คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 6

ตอน 6

ตอนที่ 6

“...นั่นเป็นมุมมองที่น่าสนใจดีนะ”

“คะ? อาไรนะ...”

แทนคำตอบ เขาขยี้ผมของฉันจนยุ่งเหยิงไปหมด

อู้วๆๆ

ในระหว่างที่ฉันกำลังง่วนอยู่กับเส้นผมที่ทิ่มแทงใบหน้าจนจั๊กจี้ น้ำเสียงหยอกล้อก็ดังขึ้น

“เอาละ ตอนนี้กลายเป็นคุณอาใจร้ายแล้วจะทำยังไงดีล่ะ?”

“ถ ถึงอย่างนั้น เมโลนี่ก็ ชะ อู้ว ชอบคุณอาอยู่ดี!”

มือที่กำลังขยี้หัวฉันถึงยอมหยุดลงในที่สุด

จ จัดการได้แล้วเหรอ?

ฉันจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงพลางช้อนสายตาขึ้นมองคุณอาแวบหนึ่ง

ใบหน้าของคุณอาโอลิเวอร์ปรากฏให้เห็นรางๆ ผ่านเส้นผมที่บดบังสายตา

ทว่า

‘...คราวนี้สีหน้าก็ดูแปลกๆ อีกแล้ว’

สีหน้าที่ดูเหม่อลอยชอบกล

แต่พอปัดผมที่บังตาออกแล้วมองอีกครั้ง เขาก็กลับมาทำสีหน้าเหมือนปกติแล้ว

‘อะไรกัน? ฉันคิดไปเองงั้นเหรอ?’

เป็นตอนที่ฉันกำลังเอียงคออย่างสงสัย

“เอะ เอ๋?”

จู่ๆ ร่างของฉันก็ลอยหวือ แขนขาสั้นป้อมแกว่งไปมากลางอากาศ

คุณอาโอลิเวอร์อุ้มฉันขึ้นมาแล้วหนีบไว้ข้างเอวของเขานั่นเอง

“...ค คุณอา?”

“ว่าไง มาร์ชเมลโลว์”

มาร์ชเมลโลว์? หมายถึงฉันหรือเปล่านะ...?

ถึงจะเป็นชื่อเล่นที่พิลึกกึกกือ แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าสัตว์ประหลาดโคลนหรือผีน้อยละนะ

อืม การตั้งชื่อเล่นให้ก็ถือเป็นเครื่องหมายแสดงความสนิทสนมละนะ...

ระหว่างนั้น คุณอาก็เริ่มก้าวฉับๆ ไปข้างหน้า

ที่ที่เขาหยุดยืนอยู่ก็คือหน้าห้องของพี่ริกกี้

‘รู้สึกเหมือนก้าวแค่ห้าก้าวก็ถึงแล้วเลย’

ทั้งที่เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์กระดึ๊บๆ มาอย่างยากลำบากแท้ๆ...

‘นี่น่ะหรือคือความต่างของความยาวขา?’

คุณอาโอลิเวอร์วางฉันที่กำลังตัวสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ลงบนพื้น

จากนั้นก็โน้มตัวลงมาสบตาในระดับเดียวกัน

“มาร์ชเมลโลว์”

“คะ?”

“อ้าม—”

“อ้าม—?”

พอฉันอ้าปากตามที่บอก บางอย่างก็ผลุบเข้ามาในปากทันที

ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางกลิ้งของที่อยู่ในปากไปมา

‘ฮะ นี่มัน...’

ลูกอมนี่นา!

ถึงฉันจะเป็นคนที่รักของหวานมากแค่ไหน แต่เพราะมันเป็นของฟุ่มเฟือย ฉันจึงไม่เคยกล้าโลภอยากได้เลย

ลำพังแค่หาอาหารประทังชีวิตไปวันๆ ก็ยากลำบากจะแย่อยู่แล้ว จะเอาลูกอมมาจากไหนกัน

ลูกอมเพียงอย่างเดียวที่ฉันเคยได้ลิ้มลอง ก็มีแค่เศษลูกอมที่ขุนนางผู้เวทนาฉันที่กำลังขอทานโยนให้เท่านั้น

‘แม้จะเป็นเพียงแค่เศษเล็กๆ ก็เถอะ...’

ทว่าเมื่อเทียบกันแล้ว ลูกอมเม็ดนี้กลับเป็นลูกอมเม็ดกลมโตเชียวละ

“อาหย่อย...”

พอฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวานอันน่าอัศจรรย์ คุณอาโอลิเวอร์ก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ผ้าห่มนั่นเธอเก็บไว้ใช้เถอะ มาร์ชเมลโลว์”

“เหยอคะ?”

“ไม่ต้องให้ฉันหรอก เธอเก็บไว้ใช้เองเถอะ”

“ม่ายด้ายน้า ต้องห้ายจิ...!”

ซี้ด

ปกติก็ออกเสียงลำบากอยู่แล้ว พอมีลูกอมอยู่ในปาก เสียงก็เลยยิ่งอู้อี้เข้าไปใหญ่

ซี้ด ซี้ด

ฉันคอยสูดน้ำลายที่ไหลออกมาพลางพยายามรีบแกะผ้าห่มออกอย่างลนลาน

แต่ทว่า

‘ทำไมเป็นแบบนี้เนี่ย?’

เพราะพันรอบตัวไว้แน่นเกินไป ผ้าห่มก็เลยไม่ยอมคลายออกง่ายๆ

พอดิ้นดุกดิกอยู่คนเดียว เสียงพึมพำจากด้านบนก็ลอยเข้าหู

“อ้อ ที่แท้ก็ดักแด้นี่เอง”

ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ของขวัญต่างหากเล่า!

แต่ฉันก็ไม่มีแก่ใจจะไปแก้ความเข้าใจผิดให้เขาหรอก

“แป๊บเยียวนะ!”

พอตะโกนออกไปอย่างร้อนรน ฉันก็ทุ่มเทแรงกายทั้งหมดเพื่อถอดผ้าห่มออก

เพราะคิดว่าถอดเหมือนเสื้อผ้าน่าจะเร็วกว่า

“อึ๊บ”

ถึงตอนสุดท้ายผ้าห่มจะติดหัวจนต้องส่งเสียงครางฮือๆ ก็เถอะ...

“ด้ายแย้ว!”

ในที่สุดฉันก็หลุดออกจากผ้าห่มได้สำเร็จ

แต่ทว่า

“...ม่ายอยู่แย้ว”

คุณอาโอลิเวอร์หายตัวไปเสียแล้ว

◆ ◆ ◆

ห้องที่ว่างเปล่า

แต่ในพื้นที่ที่เคยไม่มีอะไรกลับปรากฏรอยแยกแนวทแยงขึ้นมา

จากนั้นเรียวขายาวก็โผล่พรวดออกมาจากด้านในนั้น

“...อุ๊บ”

ชายคนนั้นคือโอลิเวอร์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือคอนเต้ที่กำลังยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอยู่

เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาก็นั่งพิงกำแพงพลางหัวเราะร่าออกมา

ในหัวยังคงนึกถึงเด็กน้อยผมสีขาวคนนั้น

หลังจากเจ้าตัวยึกยักจนเอาตัวรอดออกมาจากผ้าห่มได้สำเร็จ ก็ยืดอกอย่างภาคภูมิใจแท้ๆ

“...ไม่มีแย้ว”

แถมยังมองไปยังที่ว่างเปล่าแล้วพึมพำออกมาอย่างเคว้งคว้าง

บนใบหน้าก็มีเส้นผมสีขาวติดระเกะระกะราวกับร่องรอยการต่อสู้ที่ดุเดือด

“ให้ตายสิ...”

ช่างน่าขบขันสิ้นดี

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มออกมาอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้

ชีวิตของเขามักจะน่าเบื่อหน่ายและไร้สาระอยู่เสมอ

ยามเยาว์วัย

“พลังและความสามารถที่คนเราครอบครอง ย่อมมาพร้อมกับหน้าที่ที่คู่ควรครับ คุณชายเป็นผู้ที่โดดเด่นเหนือกว่าผู้อื่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นั่นหมายความว่าคุณชายต้องแบกรับหน้าที่ไว้มากกว่าผู้อื่นครับ”

ไม่รู้ว่าถ้อยคำที่ได้ยินจนหูชาเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

ยิ่งเติบโต เรื่องน่ารำคาญและไร้สาระก็ยิ่งเพิ่มพูน

จนถึงขั้นที่เขาไม่อาจสัมผัสถึงความแตกต่างระหว่างความเป็นกับความตายได้อีกต่อไป

ในช่วงเวลาที่คิดว่าลองตายๆ ไปเสียดีไหมนั้น

“คอนเต้ มานี่เร็วเข้า!”

เขาก็ได้พบกับลาเบลล่า

คนที่ทำให้ชีวิตของเขาเปี่ยมไปด้วยสีสัน คนที่ทำให้เขาได้ตระหนักถึงความเพลิดเพลิน―

‘...แย่จริง’

ใบหน้าของคอนเต้พลันแข็งค้างด้วยความสะท้านเยือก เมื่อเผลอนึกถึงหญิงสาวคนนั้นขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

รอยยิ้มแห้งแล้งผุดขึ้นเหนือสีหน้าเรียบเฉยที่เย็นชาและไร้ชีวิตชีวา

‘จริงสิ ผ่านมาสี่ปีแล้วสินะ’

ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างทำให้เพลิดเพลินใจได้น่ะ

หลังจากลาเบลล่าตายไปเมื่อสี่ปีก่อน

ความเบื่อหน่ายอันไร้ที่สิ้นสุดของเขาก็เริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง

คอนเต้ผู้มีสีหน้าหม่นหมองโยนลูกกวาดเม็ดหนึ่งเข้าปาก

กรุ๊กกริ๊ก

ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงเคี้ยวลูกกวาดที่ดังก้องอย่างแผ่วเบา

◆ ◆ ◆

หลังจากแผนการติดสินบนอันเด็ดขาดต้องปิดฉากลงด้วยความล้มเหลว ฉันก็ตกอยู่ในความหดหู่ใจชั่วขณะ

‘...ทำไมแผนการของฉันถึงล้มเหลวไปหมดเลยนะ’

แน่นอนว่าฉันหดหู่ใจแค่นิดเดียวเท่านั้น

สักวันหนึ่งได้มั้ง?

ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าบรัมชูอาจะปิดตัวลงเมื่อไหร่ ฉันไม่มีเวลามานั่งซึมเศร้าหรอก

‘ถ้าสินบนไม่ได้ผล งั้นก็เปลี่ยนไปใช้แผนผูกปิ่นโตเป็นครอบครัวเดียวกันเลยแล้วกัน!’

ความหมายของคำว่า ‘ครอบครัว’ คืออะไรล่ะ

ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของคนที่ร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันหรอกหรือ?

‘นั่นหมายความว่าการได้กินข้าวด้วยกันมันสำคัญขนาดนั้นยังไงล่ะ’

ใช่แล้ว ต้องอย่างนั้นสิ

เมื่อคืนฉันก็เลยเอาโน้ตไปวางไว้หน้าห้องของคุณอาโอลิเวอร์

‹พรุ่งนี้กินข้าวเที่ยงด้วยกันนะคะ จะรออยู่ที่โรงอาหารค่ะ›

ฉันนี่รอบคอบจริงๆ เลย

“ตรงนั้นนังม่ายล่ายนะ!”

ฉันที่กำลังหัวเราะคิกคักรีบห้ามพี่ริกกี้ที่ถือถาดอาหารเข้ามาและกำลังจะนั่งลงตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติ

“นั่งตรงนี้ไม่ได้เหรอ?”

“อื้อ ตรงนั้นมีจาวของแย้ว”

“เจ้าของ? คงไม่ใช่พี่ฌานหรอกนะ...”

พี่ริกกี้เหลือบมองพี่ฌานที่นั่งอยู่ข้างฉัน

ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ ซีดเผือดลง

“อย่าบอกนะว่า ท่านโอลิเวอร์... ไม่สิ คุณโอลิเวอร์เหรอ?”

“อื้อ”

“...เธอชอบคนคนนั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“อื้อ ซอบ”

พี่ริกกี้กะพริบตาปริบๆ ให้กับคำตอบอย่างไร้ความลังเล

ก่อนที่สายตาหรี่แคบจะหันมามองฉัน

“แต่น้อยใจอยู่นะเนี่ย?”

น้อยใจงั้นหรือ?

“ยัยตัวเล็ก ฉันอยู่กับเธอมาตั้งสองปีกว่าแล้วนะ แต่ดูเหมือนเธอจะชอบคุณโอลิเวอร์ที่เพิ่งมาได้ไม่นานมากกว่าอีกหรือเปล่าเนี่ย?”

โอ้โห ฉันได้แต่อึ้งจนพูดไม่ออก กะพริบตาปริบๆ

แปลกจังที่คำพูดของพี่เขาแทงใจดำอย่างจัง

‘ก็นะ อาจจะน้อยใจได้จริงๆ นั่นแหละ...’

แต่เอาเข้าจริง ถ้าให้เลือกระหว่างพี่ริกกี้กับคุณอาโอลิเวอร์ละก็—

‘จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังชอบพี่ริกกี้มากกว่าอยู่ดีนะ’

แน่นอนว่าคุณอาโอลิเวอร์ก็ดีเหมือนกัน

แม้ว่าฉันจะเข้าหาเขาด้วยความคิดเจ้าเล่ห์ที่อยากไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ ก็เถอะ แต่นอกเหนือจากเรื่องนั้นแล้ว ฉันก็อยากสนิทกับคุณอาโอลิเวอร์จริงๆ

รู้สึกผูกพันเร็วอย่างน่าประหลาดใจเลยละ

‘แต่ก็น่าแปลกจริงๆ นะ’

ชัดเจนว่าเขาเป็นคนที่ต่างจากฉันโดยสิ้นเชิง แต่ทำไมถึงรู้สึกผูกพันและคุ้นเคยขนาดนี้นะ

‘ช่างเถอะ อาจเป็นเพราะพยายามเข้าใกล้กันจนมีเรื่องราวสารพัดเกิดขึ้นล่ะมั้ง?’

พอความคิดเริ่มเตลิดไปไกลจนฉันเอาแต่ปิดปากเงียบ พี่ฌานก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

“เมโลนี่ลำบากใจอยู่นะ ริกกี้ เมโลนี่มีเพื่อนใหม่ก็ดีแล้วนี่นา จะอะไรกันนักกันหนาจ๊ะ”

“ฮือๆ พี่เกลียดแต่ผมคนเดียวตลอดเลย”

“โธ่เอ๊ย ริกกี้ของเราอายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะเนี่ย”

“ยี่ฉิบขวบครับ!”

ท่าทางของพี่ริกกี้ที่ชูสองนิ้วไว้ข้างแก้มทั้งสองข้างอย่างมั่นอกมั่นใจทำให้ฉันกับพี่ฌานหลุดหัวเราะออกมา

จู่ๆ ความรู้สึกเศร้าสร้อยก็ผุดขึ้นมาในใจ

‘เวลาแบบนี้คงเหลืออยู่อีกไม่มากแล้วสินะ’

ช่วงเวลาอันแสนสุขที่จะได้ใช้ในแดนสวรรค์เล็กๆ ของฉันแห่งนี้

‘...ใช่แล้ว เพราะงั้นถึงต้องยิ่งตั้งสติแล้วพยายามให้มากขึ้น!’

วันนี้ลองแกล้งเปรยเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับคุณอาโอลิเวอร์ดูดีกว่า

เพราะถึงเวลาที่ควรจะเริ่มเกริ่นได้แล้ว

‘อืม ยอมแบ่งแครอตของฉันให้เป็นพิเศษเลยแล้วกัน’

ไม่ใช่ว่าไม่อยากกินหรอกนะ จริงๆ นะ

ในตอนที่ฉันกำลังลุกโชนด้วยความมุ่งมั่นอยู่คนเดียวนั้นเอง

“ตลกสิ้นดี ใครเขาจะไปสนใจเด็กกะโปโลอย่างแกกันวะ”

น้ำเสียงเย้ยหยันดังบาดหูขึ้นมา

‘เสียงนี้มัน...’

ฉันสะดุ้งพร้อมกับหันหน้าไปยังทิศทางของเสียงนั้นทันที

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 6
อ่านตอน 7 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 5กลับหน้าเรื่อง
ตอน 5ตอน 7