คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 5

ตอน 5

ตอนที่ 5

ริกกี้แทบอยากจะร้องไห้ออกมา

‘ถามว่ารู้หรือเปล่าว่าใครน่ะเหรอ’

ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ!

ต่อให้ไม่อยากรู้ ก็ไม่มีทางไม่รู้หรอก

เจ้าแห่งความมืด

อัจฉริยะที่หาใครเปรียบมิได้

ผู้แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ!

จะไม่รู้จักท่านดยุคฟานเทเบผู้โด่งดังคนนั้นได้อย่างไร

‘แถมยังมีข่าวลือว่าเป็นดยุคที่นิสัยแย่ที่สุดในจักรวรรดิอีกต่างหาก’

ในอดีต ริกกี้เคยทำงานเป็นนักข่าวฝึกหัดของสำนักพิมพ์นิตยสารกอสซิป

หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายคือการขุดคุ้ยความลับของพวกชนชั้นสูงที่มีเบื้องหลังไม่ชอบมาพากล

ทั้งการเลี่ยงภาษี การคบชู้ การฉ้อโกง การพนัน และอื่นๆ

แม้จะเป็นงานอันตรายที่มีค่าตอบแทนสูงลิ่ว แต่ก็ไม่มีใครอยากทำ

ทว่าสำหรับริกกี้ที่ต้องหาเงินมาซื้อยาให้น้องสาวที่ป่วย ไม่มีงานไหนจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว

เพราะงานที่ได้เงินก้อนโตโดยไม่ถึงขั้นก่ออาชญากรรมนั้นมีอยู่ไม่มากนัก

ถึงแม้สุดท้ายเขาจะถูกขุนนางที่ตัวเองไปขุดคุ้ยจับได้ จนต้องตกอยู่ในสภาพโดนจับโยนเข้ามาขังในที่แห่งนี้ก็ตาม

อย่างไรก็ดี สำหรับคนที่บังเอิญรู้จักแวดวงสังคมชั้นสูงอย่างทะลุปรุโปร่งอย่างเขา จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจำดยุคฟานเทเบไม่ได้

‘ดูเหมือนว่าจะใช้อุปกรณ์บางอย่างเพื่อเปลี่ยนสีผมก็เถอะ แต่ว่า...’

เพราะสายตาอันเฉียบแหลมเกินเหตุนั่นแหละ ถึงได้มองทะลุตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเข้าจนได้

ให้ตายสิ บัดซบเอ๊ย

‘ถึงจะจำได้ ก็น่าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้แท้ๆ!’

การจับคู่กันที่เป็นไปไม่ได้อย่างบรัมชูอากับดยุคฟานเทเบินั่นแหละคือปัญหา เพราะมันทำให้เขาเผลอมีปฏิกิริยาออกไปโดยไม่รู้ตัว

ช่วยไม่ได้แล้ว

‘ตอนนี้ก็ต้องปากแข็งเข้าไว้ก่อน!’

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ริกกี้ก็เอียงคอทำหน้าตาไร้พิษสงอย่างไร้ยางอาย

“ฮะๆ ไม่นี่ครับ ผมไม่ค่อยแน่ใจเลยว่าคุณเป็นใครรร...”

“บอกไว้ก่อนเผื่อไม่รู้แล้วกันนะ ฉันเกลียดคนโกหกที่สุดเลยล่ะ”

“จริงๆ รู้จักครับ รู้จักเป็นอย่างดีเลยครับ! ผมแค่คิดว่าการแกล้งทำเป็นไม่รู้จักน่าจะทำให้คุณสะดวกใจกว่า ก็เลยลองเออออตามน้ำดูน่ะครับ ฮะๆ! ไม่ใช่จังหวะนี้สินะครับ?”

“ใช่ ไม่ใช่จังหวะนี้”

“รับทราบครับ จะปรับปรุงตัวครับ”

ริกกี้ยกมือขึ้นทำท่าตะเบ๊ะพลางพยักหน้าอย่างจริงจัง

ฝ่ามือที่พึงพอใจตบลงบนไหล่ของเขาเบาๆ

“แต่จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ถ้ามีคนที่รู้จักฉันอยู่ที่นี่คงลำบากแย่”

“ผมจะทำเป็นไม่รู้จักครับ จะทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นอย่างแน่นอนครับ!”

“คุยกันรู้เรื่องแบบนี้ก็ดีเลย เยี่ยมไปเลยนะ”

ครับ? อะไรเยี่ยมเหรอครับ...?

ลางสังหรณ์อันไม่น่าไว้วางใจจู่โจมเข้ามาในทันที

“พอดีฉันกำลังต้องการคนที่ว่าง่ายแล้วก็ปากหนักอยู่พอดีเลย นายนี่แหละเหมาะเป๊ะ”

ไม่น่าจะใช่นะ

...ผมไม่น่าจะเหมาะเป๊ะหรอกนะครับ!

ทว่าริกกี้กลับทำได้เพียงยิ้มแหยๆ จนปากสั่นระริกพลางพยักหน้าหงึกหงักแทนที่จะพูดออกไปเช่นนั้น

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ริกกี้ก็ได้กลายเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวหมายเลข 2

งานที่ได้รับมอบหมายคือการคัดแยกผู้คนในบรัมชูอาว่าใครเป็นนักโทษจริงและใครเป็นนักโทษปลอม พร้อมทั้งสรุปข้อมูลว่าแต่ละคนมาถูกขังอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

‘ฮะ นี่ฉันต้องมาทำงานงกๆ แม้กระทั่งในที่แบบนี้อีกเหรอเนี่ย...’

มันคือการโดนบังคับให้ได้งานทำโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องการเลยสักนิด

◆ ◆ ◆

“ช่วงนี้เธอสนิทกับคุณโอลิเวอร์จังเลยนะ? พวกเธอตกลงเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอจ๊ะ?”

“พี่ครับ! พูดเรื่องน่ากลัวแบบนั้นออกมาได้ยังไง... อะ ไม่สิ เขาอาจจะแอบฟังอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้”

พี่ริกกี้ที่สะดุ้งโหยงตอบสนองต่อคำถามของพี่ฌานรีบกวาดสายตามองรอบข้างด้วยความหวาดระแวง

หลังจากพึมพำกับตัวเองงึมงัมอยู่พักหนึ่ง พี่เขาก็ตอบกลับมาว่า ‘ใช่แล้ว สน สนิทกันมากเลย เขาเป็นคนดีสุดๆ ไปเลยล่ะ ฮะๆ’

ฉันหรี่ตามองพี่ชายตรงหน้า

ชิ

‘ไปสนิทกันตอนไหนกันเนี่ย?’

นับเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่มิสเตอร์โอลิเวอร์เข้ามาอยู่ที่บรัมชูอา

ฉันแวะไปหามิสเตอร์โอลิเวอร์อยู่แทบทุกวัน

“ฉะหวัดดีค่ะ คุงอาหน้าใหม่ วันนี้หน้าตาเลื่อมพรายเปนประกายอีกแน้วนะคะ”

โค้งคำนับเก้าสิบองศาเป๊ะๆ พลางประจบสอพลอสักหน่อย

“กู๊ดอาฟเตอร์นูนค่ะ คุงอาหน้าใหม่ ยางม่ายด้ายกิงข้าวช่ายม่ายคะ? เมนโลนี่เอาอันนี้มาฝากน้า ขนมปังงง!”

แอบเนียนยื่นสินบนให้บ้างล่ะ

“กู๊ดอีฟนิ่งค่ะ คุงอาหน้าใหม่ คืนนี้ให้น้องเมโลนี่ตบก้นแปะๆ กล่อมนอนไหมคะ?”

ถึงขั้นเสนอตัวจะช่วยตบก้นปุๆ ท่าไม้ตายเพื่อการนอนหลับฝันดีให้ด้วย

ทั้งหมดนี้คือความพยายามเลือดตาแทบกระเด็นเพื่อช่วงชิงโอกาสไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ

แต่ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ดูท่าพี่ริกกี้คงจะได้สนิทกับมิสเตอร์โอลิเวอร์ตัดหน้าฉันแหงๆ

‘ไม่สิ เผลอๆ จะสนิทกันไปแล้วด้วยซ้ำมั้ง...’

ฮึ่ม

‘จะมายอมแพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!’

ฉันวางแผนการไม้ตายก้นหีบขึ้นมาเพื่อไม่ให้แพ้พี่ริกกี้

ซึ่งมีชื่อเรียกว่า ปฏิบัติการสินบน

◆ ◆ ◆

“เมโลนี่ จะไปทั้งอย่างนั้นจริงๆ หรือจ๊ะ?”

“อื้อ”

“ลองคิดดูอีกทีเถอะนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ช่วยถือไปให้เอง”

เมื่อได้ยินคำพูดที่เจือความกังวลของพี่สาว ฉันจึงเหลือบมองสภาพตัวเองที่สะท้อนในกระจก

‘...ดูเหมือนตุ๊กตาหิมะไปหน่อยไหมนะ? หรือจะเหมือนหมีอ้วนกันล่ะเนี่ย’

ร่างกายของฉันถูกผ้าห่มสีส้มพันเอาไว้จนแน่นหนาเป็นชั้นๆ

จะว่าไปก็ดูเหมือนแครอตผิวขรุขระอยู่เหมือนกันแฮะ...

ถึงสารรูปจะดูน่าขันไปสักหน่อย แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา

‘ถ้าจะขนผ้าห่มไปก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้นแหละ’

เพราะผ้าห่มมันทั้งใหญ่ทั้งหนักเกินกว่าที่ฉันจะหอบไปไหวนี่สิ!

นี่เป็นผ้าห่มผืนโปรดที่ฉันหวงแหนเป็นพิเศษ ทั้งนุ่มกว่าและหนากว่าผืนอื่นอยู่จิ๊ดนึงด้วย

ฉันเอามือลูบผ้าห่มเบาๆ

‘อืม นุ่มจริงๆ ด้วย’

แม้จะเสียดายจนไม่อยากยกให้ใคร แต่เพื่อซื้อใจคุณอาโอลิเวอร์ละก็...!

ฉันเอ่ยปากขึ้นมาด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

“เมนโอนี่จะทำเองงับ”

ตามหลักแล้วสินบนน่ะต้องส่งมอบด้วยตัวเองถึงจะมีค่าต่างหากเล่า

พี่สาวจำใจต้องพยักหน้าพลางถอยฉากออกไป

“ระวังตัวด้วยนะจ๊ะ?”

ถึงอย่างนั้นก็แค่อยู่ถัดไปสองห้องเองนะ!

‘จะเหนื่อยสักแค่ไหนเชียว?’

ฉันแอ่นพุงแล้วเอามือทุบอกตัวเองดังตุบๆ

“เชื่อมือเค้าเยย!”

จะบอกให้ว่าเมโลนี่คนนี้ไร้เทียมทานสุดๆ!

◆ ◆ ◆

และแล้ว ในเวลาต่อมา

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...

ฉันที่มายืนอยู่หน้าห้องของคุณอาโอลิเวอร์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

“เหนื่อยจังเยย...”

การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ

ร่างเด็กนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ...

ระหว่างทางก็คิดจะยอมแพ้แล้วตะโกนเรียกพี่ฌานอยู่หรอก แต่ขืนทำแบบนั้นเสียงคงแว่วไปถึงหูคุณอาโอลิเวอร์แน่ๆ ก็เลยต้องกล้ำกลืนทนเอาไว้

ฉันปาดเหงื่อที่ผุดซึมออกมาเต็มหน้าผาก จากนั้นก็ทุบประตูเสียงดังปังๆ

“คุณอาคนใหม่!”

...เอ๊ะ?

ทำไมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยล่ะ?

ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มถาโถมเข้ามา ฉันจึงทุบประตูอีกครั้ง

ปังๆๆ

“คุณ คุณอา?!”

ทว่าคราวนี้ก็ยังไร้เสียงตอบรับเช่นเดิม

‘หรือว่าจะไม่อยู่?’

ให้ตายสิ

อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ตั้งเหนื่อยแท้ๆ...!

ฉันหมดหวังพร้อมกับชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน สายตาพลันเหลือบเห็นด้านในห้องผ่านช่องว่างรำไร

‘...เหมือนจะไม่มีใครอยู่เลย’

เฮ้อ ไม่จริงน่า

ฉันยืนเอาหน้าผากโขกกำแพงดังโป๊กด้วยความสิ้นหวังอันเงียบงัน

พอคิดว่าจะต้องกลับไปทั้งแบบนี้ก็รู้สึกสยองขึ้นมาทันที

‘ไม่ไหวแล้ว คราวนี้คงต้องเรียกพี่ฌาน...’

ตอนนั้นเอง

แอ๊ด

“ทำไมเธอถึงได้ชอบโผล่มาด้วยสภาพพิลึกกึกกืออยู่เรื่อยเลยนะ”

เสียงบ่นพึมพำอย่างแปลกใจดังลงมาจากเหนือศีรษะพร้อมกับเสียงเปิดประตู

ฉันตาเป็นประกายแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

“คุณอา!”

อะไรกัน อยู่หรอกหรือเนี่ย?!

“นึกว่าไม่อยู่แย้วนะเนี่ย! อยู่ก็ดีแย้ว!”

ด้วยความดีใจที่เอ่อล้น ฉันจึงรีบวิ่งพรวดเข้าไปกอดขาเขาไว้แน่น

เมื่อฉันเอาหน้าผากโขกเบาๆ มือใหญ่ก็สอดเข้ามาคั่นระหว่างหน้าผากกับขาของเขาอย่างแผ่วเบา

“...งั้นเหรอ ดีแล้วสินะที่อยู่”

พร้อมกับเสียงพึมพำแผ่วเบา

ครู่ต่อมา

คุณอาโอลิเวอร์ที่แกะฉันออกแล้วจับให้ยืนตรงๆ ก็กวาดสายตามองสำรวจสารรูปของฉันอย่างละเอียด

“แล้วนั่นคืออะไรน่ะ สัตว์ประหลาดโคลนหรือไง หรือผีน้อย ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่”

สัตว์ประหลาดโคลนเนี่ยนะ

ผีน้อยเนี่ยนะ

“...มะช่ายซะหน่อย ไม่ใช่ทั้งสัดปะหราด ไม่ใช่ทั้งผี แต่เป็นซังมุลตะหาก”

“ของศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ เสียใจด้วยนะ แต่ฉันไม่ศรัทธาในพระเจ้าหรอก”

อะฮ่า ไม่มีศาสนานี่เอง

อ๊ะ ไม่ใช่เรื่องนี้สิ

“ไม่ใช่ยังงั้น ซัง-มุล ตะหาก!”

พอฉันเน้นทีละคำให้ฟัง คุณอาโอลิเวอร์ก็ขยับปากทวนการออกเสียงตาม

ซัง มุล

“...ของขวัญเหรอ”

“ช่ายแย้ว! นี่คือของขวันตี้เอามาหั้ยคุณอานะคะ”

ฉันลูบผ้าห่มไปมาขณะพูดขึ้น

“เปนของตี้หนูหวงที่ซุดเยย แต่จะหั้ยคุณอานะ มันนุ่มนิ่มแย้วก็อุ่นมั่กๆ เยย”

“ของที่หวงที่สุดแต่จะให้ฉันเนี่ยนะ”

“ช่ายค่ะ จะหั้ยคุณอา”

“...ทำไมล่ะ”

“ก็เพราะว่าหนูชอบคุณอานี่นา”

“ทำไมล่ะ ทำไมเธอถึงชอบฉัน”

วันนี้ดูมีความใคร่รู้ล้นเปี่ยมจังแฮะ

‘จะให้พูดความจริงไปว่า ‘ชอบเพราะเป็นคนที่จะช่วยส่งหนูไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ ได้ค่ะ’ ก็ไม่ได้ด้วยสิ...’

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ตัดสินใจขุดเอาประวัติศาสตร์อันดำมืดที่พยายามลืมไปแล้วออกมาใช้

“ก็... เพราะคุณอาชวยเมโลนี่ไว้นี่นา เมโลนี่ชอบคนใจดีค่ะ”

“คนใจดีงั้นเหรอ?”

“อื้อ คนไจดี! คุณอาไจดี!”

ก็ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนด้วยนี่นะ ยังไงเสีย

ก็เป็นคนดีจริงๆ นั่นแหละ

ทว่าสีหน้าของคุณอาโอลิเวอร์กลับดูแปลกพิกล

‘ถึงจะยังยิ้มเหมือนปกติอยู่ก็เถอะ แต่ว่า...’

ทำไมรอยโค้งตรงมุมปากถึงดูแข็งทื่อกว่าปกตินะ?

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 5
อ่านตอน 6 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 4กลับหน้าเรื่อง
ตอน 4ตอน 6