู้ชายคนนี้ตาบอดเรื่องอารมณ์ความรู้สึกจริงๆ
สำหรับเขา เรื่องของหัวใจไม่ใช่ปัจจัยที่ต้องพิจารณา สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับบาร์คัสคือการทำตามหน้าที่ให้ลุล่วง
และอันดับแรกสุดในรายการหน้าที่ที่ยาวเหยียดนั้น คงจะเป็นการปกป้องฝาแฝดคู่นั้น
ตัวเธอที่คว้าตำแหน่งแกรนด์ดัชเชสมาได้ก็อาจจะอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญขึ้นมาบ้าง แต่คงไม่มีวันได้อยู่ในลำดับความสำคัญสูงสุดของเขาแน่นอน
หน้าที่ในฐานะข้ารับใช้ราชวงศ์ และหน้าที่ในฐานะผู้นำตระกูล ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่านั้น
“นายเนี่ย... เป็นคนที่จงรักภักดีจริงๆ เลยนะ”
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายจะมองออกว่านั่นไม่ใช่คำชม
ทาเลียลบรอยยิ้มออกไป สมองที่เริ่มเย็นลงทำให้เธอมองเห็นสิ่งที่ควรจะทำได้อย่างแจ่มชัด
เมื่อกาเร็ธที่ขึ้นเป็นจักรพรรดิเรียกร้องเอาชีวิตของเธอโดยพร้อมจะทำสงครามกับตะวันออก มันชัดเจนอยู่แล้วว่าบาร์คัสจะเลือกอะไร
ปัญหาคือเธอจะยอมรับสถานการณ์นั้นอย่างนิ่งเฉยได้หรือไม่
เธอนึกภาพความตายของตัวเอง ภาพตัวเธอที่ตายอย่างน่าสมเพชพลันกลายเป็นใบหน้าของแกรนด์ดยุคคนก่อน ชายคนนั้นหวาดกลัวต่อความตายและสิ่งที่รออยู่เบื้องหลัง
แล้วตัวเธอล่ะ?
คำตอบปรากฏขึ้นทันที
ฉันกลัวตาย
ที่เธอต้องดิ้นรนถึงขนาดนี้ก็เพราะเธอกลัวตายเหลือเกิน เพราะเธอรู้ดีว่ามีเพียงตัวเองเท่านั้นที่จะปกป้องตัวเองได้
ครั้งนี้ก็เช่นกัน เธอต้องมีชีวิตรอดด้วยกำลังของตัวเอง
นี่ไม่ใช่การยอมสยบต่อท่านแม่... เธอแค่ตัดสินใจสู้เพราะเธออยากมีชีวิตอยู่เท่านั้น
ทาเลียที่พยายามสร้างคำแก้ตัวนับร้อยขึ้นมาในหัว ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ
“นายบอกว่านายแค่ทำตามหน้าที่อย่างนั้นสินะ?”
ดวงตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองเธอโดยไม่ไหวติง เธอเอ่ยเน้นทุกถ้อยคำราวกับจะสลักลงไปในแววตาที่แข็งดุจน้ำแข็งนั้น
“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอเรียกร้องให้นายทำตามหน้าที่ ‘สามี’ ให้ถึงที่สุดด้วย”
รอยร้าวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่แยกตัวขาดจากอารมณ์ความรู้สึกในที่สุด ทาเลียรุกคืบเข้าไปในรอยแยกนั้นแล้วแผดเสียงอย่างตรงไปตรงมา
“คืนนี้ฉันจะนอนที่ห้องของนาย”
ทาเลียเย้ยหยันแม่นมที่เร่งรัดเรื่องคืนวิวาห์ แต่สุดท้ายเธอตัดสินใจไปเผชิญหน้ากับบาร์คัสและประกาศว่าคืนนี้จะนอนที่ห้องของเขา
กำลังโหลดความเห็น...