ตอนที่ 4
ตัวของฉันติดคาอยู่ในรูแน่นจนกระดิกไม่ไปไหนเลย
ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย
เมื่อกี้ยังรอดผ่านมาได้อยู่แท้ๆ...
‘อย่าบอกนะว่าเพราะเอาขาเข้ามาก่อน?’
แม้จะพยายามออกแรงฮึบดึงตัวออกในภายหลัง แต่ร่างกายก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
‘ทำยังไงดีล่ะเนี่ย’
ทั้งเจ็บทั้งน่ากลัวเลย
ยิ่งหัวโผล่ออกมาค้างเติ่งอยู่ตรงทางเดินอันมืดมิด ความกลัวก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว
‘ไม่สิ ถ้าเป็นก้นที่โผล่ออกมาคงจะน่ากลัวยิ่งกว่านี้อีกมั้ง’
เพราะตามปกติแล้วสิ่งที่มองไม่เห็นมันน่ากลัวกว่านี่นา
ฮึก
ฉันสูดน้ำมูกกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นพลางครุ่นคิดอย่างหนัก
‘ปลุกพี่ดีไหมนะ’
ถ้าปลุกทั้งสภาพนี้คงโดนล้อไปจนถึงวันที่ออกจากคุกแน่ๆ...
แต่ถึงอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้นี่
ยังไงก็ต้องเอาชีวิตรอดไว้ก่อนไม่ใช่หรือไง
และในตอนที่ฉันกำลังจะอ้าปากนั่นเอง
ตึก
เสียงฝีเท้าดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินอันว่างเปล่า
แม้จะเหลือบมองไปทางต้นเสียง แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความมืดมิดอันดำสนิท
คงไม่ใช่หรอกนะ...
ฮะๆ คงไม่ใช่หรอก สัตว์ประหลาดอะไรพวกนั้นมันจะมีได้ยังไง...
‘น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ นะเนี่ย!’
ทำยังไงดี ทำยังไงดีนะ
ตอนนี้ต่อให้คิดอยากจะปลุกพี่ชายขึ้นมา แต่เพราะความกลัวจึงไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย
ฮึก ฮือ
ฉันสูดน้ำตาและน้ำมูกพลางหลับตาแน่น ระหว่างนั้นเสียงฝีเท้าก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
และในจังหวะที่เสียงฝีเท้าหยุดกึก
“...นี่มันอะไรกันเนี่ย?”
“เฮือกกก!”
แทนที่จะกรีดร้องออกมากับเสียงที่ดังขึ้นเหนือศีรษะอย่างกะทันหัน ฉันกลับกลืนลมหายใจเฮือกใหญ่ลงไป
ผ่านไปหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที
หลังจากเวลาผ่านไปสามวินาทีพอดิบพอดี ฉันก็ตะเกียกตะกายเหมือนด้วงกว่างหงายท้องพลางอ้อนวอน
“ช่วยโด้ยค่า! หนูไม่อาหย่อยนะค้า...!”
ฮือๆ ช่วยเมโลนี่ด้วย!
ชั่วครู่ต่อมา
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น
‘อับอายขายหน้าจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว’
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ขอบคุนตี่ช่วยนะค้า...”
ภาพลักษณ์ที่ดีอะไรกันเล่า!
เหลือไว้แค่ความประทับใจสุดงี่เง่าต่างหาก
“แอ่ม ใช่ ดูไม่น่า... อุ๊บ อร่อยจริงๆ นั่นแหละ”
พอฉันลืมตาขึ้นตามเสียงที่เจือแววขบขัน ก็เห็นใบหน้าของคุณอาโอลิเวอร์อยู่ตรงหน้า
อ้าว อ้าวเหรอ?
ในขณะที่ฉันได้แต่กะพริบตาปริบๆ อย่างเหม่อลอย เขาก็ดึงตัวฉันหลุดออกมาดังป๊อก
ร่างกายที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนเมื่อกี้กลับหลุดออกมาอย่างง่ายดายจนน่าเจ็บใจ
หลังจากดึงฉันขึ้นมาเหมือนถอนหัวไชเท้าแล้วจัดให้ยืนตรง เขาก็ยกมือขึ้นปิดปากแล้วหันหน้าหนี
‘นี่คุณคะ สายตาของคุณมันกำลังหัวเราะอยู่นะคะ’
แววตาของคุณมันกำลังขำกริ๊กเลยนะคะ...!
ฉันได้แต่ยืนทำหน้าละห้อยรอจนกว่าคุณอาโอลิเวอร์จะหยุดหัวเราะ
“กระแอม ขอโทษทีนะ พอดีฉันเพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกน่ะ”
ก็คงงั้นแหละค่ะ
หนูเองก็เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน
“ว่าแต่ เธออาศัยอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกันเหรอ?”
“...ช่ายแย้วค่ะ สี่ขวบ เมโนนี่ อยู่อะบรัมชูอามาสี่ปีแย้ว”
ฉันพยักหน้าอย่างหงอยๆ แล้วชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว
เผื่อว่าฉันพูดไม่ชัดจนเขาฟังไม่รู้เรื่อง
‘หือ? แต่สีหน้าของเขามัน...’
ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะที่รู้สึกว่าสีหน้าของเขาดูแข็งค้างไปนิดหน่อย?
“งั้นเหรอ สี่ขวบสินะ”
เขาพึมพำเสียงเบาก่อนจะพูดพึมพำเสริมออกมา
“แปลกจัง ดูจากภายนอกนึกว่าเพิ่งจะสักสามขวบเสียอีก”
“คะ?”
“ไม่มีอะไรหรอก แล้วเข้ามาอยู่ที่นี่กับพ่อแม่เหรอ? ผู้ชายในห้องนั้นคือพ่อของเธอหรือเปล่า?”
เขาใช้นิ้วหัวแม่มือชี้ไปทางห้องของพี่ริกกี้
“ไม่ช่ายค่ะ หนูมะมีป้อแม่”
“ไม่มีเหรอ?”
“ค่ะ โดนทิ้งมาแย้ว...”
พอพูดออกไปแล้วก็รู้สึกหดหู่อยู่บ้าง
นิดหน่อย แค่นิดเดียวเท่านั้นแหละ
“...ป้อแม่อาจจะเกียดหนูมากเรยมั้งคะ ถึงขังไว้ที่ที่มะมีใครออกปายด้ายตั้งแต่เกิดขนาดนี้...”
อุ๊ยตาย นี่ฉันกำลังพูดจาอะไรออกไปกันเนี่ย
ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มแหะๆ ให้ จะมาสร้างบรรยากาศหดหู่โดยใช่เหตุไม่ได้เด็ดขาด
‘แถมยังไม่ได้รู้สึกอะไรจริงๆ สักหน่อย’
ตอนเด็กๆ ก็เคยมีช่วงเวลาที่คิดถึงพ่อแม่อยู่เหมือนกัน
ตลกดีแท้
คิดถึงสิ่งที่ตัวเองไม่เคยมีเนี่ยนะ
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเฉยชาไปแล้ว ความคิดถึงและความเคียดแค้นค่อยๆ เลือนหายไปจนไม่หลงเหลือความคิดใดๆ อีก
ความน้อยใจที่เอ่อล้นขึ้นมาเป็นครั้งคราว แค่ขยี้จมูกสักสองสามทีก็ลืมไปได้แล้ว
แค่นั้นก็พอแล้วละ
สำหรับการใช้ชีวิตและการเอาชีวิตรอด การมานั่งเคียดแค้นและคิดถึงพ่อแม่ที่ไม่มีอยู่จริงไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด
ฉันแย้มยิ้มออกมาอีกครั้งพลางยืดอกอย่างผึ่งผาย
“ยางงัยก้อ เมโนนี่เปนรุ่มพี่บรัมชูอานะคะ ถ้ามีอะไรม่ายยู้ถามด้ายเรยนะคะ! ถ้าเผื่อว่านอนม่ายหลับ จาร้องเพงก่อมห้ายฟังก้อ...”
“พอแล้ว เข้าไปนอนได้แล้วไป”
“ค่า”
มีมุมเด็ดขาดอยู่เหมือนกันแฮะ
‘วันนี้คงต้องยอมถอยแค่นี้ก่อนแล้วกัน’
การเซ้าซี้ตั้งแต่วันแรกคงไม่ใช่เรื่องดี และที่สำคัญคือฉันง่วงนอนแล้ว
ร่างเด็กต้องการเวลานอนมากกว่าร่างผู้ใหญ่เสียด้วยสิ
หาวยัง
ฉันหาวออกมาเบาๆ พร้อมกับก้มตัวคำนับ
“ราตีซาหวัดนะคะ เจอกันพุ่งนี้นะ คุนอาเดะไหม่”
“คุณอา...?”
ฉันเดินโซซัดโซเซมุ่งหน้ากลับห้องโดยไม่ได้ยินเสียงพึมพำอย่างเหวอๆ นั้น
เฮ้อ ต้องรีบนอนแล้วสิ
เพราะพรุ่งนี้พระอาทิตย์ดวงใหม่ก็จะขึ้นแล้วยังไงล่ะ
หลังจากที่เด็กน้อยกลับเข้าห้องของตัวเองไป
ชายหนุ่มที่กลับเข้าห้องของตนเช่นเดียวกันก็ยกมือขึ้นอุดปากตัวเองไว้แน่น
“อุ๊บ”
ถึงกระนั้นก็ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะที่เล็ดลอดออกมาได้ทั้งหมด
“ฮ่าๆๆ”
เสียงหัวเราะดังก้องในลำคอระเบิดออกมาสั้นๆ
ในหัวยังคงมีภาพของเด็กน้อยผู้มีเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับสายไหมลอยวนเวียนอยู่
‘มีเด็กพรรค์นี้อยู่ด้วยหรือเนี่ย?’
ไม่รู้เลยว่าตอนที่เห็นหัวน้อยๆ โผล่ออกมานอกห้องนั้นเขาอึ้งไปมากแค่ไหน
“ช่อยด้อยค่า! หนูไม่อาหย่อยน้า...!”
แล้วไหนจะตอนที่อ้อนวอนว่าตัวเองไม่อร่อยนั่นอีก
‘ผอมกะหร่องขนาดนั้น ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดก็คงไม่จับกินหรอก’
ทันทีที่นึกถึงแขนขาอันผอมบางกับแก้มตอบๆ รอยยิ้มก็เลือนหายไปจากใบหน้าของโอลิเวอร์
ใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้มนั้นเย็นชาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ชวนให้รู้สึกถึงความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาแวบหนึ่งด้วยซ้ำ
‘อายุ 4 ขวบ เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งตั้งแต่เกิดงั้นเหรอ’
เด็กคนนั้นเล่าเรื่องที่ตัวเองถูกทิ้งออกมาอย่างเรียบเฉย
แม้น้ำเสียงจะสั่นเครือ ทว่ากลับไม่ได้ร้องไห้เหมือนตอนที่ขอร้องไม่ให้จับกินเลยสักนิด
ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด
ปกติแล้วเด็กวัยนั้นเวลาพูดเรื่องแบบนี้มักจะร้องไห้ไม่ใช่หรือไง?
“...เด็กแก่นกะโหลกที่ไม่เหมือนใครจริงๆ”
พอลองคิดดูแล้ว ก็แปลกมาตั้งแต่แรก
ยิ่งถ้านึกถึงตอนที่สบตากับเขาในโรงอาหารแล้วยิ้มแป้นให้นั่นน่ะนะ
‘มันไม่น่าจะเป็นไปได้แท้ๆ’
ไม่ว่าเขาจะปั้นรอยยิ้มไว้แค่ไหน แต่เด็กส่วนใหญ่พอลองได้สบตาเข้าก็ต่างพากันร้องไห้จ้าทั้งนั้น
ผู้ถูกล่ากับผู้ล่า
ความแตกต่างของพลังอำนาจอันเหนือชั้นกว่ากันลิบลับ
มันเป็นเพราะความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณที่เกิดจากสิ่งนั้น
ขนาดพวกผู้ใหญ่บางคนก็ถึงกับขาสั่นพั่บๆ เลยด้วยซ้ำ
ทว่าเด็กคนนั้นกลับยิ้ม
อย่าว่าแต่ร้องไห้หรือหลบสายตาเลย หนูน้อยถึงขั้นส่งยิ้มแป้นแล้นมาให้ด้วยซ้ำ
ประสบการณ์แบบนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก มันจึงค่อนข้างแปลกใหม่...
‘...ไม่สิ พอลองคิดดูดีๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนี่นา’
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มพลันเลือนหายไป
ดวงตาที่หม่นแสงลงย้อนนึกไปถึงความทรงจำในอดีต
‘เมื่อก่อนก็เคยมีนี่นะ’
คนที่ส่งยิ้มสดใสมาให้ตั้งแต่แวบแรกที่สบตากัน
“...ฮะ”
ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอเบาๆ ก่อนจะใช้มือเรียวยาวลูบใบหน้าของตน
เมื่อเผยใบหน้าออกมาอีกครั้ง เขาก็กลับมาสงบนิ่งเหมือนเช่นเคย
“จะว่าไป ชักอยากเห็นหน้าตาขึ้นมาแล้วสิ”
หมายถึงพ่อแม่ของยัยหนูตัวกระเปี๊ยกสุดพิลึกคนนั้น
เขาอยากจะเห็นหน้านักว่าหน้าตาจะเป็นยังไงกันแน่
ลองไปสืบดูหน่อยดีไหมนะ
‘ช่างเถอะ เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคิดทีหลัง’
กร๊อบ
โอลิเวอร์หมุนคอที่สะสมความเมื่อยล้าเบาๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปแตะที่กำแพง
“ก่อนอื่น ไปจัดการเรื่องอื่นก่อนดีกว่า”
สิ้นเสียงพึมพำปนรอยยิ้ม เส้นสายเส้นหนึ่งก็กรีดลึกลงไปบนกำแพง
เส้นนั้นค่อยๆ แยกกว้างออกจนกลายเป็นรูโพรงหนึ่งช่อง
โอลิเวอร์สอดแขนเข้าไปข้างในนั้น
และแล้ว
“อุ๊บ?!”
เขาได้ดึงใครบางคนออกมาจากข้างในนั้น
โครมคราม
อีกฝ่ายกลิ้งไปกับพื้นจนส่งเสียงดังสนั่น
คนที่กลิ้งหลุนๆ ออกมาปรากฏตัวนั้นคือริกกี้
‘นี่มันอะไรกันเนี่ย เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!’
ริกกี้ที่เพิ่งตื่นนอนรีบกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความลนลานกับหายนะที่เกิดขึ้นกะทันหัน
จากนั้นพอเห็นโอลิเวอร์ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็สะดุ้งตัวแข็งทื่อไปในทันที
“แย่จัง อุตส่าห์เหวี่ยงออกมาอย่างสุภาพแล้วแท้ๆ”
ตั้งแต่วินาทีที่เหวี่ยงออกมา คำว่าสุภาพก็คงลอยหายไปแล้วไม่ใช่หรือไงนะ?
แต่ริกกี้กลับเลือกที่จะปิดปากเงียบแทนการพูดแบบนั้นออกไป
นั่นเพราะอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่เขาจะกล้าต่อปากต่อคำด้วย
โอลิเวอร์ก้าวเข้าไปหาริกกี้พร้อมรอยยิ้มเฉื่อยชา
ไหล่ของริกกี้สะดุ้งสั่นระริกซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามจังหวะที่เขาก้าวเข้ามาใกล้
แม้ในใจจะพร่ำภาวนาซ้ำๆ ว่าขอร้องล่ะอย่าเข้ามามากกว่านี้เลยก็ตามที―
“นาย รู้จักฉันใช่ไหม?”
ในที่สุด มือเรียวยาวก็วางแหมะลงบนไหล่ที่กำลังสั่นงันงก
กำลังโหลดความเห็น...