ตอนที่ 5
ริกกี้แทบอยากจะร้องไห้ออกมา
‘ถามว่ารู้หรือเปล่าว่าใครน่ะเหรอ’
ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ!
ต่อให้ไม่อยากรู้ ก็ไม่มีทางไม่รู้หรอก
เจ้าแห่งความมืด
อัจฉริยะที่หาใครเปรียบมิได้
ผู้แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ!
จะไม่รู้จักท่านดยุคฟานเทเบผู้โด่งดังคนนั้นได้อย่างไร
‘แถมยังมีข่าวลือว่าเป็นดยุคที่นิสัยแย่ที่สุดในจักรวรรดิอีกต่างหาก’
ในอดีต ริกกี้เคยทำงานเป็นนักข่าวฝึกหัดของสำนักพิมพ์นิตยสารกอสซิป
หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายคือการขุดคุ้ยความลับของพวกชนชั้นสูงที่มีเบื้องหลังไม่ชอบมาพากล
ทั้งการเลี่ยงภาษี การคบชู้ การฉ้อโกง การพนัน และอื่นๆ
แม้จะเป็นงานอันตรายที่มีค่าตอบแทนสูงลิ่ว แต่ก็ไม่มีใครอยากทำ
ทว่าสำหรับริกกี้ที่ต้องหาเงินมาซื้อยาให้น้องสาวที่ป่วย ไม่มีงานไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว
เพราะงานที่ได้เงินก้อนโตโดยไม่ถึงขั้นก่ออาชญากรรมนั้นมีอยู่ไม่มากนัก
ถึงแม้สุดท้ายเขาจะถูกขุนนางที่ตัวเองไปขุดคุ้ยจับได้ จนต้องตกอยู่ในสภาพโดนจับโยนเข้ามาขังในที่แห่งนี้ก็ตาม
อย่างไรก็ดี สำหรับคนที่บังเอิญรู้จักแวดวงสังคมชั้นสูงอย่างทะลุปรุโปร่งอย่างเขา จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจำดยุคฟานเทเบไม่ได้
‘ดูเหมือนว่าจะใช้อุปกรณ์บางอย่างเพื่อเปลี่ยนสีผมก็เถอะ แต่ว่า...’
เพราะสายตาอันเฉียบแหลมเกินเหตุนั่นแหละ ถึงได้มองทะลุตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเข้าจนได้
ให้ตายสิ บัดซบเอ๊ย
‘ถึงจะจำได้ ก็น่าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้แท้ๆ!’
การจับคู่กันที่เป็นไปไม่ได้อย่างบรัมชูอากับดยุคฟานเทเบินั่นแหละคือปัญหา เพราะมันทำให้เขาเผลอมีปฏิกิริยาออกไปโดยไม่รู้ตัว
ช่วยไม่ได้แล้ว
‘ตอนนี้ก็ต้องปากแข็งเข้าไว้ก่อน!’
เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ริกกี้ก็เอียงคอทำหน้าตาไร้พิษสงอย่างไร้ยางอาย
“ฮะๆ ไม่นี่ครับ ผมไม่ค่อยแน่ใจเลยว่าคุณเป็นใครรร...”
“บอกไว้ก่อนเผื่อไม่รู้แล้วกันนะ ฉันเกลียดคนโกหกที่สุดเลยล่ะ”
“จริงๆ รู้จักครับ รู้จักเป็นอย่างดีเลยครับ! ผมแค่คิดว่าการแกล้งทำเป็นไม่รู้จักน่าจะทำให้คุณสะดวกใจกว่า ก็เลยลองเออออตามน้ำดูน่ะครับ ฮะๆ! ไม่ใช่จังหวะนี้สินะครับ?”
“ใช่ ไม่ใช่จังหวะนี้”
“รับทราบครับ จะปรับปรุงตัวครับ”
ริกกี้ยกมือขึ้นทำท่าตะเบ๊ะพลางพยักหน้าอย่างจริงจัง
ฝ่ามือที่พึงพอใจตบลงบนไหล่ของเขาเบาๆ
“แต่จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ถ้ามีคนที่รู้จักฉันอยู่ที่นี่คงลำบากแย่”
“ผมจะทำเป็นไม่รู้จักครับ จะทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นอย่างแน่นอนครับ!”
“คุยกันรู้เรื่องแบบนี้ก็ดีเลย เยี่ยมไปเลยนะ”
ครับ? อะไรเยี่ยมเหรอครับ...?
ลางสังหรณ์อันไม่น่าไว้วางใจจู่โจมเข้ามาในทันที
“พอดีฉันกำลังต้องการคนที่ว่าง่ายแล้วก็ปากหนักอยู่พอดีเลย นายนี่แหละเหมาะเป๊ะ”
ไม่น่าจะใช่นะ
...ผมไม่น่าจะเหมาะเป๊ะหรอกนะครับ!
ทว่าริกกี้กลับทำได้เพียงยิ้มแหยๆ จนปากสั่นระริกพลางพยักหน้าหงึกหงักแทนที่จะพูดออกไปเช่นนั้น
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ริกกี้ก็ได้กลายเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวหมายเลข 2
งานที่ได้รับมอบหมายคือการคัดแยกผู้คนในบรัมชูอาว่าใครเป็นนักโทษจริงและใครเป็นนักโทษปลอม พร้อมทั้งสรุปข้อมูลว่าแต่ละคนมาถูกขังอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
‘ฮะ นี่ฉันต้องมาทำงานงกๆ แม้กระทั่งในที่แบบนี้อีกเหรอเนี่ย...’
มันคือการโดนบังคับให้ได้งานทำโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องการเลยสักนิด
“ช่วงนี้เธอสนิทกับคุณโอลิเวอร์จังเลยนะ? พวกเธอตกลงเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอจ๊ะ?”
“พี่ครับ! พูดเรื่องน่ากลัวแบบนั้นออกมาได้ยังไง... อะ ไม่สิ เขาอาจจะแอบฟังอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้”
พี่ริกกี้ที่สะดุ้งโหยงตอบสนองต่อคำถามของพี่ฌานรีบกวาดสายตามองรอบข้างด้วยความหวาดระแวง
หลังจากพึมพำกับตัวเองงึมงัมอยู่พักหนึ่ง พี่เขาก็ตอบกลับมาว่า ‘ใช่แล้ว สน สนิทกันมากเลย เขาเป็นคนดีสุดๆ ไปเลยล่ะ ฮะๆ’
ฉันหรี่ตามองพี่ชายตรงหน้า
ชิ
‘ไปสนิทกันตอนไหนกันเนี่ย?’
นับเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่มิสเตอร์โอลิเวอร์เข้ามาอยู่ที่บรัมชูอา
ฉันแวะไปหามิสเตอร์โอลิเวอร์อยู่แทบทุกวัน
“ฉะหวัดดีค่ะ คุงอาหน้าใหม่ วันนี้หน้าตาเลื่อมพรายเปนประกายอีกแน้วนะคะ”
โค้งคำนับเก้าสิบองศาเป๊ะๆ พลางประจบสอพลอสักหน่อย
“กู๊ดอาฟเตอร์นูนค่ะ คุงอาหน้าใหม่ ยางม่ายด้ายกิงข้าวช่ายม่ายคะ? เมนโลนี่เอาอันนี้มาฝากน้า ขนมปังงง!”
แอบเนียนยื่นสินบนให้บ้างล่ะ
“กู๊ดอีฟนิ่งค่ะ คุงอาหน้าใหม่ คืนนี้ให้น้องเมโลนี่ตบก้นแปะๆ กล่อมนอนไหมคะ?”
ถึงขั้นเสนอตัวจะช่วยตบก้นปุๆ ท่าไม้ตายเพื่อการนอนหลับฝันดีให้ด้วย
ทั้งหมดนี้คือความพยายามเลือดตาแทบกระเด็นเพื่อช่วงชิงโอกาสไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ
แต่ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ดูท่าพี่ริกกี้คงจะได้สนิทกับมิสเตอร์โอลิเวอร์ตัดหน้าฉันแหงๆ
‘ไม่สิ เผลอๆ จะสนิทกันไปแล้วด้วยซ้ำมั้ง...’
ฮึ่ม
‘จะมายอมแพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!’
ฉันวางแผนการไม้ตายก้นหีบขึ้นมาเพื่อไม่ให้แพ้พี่ริกกี้
ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ปฏิบัติการสินบน
“เมโลนี่ จะไปทั้งอย่างนั้นจริงๆ หรือจ๊ะ?”
“อื้อ”
“ลองคิดดูอีกทีเถอะนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ช่วยถือไปให้เอง”
เมื่อได้ยินคำพูดที่เจือความกังวลของพี่สาว ฉันจึงเหลือบมองสภาพตัวเองที่สะท้อนในกระจก
‘...ดูเหมือนตุ๊กตาหิมะไปหน่อยไหมนะ? หรือจะเหมือนหมีอ้วนกันล่ะเนี่ย’
ร่างกายของฉันถูกผ้าห่มสีส้มพันเอาไว้จนแน่นหนาเป็นชั้นๆ
จะว่าไปก็ดูเหมือนแครอตผิวขรุขระอยู่เหมือนกันแฮะ...
ถึงสารรูปจะดูน่าขันไปสักหน่อย แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา
‘ถ้าจะขนผ้าห่มไปก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้นแหละ’
เพราะผ้าห่มมันทั้งใหญ่ทั้งหนักเกินกว่าที่ฉันจะหอบไปไหวนี่สิ!
นี่เป็นผ้าห่มผืนโปรดที่ฉันหวงแหนเป็นพิเศษ ทั้งนุ่มกว่าและหนากว่าผืนอื่นอยู่จิ๊ดนึงด้วย
ฉันเอามือลูบผ้าห่มเบาๆ
‘อืม นุ่มจริงๆ ด้วย’
แม้จะเสียดายจนไม่อยากยกให้ใคร แต่เพื่อซื้อใจคุณอาโอลิเวอร์ละก็...!
ฉันเอ่ยปากขึ้นมาด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
“เมนโอนี่จะทำเองงับ”
ตามหลักแล้วสินบนน่ะต้องส่งมอบด้วยตัวเองถึงจะมีค่าต่างหากเล่า
พี่สาวจำใจต้องพยักหน้าพลางถอยฉากออกไป
“ระวังตัวด้วยนะจ๊ะ?”
ถึงอย่างนั้นก็แค่อยู่ถัดไปสองห้องเองนะ!
‘จะเหนื่อยสักแค่ไหนเชียว?’
ฉันแอ่นพุงแล้วเอามือทุบอกตัวเองดังตุบๆ
“เชื่อมือเค้าเยย!”
จะบอกให้ว่าเมโลนี่คนนี้ไร้เทียมทานสุดๆ!
และแล้ว ในเวลาต่อมา
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...
ฉันที่มายืนอยู่หน้าห้องของคุณอาโอลิเวอร์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง
“เหนื่อยจังเยย...”
การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ
ร่างเด็กนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ...
ระหว่างทางก็คิดจะยอมแพ้แล้วตะโกนเรียกพี่ฌานอยู่หรอก แต่ขืนทำแบบนั้นเสียงคงแว่วไปถึงหูคุณอาโอลิเวอร์แน่ๆ ก็เลยต้องกล้ำกลืนทนเอาไว้
ฉันปาดเหงื่อที่ผุดซึมออกมาเต็มหน้าผาก จากนั้นก็ทุบประตูเสียงดังปังๆ
“คุณอาคนใหม่!”
...เอ๊ะ?
ทำไมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยล่ะ?
ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มถาโถมเข้ามา ฉันจึงทุบประตูอีกครั้ง
ปังๆๆ
“คุณ คุณอา?!”
ทว่าคราวนี้ก็ยังไร้เสียงตอบรับเช่นเดิม
‘หรือว่าจะไม่อยู่?’
ให้ตายสิ
อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ตั้งเหนื่อยแท้ๆ...!
ฉันหมดหวังพร้อมกับชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน สายตาพลันเหลือบเห็นด้านในห้องผ่านช่องว่างรำไร
‘...เหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย’
เฮ้อ ไม่จริงน่า
ฉันยืนเอาหน้าผากโขกกำแพงดังโป๊กด้วยความสิ้นหวังอันเงียบงัน
พอคิดว่าจะต้องกลับไปทั้งแบบนี้ก็รู้สึกสยองขึ้นมาทันที
‘ไม่ไหวแล้ว คราวนี้คงต้องเรียกพี่ฌาน...’
ตอนนั้นเอง
แอ๊ด
“ทำไมเธอถึงได้ชอบโผล่มาด้วยสภาพพิลึกกึกกืออยู่เรื่อยเลยนะ”
เสียงบ่นพึมพำอย่างแปลกใจดังลงมาจากเหนือศีรษะพร้อมกับเสียงเปิดประตู
ฉันตาเป็นประกายแล้วเงยหน้าขึ้นมอง
“คุณอา!”
อะไรกัน อยู่หรอกหรือเนี่ย?!
“นึกว่าไม่อยู่แย้วนะเนี่ย! อยู่ก็ดีแย้ว!”
ด้วยความดีใจที่เอ่อล้น ฉันจึงรีบวิ่งพรวดเข้าไปกอดขาเขาไว้แน่น
เมื่อฉันเอาหน้าผากโขกเบาๆ มือใหญ่ก็สอดเข้ามาคั่นระหว่างหน้าผากกับขาของเขาอย่างแผ่วเบา
“...งั้นเหรอ ดีแล้วสินะที่อยู่”
พร้อมกับเสียงพึมพำแผ่วเบา
ครู่ต่อมา
คุณอาโอลิเวอร์ที่แกะฉันออกแล้วจับให้ยืนตรงๆ ก็กวาดสายตามองสำรวจสารรูปของฉันอย่างละเอียด
“แล้วนั่นคืออะไรน่ะ สัตว์ประหลาดโคลนหรือไง หรือผีน้อย ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่”
สัตว์ประหลาดโคลนเนี่ยนะ
ผีน้อยเนี่ยนะ
“...มะช่ายซะหน่อย ไม่ใช่ทั้งสัดปะหราด ไม่ใช่ทั้งผี แต่เป็นซังมุลตะหาก”
“ของศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ เสียใจด้วยนะ แต่ฉันไม่ศรัทธาในพระเจ้าหรอก”
อะฮ่า ไม่มีศาสนานี่เอง
อ๊ะ ไม่ใช่เรื่องนี้สิ
“ไม่ใช่ยังงั้น ซัง-มุล ตะหาก!”
พอฉันเน้นทีละคำให้ฟัง คุณอาโอลิเวอร์ก็ขยับปากทวนการออกเสียงตาม
ซัง มุล
“...ของขวัญเหรอ”
“ช่ายแย้ว! นี่คือของขวันตี้เอามาหั้ยคุณอานะคะ”
ฉันลูบผ้าห่มไปมาขณะพูดขึ้น
“เปนของตี้หนูหวงที่ซุดเยย แต่จะหั้ยคุณอานะ มันนุ่มนิ่มแย้วก็อุ่นมั่กๆ เยย”
“ของที่หวงที่สุดแต่จะให้ฉันเนี่ยนะ”
“ช่ายค่ะ จะหั้ยคุณอา”
“...ทำไมล่ะ”
“ก็เพราะว่าหนูชอบคุณอานี่นา”
“ทำไมล่ะ ทำไมเธอถึงชอบฉัน”
วันนี้ดูมีความใคร่รู้ล้นเปี่ยมจังแฮะ
‘จะให้พูดความจริงไปว่า ‘ชอบเพราะเป็นคนที่จะช่วยส่งหนูไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ ได้ค่ะ’ ก็ไม่ได้ด้วยสิ...’
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ตัดสินใจขุดเอาประวัติศาสตร์อันดำมืดที่พยายามลืมไปแล้วออกมาใช้
“ก็... เพราะคุณอาชวยเมโลนี่ไว้นี่นา เมโลนี่ชอบคนใจดีค่ะ”
“คนใจดีงั้นเหรอ?”
“อื้อ คนไจดี! คุณอาไจดี!”
ก็ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนด้วยนี่นะ ยังไงเสีย
ก็เป็นคนดีจริงๆ นั่นแหละ
ทว่าสีหน้าของคุณอาโอลิเวอร์กลับดูแปลกพิกล
‘ถึงจะยังยิ้มเหมือนปกติอยู่ก็เถอะ แต่ว่า...’
ทำไมรอยโค้งตรงมุมปากถึงดูแข็งทื่อกว่าปกตินะ?
กำลังโหลดความเห็น...