คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 9

ตอน 9

ตอนที่ 9

วันนั้น เวลาเลยช่วงพักกลางวันมาเล็กน้อย

“เดี๋ยวฉันไปดูอาการพี่ฌานแป๊บหนึ่งนะ”

“อื้อ”

ฉันที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพออกมาขีดๆ เขียนๆ

‘อย่ามัวแต่จิตตกไร้สาระเลย วาดรูปดีกว่า’

และในตอนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการวาดภาพนั่นเอง

“คิดจะทำอะไรกันแน่หะ?!”

เสียงแหลมคมของใครบางคนดังกึกก้องสะท้อนมา

ฉันเบิกตากว้างพลางหันหน้าไปทางต้นเสียง

‘เสียงนี้นี่มัน...?’

◆ ◆ ◆

ตึกๆๆๆ

ที่ที่ฉันซอยเท้าวิ่งมาถึงคือหน้าห้องของพี่ริกกี้

หน้าห้องของพี่เขาเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

“ทำยังไงดีล่ะ”

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย”

เมื่อดูจากสีหน้าของคนที่พากันพูดคนละคำสองคำแล้ว ดูท่าจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นจริงๆ

‘เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย...’

ทว่าต่อให้เขย่งปลายเท้าแค่ไหนก็มองไม่เห็นอะไรเลย

ช่างเป็นสังขารเด็กสี่ขวบที่เตี้ยตันจนน่าเศร้าจริงๆ

อึ๊บ

‘ช่วยไม่ได้นะ!’

ฉันจึงมุดหน้าพรวดเข้าไปตามหว่างขาของผู้คน

“ดะ เดี๋ยวก่อน เมโลนี่ขอผ่านน้า”

โบราณว่าไว้ว่าแค่หัวผ่านไปได้ ทั้งตัวก็มุดผ่านได้ทั้งนั้นแหละ!

โชคดีที่ทฤษฎีนั้นเป็นเรื่องจริง

พอมุดผ่านหว่างขาคนโน้นคนนี้ไปมา ในที่สุดฉันก็มาถึงแถวหน้าสุดจนได้

และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็คือ

“ไปขโมยมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ ฉันซ่อนไว้ไม่ให้ใครหาเจอแล้วแท้ๆ”

“ขโมยอะไรกัน ฉันบอกแล้วไงว่าแค่เก็บได้น่ะ?”

โดมินิกที่กำลังยิ้มเยาะอย่างน่ารังเกียจ กับพี่ริกกี้ที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

‘ขโมยเหรอ? โดมินิกขโมยของของพี่ริกกี้ไปงั้นเหรอ?’

พอมองดูดีๆ ก็เห็นขวดแก้วใบเล็กอยู่ในมือของโดมินิก

พี่ริกกี้ที่สีหน้าดุดันตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

“คิดว่าพูดแบบนั้นแล้วมันฟังขึ้นเรอะ?! ฉันเอาผ้าเช็ดหน้าห่อไว้อย่างแน่นหนาแล้วยัดไว้หลังชั้นหนังสือ แกจะไปเก็บได้ด้วยวิธีไหนกันวะ?!”

“ที่ไหนน้า เก็บได้ในห้องน้ำหรือเปล่านะ? จำไม่ค่อยได้ซะด้วยสิ”

“...เลิกเล่นลิ้น แล้วรีบคืนมาได้แล้ว นั่นมันเป็นของสำคัญมากสำหรับฉันนะ”

“อ๋อเหรอ? ของชิ้นนี้มันสำคัญขนาดนั้นเลยสินะ”

ทันทีที่ฉันคิดว่าน้ำเสียงพึมพำนั้นฟังดูไม่ชอบมาพากล

เพล้ง―!

“มะ ไม่นะ―!”

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา

โดมินิกขว้างขวดทิ้ง และขวดแก้วที่ตกลงบนพื้นก็แตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น

“อุ๊ยตาย แย่จัง มือลื่นน่ะ”

เท้าของโดมินิกเหยียบขยี้บางอย่างที่กระเด็นออกมาจากขวดแก้วจนแหลกละเอียด

“ขอโทษทีนะ ทำไงดีล่ะเนี่ย?”

ใต้ฝ่าเท้าที่ยกออกพร้อมคำเย้ยหยัน เหลือเพียงบางสิ่งที่แหลกเละจนจำสภาพเดิมไม่ได้

“ไม่นะ มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ...”

พี่ริกกี้ที่พึมพำออกมาอย่างเหม่อลอยทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดังตุบ

“ยาของลีน่า...”

ตึก ตึก ตึก

หัวใจเริ่มเต้นระรัว

‘ยาของลีน่าเหรอ’

จะว่าไปแล้ว

“ฉันจะติดแหง็กอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไรหรอก แค่เป็นห่วงน้องสาวที่อยู่ข้างนอกน่ะ ถ้าได้อย่างน้อยก็ส่งยาไปให้ก่อนก็คงจะดีแท้ๆ ดันถูกลากมาที่นี่ในวันที่หายาได้พอดีเนี่ยสิ...”

พี่มักจะพูดแบบนั้นอยู่บ่อยๆ

‘นั่นคือยาที่ว่าสินะ’

ยาของลีน่าที่ส่งไปไม่ถึงเสียที

ฉันกำหมัดแน่นพลางถลึงตาจ้องโดมินิก

‘ทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไงกัน...’

ในที่แคบเท่ารูหนูแบบนี้ ไม่มีทางที่เรื่องของพี่ริกกี้จะไม่เข้าหูโดมินิกหรอก

เพราะฉะนั้น โดมินิกจึงจงใจทำเรื่องระยำแบบนี้ทั้งที่รู้เรื่องทุกอย่างอยู่แก่ใจ

ตัวฉันสั่นเทิ้มด้วยความโกรธที่ไม่อาจทนไหว

“ทำแบบนี้ได้ยังไง...”

เป็นคนประสาอะไรถึงทำกันได้ลงคอ!

มาหาเรื่องฉันเหมือนอย่างทุกทีก็ยังจะดีเสียกว่า

แค่เขกหัวฉันสักทีสองทีก็น่าจะพอแล้วแท้ๆ

“...หนูไม่ยกโทษให้หรอก คนมะดี เจ้าปีสาด! หนูไม่ยกโทษให้เด็ดขาดเยย!”

ฉันตะโกนสุดเสียงแล้วพุ่งพรวดออกไปทันที

จากนั้นก็งับขาของโดมินิกอย่างสุดแรงเกิด

“อะ อะไรวะเนี่ย อ๊าก!”

“ม่ายยอกโทดห้าย!(ไม่ยกโทษให้!)”

ท่าไม้ตายสุดยอดที่เด็กสี่ขวบจะใช้ได้

มีชื่อว่า การโจมตีกัดน่อง!

‘ถ้าเป็นแบบนี้แล้วฟันน้ำนมหลุดหมดจะทำยังไงล่ะเนี่ย’

อ่า ช่างมัน ฟันน้ำนงน้ำนมช่างหัวมันแล้ว

ฉันยอมสละฟันน้ำนมของตัวเองเพื่อเลือกความยุติธรรม

“นังเด็กบ้าเอ๊ย... อ๊าก!”

โดมินิกที่กรีดร้องออกมาคว้าคอเสื้อด้านหลังของฉันอย่างรุนแรง แต่ฉันก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ หรอก

อย่ามาดูถูกเมโลนี่โหมดเทหมดหน้าตักนะจะบอกให้!

ทว่า ฉันไม่อาจต้านทานแรงของผู้ใหญ่ไปได้ตลอดรอดฝั่ง

“ไสหัวไปให้พ้น!”

มือของโดมินิกเหวี่ยงฉันออกไปอย่างไม่ปรานี

‘อ๊าก ก้นได้แตกเป็นสองเสี่ยงแน่!’

อ่า แต่เดิมก้นมันก็มีสองข้างอยู่แล้วนี่นา?

ฉันหลับตาปี๋รอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะตามมาในไม่ช้า

ทว่า

‘เอ๊ะ...?’

กลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ เกิดขึ้น

ใครบางคนได้คว้าตัวฉันที่กำลังร่วงหล่นเอาไว้ได้อย่างฉับไว

มือใหญ่ที่คอยประคองแผ่นหลังนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

“บินว่อนไปทั่วเลยนะ มาร์ชเมลโลว์”

เช่นเดียวกับเสียงที่ดังมาจากเหนือศีรษะ

จู่ๆ จมูกก็เริ่มแสบขึ้นมา ความรู้สึกร้อนผ่าวเอ่อล้นรอบดวงตา

ฮึก ฮึก ฮือ

แม้จะพยายามสูดจมูกฟุดฟิดแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาที่เอ่อท้นได้เลย

ภาพของเด็กน้อยที่เคยเห็นตอนไปขอทานในอดีตผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว

เด็กที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานแล้วหกล้ม

เด็กคนนั้นลุกขึ้นยืนได้อย่างเข้มแข็งแท้ๆ แต่พอเห็นพ่อแม่เดินเข้ามาหาก็ปล่อยโฮ ‘แง!’ ออกมาทันที

ทำไมจู่ๆ ตอนนี้ถึงนึกถึงเด็กคนนั้นขึ้นมาได้กันนะ

ฉันหันหลังกลับไปทั้งน้ำตาที่ไหลพราก

“...คุณ อา ฮึก คุณอาโอลิเวอร์”

“มาร์ชเมลโลว์เปียกโชกไปหมดแล้วนะเนี่ย กลายเป็นมาร์ชเมลโลว์มอมแมมไปซะแล้ว”

ดวงตาสีฟ้าครามที่สบมองมาหยีโค้งลง น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มยังคงเหมือนเช่นทุกที

ฉันปล่อยโฮออกมาพลางซุกหัวเข้ากับอ้อมอกของคุณอา

และ

“คุณ อาใจดี ช่วย ฮึก ช่วยจัดการลุงใจร้ายแทนหนูที จัดการแทนเมโลนี่ทีนะค้า!”

ฉันฟ้องเรื่องโดมินิกอย่างเอาเป็นเอาตาย

คุณเจ้าหน้าที่สืบสวนคะ! หมอนั่นเป็นคนเลวค่ะ!

◆ ◆ ◆

คอนเต้รู้สึกเหลือเชื่อเหลือเกิน

ขั้นตอนการจัดการเรื่องบรัมชูอาก็เสร็จสิ้นแล้ว เขาเพิ่งกลับไปที่คฤหาสน์ดยุคเพื่อสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อยแท้ๆ

แค่ละสายตาไปไม่กี่วัน กลับเกิดความวุ่นวายขนาดนี้ขึ้นได้

สายตาเย็นเยียบที่แสร้งเคลือบด้วยรอยยิ้มกวาดมองไปรอบๆ

ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทำความเข้าใจสถานการณ์ด้วยซ้ำ

“ให้ตายสิ แกกล้าเมินคำเตือนของฉันงั้นเหรอ”

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างสดใสทำให้หน้าของโดมินิกซีดเผือดลงเรื่อยๆ

“ฉันจำได้ว่าเคยบอกชัดเจนแล้วนะว่าอย่าเห่าแล้วอยู่อย่างเงียบปากไปซะ”

คอนเต้พึมพำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นพลางตบหลังเด็กน้อยในอ้อมแขนเบาๆ แล้วก้าวเท้าเดินหน้า

ฮึก ฮึก

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงสะอื้น รอยยิ้มที่จัดวางไว้อย่างประณีตก็เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น

“...”

“...”

แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาอย่างไร้สาเหตุทำให้ไม่มีใครกล้าอ้าปากแม้แต่คนเดียว

ตึก ตึก

“ฉันเกลียดพวกที่ไม่รู้จักเรียนรู้จริงๆ เลย ทั้งน่าหงุดหงิดแล้วก็น่ารำคาญสิ้นดี”

“ผะ ผะ ผมผิดไปแล้วครับ ต่อไปนี้จะอยู่เงียบๆ จะทำตัวเรียบร้อยแล้วครับ มะ ไม่ได้โกหกจริงๆ นะครับ!”

เมื่อเห็นคอนเต้เดินตรงเข้ามาหา โดมินิกก็ทรุดฮวบลงกับพื้นแล้วเริ่มก้มหัวอ้อนวอน

ไม่ใช่แค่เพราะภาพอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อคราวก่อน แต่สัญชาตญาณกำลังกรีดร้องสั่งให้เขาทำเช่นนั้น

คนคนนี้คือคนที่ไม่ควรไปแตะต้องเด็ดขาด

ไอสังหารที่แผ่ออกมาทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ฝีเท้าของคอนเต้หยุดลงตรงหน้าโดมินิกพอดี

“มะ เมตตาด้วยครับ ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ”

“ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าฉันกำลังจะฆ่าแกอยู่จริงๆ ซะงั้น”

คอนเต้ยักไหล่พร้อมกับกลอกตาไปมา

“น่าน้อยใจจัง ฉันออกจะเป็นพวกรักสงบ พยายามไม่เข่นฆ่าใครโดยไร้ความหมายแท้ๆ เชียว”

อ๊ะ หรือว่าครั้งนี้จะมีเหตุผลขึ้นมาแล้วนะ?

หลังพึมพำออกมาราวกับพูดเล่น เขาก็ตวัดปลายรองเท้าหนังเตะเข้าที่ปลายคางของโดมินิกอย่างจัง

อั่ก

ร่างของโดมินิกลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับผนังก่อนจะร่วงลงมากองกับพื้นดังตุ้บ

ร่างที่หมดสติไปแล้วกระตุกสั่นเกร็งอยู่ครู่หนึ่งแล้วแน่นิ่งไป

“ฮ่า ค่อยเงียบลงหน่อย”

น้ำเสียงที่พึมพำนั้นฟังดูสดชื่นอย่างยิ่ง

ในตอนนั้นเอง เสียงสะอึกสะอื้นที่เคยดังอยู่ตรงอกก็เงียบหายไปแล้ว

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาจากแผงอกที่เปียกชุ่ม

บนเสื้อเชิ้ตตรงจุดที่เธอเพิ่งผละหน้าออกมามีรอยด่างทรงกลมเล็กๆ ประทับอยู่สามจุด

สองจุดคือตา อีกจุดคือจมูกอย่างนั้นหรือ?

‘ให้ตายสิ...’

มุมปากของคอนเต้กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“สภาพดูไม่ได้เลยนะ เจ้ามาร์ชเมลโลว์มอมแมม”

“...มอมแมม?”

“ใช่ มอมแมมสุดๆ เลยล่ะ”

รองเท้าหนังของคอนเต้เตะซ้ำใส่โดมินิกที่สลบเหมือดไปแล้วพร้อมกับคำตอบทีเล่นทีจริง

กร๊อบ

เด็กน้อยเบิกตากว้างกับเสียงอันน่าสยดสยองขณะก้มมองลงไปด้านล่าง

“อย่ามองของพรรค์นั้นเลย มันสกปรกนะ”

แม้คอนเต้จะช่วยบังสายตาไว้ก่อนที่เธอจะได้มองเห็นก็ตาม

เด็กน้อยมองสลับระหว่างเท้าของโดมินิกที่นอนแผ่หลาอยู่กับคอนเต้ ก่อนจะพยักหน้าเงียบๆ

“ม่ายเอาฉกปรกค่ะ”

“ใช่แล้ว เด็กดี”

พอเขาขยี้ผมเธอเบาๆ สีหน้าของเด็กน้อยก็เริ่มดูแปลกไป

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 9
อ่านตอน 10 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 8กลับหน้าเรื่อง
ตอน 8ตอน 10