คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 8

ตอน 8

ตอนที่ 8

“...?”

“หูหนวกหรือไง บอกให้เห่ายังไงล่ะ”

มือเรียวยาวคว้าบีบหัวไหล่ของโดมินิกที่กำลังกะพริบตาปริบๆ เอาไว้แน่น

อึ่ก

ดูเหมือนไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายแท้ๆ แต่หัวไหล่กลับเจ็บปวดราวกับจะแหลกละเอียด

พลังมหาศาลขนาดนี้มันมาจากไหนกันแน่...!

“ทำอะไรอยู่ล่ะ บอกให้เห่าไง ต้องชดใช้ให้หัวใจที่แหลกสลายของฉันไม่ใช่หรือไง”

เห่าสิ

โดมินิกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อถูกเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่เจือแววขบขัน

‘หายใจไม่...’

ความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณเริ่มผุดขึ้นจากปลายเท้าแล้วคืบคลานไปทั่วร่าง

ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความมืดมิดอันยิ่งใหญ่ตรงๆ

ในที่สุดโดมินิกที่ถูกต้อนจนถึงขีดจำกัดก็

“...บะ โฮ่ง”

เห่าออกมา

เป็นเสียงเห่าที่ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

“...”

“...”

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วโถงทางเดินชั่วพริบตา

และหลังจากนั้นไม่นาน

“ว้าว เห่าจริงด้วยแฮะ?”

ฮ่าๆ

เสียงหัวเราะสั้นๆ ดังตามมา

◆ ◆ ◆

“ต่อไปนี้ก็ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องเห่าอีกล่ะ ถ้าไม่อยากถูกทำให้เงียบไปตลอดกาล”

“คะ ครับ!”

“งั้นก็ไสหัวไปซะ รำคาญลูกตาที่จะต้องมามองหน้าแก”

สิ้นเสียงพูด โดมินิกก็รีบวิ่งหนีเปิดเปิงแน่บไปทันทีชนิดที่หางจุกตูด

คอนเต้ยืนเอียงตัวมองตามแผ่นหลังอันน่าสมเพชนั้นไป

อ่า

จัดการให้จบๆ ไปเลยจะดีกว่าไหมนะ?

‘พวกพรรค์นี้น่ะ ปล่อยทิ้งไว้จะยิ่งสร้างความรำคาญใจให้มากกว่าเดิมเสียอีก’

เพราะพวกแมลงชั้นต่ำมักมีนิสัยชอบปีนเกลียวขึ้นมาโดยไม่รู้ที่ต่ำที่สูงน่ะสิ

อารมณ์ขุ่นมัวไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งพอนึกถึงมาร์ชเมลโลว์ที่ต้องมารับมือกับไอ้เศษสวะนั่นแล้ว...

“เอาไงดีนะ ทำยังไงดีล่ะเนี่ย”

น้ำเสียงพึมพำฮัมเพลงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ยกยิ้มเบี้ยว

นิ้วมือที่จมอยู่ในความคิดวาดเป็นวงกลมไปมากลางอากาศ

ไอพลังสีดำพลิ้วไหวระริกอยู่ที่ปลายนิ้วชี้

แต่ทว่า

“ช่างเถอะ พอแค่นี้แหละ”

ให้โอกาสสักครั้งก็คงไม่เลวเหมือนกัน

“อย่ามาด่าพี่ริกกี้กะคุณอาคนใหม่นะ! ทั้งสองคนเปงคนดีออก!”

ก็เขาเป็นคนดีนี่นา

ให้ตายสิ

“การใช้ชีวิตเป็นคนดีนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ”

คอนเต้เดาะลิ้นก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังโรงอาหาร

เพราะมาร์ชเมลโลว์ก้อนกลมๆ กำลังรอเขาอยู่ยังไงล่ะ

บทที่ 2

ในช่วงเวลาดึกสงัดที่ทุกคนต่างหลับใหลไปหมดแล้ว

หึๆๆ

ฉันที่ยังไม่ยอมนอนอยู่คนเดียวหลุดหัวเราะออกมาอย่างมีความหมาย

‘ในที่สุดก็จัดการเสร็จเรียบร้อย’

ไม่สิ ทำสำเร็จต่างหาก

ช่วงเวลาอาหารกลางวัน หลังจากโดมินิกออกไปแล้ว ฉันก็ประสบความสำเร็จในการเปิดประเด็นเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากับคุณอาโอลิเวอร์ที่เดินเข้ามาในโรงอาหาร!

“คุณอา ยู้หรือเปล่าคะ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ... น่ากัวมั่กๆ เลยนะ”

“จู่ๆ ก็พูดเรื่องนี้เนี่ยนะ”

“ใช่แย้วค่ะ หนูได้ยินใครบางคนบอกมาว่าน่ากัวสุดๆ ไปเยย แบบว่า แย่งตังค์ไปด้วยนะคะ! พอโดนแย่งตังค์ไป ก็จะกลายเปงขอทานหมดตูดใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหิวทุกวัน ย้องไห้ทุกวัน แย้วก็ตายเยย”

“ตายเลยเหรอ เรื่องมันบานปลายไปถึงขั้นนั้นเลยหรือไง”

“ก็โลกใบนี้ มังกดขี่เยือกเยงนี่คะ”

“นั่นสินะ เยือกเย็นแถมยังสุดโต่งดีแท้”

‘ฮึ่ม เท่จังเลย เมโลนี่!’

ยอดเยี่ยมที่สุด เมโลนี่!

น่าภูมิใจจริงๆ เมโลนี่!

เมโลนี่ วัยสี่ขวบที่เท่ที่สุดในจักรวรรดิ!

ความภาคภูมิใจที่เอ่อล้นทำให้ฉันหุบยิ้มแก้มปริไม่ได้เลย

‘ความผูกพันที่สั่งสมกันมาตลอดช่วงที่ผ่านมา คุณอาโอลิเวอร์คงจะช่วยมองหาสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ ให้ฉันบ้างแหละน่า’

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ฉันยังทำคะแนนไปได้ตั้งเยอะด้วย

“ยัยตัวเปี๊ยก ถ้าสมมุติว่าบรัมชูอาปิดตัวลงแล้วเธอต้องไปอยู่กับหนึ่งในพวกเราสามคน เธออยากไปอยู่กับใครล่ะ”

ทันทีที่เรื่องเล่าเกี่ยวกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของฉันจบลง พี่ริกกี้ก็โพล่งคำถามขึ้นมา

เมื่อเจอคำถามกะทันหัน ฉันที่นิ่งคิดอย่างหนักไปครู่หนึ่งก็...

“...คุณอาโอลิเบอร์ค่ะ”

เลือกคุณอาโอลิเวอร์

มันไม่ใช่การตัดสินใจเพียงเพราะเจตนาแอบแฝงที่อยากจะทำคะแนนกับคุณอาเท่านั้น แต่เป็นข้อสรุปที่ผ่านการคิดวิเคราะห์อย่างสมเหตุสมผลในแบบของฉันเอง

‘พี่ริกกี้ต้องคอยดูแลแม่กับน้องสาวที่ป่วยอยู่คงไม่ได้ ส่วนพี่ฌานก็มีความรับผิดชอบสูงเกินไปเลยไม่ได้เหมือนกัน’

หากพี่เขารับเลี้ยงฉันขึ้นมาสักครั้ง ก็คงคิดจะแบกรับดูแลฉันไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน

‘ฉันจะไปเป็นตัวถ่วงในอนาคตอันสดใสของพี่เขาไม่ได้หรอก’

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเลือกคุณอาโอลิเวอร์

‘ในหน้าที่ของเจ้าหน้าที่สืบสวนก็น่าจะมีการคุ้มครองเด็กหลงอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง’

ความรู้สึกมันบอกว่าเขาคงจะช่วยดูแลฉันสักสองสามวัน แล้วค่อยส่งตัวไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ดีพอใช้ได้อะไรทำนองนั้น

โชคดีที่ดูเหมือนคุณอาก็ไม่ได้รังเกียจที่ถูกฉันเลือก

ไส้กรอกที่แอบยื่นให้เงียบๆ นั่นแหละคือหลักฐาน

ฮิๆ

ฉันที่กำลังนึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันพลางฉีกยิ้มกว้าง ค่อยๆ ลูบโหนกแก้มที่เมื่อยล้าเบาๆ แล้วล้มตัวลงนอนบนฟูก

“อื้อ ต้องนอนแย้ว”

เพราะเด็กดีต้องเข้านอนแต่หัวค่ำแล้วตื่นแต่เช้ายังไงล่ะ

ในตอนที่กำลังจะหลับตาลงด้วยความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจนั่นเอง

ก๊อก ก๊อก

“หลับหรือยัง มาร์ชเมลโลว์”

เสียงเคาะประตูดังแผ่วเบาพร้อมกับเสียงของคุณอาโอลิเวอร์ดังแว่วเข้ามา

“คูนา?”

ฉันดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนแล้วย่องเบาๆ ไปที่ประตู

พลางแง้มประตูออกให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วชะโงกหน้าออกไปมอง ก็เห็นคุณอาโอลิเวอร์ยืนพิงกำแพงอยู่

“ให้ตายสิ เด็กดีต้องรีบนอนแต่หัวค่ำไม่ใช่เหรอ”

“...อีกห้านาทีหนูจะนอนแย้วค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องคุยให้เสร็จภายในห้านาทีสินะ”

หงึกหงึก

คุณอาโอลิเวอร์แย้มยิ้มออกมาเมื่อเห็นฉันพยักหน้าหงึกหงัก

เขาทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้นทางเดิน

ฉันเองก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ เขา

ทั้งที่เป็นทางเดินมืดมิด แต่น่าแปลกที่พอได้นั่งเคียงข้างกับคุณอาแล้ว ฉันกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด

ฮ่าๆ

คุณอาที่หัวเราะเบาๆ ยื่นมือมาขยี้ผมฉันไปมาอย่างเอ็นดู

“มาร์ชเมลโลว์ เธอคิดยังไงกับฟานเทเบเหรอ”

...คะ จู่ๆ ก็ถามเนี่ยนะ

ฉันรู้สึกงุนงงกับคำถามที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนแม้แต่น้อย

‘ก็นึกว่าดึกดื่นป่านนี้จะมาคุยเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เองเหรอ’

ทว่าความตกใจก็เกิดขึ้นเพียงครู่เดียว ฉันรีบคิดหาคำตอบอย่างรวดเร็ว

“อื้ม ตะกูลที่ดี...?”

ถึงยังไงเขาก็เป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ฟานเทเบส่งมา พูดให้ดูดีไว้ก่อนน่าจะดีกว่าสินะ

โชคดีที่คำตอบของฉันดูเหมือนจะไม่ผิด

“อ้อ งั้นเหรอ คิดว่าเป็นตระกูลที่ดีสินะ”

น้ำเสียงของคุณอาแฝงไว้ด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

แค่ชมตระกูลต้นสังกัดก็ดีใจขนาดนั้นเชียว

‘ดูท่าคุณอาจะเป็นคนที่มีความจงรักภักดีต่อองค์กรสูงมากแน่ๆ’

ถ้าอย่างนั้นละก็

“ช่ายแย้วค่า พวี่ๆ บอกว่าเปงตะกูลที่จ๊าบสุดยอดไปเยย! ท่านดยุคกั้บหล่อเท่มากๆ ด้วย!”

ฟานเทเบเจ๋งที่สุด!

ท่านดยุคก็สุดยอดที่ฉุด!

เลิศที่สุด! เท่ระเบิดไปเลย!

ฉันถึงกับชูนิ้วโป้งทั้งสองข้างขึ้นมาพลางเยินยอฟานเทเบอย่างกระตือรือร้น

โดยที่ไม่รู้เลยว่าในภายภาคหน้า สิ่งนี้จะนำพาผลลัพธ์แบบไหนตามมา

◆ ◆ ◆

‘วันนี้ก็ไม่เห็นคุณอาอีกแล้วแฮะ’

ออกไปจากบรัมชูอาแล้วจริงๆ ล่ะสิ

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันหลังจากการสนทนาครั้งสุดท้ายกับคุณอา

นับตั้งแต่ได้คุยกันในคืนนั้น คุณอาก็หายตัวไปจากบรัมชูอาอย่างไร้ร่องรอย

ทุกคนดูจะสงสัยกันว่าคุณอาโอลิเวอร์หายไปไหน แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรกันมากนัก

เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีใครสามารถออกไปจากบรัมชูอาได้อยู่แล้ว

‘ก็นะ ที่นี่คือบรัมชูอาที่ออกไปไม่ได้ง่ายๆ นี่นา’

แต่คุณอาโอลิเวอร์ไม่เหมือนกัน

เพราะเขาเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวเข้ามาค้นหาความจริงในบรัมชูอา ย่อมต้องเตรียมวิธีออกไปไว้ล่วงหน้าแล้วอย่างแน่นอน

‘การที่คุณอาแบบนั้นหายหน้าไปแปลว่า...’

การสืบสวนบรัมชูอาเสร็จสิ้นแล้วเลยจากไปงั้นเหรอ

นั่นหมายความว่า บรัมชูอากำลังจะปิดตัวลงในไม่ช้านี้แล้วใช่ไหม—

“...เฮ้ออ”

ชีวิตอันสงบสุขคงจบลงแล้วจริงๆ

“อะไรกัน ถอนหายใจทำไมเนี่ย เจ้าหนู?”

“ก้อแค่น้อยใจเวลานี่นา...”

“ฮึ ทำเป็นพูดดีไป เจ้าหนูไปจำคำแบบนั้นมาจากไหนเนี่ย?”

คิกๆ

พี่ริกกี้หัวเราะพลางเริ่มถักเปียให้ฉัน

“พี่ฌานเปนไงบ้างคะ? ยังปวดหัวตัวย้อนอยู่ไหม?”

“ไม่แล้วล่ะ ดีขึ้นเยอะแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ถึงวันนี้ก็น่าจะหายดีแล้วล่ะ”

พี่ฌานเป็นหวัดงอมแงมมาตั้งแต่เมื่อวานซืน

เธอกลัวว่าหวัดจะติดคนอื่นเลยขังตัวเองแยกไว้ในห้องมุมสุด

สมกับเป็นพี่ฌานผู้มีความรับผิดชอบสูงจริงๆ

“ไม่อยากให้ปวยเลยน้า...”

“นั่นสิเนอะ สุขภาพดีนี่แหละดีที่สุดแล้ว”

มือของพี่ริกกี้ที่ตอบกลับมาชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้น

“...ถ้าน้องสาวฉันกลับมาแข็งแรงได้อีกครั้งก็คงดี”

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงขมขื่น

‘จะว่าไป พี่เขาเคยบอกว่าน้องสาวป่วยอยู่นี่นะ’

ป่วยเป็นโรคประหลาดที่หาได้ยากมากจนต้องนอนซมอยู่บนเตียงคนไข้มาเป็นเวลานาน

“เธอรู้ไหมว่าลีน่าของเราน่ารักขนาดไหน”

“ลีน่าของเรา อาการคงไม่แย่ลงกว่าเดิมใช่ไหมนะ”

“อา คิดถึงลีน่าของเราจัง”

‘ลีน่าของเรา’

พี่ริกกี้มักจะเป็นห่วงและคิดถึงน้องสาวที่ทิ้งไว้ข้างนอกอยู่เสมอ

ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น ฉันก็มักจะ...

‘แอบอิจฉาอยู่ในใจ’

การที่มีครอบครัวคอยมอบความรักให้อย่างท่วมท้นขนาดนี้น่ะ

แน่นอนว่า แม้แต่ตอนนี้ฉันก็ยังแอบรู้สึกอิจฉาอยู่นิดๆ

‘...ไม่ได้นะ แบบนี้มันแย่เกินไปแล้ว’

ลีน่าต้องทรมานเพราะร่างกายเจ็บป่วยแท้ๆ แต่ฉันกลับไปอิจฉาเธอเนี่ยนะ

ความรู้สึกผิดเริ่มทิ่มแทงหัวใจ ฉันจึงหันขวับไปมองพี่ริกกี้แล้วเอ่ยขึ้น

“ไม่ต่องห่วงนะ น้องสาวพี่ต้องหายดีแน่นอล เมโลนี่ฟันธงเยย!”

“อย่างนั้นหรือ คำรับประกันของยัยตัวเปี๊ยกของเราเนี่ยเชื่อถือได้สุดๆ เลยนะ!”

พี่ริกกี้ดึงแก้มฉันเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างมีชีวิตชีวา

ฉันเองก็ยิ้มตอบเขาและคิดในใจ

‘อยากให้ลีน่าหายป่วยเร็วๆ จัง’

เพื่อให้พี่ยังคงยิ้มได้แบบนั้นตลอดไป

ทว่าความปรารถนามักไม่เคยเป็นจริงได้โดยง่าย

ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น

“ไม่นะ―!”

เสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานของพี่ริกกี้ก็ดังกึกก้องไปทั่วบรัมชูอา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 8
อ่านตอน 9 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 7กลับหน้าเรื่อง
ตอน 7ตอน 9