ตอนที่ 6
“...นั่นเป็นมุมมองที่น่าสนใจดีนะ”
“คะ? อาไรนะ...”
แทนคำตอบ เขาขยี้ผมของฉันจนยุ่งเหยิงไปหมด
อู้วๆๆ
ในระหว่างที่ฉันกำลังง่วนอยู่กับเส้นผมที่ทิ่มแทงใบหน้าจนจั๊กจี้ น้ำเสียงหยอกล้อก็ดังขึ้น
“เอาละ ตอนนี้กลายเป็นคุณอาใจร้ายแล้วจะทำยังไงดีล่ะ?”
“ถ ถึงอย่างนั้น เมโลนี่ก็ ชะ อู้ว ชอบคุณอาอยู่ดี!”
มือที่กำลังขยี้หัวฉันถึงยอมหยุดลงในที่สุด
จ จัดการได้แล้วเหรอ?
ฉันจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงพลางช้อนสายตาขึ้นมองคุณอาแวบหนึ่ง
ใบหน้าของคุณอาโอลิเวอร์ปรากฏให้เห็นรางๆ ผ่านเส้นผมที่บดบังสายตา
ทว่า
‘...คราวนี้สีหน้าก็ดูแปลกๆ อีกแล้ว’
สีหน้าที่ดูเหม่อลอยชอบกล
แต่พอปัดผมที่บังตาออกแล้วมองอีกครั้ง เขาก็กลับมาทำสีหน้าเหมือนปกติแล้ว
‘อะไรกัน? ฉันคิดไปเองงั้นเหรอ?’
เป็นตอนที่ฉันกำลังเอียงคออย่างสงสัย
“เอะ เอ๋?”
จู่ๆ ร่างของฉันก็ลอยหวือ แขนขาสั้นป้อมแกว่งไปมากลางอากาศ
คุณอาโอลิเวอร์อุ้มฉันขึ้นมาแล้วหนีบไว้ข้างเอวของเขานั่นเอง
“...ค คุณอา?”
“ว่าไง มาร์ชเมลโลว์”
มาร์ชเมลโลว์? หมายถึงฉันหรือเปล่านะ...?
ถึงจะเป็นชื่อเล่นที่พิลึกกึกกือ แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าสัตว์ประหลาดโคลนหรือผีน้อยละนะ
อืม การตั้งชื่อเล่นให้ก็ถือเป็นเครื่องหมายแสดงความสนิทสนมละนะ...
ระหว่างนั้น คุณอาก็เริ่มก้าวฉับๆ ไปข้างหน้า
ที่ที่เขาหยุดยืนอยู่ก็คือหน้าห้องของพี่ริกกี้
‘รู้สึกเหมือนก้าวแค่ห้าก้าวก็ถึงแล้วเลย’
ทั้งที่เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์กระดึ๊บๆ มาอย่างยากลำบากแท้ๆ...
‘นี่น่ะหรือคือความต่างของความยาวขา?’
คุณอาโอลิเวอร์วางฉันที่กำลังตัวสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ลงบนพื้น
จากนั้นก็โน้มตัวลงมาสบตาในระดับเดียวกัน
“มาร์ชเมลโลว์”
“คะ?”
“อ้าม—”
“อ้าม—?”
พอฉันอ้าปากตามที่บอก บางอย่างก็ผลุบเข้ามาในปากทันที
ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางกลิ้งของที่อยู่ในปากไปมา
‘ฮะ นี่มัน...’
ลูกอมนี่นา!
ถึงฉันจะเป็นคนที่รักของหวานมากแค่ไหน แต่เพราะมันเป็นของฟุ่มเฟือย ฉันจึงไม่เคยกล้าโลภอยากได้เลย
ลำพังแค่หาอาหารประทังชีวิตไปวันๆ ก็ยากลำบากจะแย่อยู่แล้ว จะเอาลูกอมมาจากไหนกัน
ลูกอมเพียงอย่างเดียวที่ฉันเคยได้ลิ้มลอง ก็มีแค่เศษลูกอมที่ขุนนางผู้เวทนาฉันที่กำลังขอทานโยนให้เท่านั้น
‘แม้จะเป็นเพียงแค่เศษเล็กๆ ก็เถอะ...’
ทว่าเมื่อเทียบกันแล้ว ลูกอมเม็ดนี้กลับเป็นลูกอมเม็ดกลมโตเชียวละ
“อาหย่อย...”
พอฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวานอันน่าอัศจรรย์ คุณอาโอลิเวอร์ก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
“ผ้าห่มนั่นเธอเก็บไว้ใช้เถอะ มาร์ชเมลโลว์”
“เหยอคะ?”
“ไม่ต้องให้ฉันหรอก เธอเก็บไว้ใช้เองเถอะ”
“ม่ายด้ายน้า ต้องห้ายจิ...!”
ซี้ด
ปกติก็ออกเสียงลำบากอยู่แล้ว พอมีลูกอมอยู่ในปาก เสียงก็เลยยิ่งอู้อี้เข้าไปใหญ่
ซี้ด ซี้ด
ฉันคอยสูดน้ำลายที่ไหลออกมาพลางพยายามรีบแกะผ้าห่มออกอย่างลนลาน
แต่ทว่า
‘ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย?’
เพราะพันรอบตัวไว้แน่นเกินไป ผ้าห่มก็เลยไม่ยอมคลายออกง่ายๆ
พอดิ้นดุกดิกอยู่คนเดียว เสียงพึมพำจากด้านบนก็ลอยเข้าหู
“อ้อ ที่แท้ก็ดักแด้นี่เอง”
ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ของขวัญต่างหากเล่า!
แต่ฉันก็ไม่มีแก่ใจจะไปแก้ความเข้าใจผิดให้เขาหรอก
“แป๊บเยียวนะ!”
พอตะโกนออกไปอย่างร้อนรน ฉันก็ทุ่มเทแรงกายทั้งหมดเพื่อถอดผ้าห่มออก
เพราะคิดว่าถอดเหมือนเสื้อผ้าน่าจะเร็วกว่า
“อึ๊บ”
ถึงตอนสุดท้ายผ้าห่มจะติดหัวจนต้องส่งเสียงครางฮือๆ ก็เถอะ...
“ด้ายแย้ว!”
ในที่สุดฉันก็หลุดออกจากผ้าห่มได้สำเร็จ
แต่ทว่า
“...ม่ายอยู่แย้ว”
คุณอาโอลิเวอร์หายตัวไปเสียแล้ว
ห้องที่ว่างเปล่า
แต่ในพื้นที่ที่เคยไม่มีอะไรกลับปรากฏรอยแยกแนวทแยงขึ้นมา
จากนั้นเรียวขายาวก็โผล่พรวดออกมาจากด้านในนั้น
“...อุ๊บ”
ชายคนนั้นคือโอลิเวอร์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือคอนเต้ที่กำลังยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอยู่
เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาก็นั่งพิงกำแพงพลางหัวเราะร่าออกมา
ในหัวยังคงนึกถึงเด็กน้อยผมสีขาวคนนั้น
หลังจากเจ้าตัวยึกยักจนเอาตัวรอดออกมาจากผ้าห่มได้สำเร็จ ก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจแท้ๆ
“...ไม่มีแย้ว”
แถมยังมองไปยังที่ว่างเปล่าแล้วพึมพำออกมาอย่างเคว้งคว้าง
บนใบหน้าก็มีเส้นผมสีขาวติดระเกะระกะราวกับร่องรอยการต่อสู้ที่ดุเดือด
“ให้ตายสิ...”
ช่างน่าขบขันสิ้นดี
นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มออกมาอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้
ชีวิตของเขามักจะน่าเบื่อหน่ายและไร้สาระอยู่เสมอ
ยามเยาว์วัย
“พลังและความสามารถที่คนเราครอบครอง ย่อมมาพร้อมกับหน้าที่ที่คู่ควรครับ คุณชายเป็นผู้ที่โดดเด่นเหนือกว่าผู้อื่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นั่นหมายความว่าคุณชายต้องแบกรับหน้าที่ไว้มากกว่าผู้อื่นครับ”
ไม่รู้ว่าถ้อยคำที่ได้ยินจนหูชาเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ยิ่งเติบโต เรื่องน่ารำคาญและไร้สาระก็ยิ่งเพิ่มพูน
จนถึงขั้นที่เขาไม่อาจสัมผัสถึงความแตกต่างระหว่างความเป็นกับความตายได้อีกต่อไป
ในช่วงเวลาที่คิดว่าลองตายๆ ไปเสียดีไหมนั้น
“คอนเต้ มานี่เร็วเข้า!”
เขาก็ได้พบกับลาเบลล่า
คนที่ทำให้ชีวิตของเขาเปี่ยมไปด้วยสีสัน คนที่ทำให้เขาได้ตระหนักถึงความเพลิดเพลิน―
‘...แย่จริง’
ใบหน้าของคอนเต้พลันแข็งค้างด้วยความสะท้านเยือก เมื่อเผลอนึกถึงหญิงสาวคนนั้นขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
รอยยิ้มแห้งแล้งผุดขึ้นเหนือสีหน้าเรียบเฉยที่เย็นชาและไร้ชีวิตชีวา
‘จริงสิ ผ่านมาสี่ปีแล้วสินะ’
ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างทำให้เพลิดเพลินใจได้น่ะ
หลังจากลาเบลล่าตายไปเมื่อสี่ปีก่อน
ความเบื่อหน่ายอันไร้ที่สิ้นสุดของเขาก็เริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง
คอนเต้ผู้มีสีหน้าหม่นหมองโยนลูกกวาดเม็ดหนึ่งเข้าปาก
กรุ๊กกริ๊ก
ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงเคี้ยวลูกกวาดที่ดังก้องอย่างแผ่วเบา
หลังจากแผนการติดสินบนอันเด็ดขาดต้องปิดฉากลงด้วยความล้มเหลว ฉันก็ตกอยู่ในความหดหู่ใจชั่วขณะ
‘...ทำไมแผนการของฉันถึงล้มเหลวไปหมดเลยนะ’
แน่นอนว่าฉันหดหู่ใจแค่นิดเดียวเท่านั้น
สักวันหนึ่งได้มั้ง?
ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าบรัมชูอาจะปิดตัวลงเมื่อไหร่ ฉันไม่มีเวลามานั่งซึมเศร้าหรอก
‘ถ้าสินบนไม่ได้ผล งั้นก็เปลี่ยนไปใช้แผนผูกปิ่นโตเป็นครอบครัวเดียวกันเลยแล้วกัน!’
ความหมายของคำว่า ‘ครอบครัว’ คืออะไรล่ะ
ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของคนที่ร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันหรอกหรือ?
‘นั่นหมายความว่าการได้กินข้าวด้วยกันมันสำคัญขนาดนั้นยังไงล่ะ’
ใช่แล้ว ต้องอย่างนั้นสิ
เมื่อคืนฉันก็เลยเอาโน้ตไปวางไว้หน้าห้องของคุณอาโอลิเวอร์
‹พรุ่งนี้กินข้าวเที่ยงด้วยกันนะคะ จะรออยู่ที่โรงอาหารค่ะ›
ฉันนี่รอบคอบจริงๆ เลย
“ตรงนั้นนังม่ายล่ายนะ!”
ฉันที่กำลังหัวเราะคิกคักรีบห้ามพี่ริกกี้ที่ถือถาดอาหารเข้ามาและกำลังจะนั่งลงตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติ
“นั่งตรงนี้ไม่ได้เหรอ?”
“อื้อ ตรงนั้นมีจาวของแย้ว”
“เจ้าของ? คงไม่ใช่พี่ฌานหรอกนะ...”
พี่ริกกี้เหลือบมองพี่ฌานที่นั่งอยู่ข้างฉัน
ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ ซีดเผือดลง
“อย่าบอกนะว่า ท่านโอลิเวอร์... ไม่สิ คุณโอลิเวอร์เหรอ?”
“อื้อ”
“...เธอชอบคนคนนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“อื้อ ซอบ”
พี่ริกกี้กะพริบตาปริบๆ ให้กับคำตอบอย่างไร้ความลังเล
ก่อนที่สายตาหรี่แคบจะหันมามองฉัน
“แต่น้อยใจอยู่นะเนี่ย?”
น้อยใจงั้นหรือ?
“ยัยตัวเล็ก ฉันอยู่กับเธอมาตั้งสองปีกว่าแล้วนะ แต่ดูเหมือนเธอจะชอบคุณโอลิเวอร์ที่เพิ่งมาได้ไม่นานมากกว่าอีกหรือเปล่าเนี่ย?”
โอ้โห ฉันได้แต่อึ้งจนพูดไม่ออก กะพริบตาปริบๆ
แปลกจังที่คำพูดของพี่เขาแทงใจดำอย่างจัง
‘ก็นะ อาจจะน้อยใจได้จริงๆ นั่นแหละ...’
แต่เอาเข้าจริง ถ้าให้เลือกระหว่างพี่ริกกี้กับคุณอาโอลิเวอร์ละก็—
‘จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังชอบพี่ริกกี้มากกว่าอยู่ดีนะ’
แน่นอนว่าคุณอาโอลิเวอร์ก็ดีเหมือนกัน
แม้ว่าฉันจะเข้าหาเขาด้วยความคิดเจ้าเล่ห์ที่อยากไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ ก็เถอะ แต่นอกเหนือจากเรื่องนั้นแล้ว ฉันก็อยากสนิทกับคุณอาโอลิเวอร์จริงๆ
รู้สึกผูกพันเร็วอย่างน่าประหลาดใจเลยละ
‘แต่ก็น่าแปลกจริงๆ นะ’
ชัดเจนว่าเขาเป็นคนที่ต่างจากฉันโดยสิ้นเชิง แต่ทำไมถึงรู้สึกผูกพันและคุ้นเคยขนาดนี้นะ
‘ช่างเถอะ อาจเป็นเพราะพยายามเข้าใกล้กันจนมีเรื่องราวสารพัดเกิดขึ้นล่ะมั้ง?’
พอความคิดเริ่มเตลิดไปไกลจนฉันเอาแต่ปิดปากเงียบ พี่ฌานก็เอ่ยแทรกขึ้นมา
“เมโลนี่ลำบากใจอยู่นะ ริกกี้ เมโลนี่มีเพื่อนใหม่ก็ดีแล้วนี่นา จะอะไรกันนักกันหนาจ๊ะ”
“ฮือๆ พี่เกลียดแต่ผมคนเดียวตลอดเลย”
“โธ่เอ๊ย ริกกี้ของเราอายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะเนี่ย”
“ยี่ฉิบขวบครับ!”
ท่าทางของพี่ริกกี้ที่ชูสองนิ้วไว้ข้างแก้มทั้งสองข้างอย่างมั่นอกมั่นใจทำให้ฉันกับพี่ฌานหลุดหัวเราะออกมา
จู่ๆ ความรู้สึกเศร้าสร้อยก็ผุดขึ้นมาในใจ
‘เวลาแบบนี้คงเหลืออยู่อีกไม่มากแล้วสินะ’
ช่วงเวลาอันแสนสุขที่จะได้ใช้ในแดนสวรรค์เล็กๆ ของฉันแห่งนี้
‘...ใช่แล้ว เพราะงั้นถึงต้องยิ่งตั้งสติแล้วพยายามให้มากขึ้น!’
วันนี้ลองแกล้งเปรยเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับคุณอาโอลิเวอร์ดูดีกว่า
เพราะถึงเวลาที่ควรจะเริ่มเกริ่นได้แล้ว
‘อืม ยอมแบ่งแครอตของฉันให้เป็นพิเศษเลยแล้วกัน’
ไม่ใช่ว่าไม่อยากกินหรอกนะ จริงๆ นะ
ในตอนที่ฉันกำลังลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นอยู่คนเดียวนั้นเอง
“ตลกสิ้นดี ใครเขาจะไปสนใจเด็กกะโปโลอย่างแกกันวะ”
น้ำเสียงเย้ยหยันดังบาดหูขึ้นมา
‘เสียงนี้มัน...’
ฉันสะดุ้งพร้อมกับหันหน้าไปยังทิศทางของเสียงนั้นทันที
กำลังโหลดความเห็น...