คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 117 · หน้าที่ของสามี

ตอน 117
หน้าที่ของสามี

ทาเลียมองดูชุดในมือของนางด้วยสายตาเย็นชา

“เปลี่ยนอาชีพไปเป็นแม่เล้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คำตรัสประชดประชันทำเอาใบหน้าของแม่นมบิดเบี้ยวดูไม่ได้

ทาเลียไม่สนใจ เธอก้าวลงจากขอบหน้าต่างและมุ่งหน้าไปที่เตียง ทว่าแม่นมยังไม่ยอมถอย

“ความจริงแล้วทั้งสองท่านยังไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์ในห้องหออย่างถูกต้องเลยนะคะ ทราบไหมคะว่านั่นหมายความว่ายังไง? หมายความว่าถ้าท่านแกรนด์ดยุคปรารถนา ท่านจะยื่นเรื่องขอให้การสมรสเป็นโมฆะเมื่อไหร่ก็ได้!”

ทาเลียจ้องมองแม่นมที่ขวางทางอยู่ด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะเลิกชายชุดเดรสรุ่มร่ามขึ้นอย่างกะทันหัน

เธอถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อออกทางศีรษะ เผยให้เห็นขาที่บิดเบี้ยวและร่างเปลือยเปล่าที่ผอมโซจนดูไม่จืด

แม่นมรีบก้มหน้าลงทันที เมื่อเห็นดังนั้นทาเลียจึงระเบิดเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งออกมา

“ขนาดเธอยังมองฉันตรงๆ ไม่ได้เลย แล้วจะให้ฉันเอาร่างกายที่อัปลักษณ์นี้ไปให้ผู้ชายกอดเนี่ยนะ?”

“...ถึงอย่างนั้นก็ต้องพยายามดูค่ะ” แม่นมพึมพำโดยยังคงปักสายตาไว้ที่พื้น

“ท่านแกรนด์ดยุคเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้ไร้หัวใจต่อคุณหนูเสียทีเดียวนี่คะ ตอนที่คุณหนูหมดสติ ท่านก็ดูแลปรนนิบัติอย่างสุดกำลัง แม้ในยามที่ยุ่งจนตัวเป็นเกลียวกับงานศพและการรับสืบทอดบรรดาศักดิ์ ท่านก็ยังคอยกำชับเรื่องอาหารและยาของคุณหนูเสมอ ถ้าคุณหนูเป็นฝ่ายเรียกร้อง ท่านคงไม่ปฏิเสธแน่ค่ะ”

ทาเลียพ่นลมหายใจหัวเราะหึๆ ก่อนจะลบเลือนรอยยิ้มออกไปจากใบหน้า

“สรุปคือจะให้ฉันไปอ้อนวอนขอสินะ”

“อย่าประชดประชันแบบนั้นเลยค่ะ นี่ก็เพื่อตัวคุณหนูเอง ถ้ามีทายาทเกิดขึ้น สถานะแกรนด์ดัชเชสก็จะ...”

ความอดทนขีดสุดพังทลายลงเพราะคำพูดที่มองออกได้ง่ายดายนั้น

ทาเลียใช้สองมือกวาดข้าวของบนโต๊ะทิ้งอย่างบ้าคลั่ง ถ้วยชาม จาน และเครื่องปั้นดินเผาหล่นกระจายลงบนพื้น ส่งเสียงแตกละเอียดบาดหู

เศษแก้วบางส่วนกระเด็นมาบาดหลังเท้าของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ กลับคว้าเชิงเทียนที่ตั้งอยู่ข้างเตาผิงเขวี้ยงเข้าใส่ฝาผนัง

“ออกไป!”

แม่นมกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างลนลาน

ทาเลียคว้าชุดเดรสที่แม่นมทิ้งไว้มาดึงทึ้งด้วยความโกรธ เสียงผ้าขาดดัง แควก แยกออกเป็นสองส่วน เธอโยนมันทิ้งอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินไปที่เตียงแล้วคลุมโปงหายไปใต้ผ้าห่ม

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เสียงเคาะประตูที่ระมัดระวังดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงนุ่มนวล

“ท่านหญิง ฉันทราบมาว่าท่านได้รับบาดเจ็บที่เท้าจึงมาขอตรวจดูแผลค่ะ”

ทาเลียไม่ได้ตอบรับ นึกเอาเองว่านั่นคือการอนุญาต ประตูจึงเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา

“ขออนุญาตตรวจดูแผลสักครู่นะคะ”

หญิงสาวเปิดผ้าห่มขึ้น เผยให้เห็นเท้าและขาที่เปรอะเปื้อนเลือด นักเวทรักษาร่ายมนตร์รักษาช่องว่างก่อนจะหยิบผ้าพันแผลสะอาดผืนใหม่มาพันขานางอย่างพิถีพิถัน

“ความเจ็บปวดเป็นยังไงบ้างคะ?”

“.....”

“หากท่านต้องการยาแก้ปวด...”

“ท่านแม่กำชับอะไรเธอมาเป็นพิเศษหรือเปล่า?”

คำถามที่โพล่งออกมาทำเอาหญิงสาวนิ่งเงียบไป

ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่แข็งค้างของอีกฝ่าย หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็ยอมสารภาพออกมา

“...ทรงกำชับให้ดูแลสุขภาพของแกรนด์ดัชเชสอย่างใกล้ชิดค่ะ”

“เพื่อให้ตั้งท้องได้ง่ายๆ งั้นสิ?”

คำเยาะเย้ยทำให้ริมฝีปากของนักเวทรักษาเม้มแน่น ทาเลียมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทางแล้วพึมพำอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ออกไปได้แล้ว”

“ฝ่าบาท”

ในตอนนั้นเอง เธอรู้สึกได้ว่าหญิงสาวคุกเข่าลงข้างเตียง

ทาเลียสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ไม่คุ้นเคยโอบคลุมหลังมือของเธอ เธอหันกลับไปมอง นักเวทรักษาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่จริงจัง

“เรื่องที่ท่านไม่ปรารถนา ท่านก็ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดทั้งนั้นค่ะ”

ทาเลียกะพริบตา

ควรจะหัวเราะเยาะว่าเป็นการสอดรู้สอดเห็นที่เกินตัว นักเวทรักษาตัวกระจ้อยอย่างหล่อนจะไปรู้อะไร ควรจะตวาดให้หล่อนไปสนใจงานของตัวเองเสีย แต่แปลกเหลือเกินที่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ

“ฉัน...”

ลิ้นข้างในปากเริ่มขยับไปเองตามจิตสำนึก

ฉันไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากให้บาร์คัสเห็นร่างกายที่อัปลักษณ์แบบนี้ ฉันเบื่อที่จะต้องเป็นเบี้ยบนกระดานของท่านแม่ และไม่อยากทรมานเพราะคนที่จะไม่มีวันรักฉันอีกแล้ว

เธอพยายามกลืนคำพูดที่เอ่อล้นถึงลำคอลงไปอย่างสุดชีวิต

หากแสดงความอ่อนแอออกมาก็จะถูกเหยียบย่ำ เธอไม่อยากถูกใครทำร้ายอีกต่อไปแล้ว

ทาเลียสะบัดมือออกจากนักเวทรักษาอย่างไม่ใยดี

“อย่าพูดพล่อยๆ ไปตามหาสาวใช้มา”

หญิงสาวมองเธอด้วยสายตาครุ่นคิดก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ทาเลียมองดูหล่อนที่กำลังถอยห่างไป ก่อนจะถามขึ้นตามสัญชาตญาณ

“จะว่าไป... เธอชื่ออะไรนะ?”

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะตอบอย่างสงบ “ฉันชื่อมาริเซนค่ะ”

ทาเลียทวนชื่อนั้นในใจก่อนจะโบกมือไล่หล่อนไป

ครู่ต่อมา เหล่าสาวใช้ก็กรูกันเข้ามาทำความสะอาดห้องที่พังยับเยิน และช่วยเธอแต่งกายตามคำสั่ง

ทาเลียเลือกสวมชุดเดรสที่หรูหราที่สุดในบรรดาสินสอดที่ส่งมาจากวังหลวง ถักผมอย่างประณีตและประดับด้วยมุก หลังจากทาสีแดงฉาดลงบนริมฝีปากที่แห้งกัง เธอก็หยิบกล่องอัญมณีออกมา

ภายในกล่องกำมะหยี่ มีกระดุมเม็ดเล็กที่มีตราสัญลักษณ์อัศวินโรเอ็ม อัญมณีมูนสโตนสีเงินอมฟ้า รวมไปถึงผ้าเช็ดหน้าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยและเข็มกลัดทับทิม

เธอจ้องมองร่องรอยของความโหยหาที่แม้จะสาบานนับพันครั้งก็ยังตัดใจทิ้งไม่ลงอยู่นาน ก่อนจะหยิบเข็มกลัดทับทิมขึ้นมาประดับที่หน้าอกข้างซ้าย

เมื่อยืนอยู่หน้ากระจก ภาพหญิงสาวที่ดูซีดเซียวแต่พยายามลบเลือนความทรุดโทรมอย่างสุดชีวิตปรากฏขึ้น

เธอถามผู้หญิงในกระจกคนนั้น เธอกำลังจะทำอะไร

‘ยังตัดสินใจไม่ได้เลย’

เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวเล็กน้อยของตัวเอง ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ถอยออกไปแล้วเดินออกจากห้อง ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างทางเดินเริ่มมืดสลัวลงทุกที

บาร์คัสคงยังไม่กลับมา

นับตั้งแต่แกรนด์ดยุคคนก่อนสิ้นใจ เขาก็ใช้เวลาเกือบทั้งหมดอยู่นอกปราสาท ทั้งเข้าร่วมพิธีกรรมทางศาสนาแทบทุกงานที่นิกายตะวันออกจัดขึ้น ตลอดจนการปลอบขวัญชาวเมืองที่กำลังตื่นตระหนกและปรับปรุงกองกำลัง ดูเหมือนเขาจะยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน

‘แถมยังต้องคอยตามเช็ดตามล้างเรื่องที่กาเร็ธก่อไว้อีก ร่างกายเดียวคงจะไม่พอสินะ’

ทาเลียแค่นยิ้มเย็นชาขณะเดินผ่านระเบียงทางเดินที่เงียบเหงาและเย็นเยือก ลงบันไดกว้างไปเบื้องล่าง

เมื่อมาถึงหน้าห้องบรรทมของแกรนด์ดยุคซึ่งตอนนี้เป็นห้องของบาร์คัส เหล่ามหาดเล็กที่เฝ้าประตูต่างพากันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

ทาเลียไม่ได้สั่งให้พวกเขาเปิดประตู แต่เธอเอื้อมมือไปบิดลูกบิดด้วยตัวเอง

เสียง เอี๊ยด ดังขึ้นพร้อมกับภาพภายในห้องกว้างที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ

ทาเลียตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเงาร่างยาวเหยียดที่ยืนอยู่กลางห้อง ดูเหมือนเขาจะเพิ่งกลับมา บาร์คัสในชุดเต็มยศกำลังปลดกระดุมเสื้อคลุมออก

“...มีธุระอะไรเหรอครับ?”

ชายหนุ่มที่กวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าถามขึ้นพลางขมวดคิ้ว ปฏิกิริยาของเขาทำให้การแต่งกายที่ใช้เวลานานหลายชั่วโมงของเธอดูสูญเปล่าไปในทันที

ทาเลียกลืนความว่างเปล่าลงคอ เดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูล็อคตามหลัง

“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

บาร์คัสที่จ้องมองนางด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ผายมือไปที่เก้าอี้หน้าเตาผิง

“นั่งสิครับ”

เธอขยับขาที่แข็งทื่อเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ในระหว่างนั้นบาร์คัสถอดเสื้อคลุมแขวนไว้ที่ผนังและรินไซเดอร์ส่งให้แก้วหนึ่ง

“ได้ยินว่าช่วงนี้ทานอาหารน้อยลงอีกแล้วนะครับ ถึงผมจะไม่ได้มาดูแลด้วยตัวเองแต่คุณก็ต้องทานให้ครบนะครับ”

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองแก้วเหล้านิ่ง

บาร์คัสที่ยืนกอดอกเฝ้ามองนางอยู่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน “เรื่องที่คุณจะพูดคืออะไรครับ?”

“นาย...”

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่มืดแปดด้าน

เธอควรจะพูดอะไรดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาหาเขาเพื่ออะไรกันแน่

ยอมสยบ? หรือขัดขืน? สิ่งที่ชัดเจนคือตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่บนทางแยก และเธอก็ตั้งใจจะมอบการตัดสินใจนั้นไว้ที่ปลายลิ้นของเขา

ทาเลียเค้นเสียงที่สั่นเครือให้มั่นคง “จริงไหมที่นายคัดค้านการสมรสของไอล่า?”

เธอเงยหน้าจ้องเขาตรงๆ ราวกับจะหาเรื่อง มุมปากของบาร์คัสบิดเบี้ยวเล็กน้อย

“เหตุผลที่คุณไม่ยอมแม้แต่จะสบตาผมตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็คือเรื่องนี้เองเหรอครับ?”

เขายกมือลูบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากพลางแค่นหัวเราะอย่างแห้งแล้ง “ผมคัดค้านเพียงเพราะความเสี่ยงทางการเมืองเท่านั้นครับ”

“แต่ในวังมีข่าวลือสะพัดว่านายยังอาลัยอาวรณ์ในตัวไอล่าอยู่”

ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กน้อยขี้อิจฉาที่กำลังเอาแต่ใจ เธอรีบสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วรุกถามต่อ

“ไหนว่าจะช่วยสยบข่าวลือเรื่องการแต่งงานของเราไง? การปล่อยให้มีข่าวลือที่น่าขันแบบนั้นแพร่ออกไปคือวิธีการที่นายบอกเหรอ?”

“มันเป็นเรื่องของความปลอดภัยของทั้งสองท่านครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการห้ามไม่ให้องค์รัชทายาทกระทำการวู่วาม ผมมีหน้าที่ต้องปกป้องคนทั้งสองคนนั้นนะครับ”

ในช่วงท้าย น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะกระด้างขึ้นเล็กน้อย

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยใบหน้าแข็งทื่อ

บาร์คัสถอนหายใจยาวก่อนจะโน้มตัวลงมาหาเธอ เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ผมตั้งใจจะเสนอคู่ครองที่ดีกว่าให้องค์หญิงหนึ่งในเร็วๆ นี้ เมื่อถึงตอนนั้นข่าวลือก็จะค่อยๆ เงียบไปเองครับ”

ทาเลียที่เฝ้ามองเขาเงียบๆ หลุดหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่า

ผู้ชายคนนี้รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่

พอบอกว่าจะปกป้องไอล่าแต่กลับพูดเรื่องการแทงข้างหลังเธอได้อย่างหน้าตาเฉย น่าประหลาดที่ความรู้สึกสิ้นหวังกลับเอ่อล้นขึ้นมาในใจของทาเลีย

คำพูดของท่านแม่ถูกต้องแล้ว ผู้ชายคนนี้ตาบอดเรื่องอารมณ์ความรู้สึกจริงๆ

สำหรับเขา เรื่องของหัวใจไม่ใช่ปัจจัยที่ต้องพิจารณา สิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับบาร์คัสคือการทำตามหน้าที่ให้ลุล่วง

และอันดับแรกสุดในรายการหน้าที่ที่ยาวเหยียดนั้น คงจะเป็นการปกป้องฝาแฝดคู่นั้น

ตัวเธอที่คว้าตำแหน่งแกรนด์ดัชเชสมาได้ก็อาจจะอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญขึ้นมาบ้าง แต่คงไม่มีวันได้อยู่ในลำดับความสำคัญสูงสุดของเขาแน่นอน

หน้าที่ในฐานะข้ารับใช้ราชวงศ์ และหน้าที่ในฐานะผู้นำตระกูล ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่านั้น

“นายเนี่ย... เป็นคนที่จงรักภักดีจริงๆ เลยนะ”

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายจะมองออกว่านั่นไม่ใช่คำชม

ทาเลียลบรอยยิ้มออกไป สมองที่เริ่มเย็นลงทำให้เธอมองเห็นสิ่งที่ควรจะทำได้อย่างแจ่มชัด

เมื่อกาเร็ธที่ขึ้นเป็นจักรพรรดิเรียกร้องเอาชีวิตของเธอโดยพร้อมจะทำสงครามกับตะวันออก มันชัดเจนอยู่แล้วว่าบาร์คัสจะเลือกอะไร

ปัญหาคือเธอจะยอมรับสถานการณ์นั้นอย่างนิ่งเฉยได้หรือไม่

เธอนึกภาพความตายของตัวเอง ภาพตัวเธอที่ตายอย่างน่าสมเพชพลันกลายเป็นใบหน้าของแกรนด์ดยุคคนก่อน ชายคนนั้นหวาดกลัวต่อความตายและสิ่งที่รออยู่เบื้องหลัง

แล้วตัวเธอล่ะ?

คำตอบปรากฏขึ้นทันที

ฉันกลัวตาย

ที่เธอต้องดิ้นรนถึงขนาดนี้ก็เพราะเธอกลัวตายเหลือเกิน เพราะเธอรู้ดีว่ามีเพียงตัวเองเท่านั้นที่จะปกป้องตัวเองได้

ครั้งนี้ก็เช่นกัน เธอต้องมีชีวิตรอดด้วยกำลังของตัวเอง

นี่ไม่ใช่การยอมสยบต่อท่านแม่... เธอแค่ตัดสินใจสู้เพราะเธออยากมีชีวิตอยู่เท่านั้น

ทาเลียที่พยายามสร้างคำแก้ตัวนับร้อยขึ้นมาในหัว ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

“นายบอกว่านายแค่ทำตามหน้าที่อย่างนั้นสินะ?”

ดวงตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองเธอโดยไม่ไหวติง เธอเอ่ยเน้นทุกถ้อยคำราวกับจะสลักลงไปในแววตาที่แข็งดุจน้ำแข็งนั้น

“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอเรียกร้องให้นายทำตามหน้าที่ ‘สามี’ ให้ถึงที่สุดด้วย”

รอยร้าวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่แยกตัวขาดจากอารมณ์ความรู้สึกในที่สุด ทาเลียรุกคืบเข้าไปในรอยแยกนั้นแล้วแผดเสียงอย่างตรงไปตรงมา

“คืนนี้ฉันจะนอนที่ห้องของนาย”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 117

สรุปตอน 117

ทาเลียเย้ยหยันแม่นมที่เร่งรัดเรื่องคืนวิวาห์ แต่สุดท้ายเธอตัดสินใจไปเผชิญหน้ากับบาร์คัสและประกาศว่าคืนนี้จะนอนที่ห้องของเขา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 118 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 116กลับหน้าเรื่อง
ตอน 116ตอน 118