ตอนที่ 7
ตรงจุดที่สายตาฉันทอดไป มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังแสยะยิ้มเบี้ยวๆ พลางมองมาที่ฉัน
“อยู่ในโรงอาหารก็หุบปากไปหน่อยไม่ได้หรือไงวะ เสียงแหลมๆ แสบแก้วหูนั่นมันน่ารำคาญฉิบหาย”
ให้ตายสิ มีพรสวรรค์เรื่องพูดจาชั้นต่ำจริงๆ เลยนะ
‘ก็นะ อาชญากรตัวจริงเสียงจริงนี่มันต่างออกไปจริงๆ’
โดมินิก
เขาคือนักโทษตัวจริงที่มีอยู่ไม่กี่คนในบรัมชูอา
ข้อหาคือล้วงกระเป๋าและฉ้อโกง
ได้ยินมาว่าเขามักจะกวาดทรัพย์สินทั้งหมดของคนยากคนจนไปจนเกลี้ยง
พูดง่ายๆ ก็คือ เขาเป็นพวกสารเลวขี้แพ้ที่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า
และคนอ่อนแอที่พอจะเป็นเป้าหมายของเขาได้ในบรัมชูอาก็คือ...
“อ้าว ดูทำหน้าเข้า กล้าจ้องหน้าผู้ใหญ่เหรอ หึ ส่อสันดานไม่มีคนสั่งสอนจริงๆ เลยนะ”
ฉันเองนี่แหละ
‘...น่าสมเพชจริงๆ ทำไมถึงใช้ชีวิตอยู่ไปแบบนั้นกันนะ’
แต่ทว่ามือกลับสั่นระริก สวนทางกับความคิดในหัวอย่างสิ้นเชิง
คงเป็นเพราะสัญชาตญาณที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเด็กละมั้ง
‘น่าน้อยใจชะมัด’
ทั้งที่ฉันไม่ได้กลัวโดมินิกเลยสักนิด
ก่อนย้อนเวลากลับมา ฉันเคยกลัวเขา
ก็แน่ละ ผู้ใหญ่ตัวโตมาคอยหาเรื่องและตะคอกใส่ทุกวัน จะมีเด็กสี่ขวบที่ไหนไม่กลัวกันบ้างล่ะ
แต่หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ราวกับขุมนรกและช่วงเวลาข้างถนนที่ไม่ต่างอะไรจากป่าดงพงพี ฉันก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว
‘...ถึงแม้เวลาเจอผู้ใหญ่ที่ไม่คุ้นหน้าหรือผู้ใหญ่ที่กำลังโมโห หัวใจจะเต้นตึกตักก็เถอะ’
แต่ฉันก็กลั้นใจที่เต้นตึกตักนั้นไว้ แล้วปั้นหน้ายิ้มได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือบรัมชูอาไม่ใช่หรือไง
ข้างกายฉันมีพี่ฌานอยู่ และตรงหน้าก็มีพี่ริกกี้อยู่ด้วย
อีกเดี๋ยวคุณอาโอลิเวอร์ก็คงจะมาแล้วด้วย
‘ใช่ ไม่มีอะไรต้องกลัวสักหน่อย’
พอฉันไม่มีท่าทีหวาดกลัวแถมยังพ่นลมหายใจใส่อย่างดูแคลน สีหน้าของโดมินิกก็บิดเบี้ยวทันที
“อย่ามัวแต่กะพริบตาปริบๆ ชวนหงุดหงิดอยู่เลย ตอบมาสิวะ หูหนวกหรือไง!”
“เฮ้ย พูดจบหรือยังวะ?!”
เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้น คนที่ออกหน้าแทนฉันก็คือพี่ริกกี้
“เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าทำตัวเด็กไม่เข้าเรื่อง เลิกหาเรื่องแล้วไสหัวไปได้แล้ว”
“ฮึ่ม ทำเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวไปได้ แล้วเอาม้าขาวไปทิ้งไว้ไหนเสียล่ะ ริกกี้?”
“แกนี่มันจริงๆ เลย... เฮ้อ ช่างเถอะ ระดับมันต้องเท่ากันถึงจะคุยกันรู้เรื่อง”
“ว่าไงนะ? เฮ้ย พูดจบหรือยังวะ?”
“ถ้ายังไม่จบล่ะแกจะทำไม”
ฮึบ แบบนี้ไม่ดีแน่
ไม่รู้ทำไมบรรยากาศถึงได้เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
บรรยากาศแบบนี้ต่อให้เกิดเรื่องชกต่อยกันขึ้นมาตอนนี้ก็ไม่แปลกเลย
ยิ่งไปกว่านั้น สายตาของพวกพี่ๆ คนอื่นที่มองมาทางนี้ก็ดูไม่ธรรมดาเหมือนกัน
ก็นะ ทุกคนล้วนเป็นคนดีนี่นา
อื้อหือ
‘ถ้าเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นมาล่ะก็’
แย่แน่ ลำบากแน่ๆ เลย!
เอาจริงๆ ถ้าเป็นเวลาอื่นจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นหรือไม่ฉันก็ไม่สนใจหรอก
แถมคงจะส่งเสียงเชียร์พี่ริกกี้ด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่จะให้เกิดการทะเลาะวิวาทไม่ได้เด็ดขาด
‘ก็เจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวอยู่นี่นา!’
ถ้ามาก่อเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็นในช่วงเวลาแบบนี้ พี่ริกกี้เองก็อาจจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
และพวกพี่ๆ คนอื่นก็คงเหมือนกัน
‘ยังไงก็ต้องห้ามให้ได้’
ฉันกระทืบเท้าเร่าๆ พลางโบกไม้โบกมือไปทางพี่ริกกี้
“พี่ อย่าทำแบบนั้นนะ อย่าทะเลาะกันเยย”
“พอแล้ว เมโลนี่ ไม่ต้องห้ามหรอก”
“ใจเยงๆ ก่อนนะ...”
“เออ ยัยตัวกะเปี๊ยกนั่นยังห้ามเลยนี่หว่า ฟังที่มันบอกซะสิ ริกกี้ อย่าหาเรื่องเจ็บตัวเปล่าๆ เลยว่ะ”
หุบปากไปเลยนะ โดมินิก
ฉันพยายามข่มใจไม่ให้จ้องเขม็งใส่โดมินิกอย่างสุดความสามารถ
ทว่า
“ไอ้โง่เอ๊ย โตจนป่านนี้แล้วยังมาสุงสิงกับเด็กกะโปโล ระดับมันก็เห็นๆ กันอยู่แล้วป้ะ อ้อ ไอ้หน้าติ๋มที่เพิ่งเข้ามาใหม่นั่นก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ มองแวบเดียวก็รู้ว่าปัญญาอ่อนพอกัน”
“พูดว่ายังไงนะ?!”
เรื่องนี้ฉันยอมไม่ได้จริงๆ
จะว่าอะไรฉันก็ช่างเถอะ เพราะฉันชินแล้ว
แต่การมาด่าว่าพี่ริกกี้หรือคุณอาโอลิเวอร์ ฉันยอมไม่ได้เด็ดขาด
“อย่ามาด่าพี่ริกกี้กับคูงอาคนใหม่นะ ทั้งสองคงเปงคงดี ลุงที่มาหาเรื่องเด็กชี่ขวบต่างหากย่ะที่ระดับต่ำกั่ว”
พรืด
คิก
คำพูดแทงใจดำของฉันทำเอาเสียงหัวเราะระเบิดขึ้นมาจากรอบทิศทาง
“อุ๊บ เมโลนี่พูดถูกแฮะ”
“ฮ่าๆ เฮ้ย โดมินิก เมโลนี่สี่ขวบยังฉลาดกว่าแกอีกว่ะ”
“นั่นสิเนอะ”
เมื่อมีคนเริ่มพูดแซวทีละคำสองคำ ใบหน้าของโดมินิกก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที
พรวด
“นังเด็กนี่ อยากตายนักใช่ไหม...!”
โดมินิกที่ลุกพรวดขึ้นมาจากที่นั่งกำหมัดแน่นอย่างคุกคาม
...อะ อะไร จะทำไมเล่า!
ตัวเองเริ่มก่อนแท้ๆ
ฉันแอบซุกหน้าไว้ข้างหลังแขนของพี่ฌาน
“หัวล้าน...! คนฉมองทึบ...!”
ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว มีอะไรก็ต้องพูดออกไปให้หมดสิ
ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็เริ่มนึกเสียใจว่าไม่น่าไปล้อเรื่องหัวล้านเลย
นั่นก็เพราะทันทีที่ได้ยินคำว่าหัวล้าน ตาของโดมินิกก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที
โดมินิกที่สติหลุดพุ่งกระโจนเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน
“ไม่ปล่อยไว้แน่—!”
โครม
เสียงตะโกนก้องถูกกลบหายไปด้วยเสียงกระแทกอย่างแรง
โดมินิกที่ฮึดฮัดพุ่งเข้ามาดันสะดุดล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นเสียอย่างนั้น
‘เอ๊ะ?’
ความตลกเจ็บตัวของโดมินิกไม่ได้จบลงแค่นั้น
“อั่ก!”
โครม
“อ๊าก!”
โครมคราม
“ฮึก!”
ตึงตัง
ยิ่งล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของโดมินิกก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ
“อะ อะไรวะ ใครดึงข้อเท้าฉันอยู่เรื่อย— อ๊อก!”
เสียงร้องอย่างหวาดกลัวทำให้ฉันเอียงคอด้วยความสงสัย
‘ดึงข้อเท้างั้นเหรอ?’
จะเป็นไปได้ยังไงกัน
บริเวณรอบตัวและใต้เท้าของโดมินิกไม่มีอะไรเลย
มีเพียงเงาสีดำทมิฬเท่านั้น
“พูดบ้าอะไร ไม่มีอะไรสักหน่อย”
“ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้ ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ―!”
โครมคราม
โดมินิกที่กำลังปฏิเสธคำพูดอย่างไม่แยแสของพี่ริกกี้ล้มคว่ำลงไปอีกรอบ
อูย ท่าทางจะเจ็บหนักเอาเรื่องนะนั่น
โดมินิกที่นอนหน้าคว่ำตัวสั่นเทิ้มอยู่กับพื้น จู่ๆ ก็ผุดลุกพรวดขึ้นมา แล้ว―
“อ๊ากกก!”
เขาก็แหกปากร้องลั่นพลางเผ่นหนีออกจากโรงอาหารไป
แถมยังคลานสี่ขาไปด้วยนะ
“...อาไรอ่า เป็นบ้าอะไรของเขา?”
“สงสัยจะเป็นบ้าไปแล้วมั้ง”
อืม ก็มีเหตุผล
‘ว่าแต่คุณอาโอลิเวอร์จะมาตอนไหนกันนะ’
ฉันเท้าคางกับโต๊ะอาหารพลางมองไปที่ประตู
อยากให้รีบมาจัง
แฮ่ก แฮ่ก
โดมินิกที่เตลิดหนีออกมาจากโรงอาหารหอบหายใจอย่างหนัก
ร่างกายปวดระบมไปหมด
ไม่มีส่วนไหนที่ไม่เจ็บเลย
“พับผ่าสิ บัดซบเอ๊ย...”
ใบหน้าที่พึมพำสบถนั้นยังคงซีดเผือด
‘มันตัวอะไรกันแน่วะ?’
อะไรกันแน่ที่มาขัดขาเขากันนะ
ทุกคนต่างบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ทว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่จริงๆ
หมายความว่ามีบางสิ่งคอยขัดขาทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินยังไงล่ะ
ต่อให้สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นก็ตามที!
‘แล้วยังจะมาหาว่าฉันเป็นคนบ้าอีกงั้นเหรอ’
เมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะเยาะที่ดังตามหลังมา เขาก็กัดฟันกรอด
เป็นแค่พวกสวะที่ไร้ทั้งพลังและน้ำยาจนต้องมาติดแหง็กอยู่ในที่พรรค์นี้แท้ๆ
ถ้าเป็นพวกนักโทษที่โดนขัง ก็ควรจะคลานต้วมเตียมร้องไห้ฟูมฟายให้สมกับเป็นนักโทษสิวะ!
โดยเฉพาะนังเด็กกะโปโลนั่น
“ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะนังเด็กเวรนั่น”
นังเด็กแก่แดดนั่นที่มายั่วโมโหเขาคือต้นเหตุ
อยู่เงียบๆ หดหัวคอยดูสีหน้าคนอื่นเหมือนอย่างเคยก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ
ดันมาพูดจาไร้สาระยั่วโทสะเขาเข้าจนได้...
‘ความอัปยศในวันนี้ ฉันจะเอาคืนให้สาสมไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม’
ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดก็ตาม
ในตอนที่โดมินิกลุกโชนด้วยความแค้นอย่างน่าสมเพชต่อเมโลนี่วัยสี่ขวบนั้นเอง
“ว่าแล้วเชียวทำไมถึงได้ยินเสียงหมาเห่าแถวนี้”
น้ำเสียงเรียบนิ่งแว่วดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
“ที่แท้ก็ไม่ใช่หมา แต่เป็นไอ้ระยำนี่เอง”
ไอ้ระยำอย่างนั้นหรือ
โดมินิกรู้ได้ในทันทีว่าคำพูดนั้นหมายถึงตนเอง
เขาหันขวับไปยังทิศทางของเสียงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ
“เมื่อกี้แกพูดกับ...!”
แต่คำพูดกลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยต่อไปได้มากกว่านั้น
ณ ปลายสายตาคู่นั้น มีโอลิเวอร์ที่ยืนทำหน้านิ่งไร้อารมณ์อยู่
นัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้นช่างเงียบสงบเยือกเย็น
มันเงียบสงบจนถึงขั้นน่าขนลุก
เป็นเรื่องที่แปลกพิลึก
ทั้งที่คิดมาตลอดแท้ๆ ว่าเป็นแค่ไอ้หน้าติ๋มที่วันๆ เอาแต่ยิ้มหน้าระรื่น สู้แค่หมัดเดียวก็คงร่วงแท้ๆ...
“จะเอายังไงดีล่ะ”
แรงกดดันประหลาดนี่มันอะไรกัน
อึก
โดมินิกที่หดหัวจนหางจุกตูดกลืนน้ำลายเอื๊อกก่อนถามกลับ
“...อะ อะไรครับ”
“ฉันนึกว่ามีหมาจริงๆ เลยอุตส่าห์รีบวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น แต่นายทำฉันผิดหวังนะ จะชดใช้ให้หัวใจอันบอบบางที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดีของฉันยังไงล่ะ”
ชดใช้เนี่ยนะ
‘ทำไมกูต้องชดใช้ให้วะ...’
ยิ่งไปกว่านั้น ดูยังไงหัวใจก็ไม่ได้บอบบางเลยสักนิด
โอลิเวอร์แย้มยิ้มหวานพร้อมกับเอ่ยกับเขา
“ลองเห่าดูหน่อยไหมล่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...