คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 3

ตอน 3

ตอนที่ 3

รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างผึ่งผาย

ใบหน้าขาวผ่องกับแพขนตายาวเป็นแพ

นัยน์ตาสีฟ้าครามกระจ่างใสดั่งทะเลสาบและเส้นผมสีข้าวสาลีอันนุ่มสลวย

แววตาที่ปรือมองอย่างเฉื่อยชาแฝงไว้ด้วยความผ่อนคลายและเฉียบคม

ชายคนนั้นกวาดตามองรอบตัวอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยปาก

“โอลิเวอร์ครับ”

คำแนะนำตัวสั้นกระชับทำเอาผู้คนเริ่มส่งเสียงฮือฮา

“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ”

“นั่นสิ หน้าตาโคตรบ้าไปแล้ว เสียงก็โคตรจะเพราะเลย”

“นี่ กฎหมายจักรวรรดิมีข้อหาหล่อเกินไปจนเป็นความผิดโผล่มาหรือเปล่าเนี่ย”

“งั้นแกก็คงได้ลดโทษสินะ...?”

“ไอ้เวรนี่!”

ฉันเองก็ละสายตาไปจากเขาไม่ได้เช่นกัน

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

ไม่ใช่เพราะชายคนนั้นหล่อ...แต่เป็นเพราะเหตุผลอื่นต่างหาก

‘เจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวมานี่นา’

เพราะเค้นสมองอันน้อยนิดอย่างสุดชีวิต ฉันถึงนึกตัวตนของชายคนนั้นออก

ชายคนนั้นเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนที่แฝงตัวมาซึ่งฟานเทเบส่งมาอย่างแน่นอน

‘เห็นมาจากแซเทอร์เดย์ กอสซิป คงไม่ผิดแน่’

ฉันจ้องมองคุณโอลิเวอร์ด้วยดวงตาเป็นประกาย

‘ถ้าเป็นคนคนนั้นละก็ ต้องทำให้แผนการของฉันเป็นจริงได้แน่!’

แผนการที่ว่าอยากจะไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ปกติสุขของฉันนั่นไงล่ะ

‘ระดับเจ้าหน้าที่สืบสวนก็น่าจะมีอำนาจเลือกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้นี่นา’

หลังจากทำตัวให้น่าเอ็นดูแล้ว แกล้งเปรยๆ ออกไปละก็...

ตอนนั้นเอง

“ฮะ เฮ้ยยย?! ทำไมคนคนนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ...!”

พี่ริกกี้ที่นั่งอยู่ข้างฉันก็ร้องตะโกนลั่นพลางผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราด

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่พี่เขาทันที

ไม่ใช่แค่คุณอาโอลิเวอร์ แม้แต่สายตาของผู้คุมก็หันขวับมามองพี่เขาเช่นกัน

“อะไรของแก ริกกี้? คนรู้จักเรอะ?”

เมื่อเจอคำถามเคลือบแคลงสงสัยของผู้คุมเข้าไป พี่เขาก็กะพริบตาปริบๆ

“คือออ แบบว่า คนหล่อขนาดนั้น...ทำไมถึงต้องมาติดคุกในที่แบบนี้ด้วย ช่างน่าเวทนาเหลือเกินน่ะครับ ฮะๆ ฮ่า”

พอนั่งลงพลางเกาท้ายทอยแก้เก้อ เสียงโห่ฮาแซวปนหยอกล้อก็ดังเซ็งแซ่มาจากรอบทิศ

“อะไรวะ ตกใจหมดเลย”

“อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลยน่า ริกกี้—”

“วู้ อย่ามาทำเป็นเสนอหน้า!”

พี่เขาหัวเราะแหะๆ พลางโบกไม้โบกมือให้ทุกคนบอกว่า ‘โทษทีๆ’

ทว่า ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ เขากลับมองเห็น

‘ลูกตากำลังเต้นระบำฮาวายอยู่ชัดๆ’

หรือว่าพี่เขาก็รู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณอาโอลิเวอร์เหมือนกันนะ?

รู้ว่าคุณอาโอลิเวอร์คือเจ้าหน้าที่สืบสวนที่แฝงตัวเข้ามาน่ะ?

ฉันหรี่ตาลงแล้วเอียงตัวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ พี่เขา

“อะไรกัน ทำไมทำหน้าแบบนั้น ยัยตัวเล็ก”

“พี่ บอกมาตามตรงเยยนะ”

“อะ อะไรเล่า...?”

“หรือว่า... เคยเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนอะไยแบบนั้นหยอ หรือไม่ก็เคยก่ออาจยากำอะไยไว้ใช่ไหม”

“พูดเรื่องบ้าอะไร คนมือสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างฉันจะไปหาได้จากที่ไหนอีก!”

อะไรกัน พอเห็นสะดุ้งโหยงปฏิเสธเสียงหลงแบบนี้ ดูท่าจะไม่ใช่จริงๆ แฮะ

“ไม่ช่ายก็แล้วไปค่า วันหลังก็เปนคนดีต่อไปนะค้า”

ถ้าอย่างนั้น ที่ตกใจก็เพราะเขาหล่อจริงๆ งั้นเหรอ

ระหว่างที่ฉันเอียงคอสงสัยพลางยืดตัวขึ้นยืนตรง สายตาก็ประสานเข้ากับคุณอาโอลิเวอร์ที่กำลังมองมาทางนี้พอดี

ว้า หล่อสุดๆ ไปเลยแฮะ...

‘ไม่ได้สิ มัวแต่เหม่อแบบนี้ไม่ได้นะ’

ต้องสร้างความประทับใจที่ดี ยิ้มเข้าไว้!

ฉันรีบฉีกยิ้มหวานยิงฟันให้เขาทันที

เสี้ยววินาทีนั้น คิ้วของคุณอาโอลิเวอร์ก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

เขาจ้องมองฉันนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มตอบกลับมา

เฮือก พอยิ้มแล้วยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่

‘แต่ว่า นี่ถือเป็นสัญญาณที่ดีใช่ไหมนะ’

ก็เขายิ้มให้ฉันแล้วนี่นา

ดูเหมือนก้าวแรกจะไปได้สวยจนฉันหุบยิ้มแป้นอย่างคนเคลิบเคลิ้มไม่ได้เลย

◆ ◆ ◆

เย็นวันนั้น

ฉันมุ่งหน้าไปยังห้องของคุณอาโอลิเวอร์

เพื่อตอกย้ำความประทับใจแรกอันดีเยี่ยมให้ฝังแน่นลงไป

‘ถ้าจะทำแบบนั้นก็ต้องทักทายให้ดี!’

เพราะการทักทายคือพื้นฐานของการสร้างความประทับใจที่ดีน่ะสิ

สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณลูกค้า

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงทางเดิน ซักซ้อมคำทักทายอยู่สองสามครั้ง จากนั้นก็กำหมัดแน่นอย่างมาดมั่น

“ดีมั่ก สมบูรณ์แบบ”

จากนี้ไปคือของจริงแล้ว

ทว่า ทันทีที่ไปถึงหน้าประตูห้องของคุณอาโอลิเวอร์ กำลังใจอันเต็มเปี่ยมของฉันก็หดหายไปจนเกลี้ยง

“เฮ้ย หลบไปหน่อยสิวะ! ฉันขอดูหน้าบ้างสิ!”

“ฉันก็อยากทักทายเหมือนกันนะเว้ย”

“ฉันด้วย ฉันด้วย!”

หน้าห้องของคุณอาโอลิเวอร์แน่นขนัดไปด้วยผู้คนเสียแล้ว

...มิน่าล่ะ ตอนเดินมาถึงไม่มีคนเลยสักคน

‘มารวมกันอยู่ที่นี่หมดนี่เอง’

ฟุดฟิด

ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

‘ถอยทัพตามยุทธวิธีเถอะ’

ขืนแทรกตัวเข้าไปตรงนั้น มีหวังได้เห็นหน้ายมทูตก่อนจะได้เห็นหน้าคุณอาโอลิเวอร์แน่

แต่จะมายอมแพ้แค่นี้ไม่ได้หรอก

‘เปลี่ยนแผนหน่อยดีกว่า’

ฉันเหลือบมองไปยังห้องที่อยู่ถัดไปอีกสองห้องจากคุณอาโอลิเวอร์

ห้องของพี่ริกกี้

“เอาล่ะ ตรงนั้นแหยะ”

ฐานทัพปฏิบัติการแห่งใหม่ของฉัน!

◆ ◆ ◆

“หนูไปนอนห้องพี่ริกกี้ด้ายไหม?”

เมื่อได้ยินคำถามของฉัน หวีในมือของพี่ฌานก็ร่วงลงพื้นเสียงดังตุ้บ

พี่สาวทำหน้าตกตะลึง ก่อนจะใช้มือเปล่าทั้งสองข้างกุมมือฉันไว้แน่น

“ทะ ทำไมล่ะจ๊ะ? พี่ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? ถึงไม่อยากนอนกับพี่แล้วน่ะ?”

“ไม่ช่าย! ไม่ช่ายแบบน้าน!”

ฉันรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

จะปล่อยให้พี่สาวแสนดีของฉันต้องเสียใจไม่ได้เด็ดขาด

“ไม่ใช่ยังงั้น หนูแค่อยากสนิทกะคุณอาคนใหม่ต่างหาก... ห้องคุณอาคนใหม่อยู่ถัดจากห้องพี่ริกกี้ไปฉองห้องนี่นา”

“โธ่ พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร”

เมื่อโล่งอกแล้ว พี่สาวก็ส่งยิ้มหวานพร้อมกับพยักหน้าให้

“ถ้าเรื่องแค่นั้นก็ตามใจจ้ะ ริกกี้ เธอโอเคไหม”

“อ...เอ๊ะ ว่าไงนะ”

“เด็กคนนี้เหม่อลอยตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ... เมโลนี่บอกว่าอยากไปนอนที่ห้องเธอน่ะ ได้หรือเปล่า”

พอได้ยินคำพูดของพี่ฌาน พี่ริกกี้ก็เบิกตากว้าง

ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารัวๆ แล้วตอบกลับมาทันที

“ผมก็ต้องโอเคอยู่แล้ว ขอบคุณสุดๆ เลยต่างหาก มานอนห้องพี่เลย ไม่สิ อยู่ยาวไปเลยก็ได้นะ อยู่ตลอดไปเลยยังได้”

“...ม่ายอาว แบบน้านม่ายดีมั้ง”

ฉันชอบพี่ฌานมากกว่าตั้งเยอะนี่นา

คืนนั้น

ฉันปูผ้าห่มลงนอนในห้องของพี่ริกกี้

“ฝันดีนะ ยัยตัวเปี๊ยก”

“อื้อ พี่ริกกี้ด้วย แล้วหนูก็ม่ายช่ายตัวเปี๊ยกนะ”

“จ้า ยัยตัวเปี๊ยก”

พี่คนนี้นี่มันจริงๆ เลย...

‘ช่างเถอะ คนใจกว้างอย่างฉันยอมหยวนๆ ให้ก็ได้’

ฉันพ่นลมหายใจฮึดฮัดออกทางจมูกแล้วล้มตัวลงนอน

ผ่านไปไม่นาน พี่เขาก็ผล็อยหลับไปก่อน

พอหลับสนิท พี่เขาก็เริ่มครางฮือๆ ออกมาราวกับกำลังทรมาน

“อือๆ ช่วย... ช่วยด้วยครับ ผมไม่รู้อะไรเลย”

ฝันบ้าอะไรของเขาเนี่ย

ฉันถอนหายใจด้วยความสงสารและตบ อกพี่เขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

อ้าว เงียบลงแล้วแฮะ

‘ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มขยับตัวเลยดีกว่า’

ฉันย่องอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

‘ถ้าเปิดประตูพี่เขาอาจจะตื่นก็ได้...’

ถ้าเปิดประตูขึ้นสนิมแล้วเกิดเสียงดังขึ้นมา พี่เขาอาจจะตื่นก็ได้

แบบนั้นคงแย่แน่

พี่ริกกี้ไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ฉันเดินเตร็ดเตร่คนเดียวตอนกลางคืนหรอก

สิ่งที่ฉันเลือกก็คือช่องเล็กๆ ที่อยู่ด้านล่างประตู

มันเป็นช่องสำหรับส่งอาหาร ซึ่งตัวฉันสามารถมุดผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด

‘ถ้าโตขึ้นกว่านี้อีกนิดคงทำไม่ได้แล้วล่ะ’

ฉันค่อยๆ สอดหัวเข้าไปในช่องอย่างระมัดระวังแล้วคลานกระดึ๊บๆ ออกมา

ทางเดินอันว่างเปล่ามืดมิดและเงียบสงัด

อึก

‘น่ากลัวนิดหน่อยแฮะ...’

ทำไมจู่ๆ เรื่องเล่าสยองขวัญของบรัมชูอาที่เคยได้ยินมาจากพี่ริกกี้ถึงลอยเข้ามาในหัวได้ล่ะเนี่ย

“เธอรู้อะไรไหม เมโลนี่”

“อะไยเหรอ”

“ความจริงแล้วที่บรัมชูอาแห่งนี้น่ะ มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ด้วยนะ?”

“...สัด สัดปะหลาดเหรอ”

“ใช่แล้ว สัตว์ประหลาดแห่งบรัมชูอาจะจับเด็กที่ไม่ยอมนอนจนดึกดื่นกินเป็นอา—”

“ริกกี้ เลิกแกล้งเมโลนี่ได้แล้วจ้ะ”

“ฮืออ พี่ฌานเกลียดแต่ริกกี้คนเดียวอ่า งือๆ”

แน่นอนว่าเรื่องที่พี่ริกกี้เล่าคงไม่มีอะไรน่าเชื่อถือเท่าไหร่

‘ฮึ่ม พี่ริกกี้ดันมาเล่าเรื่องน่ากลัวไว้ซะได้’

ความจริงแล้ว ถ้าเป็นตัวฉันเดิมทีคงหัวเราะเยาะใส่เรื่องเล่าสยองขวัญพรรค์นี้ไปแล้ว

แล้วก็คงไม่กลัวทางเดินว่างเปล่าที่มืดมิดขนาดนี้หรอก

เพราะฉันเคยผ่านเรื่องราวสารพัดมาแล้วตอนที่ต้องนอนข้างถนน

ทว่า ปัญหามันอยู่ที่ร่างกายนี่สิ

‘เพราะร่างกายยังเด็กหรือเปล่านะ... สัญชาตญาณเด็กถึงได้ตื่นขึ้นมาเรื่อยๆ แบบนี้’

การกลับมาเลือกกินไม่ยอมกินแครอตอีกครั้งคือหลักฐานชั้นดี

ก่อนย้อนเวลากลับมา อย่าว่าแต่เลือกกินเลย แม้แต่อาหารบูดฉันยังเคยเก็บมากินเลยด้วยซ้ำ

...ไม่รู้เหมือนกันนะว่าแบบนี้มันดีหรือไม่ดีกันแน่

อึ๊บ

‘เอาเถอะ ยังไงก็ลองเดินหน้าต่อดูแล้วกัน’

ในเมื่อออกมาแล้ว ก็ต้องทำตามเป้าหมายให้สำเร็จสิ

จุดหมายปลายทางคือหน้าห้องของคุณอาโอลิเวอร์

แน่นอนว่าฉันไม่ได้คิดจะเข้าไปข้างในหรอก

‘เพราะจะไปละเมิดความเป็นส่วนตัวไม่ได้นี่นา’

ฉันแค่กะว่าจะมาดูลาดเลาสักหน่อยเท่านั้น

ฉันพยายามก้าวขาที่สั่นพั่บๆ ด้วยความกลัวอย่างสุดกำลัง

ฉันเดินเข้าไปใกล้โดยพยายามลดเสียงให้เบาที่สุด แล้วลองชะโงกดูหน้าห้องแบบกล้าๆ กลัวๆ แต่ว่า―

‘พะ พอกลืนแล้วล่ะมั้ง กลับกันเถอะ!’

แค่นี้ก็ถือว่ากล้าหาญมากแล้วนะ เมโลนี่!

เมื่อบรรลุเป้าหมาย ฉันก็รีบเผ่นกลับมาที่ห้องของพี่ริกกี้อย่างรวดเร็ว

แฮ่ก แฮ่ก

‘ยังไงก็อย่าเพ่นพ่านตอนกลางคืนอีกเลยจะดีกว่า แบบนั้นคงดีต่อหัวใจมากกว่าเยอะ’

ฉันค่อยๆ นอนคว่ำลงอีกครั้งแล้วสอดขาเข้าไปในรู

และตอนที่มุดตัวเข้าไปได้ถึงระดับไหล่นั่นเอง

“...เอ๊ะ?”

ขะ ขยับไม่ได้งั้นเหรอ?

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 3
อ่านตอน 4 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 2กลับหน้าเรื่อง
ตอน 2ตอน 4