คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 2

ตอน 2

ตอนที่ 2

บทที่ 1

“เดี๋ยวพี่ไปห้องอื่นแป๊บหนึ่งนะจ๊ะ”

“อื้อ ไปดีมาดีนะ พี่จ๋า”

“ถ้าเจ็บตรงไหนต้องเรียกพี่นะ รู้ไหม”

“ไม่ต้องห่วงน้า เมโนนี่หายดีแย้ว”

พอฉันตบอกตัวเองดังปักๆ แล้วตอบไป พี่สาวก็ส่งยิ้มหวานก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง ฉันจึงถูจมูกที่เย็นเฉียบแรงๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

‘บรัมชูอาจริงๆ ด้วย...’

บ้านเกิดของฉัน

สรวงสวรรค์หลังเล็กของฉัน

ที่แห่งนี้คือสถานที่เดียวที่ฉันได้ใช้ช่วงเวลาแห่งความสุขในชีวิตที่ไม่เคยราบรื่นเลยสักนิด

‘มันก็น่าขำดีเหมือนกันนะ’

คุกผิดกฎหมายพรรค์นี้เนี่ยนะคือบ้านเกิดและสรวงสวรรค์ของฉัน

อันที่จริงแล้ว บรัมชูอาแห่งนี้แม้จะเป็นคุก แต่ก็ไม่ใช่คุกเสียทีเดียว

นั่นเพราะมันเป็นสถานที่ที่พวกคนรวยใช้ขังคนที่ขัดหูขัดตาด้วยการป้ายความผิดให้

ถึงแม้บางครั้งจะมีอาชญากรตัวจริงถูกส่งมาเพื่อตบตาบ้าง แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนดีผู้บริสุทธิ์ที่ต้องมารับเคราะห์ทั้งนั้น

บางทีอาจเพราะแบบนั้น ทุกคนถึงได้เกาะกลุ่มสามัคคีกันดีมาก

ต่างคนต่างก็ใจดี และแสนจะอ่อนโยน

ขนาดฉันที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครและอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แบเบาะ ทุกคนก็ยังเอ็นดูและดูแลเป็นอย่างดี

เพราะฉะนั้น ที่นี่ถึงเป็นสรวงสวรรค์ของฉันอย่างไรล่ะ

‘...โชคดีจริงๆ ที่ได้ย้อนกลับมาที่บรัมชูอา’

ถ้าหากย้อนเวลากลับไปช่วงที่ต้องอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าล่ะก็...

อึ๋ย แค่คิดก็ไม่อยากจะนึกถึงแล้ว

‘ว่าแต่ ย้อนเวลากลับมาได้ยังไงกันนะ’

ย้อนเวลากลับมาได้สามวันแล้ว

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันพยายามขบคิดจนหัวแทบแตก แต่ก็ไม่มีเงื่อนงำอะไรให้เดาได้เลยสักนิด

เดิมทีไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าเรื่องอย่างการย้อนเวลาจะเกิดขึ้นได้จริง

สิ่งที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดก็คงเป็นผู้ชายคนที่ช่วยฉันไว้ แต่ว่า...

หรือผู้ชายคนนั้นจะมีพลังแบบนี้ ก็เลยถูกจับมาเป็นหนูทดลองเหมือนกับฉันกันนะ...?

‘ไม่สิ เรื่องนี้ก็ยังไม่มีอะไรแน่ชัดสักหน่อย’

คนที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์กลายพันธุ์แบบฉันมันมีเกลื่อนกลาดซะที่ไหนกันล่ะ

‘ที่สำคัญคือฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แล้วทำไมถึงคิดจะช่วยฉัน’

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ตัดสินใจเลิกคิด

‘ช่างเถอะ เลิกคิดเรื่องนี้ดีกว่า’

ย้อนเวลากลับมาได้ยังไงแล้วมันจะสำคัญอะไรล่ะ

สิ่งสำคัญในตอนนี้คือการที่ฉันได้รับโอกาสต่างหาก!

โอกาสที่จะหลีกเลี่ยงการตายอย่างไร้ค่า

โอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและยืนยาว

‘เพราะฉะนั้น ชาตินี้ฉันต้องรอดชีวิตให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม’

ฉันกำสองกำปั้นที่เล็กเท่าลูกเกาลัดแน่นพลางตั้งปณิธาน

‘ก่อนอื่นต้องวางแผนชีวิตก่อน!’

ฉันหยิบปึกกระดาษสีซีดจางออกมา

ในบรัมชูอามีฉันเป็นเด็กอยู่แค่คนเดียว จึงไม่มีของเล่นอะไรทำนองนั้นเลย

ถึงแม้แต่แรกก็ไม่ควรจะคาดหวังอะไรจากคุกอยู่แล้วก็เถอะ

แต่ถึงอย่างนั้นพวกพี่ๆ ที่ใจดีก็ยังช่วยกันรวบรวมเศษกระดาษเก่าๆ มาเย็บรวมเป็นเล่มเดียวให้ฉัน

เรียกได้ว่าใช้แทนสมุดวาดรูปนั่นแหละ

ฉันเหม่อมองสมุดวาดรูปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบหยิกต้นขาตัวเองเบาๆ

‘เจ็บแฮะ’

โล่งอกไปที นี่ยังไม่ใช่ความฝันจริงๆ ด้วย

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีกรรมยืนยันความจริง ฉันก็กลับมามีสมาธิกับการวางแผนอีกครั้ง

‘ถ้าเขียนแผนเป็นตัวหนังสือคงดูแปลกพิลึก วาดเป็นรูปเอาดีกว่า’

อืม ฉันนี่รอบคอบจริงๆ

เด็กสี่ขวบสุดเป๊ะ เมโลนี่คนเก่ง!

ฉันเริ่มใช้สีเทียนแท่งเดียวที่มีขีดๆ เขียนๆ วาดภาพลงไป

สิ่งแรกที่วาดคือเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

‘ตอนนี้ฉันอายุสี่ขวบ และตอนที่บรัมชูอาปิดตัวลงก็ตอนอายุสี่ขวบเหมือนกัน เพราะงั้น...’

อีกไม่นานบรัมชูอาก็จะถูกปิด

เพราะตระกูลดยุคฟานเทเบจะเปิดโปงความลับของที่นี่

ว่าบรัมชูอาเป็นคุกที่ใช้คุมขังผู้บริสุทธิ์

‘เฮ้อ เป้าหมายของชีวิตนี้เรียบง่ายมาก’

ขอแค่มีชีวิตรอดอย่างเรียบง่าย ยาวนาน และธรรมดาก็พอ

อุตส่าห์ได้ใช้ชีวิตรอบที่สองทั้งที ฉันไม่อยากมีชีวิตเหมือนชาติก่อนอีกแล้ว

‘และเพื่อการนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ...’

ข้อแรก ต้องซ่อนอำนาจศักดิ์สิทธิ์เอาไว้

ข้อสอง ต้องไม่ถูกผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแย่งเงินชดเชยไป

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยแววตาสั่นระริก

‘มะ ไม่มีใครอยู่ใช่ไหม’

และหลังจากนั้นไม่นาน

เมื่อลองรวบรวมพลังเพียงเล็กน้อย แสงสีฟ้าครามก็ไหวระริกขึ้นรอบมือฉันพร้อมกับลวดลายที่ปรากฏขึ้นมา

“ฮึบ”

ฉันรีบเก็บพลังกลับไปทันทีแล้วกวาดตามองรอบตัวอีกครั้ง โชคดีที่ไม่มีสายตาของใครจับจ้องอยู่

เฮ้อออ

ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางลูบหลังมือตัวเองด้วยความว้าวุ่นใจ

‘จริงด้วย ฉันยังใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้อยู่จริงๆ’

สองสามวันนี้ทุกครั้งที่ได้อยู่คนเดียว ฉันลองตรวจสอบดูซ้ำๆ แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง

‘ทำไมถึงใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้ตั้งแต่ตอนนี้กันนะ’

ก่อนย้อนเวลากลับมา ฉันต้องรอให้อายุครบ 18 ปีก่อนถึงจะใช้ได้แท้ๆ...

‘ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ฉันต้องซ่อนอำนาจศักดิ์สิทธิ์นี้ไว้ให้มิดชิดที่สุด’

ต้องซ่อนไว้ให้แนบเนียนราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก เพราะฉันไม่อยากให้พลังบ้าๆ พรรค์นี้มาเป็นบ่วงรัดคอตัวเองอีกเป็นครั้งที่สอง

‘แต่เรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจะเอายังไงดีล่ะ’

อำนาจศักดิ์สิทธิ์น่ะแค่ฉันไม่ใช้มันก็จบเรื่องแล้ว แต่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเนี่ยสิ...

‘ถ้าต้องไปอยู่ที่เดิมล่ะก็ โดนแย่งเงินไปหมดอีกแน่ๆ’

ฮึ่ม

ฉันวาดรูปผู้อำนวยการหน้าตาเหมือนสัตว์ประหลาดลงในสมุดสเก็ตช์ภาพ ก่อนจะขีดกากบาททับลงไปแรงๆ หลายๆ เส้น

ในอดีต หลังจากที่บรัมชูอาถูกปิดตัวลง

บรรดาพี่สาวและพี่ชายที่เคยอยู่ด้วยกันล้วนได้รับเงินชดเชยพร้อมกับที่พักอาศัยแห่งใหม่แยกกันไป

การได้รับการดูแลเช่นนั้นเป็นไปได้ก็เพราะผู้ที่เข้ามาจัดการสะสางเรื่องราวของบรัมชูอาคือฟานเทเบ ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิ

ทว่าฉันซึ่งเป็นเด็กเล็กที่ไร้ผู้ปกครองจึงถูกส่งตัวไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใต้สังกัดของวิหารพร้อมกับเงินชดเชยมหาศาล แต่ทว่า—

‘ทั้งดุด่า ทั้งปล่อยให้อดข้าว ทั้งทุบตี’

ยิ่งไปกว่านั้นผู้อำนวยการกับพวกครูยังแย่งเงินชดเชยของฉันไปจนหมดเกลี้ยง เอาไปเล่นการพนันกันหมดแน่ๆ

ไม่สิ เป็นนักบวชแท้ๆ ทำตัวแบบนั้นได้ด้วยเหรอ

มันเริ่มต้นตั้งแต่ตอนนั้นนั่นแหละ

ช่วงเวลาที่ฉันหมดสิ้นความศรัทธาในวิหาร

‘ฮือ เงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของฉัน...’

ฉันยิ่งตั้งหน้าตั้งตาขีดกากบาททับลงไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

จากนั้นก็เริ่มหมดแรงจนต้องหยุดมือแล้วยื่นปากเบะออกมา

‘...อยากไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อื่นจัง’

ที่ที่ดีกว่านี้

ที่ที่จะไม่มาแย่งเงินชดเชยของฉันไป

ให้ข้าววันละสามมื้อ ไม่สิ แค่สองมื้อก็ได้ แล้วก็อยากไปอยู่ที่ที่ได้ห่มผ้าห่มร่วมกันแค่สองคนไม่ใช่สามคน

‘แต่คงยากใช่ไหมนะ...’

ฉันเป็นใครกันถึงจะไปเลือกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้

ฮึก

รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลขึ้นมายังไงไม่รู้ ฉันเลยได้แต่สูดจมูกฟุดฟิด

“มะช่าย ทำจายให้เข้มแข็งเข้าไว้ เมนโลนี่!”

แปะ แปะ

ฉันตบแก้มยุ้ยๆ ทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อดึงสติกลับมา

จะต้องมีหนทางอะไรสักอย่างแน่ๆ

โบราณว่าไว้ แม้จะตกเข้าไปในถ้ำมังกร ขอแค่มีสติก็รอดชีวิตได้

ชีวิตรอบที่สองนี้ มาใช้ชีวิตให้มันดีๆ สักตั้งเถอะ!

...ฮือ

‘แต่ว่า ตบแก้มแรงไปหน่อยแฮะ เจ็บชะมัด’

คราวหน้าต้องตบเบาๆ หน่อยแล้ว

และหลังจากนั้นไม่กี่วัน

ฉันก็พบทางออกของปัญหาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเร็วกว่าที่คิดเอาไว้

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณการปรากฏตัวของใครบางคนที่ฉันลืมไปชั่วขณะ

◆ ◆ ◆

ในช่วงเวลาอาหารกลางวันอันแสนธรรมดาเหมือนเช่นเคย

แก๊ง แก๊ง แก๊ง แก๊ง—!

เสียงระฆังดังกึกก้องกังวานไปทั่ว

“เอ๋?”

ฉันที่กำลังตักข้าวเข้าปากอย่างขะมักเขม้นเบิกตากว้างพลางหันไปมองทางทิศที่มีเสียงระฆังดังมา

นี่มันเสียงอะไรกันน่ะ

ทว่า ต่างจากฉันที่กำลังตกใจ ปฏิกิริยาของคนรอบข้างกลับดูสงบนิ่งเป็นปกติ

“ให้ตายสิ ดูเหมือนจะมีเด็กใหม่เข้ามาแฮะ”

“นั่นสิ รอบนี้จะเป็นคนแบบไหนกันนะ”

พี่ฌานกับพี่ริกกี้ที่นั่งอยู่ขนาบสองข้างของฉันเดาะลิ้นแล้วพึมพำออกมา

‘เด็กใหม่เหรอ’

อ๊ะ จริงสิ

ในบรัมชูอาจะสั่นกระดิ่งแบบนี้ทุกครั้งที่มีเด็กใหม่เข้ามานี่นา

‘แต่ช่วงเวลามันค่อนข้างก้ำกึ่งไปหน่อยไหมนะ’

ทั้งที่อีกไม่นานบรัมชูอาก็จะปิดตัวลงแท้ๆ

ปกติช่วงเวลานี้เคยมีเด็กใหม่เข้ามาด้วยหรือไงกันนะ

ฉันคราง อื้อ แล้วเค้นสมองคิดทบทวนต่อไป

พอนึกย้อนไปในอดีต มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเอาเสียเลย

‘เด็กใหม่ เด็กใหม่...’

อ๊ะ

แต่แล้วความพยายามก็ไม่ทรยศใคร

ในที่สุดฉันก็นึกถึงตัวตนของเด็กใหม่คนนั้นออกจนได้

‘ใช่แล้ว ก่อนที่บรัมชูอาจะปิดตัวลง เคยมีเด็กใหม่เข้ามาจริงๆ ด้วย’

แล้ว คนคนนั้นก็คือ...

ในระหว่างที่ฉันกำลังคิดเหม่ออยู่นั้น ผู้คุมก็ปรากฏตัวขึ้น

“เฮ้ย เด็กใหม่ ออกมาทักทายสิ”

ตามหลังคำพูดท่าทางกวนๆ ของผู้คุม ชายคนหนึ่งก็ก้าวตามออกมา

ในเวลาเดียวกันนั้น

“เฮือก”

“ฮึก”

“ฮืออก”

เสียงสูดหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ

เหตุผลนั้นแสนจะเรียบง่าย

“...หล่อจัง”

ใช่แล้ว

ชายคนนั้นเป็นเจ้าของหน้าตาอันหล่อเหลาจนแทบหยุดหายใจนั่นเอง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 2
อ่านตอน 3 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 1กลับหน้าเรื่อง
ตอน 1ตอน 3