คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 7

ตอน 7

ตอนที่ 7

ตรงจุดที่สายตาฉันทอดไป มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังแสยะยิ้มเบี้ยวๆ พลางมองมาที่ฉัน

“อยู่ในโรงอาหารก็หุบปากไปหน่อยไม่ได้หรือไงวะ เสียงแหลมๆ แสบแก้วหูนั่นมันน่ารำคาญฉิบหาย”

ให้ตายสิ มีพรสวรรค์เรื่องพูดจาชั้นต่ำจริงๆ เลยนะ

‘ก็นะ อาชญากรตัวจริงเสียงจริงนี่มันต่างออกไปจริงๆ’

โดมินิก

เขาคือนักโทษตัวจริงที่มีอยู่ไม่กี่คนในบรัมชูอา

ข้อหาคือล้วงกระเป๋าและฉ้อโกง

ได้ยินมาว่าเขามักจะกวาดทรัพย์สินทั้งหมดของคนยากคนจนไปจนเกลี้ยง

พูดง่ายๆ ก็คือ เขาเป็นพวกสารเลวขี้แพ้ที่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า

และคนอ่อนแอที่พอจะเป็นเป้าหมายของเขาได้ในบรัมชูอาก็คือ...

“อ้าว ดูทำหน้าเข้า กล้าจ้องหน้าผู้ใหญ่เหรอ หึ ส่อสันดานไม่มีคนสั่งสอนจริงๆ เลยนะ”

ฉันเองนี่แหละ

‘...น่าสมเพชจริงๆ ทำไมถึงใช้ชีวิตอยู่ไปแบบนั้นกันนะ’

แต่ทว่ามือกลับสั่นระริก สวนทางกับความคิดในหัวอย่างสิ้นเชิง

คงเป็นเพราะสัญชาตญาณที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเด็กละมั้ง

‘น่าน้อยใจชะมัด’

ทั้งที่ฉันไม่ได้กลัวโดมินิกเลยสักนิด

ก่อนย้อนเวลากลับมา ฉันเคยกลัวเขา

ก็แน่ละ ผู้ใหญ่ตัวโตมาคอยหาเรื่องและตะคอกใส่ทุกวัน จะมีเด็กสี่ขวบที่ไหนไม่กลัวกันบ้างล่ะ

แต่หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ราวกับขุมนรกและช่วงเวลาข้างถนนที่ไม่ต่างอะไรจากป่าดงพงพี ฉันก็แข็งแกร่งขึ้นแล้ว

‘...ถึงแม้เวลาเจอผู้ใหญ่ที่ไม่คุ้นหน้าหรือผู้ใหญ่ที่กำลังโมโห หัวใจจะเต้นตึกตักก็เถอะ’

แต่ฉันก็กลั้นใจที่เต้นตึกตักนั้นไว้ แล้วปั้นหน้ายิ้มได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือบรัมชูอาไม่ใช่หรือไง

ข้างกายฉันมีพี่ฌานอยู่ และตรงหน้าก็มีพี่ริกกี้อยู่ด้วย

อีกเดี๋ยวคุณอาโอลิเวอร์ก็คงจะมาแล้วด้วย

‘ใช่ ไม่มีอะไรต้องกลัวสักหน่อย’

พอฉันไม่มีท่าทีหวาดกลัวแถมยังพ่นลมหายใจใส่อย่างดูแคลน สีหน้าของโดมินิกก็บิดเบี้ยวทันที

“อย่ามัวแต่กะพริบตาปริบๆ ชวนหงุดหงิดอยู่เลย ตอบมาสิวะ หูหนวกหรือไง!”

“เฮ้ย พูดจบหรือยังวะ?!”

เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้น คนที่ออกหน้าแทนฉันก็คือพี่ริกกี้

“เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าทำตัวเด็กไม่เข้าเรื่อง เลิกหาเรื่องแล้วไสหัวไปได้แล้ว”

“ฮึ่ม ทำเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวไปได้ แล้วเอาม้าขาวไปทิ้งไว้ไหนเสียล่ะ ริกกี้?”

“แกนี่มันจริงๆ เลย... เฮ้อ ช่างเถอะ ระดับมันต้องเท่ากันถึงจะคุยกันรู้เรื่อง”

“ว่าไงนะ? เฮ้ย พูดจบหรือยังวะ?”

“ถ้ายังไม่จบล่ะแกจะทำไม”

ฮึบ แบบนี้ไม่ดีแน่

ไม่รู้ทำไมบรรยากาศถึงได้เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

บรรยากาศแบบนี้ต่อให้เกิดเรื่องชกต่อยกันขึ้นมาตอนนี้ก็ไม่แปลกเลย

ยิ่งไปกว่านั้น สายตาของพวกพี่ๆ คนอื่นที่มองมาทางนี้ก็ดูไม่ธรรมดาเหมือนกัน

ก็นะ ทุกคนล้วนเป็นคนดีนี่นา

อื้อหือ

‘ถ้าเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นมาล่ะก็’

แย่แน่ ลำบากแน่ๆ เลย!

เอาจริงๆ ถ้าเป็นเวลาอื่นจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นหรือไม่ฉันก็ไม่สนใจหรอก

แถมคงจะส่งเสียงเชียร์พี่ริกกี้ด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่จะให้เกิดการทะเลาะวิวาทไม่ได้เด็ดขาด

‘ก็เจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวอยู่นี่นา!’

ถ้ามาก่อเรื่องวุ่นวายโดยไม่จำเป็นในช่วงเวลาแบบนี้ พี่ริกกี้เองก็อาจจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย

และพวกพี่ๆ คนอื่นก็คงเหมือนกัน

‘ยังไงก็ต้องห้ามให้ได้’

ฉันกระทืบเท้าเร่าๆ พลางโบกไม้โบกมือไปทางพี่ริกกี้

“พี่ อย่าทำแบบนั้นนะ อย่าทะเลาะกันเยย”

“พอแล้ว เมโลนี่ ไม่ต้องห้ามหรอก”

“ใจเยงๆ ก่อนนะ...”

“เออ ยัยตัวกะเปี๊ยกนั่นยังห้ามเลยนี่หว่า ฟังที่มันบอกซะสิ ริกกี้ อย่าหาเรื่องเจ็บตัวเปล่าๆ เลยว่ะ”

หุบปากไปเลยนะ โดมินิก

ฉันพยายามข่มใจไม่ให้จ้องเขม็งใส่โดมินิกอย่างสุดความสามารถ

ทว่า

“ไอ้โง่เอ๊ย โตจนป่านนี้แล้วยังมาสุงสิงกับเด็กกะโปโล ระดับมันก็เห็นๆ กันอยู่แล้วป้ะ อ้อ ไอ้หน้าติ๋มที่เพิ่งเข้ามาใหม่นั่นก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ มองแวบเดียวก็รู้ว่าปัญญาอ่อนพอกัน”

“พูดว่ายังไงนะ?!”

เรื่องนี้ฉันยอมไม่ได้จริงๆ

จะว่าอะไรฉันก็ช่างเถอะ เพราะฉันชินแล้ว

แต่การมาด่าว่าพี่ริกกี้หรือคุณอาโอลิเวอร์ ฉันยอมไม่ได้เด็ดขาด

“อย่ามาด่าพี่ริกกี้กับคูงอาคนใหม่นะ ทั้งสองคงเปงคงดี ลุงที่มาหาเรื่องเด็กชี่ขวบต่างหากย่ะที่ระดับต่ำกั่ว”

พรืด

คิก

คำพูดแทงใจดำของฉันทำเอาเสียงหัวเราะระเบิดขึ้นมาจากรอบทิศทาง

“อุ๊บ เมโลนี่พูดถูกแฮะ”

“ฮ่าๆ เฮ้ย โดมินิก เมโลนี่สี่ขวบยังฉลาดกว่าแกอีกว่ะ”

“นั่นสิเนอะ”

เมื่อมีคนเริ่มพูดแซวทีละคำสองคำ ใบหน้าของโดมินิกก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที

พรวด

“นังเด็กนี่ อยากตายนักใช่ไหม...!”

โดมินิกที่ลุกพรวดขึ้นมาจากที่นั่งกำหมัดแน่นอย่างคุกคาม

...อะ อะไร จะทำไมเล่า!

ตัวเองเริ่มก่อนแท้ๆ

ฉันแอบซุกหน้าไว้ข้างหลังแขนของพี่ฌาน

“หัวล้าน...! คนฉมองทึบ...!”

ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว มีอะไรก็ต้องพูดออกไปให้หมดสิ

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็เริ่มนึกเสียใจว่าไม่น่าไปล้อเรื่องหัวล้านเลย

นั่นก็เพราะทันทีที่ได้ยินคำว่าหัวล้าน ตาของโดมินิกก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที

โดมินิกที่สติหลุดพุ่งกระโจนเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน

“ไม่ปล่อยไว้แน่—!”

โครม

เสียงตะโกนก้องถูกกลบหายไปด้วยเสียงกระแทกอย่างแรง

โดมินิกที่ฮึดฮัดพุ่งเข้ามาดันสะดุดล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นเสียอย่างนั้น

‘เอ๊ะ?’

ความตลกเจ็บตัวของโดมินิกไม่ได้จบลงแค่นั้น

“อั่ก!”

โครม

“อ๊าก!”

โครมคราม

“ฮึก!”

ตึงตัง

ยิ่งล้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของโดมินิกก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ

“อะ อะไรวะ ใครดึงข้อเท้าฉันอยู่เรื่อย— อ๊อก!”

เสียงร้องอย่างหวาดกลัวทำให้ฉันเอียงคอด้วยความสงสัย

‘ดึงข้อเท้างั้นเหรอ?’

จะเป็นไปได้ยังไงกัน

บริเวณรอบตัวและใต้เท้าของโดมินิกไม่มีอะไรเลย

มีเพียงเงาสีดำทมิฬเท่านั้น

“พูดบ้าอะไร ไม่มีอะไรสักหน่อย”

“ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้ ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ―!”

โครมคราม

โดมินิกที่กำลังปฏิเสธคำพูดอย่างไม่แยแสของพี่ริกกี้ล้มคว่ำลงไปอีกรอบ

อูย ท่าทางจะเจ็บหนักเอาเรื่องนะนั่น

โดมินิกที่นอนหน้าคว่ำตัวสั่นเทิ้มอยู่กับพื้น จู่ๆ ก็ผุดลุกพรวดขึ้นมา แล้ว―

“อ๊ากกก!”

เขาก็แหกปากร้องลั่นพลางเผ่นหนีออกจากโรงอาหารไป

แถมยังคลานสี่ขาไปด้วยนะ

“...อาไรอ่า เป็นบ้าอะไรของเขา?”

“สงสัยจะเป็นบ้าไปแล้วมั้ง”

อืม ก็มีเหตุผล

‘ว่าแต่คุณอาโอลิเวอร์จะมาตอนไหนกันนะ’

ฉันเท้าคางกับโต๊ะอาหารพลางมองไปที่ประตู

อยากให้รีบมาจัง

◆ ◆ ◆

แฮ่ก แฮ่ก

โดมินิกที่เตลิดหนีออกมาจากโรงอาหารหอบหายใจอย่างหนัก

ร่างกายปวดระบมไปหมด

ไม่มีส่วนไหนที่ไม่เจ็บเลย

“พับผ่าสิ บัดซบเอ๊ย...”

ใบหน้าที่พึมพำสบถนั้นยังคงซีดเผือด

‘มันตัวอะไรกันแน่วะ?’

อะไรกันแน่ที่มาขัดขาเขากันนะ

ทุกคนต่างบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ทว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่จริงๆ

หมายความว่ามีบางสิ่งคอยขัดขาทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินยังไงล่ะ

ต่อให้สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นก็ตามที!

‘แล้วยังจะมาหาว่าฉันเป็นคนบ้าอีกงั้นเหรอ’

เมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะเยาะที่ดังตามหลังมา เขาก็กัดฟันกรอด

เป็นแค่พวกสวะที่ไร้ทั้งพลังและน้ำยาจนต้องมาติดแหง็กอยู่ในที่พรรค์นี้แท้ๆ

ถ้าเป็นพวกนักโทษที่โดนขัง ก็ควรจะคลานต้วมเตียมร้องไห้ฟูมฟายให้สมกับเป็นนักโทษสิวะ!

โดยเฉพาะนังเด็กกะโปโลนั่น

“ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะนังเด็กเวรนั่น”

นังเด็กแก่แดดนั่นที่มายั่วโมโหเขาคือต้นเหตุ

อยู่เงียบๆ หดหัวคอยดูสีหน้าคนอื่นเหมือนอย่างเคยก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ

ดันมาพูดจาไร้สาระยั่วโทสะเขาเข้าจนได้...

‘ความอัปยศในวันนี้ ฉันจะเอาคืนให้สาสมไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม’

ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดก็ตาม

ในตอนที่โดมินิกลุกโชนด้วยความแค้นอย่างน่าสมเพชต่อเมโลนี่วัยสี่ขวบนั้นเอง

“ว่าแล้วเชียวทำไมถึงได้ยินเสียงหมาเห่าแถวนี้”

น้ำเสียงเรียบนิ่งแว่วดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

“ที่แท้ก็ไม่ใช่หมา แต่เป็นไอ้ระยำนี่เอง”

ไอ้ระยำอย่างนั้นหรือ

โดมินิกรู้ได้ในทันทีว่าคำพูดนั้นหมายถึงตนเอง

เขาหันขวับไปยังทิศทางของเสียงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ

“เมื่อกี้แกพูดกับ...!”

แต่คำพูดกลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยต่อไปได้มากกว่านั้น

ณ ปลายสายตาคู่นั้น มีโอลิเวอร์ที่ยืนทำหน้านิ่งไร้อารมณ์อยู่

นัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้นช่างเงียบสงบเยือกเย็น

มันเงียบสงบจนถึงขั้นน่าขนลุก

เป็นเรื่องที่แปลกพิลึก

ทั้งที่คิดมาตลอดแท้ๆ ว่าเป็นแค่ไอ้หน้าติ๋มที่วันๆ เอาแต่ยิ้มหน้าระรื่น สู้แค่หมัดเดียวก็คงร่วงแท้ๆ...

“จะเอายังไงดีล่ะ”

แรงกดดันประหลาดนี่มันอะไรกัน

อึก

โดมินิกที่หดหัวจนหางจุกตูดกลืนน้ำลายเอื๊อกก่อนถามกลับ

“...อะ อะไรครับ”

“ฉันนึกว่ามีหมาจริงๆ เลยอุตส่าห์รีบวิ่งมาด้วยความตื่นเต้น แต่นายทำฉันผิดหวังนะ จะชดใช้ให้หัวใจอันบอบบางที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดีของฉันยังไงล่ะ”

ชดใช้เนี่ยนะ

‘ทำไมกูต้องชดใช้ให้วะ...’

ยิ่งไปกว่านั้น ดูยังไงหัวใจก็ไม่ได้บอบบางเลยสักนิด

โอลิเวอร์แย้มยิ้มหวานพร้อมกับเอ่ยกับเขา

“ลองเห่าดูหน่อยไหมล่ะ”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 7
อ่านตอน 8 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 6กลับหน้าเรื่อง
ตอน 6ตอน 8