บทที่ 0 บทนำ
เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกโชนขึ้น
“ชะ ช่วยด้วย!”
“ไฟไหม้! หนีเร็วทุกคน!”
เปลวเพลิงแห่งพลังเวทที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเริ่มกลืนกินสรรพสิ่งรอบข้างอย่างตะกละตะกลาม
ผู้คนต่างกรีดร้องพลางวิ่งหนีกันอย่างแตกตื่น
และตัวฉัน
“พาฉันไปด้วยสิเฟ้ยยย!”
กำลังเกาะลูกกรงเหล็กที่ล็อกแน่นหนาพลางตะโกนอย่างน่าเวทนาอยู่เพียงลำพัง
‘ไม่สิ ถ้าขังคนไว้ก็ต้องรับผิดชอบกันจนถึงที่สุดไม่ใช่หรือไงกันเล่า!’
การที่ฉันถูกลากตัวมาขังไว้ในสถานที่ปริศนาแห่งนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณครึ่งปีก่อน
ฉันเป็นขอทานที่มีชาติกำเนิดเป็นเด็กกำพร้า
พอจำความได้ก็อยู่ในคุกแล้ว จึงเติบโตมาในนั้นโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่เป็นใคร
และหลังจากคุกปิดตัวลง ฉันก็ถูกส่งตัวไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า―
‘มันคือนรกชัดๆ’
เพราะฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการดุด่าว่ากล่าวและความรุนแรงในทุกๆ วัน
จนกระทั่งปีที่อายุครบ 18 ปี
ฉันถูกขับไล่ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนแทบจะเหลือแต่ตัว และเมื่อหางานทำไม่ได้ ฉันจึงต้องใช้ชีวิตด้วยการขอทานอยู่ข้างถนน
อายุแค่ 18 แต่ต้องกลายมาเป็นขอทานเนี่ยนะ
‘ตอนนั้นฉันคิดว่าคงไม่มีสถานการณ์ไหนจะเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้วแท้ๆ’
ไม่มีทางเสียหรอก
ชีวิตไม่ได้ใจดีกับฉันขนาดนั้น
ในวันหนึ่งที่ฉันเร่ร่อนไปตามท้องถนนด้วยความหิวโซเหมือนเช่นเคย
“เมโลนี่?”
“ใครน่ะ... อื้อ!”
ฉันถูกคนร้ายปริศนาลักพาตัวมาขังไว้ในสถานที่ที่เหมือนกับคุกแห่งนี้
ชีวิตอะไรมันจะอาภัพได้ขนาดนี้นะ
อา น่าเศร้าจนน้ำตาจะไหลออกมาเลย
ฉันใช้หลังมือปาดน้ำตาที่หยดแหมะๆ ออกไปอย่างแรง
“...ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะอำนาจศักดิ์สิทธิ์ไร้ประโยชน์แท้ๆ”
ฉันหยุดร้องไห้แล้วก้มมองมือตัวเองด้วยสายตาขุ่นเคือง
พอจับชายชุดเดรสที่รุ่ยแล้วเพ่งสมาธิ แสงปริศนาก็ส่องประกายวิบวับและเสื้อผ้าก็กลับมาดีเหมือนใหม่
นี่แหละคืออำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ฉันครอบครอง
อำนาจศักดิ์สิทธิ์ในการซ่อมแซมสิ่งของที่พัง
หรือที่เรียกว่า ‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’
มันคือพลังที่จู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาก่อนที่ฉันจะถูกลากมาที่นี่ไม่กี่วัน―
“เด็กกำพร้าที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ ไม่นึกเลยว่าจะได้หนูทดลองชั้นยอดขนาดนี้มาครอง”
“แถมยังไม่ใช่อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของสามตระกูลใหญ่ แต่เป็นอำนาจศักดิ์สิทธิ์ชนิดใหม่ด้วยครับ!”
และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ฉันถูกลากมาที่นี่
หลังจากขังฉันไว้ที่นี่ พวกเขาก็เริ่มทดลองพลังของฉันทุกเมื่อเชื่อวัน
“วันนี้ลองใช้พลังกับสิ่งของดูซิ”
“ขนาดของใหญ่เท่านี้ก็ยังซ่อมได้เหรอเนี่ย”
“ถ้าอย่างนั้น ของที่พังยับเยินอย่างสิ้นเชิงจะซ่อมได้หรือเปล่านะครับ”
แม้ฉันจะฝืนใช้พลังจนเลือดกำเดาไหลหรือสลบไป พอถึงวันรุ่งขึ้นพวกเขาก็จะลากฉันไปยังห้องทดลองอยู่ดี
การต้องทนทำแบบนั้นซ้ำๆ มานานกว่าครึ่งปีทำให้ฉันแทบบ้า
‘ไปขอทานข้างถนนยังจะดีกว่าเสียอีก’
แม้จะเป็นแค่ขอทาน แต่ก็ยังมีอิสระ
ในทางกลับกัน การถูกขังอยู่ที่นี่มันทั้งน่าเวทนาและอึดอัดเหลือเกิน ราวกับฉันกลายเป็นสัตว์ในคณะละครสัตว์อย่างไรอย่างนั้น
ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอดทนเรื่อยมาด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าสักวันหนึ่งจะได้หนีออกไปจากที่นี่
ทว่า
‘ผลลัพธ์กลับกลายเป็นสภาพน่าสมเพชแบบนี้เนี่ยนะ’
ชะตากรรมที่ต้องถูกเผาตายอย่างน่าเวทนาเพียงลำพัง
แค่ก แค่ก
เป็นตอนที่ฉันกำลังไอโขลกเพราะควันไฟอันแสบจมูก
ตึก
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วเข้ามาในคุกอันเงียบสงัด
‘คนเหรอ?!’
ฉันหยุดไอแล้วรีบเงยหน้าขึ้นทันที
ไม่จำเป็นต้องกวาดสายตามองหาเจ้าของเสียงให้เสียเวลาเลย
ใบหน้าขาวซีดกับดวงตาสีทองไร้จุดโฟกัส
เพราะมีชายหนุ่มรูปงามที่ให้ความรู้สึกชวนขนลุกกำลังก้มมองฉันอยู่
‘ผู้ชายคนนั้น...’
เป็นใบหน้าที่คุ้นเคย
ไม่กี่วันก่อน กลุ่มคนปริศนานี้ (ฉันเรียกว่า ‹รังงู› เพราะมีรูปงูเขี้ยวแหลมคมวาดอยู่บนกำแพง) ได้พาผู้ชายคนนี้มาเพื่อทดสอบว่าพลังของฉันจะใช้กับมนุษย์ได้หรือไม่
‘...ตอนนั้นสภาพร่างกายของเขาดูไม่จืดเลยนี่นา’
ทั่วทั้งร่างของชายคนนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยแผลเป็น
เมื่อเห็นสภาพที่เหมือนจะหมดลมหายใจได้ทุกเมื่อ ฉันจึงทุ่มเทใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์อย่างสุดความสามารถ
แต่ผลลัพธ์กลับล้มเหลว
ต่อให้เค้นพลังออกมามากแค่ไหน ร่างกายของเขาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
สุดท้าย คนที่เลือดกำเดาไหลแล้วล้มพับไปก่อนก็คือฉันเอง
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเขาอีกครั้งหลังจากวันนั้น
‘รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันที่รักษาให้ไม่ได้ แต่ก็โล่งอกที่เขารอดชีวิตมาได้นะ’
แถมยังดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมากทีเดียว
ถึงขนาดที่―
‘จุดไฟเผาที่นี่ได้เลยล่ะ’
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าคนร้ายที่วางเพลิงครั้งนี้คือผู้ชายตรงหน้า
ฉันรู้ได้ในทันที
เพราะเปลวไฟสีฟ้าครามกำลังหมุนวนรอบตัวเขาอยู่น่ะสิ
อึก
ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นคนวางเพลิง หัวใจก็เลยเต้นแรงนิดหน่อย
ทว่า ในวินาทีถัดมา
ชายที่เอาแต่เหม่อมองฉันอยู่ค่อยๆ วางมือลงบนลูกกรงเหล็ก จากนั้นก็
โครม!
“เหวอออ!”
เขาฉีกกระชากลูกกรงเหล็กออกด้วยมือเปล่าแล้วเหวี่ยงทิ้ง
ลูกกรงเหล็กที่ปลิวไปพร้อมกับเสียงดังกึกก้องกระแทกเข้ากับผนังห้องจนพังทลายลงมาเสียงดังสนั่น
ฉันกุมหน้าอกที่เต้นระรัวเอาไว้พลางจ้องมองผนังที่พังทลายลงมา
แล้วฉันก็ต้องตกตะลึง
‘...เอ๊ะ? นั่นอะไรน่ะ?’
ตรงช่องที่ทะลุออกไปนั้น น่าประหลาดใจที่มีบันไดลับซ่อนอยู่
ชายคนนั้นชี้นิ้วที่สั่นเทาไปยังจุดนั้น
“ไปสิ หนี...ไป”
มันเป็นน้ำเสียงที่แปลกประหลาด
ราวกับมีสองเสียงซ้อนทับกันอยู่
‘แต่ว่านะ―’
ตอนนี้เขากำลังพูดกับฉันอยู่เหรอ?
“เร็วเข้า หนี...ไปสิ”
ดูเหมือนว่าเขาจะพูดกับฉันจริงๆ สินะ
พอฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ชายคนนั้นก็พยักหน้าราวกับกำลังให้กำลังใจ
ข้อสงสัยเอ่อล้นขึ้นมาจนจุกอกในชั่วพริบตา
‘...ทำไมกันนะ’
ทำไมเขาถึงช่วยฉันล่ะ
สงสารในฐานะหนูทดลองเหมือนกันเหรอ
เพราะฉันรักษาเขาให้หรือไง
ไม่ใช่หรอก ฉันรักษาล้มเหลวนี่นา
“เอ่อ คือว่า...”
เสี้ยววินาทีที่ฉันกำลังจะเอ่ยถามนั่นเอง
“ไปเอาตัวหนูทดลองออกมา!”
“ทำยังไงก็ได้... ดับไฟ...!”
เสียงผู้คนแห่กันมาดังแว่วมาจากอีกฟากหนึ่งของเปลวเพลิง
ตอนจะทิ้งกันไปล่ะไม่คิด พอตอนนี้ทำเป็นมาตามหา!
‘...ต้องหนีก่อน’
ไม่ว่าอย่างไรการหนีออกไปจากที่นี่ก็ต้องมาก่อน
จะปล่อยให้โอกาสทองในการหลบหนีที่เหมือนฝนตกลงมาชโลมดินนี้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าถูกจับได้คราวนี้ ก็ไม่รู้เลยว่าจะต้องโดนขังไปอีกนานแค่ไหน
พอฉันโซซัดโซเซวิ่งออกไป เปลวไฟก็แยกออกเป็นสองข้างเพื่อเปิดทางให้
‘เปลวไฟนี่ไม่ใช่ไฟธรรมดาจริงๆ ด้วยสิ’
เป็นไฟที่สร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์งั้นเหรอ
ถ้าอย่างนั้น ชายคนนั้นเป็นจอมเวทหรือเปล่านะ
ฉันออกตัววิ่งไปตามทางที่เปลวไฟเปิดให้โดยไม่หยุดพัก
ขาก้าวขึ้นบันไดอย่างไม่หยุดหย่อน แล้ววางมือลงบนลูกบิดประตูที่ปิดสนิท
แฮ่ก แฮ่ก
ฉันหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่งพลางหันหลังกลับไปมอง
ชายคนนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและจ้องมองมาที่ฉันจนถึงตอนนั้น
ใบหน้าไร้อารมณ์นั้นทำให้รู้สึกเหงาหงอยอย่างบอกไม่ถูก
“นี่คุณ!”
“...”
“...ขอบคุณนะคะ!”
คำขอบคุณที่เอ่ยออกไปอย่างช้าเกินแกงทำให้มุมปากของชายคนนั้นโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“เพราะสัญญา...ว่าจะปกป้องเอาไว้แล้วนี่นา”
ชายคนนั้นพึมพัมอะไรบางอย่าง ทว่าเสียงเบาเกินไปจนไม่ได้ยิน
“งั้นถ้ามีโอกาส ค่อยเจอกันใหม่นะคะ!”
หลังจากตะโกนออกไปแบบนั้น ฉันก็หันหลังกลับไปทางประตูอีกครั้ง
แม้ไม่รู้ว่าคนคนนั้นคือใคร แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่ชัด
‘ผู้ชายคนนั้นคงเป็นโชคดีของฉันแน่ๆ’
โชคดีที่ไม่ค่อยได้พานพบในชีวิตที่เต็มไปด้วยความโชคร้าย
ฉันออกแรงผลักประตูดังปัง
อากาศเย็นเยียบยามค่ำคืนพรั่งพรูเข้ามาในปอด
อาส์ อากาศข้างนอกสดชื่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
จู่ๆ น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
‘มาลองใช้ชีวิตให้เต็มที่อีกครั้งเถอะ’
ในเมื่อได้รู้แล้วว่าชีวิตที่คิดว่าจะมีแต่ความโชคร้ายไม่รู้จบนั้น ก็มีโชคดีอยู่ได้เหมือนกัน
จะขอลองใช้ชีวิตให้เต็มที่อีกสักครั้ง...!
“ตายจริง เกือบทำร่างทดลองคนสำคัญหลุดมือไปแล้วเชียว”
ฉึก
ของมีคมแทงทะลุหน้าอกพร้อมกับน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัว
“ไม่คิดเลยจริงๆ นะครับว่าร่างทดลองที่พามาจากวิหารจะคุ้มคลั่งขึ้นมา นึกว่าเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบแล้วแท้ๆ ที่ไหนได้กลับเป็นแค่ของเหลือทิ้งซะงั้น”
“แค่ก”
น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องอื้ออึงอยู่ในหู
“แต่ก็ยังดีที่คว้าตัวร่างทดลองที่สำคัญที่สุดเอาไว้ได้นะครับ”
...ไม่ได้นะ
‘ต้องหนีไปแท้ๆ...’
มีคนบอกให้ฉันหนีไปแล้วแท้ๆ เชียว
มันเป็นโชคดีที่นานทีปีหนจะมีสักครั้งเลยนะ
เพราะงั้น ฉันถึงตั้งใจว่าจะเห็นมันเป็นโอกาสอันล้ำค่าแล้วใช้ชีวิตต่อไปอย่างเต็มที่แท้ๆ...
“ชะ ช่วยด้วย...”
“เอาละ ไปกันเถอะครับ”
ชายหนุ่มที่หัวเราะเบาๆ อุ้มฉันขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
ในตอนนั้นเอง
‘...แหวนงั้นเหรอ’
แหวนที่ชายคนนั้นสวมอยู่เปล่งประกายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของเมฆดำมืด
รูปร่างของแหวนวงนั้นแปลกประหลาดมาก
มันเป็นรูปงูที่มีดาบปักอยู่บนหัว
รู้สึกเหมือนงูตัวนั้นกำลังจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างบอกไม่ถูก หรือไม่ก็ กำลังเยาะเย้ยอยู่
และนั่นคือความทรงจำสุดท้ายของฉัน
‘ไม่... ไม่อยากตายเลย’
ฉันหลับตาลงพร้อมกับสายตาที่ค่อยๆ พร่าเลือน
...ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้นสิ
‘แล้วทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่ได้ล่ะ’
วินาทีที่ถูกดาบแทงยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัวอยู่แท้ๆ
เรื่องแปลกไม่ได้มีแค่นั้น
“...มือนุ้ยจังเยย”
ทั้งมือก็เล็ก ทั้งเท้าก็เล็ก สั้นป้อมไปเสียทุกส่วน
แถมยัง
“ออดเสียงแปลกๆ ด้อย”
ก็แหม ออกเสียงไม่ชัดราวกับเด็กเล็กๆ กำลังพูดอยู่เลยนี่นา
‘เดี๋ยวนะ เด็กเล็กๆ อย่างนั้นหรือ’
ด้วยความสงสัยที่แวบเข้ามาในหัว ฉันจึงซอยเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่กระจกใกล้ๆ ทันที
และวินาทีที่ได้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก
“...คุมพะช้วย”
ฉันก็ตกตะลึงจนแทบช็อก
เส้นผมสีขาวโพลนกับดวงตาสีม่วงดอกไวโอเลต
ร่างกายป้อมสั้นสูงแค่สี่ส่วน พร้อมทั้งมือและเท้าเล็กกระจิริด
‘มองยังไงก็นี่มันฉันตอนเด็กชัดๆ’
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
อ๊ะ หรือว่าจะเป็นความฝันกันนะ
หลังจากโดนดาบแทงทะลุร่าง พอหมดสติไปแล้วเลยกำลังฝันอยู่หรือไง
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วดึงแก้มที่นุ่มนิ่มจนยืดออก
“...เจ็บนิ?”
ถ้าเจ็บแบบนี้ก็แปลว่าไม่ใช่ความฝันน่ะสิ
1. ถูกลักพาตัวไป แล้วก็ตายตอนพยายามหนี
2. นึกว่าตายสนิทไปแล้วแน่ๆ แต่กลับรอดชีวิต
3. ทว่าดันกลายเป็นเด็ก
ทำไมแต่ละเหตุการณ์ถึงไม่มีอะไรเชื่อมโยงกันได้เลยสักนิดนะ
ในตอนที่สมองตื้อตันและกำลังยืนเหม่ออยู่นั้นเอง
แอ๊ด―
ผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตู
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า เมโลนี่”
“...เอ๊ะ เอ๋”
“พี่เหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องน่ะ ฝันร้ายหรือเปล่าจ๊ะ”
เธอเดินเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับมองมาด้วยความกังวล
‘เอ๋ เดี๋ยวก่อนนะ’
ใบหน้านี้มันชัดเลย...
“พะ พี่จาน...?”
“จ้ะ พี่อยู่นี่แล้ว”
ว่าไงนะ พี่ฌานจริงๆ หรือเนี่ย
คำตอบที่ดังกลับมาอย่างเป็นธรรมชาตินั้นทำให้ฉันอ้าปากค้างจนคางแทบจะตกลงไปที่พื้น
พี่ฌานคือพี่สาวที่เคยอยู่ด้วยกันกับฉันในสมัยที่อาศัยอยู่ใน ‘บรัมชูอา’ คุกผิดกฎหมายแห่งนั้น
ถ้างั้นก็แปลว่า...
‘หรือว่า ฉันจะย้อนเวลากลับมาแล้ว’
ก่อนที่จะตาย แถมยังย้อนกลับมาเป็นเด็กเนี่ยนะ
“เมโลนี่ เป็นอะไรไปจ๊ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”
เหอๆๆ
“พี่จ๋า ฟังนะ...”
“จ้ะ เมโลนี่”
ฉันยื่นมือเล็กๆ ออกไปแล้วตบลงบนไหล่ของพี่เบาๆ
“จำไว้นะ พี่จ๋า”
“จำอะไรเหรอจ๊ะ”
“...โลกเนี้ยมันบ้าบอชะมัดเยย”
โลกใบนี้มันบ้าบอคอแตกจริงๆ นะพี่
สิ้นคำพูดนั้น สติของฉันก็ดับวูบลงไปทันที
“เมโลนี่ เมโลนี่ ได้สติสิ เมโลนี่”
เสียงกรีดร้องของพี่ฌานดังแว่วเข้ามาผ่านสติสัมปชัญญะที่กำลังเลือนรางห่างออกไป
กำลังโหลดความเห็น...