คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 10

ตอน 10

ตอนที่ 10

กะพริบ กะพริบ

ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตากะพริบปริบๆ สองสามครั้ง

“...เมนโลนี่เป็นเด็กดีเหยอ?”

คำถามพึมพำนั้นดูเหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่างอยู่

‘หัวกะเปี๊ยกนั่นมัวแต่คิดอะไรวุ่นวายอยู่ตลอดเวลากันแน่นะ’

มือของคอนเต้ลูบผมสีขาวนั้นอีกครั้ง

“ใช่แล้ว มาร์ชเมลโลว์เป็นเด็กดีสิ”

“มาร์ชเมลโลว์เด็กดี...”

สีหน้าของเด็กน้อยที่พึมพำอยู่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวขึ้นมา

“ปล่อยหนูลงเยยค่ะ”

“อยากให้ปล่อยลงเหรอ?”

“ค่า”

เด็กน้อยที่ใช้มือตบแขนของคอนเต้ปุๆ หันไปมองริกกี้พลางเอ่ยขึ้น

“เพราะเมนโลนี่เป็นเด็กดี ก็เยยจะช่วยพี่นิคกี้ค่ะ”

◆ ◆ ◆

‘ใช่แล้ว ฉันต้องช่วย’

เพราะคนที่ช่วยพี่เขาได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น

‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’ ที่ฉันมี

ถ้าใช้สิ่งนั้น ก็คงจะซ่อมยาของพี่เขาให้กลับมาเป็นปกติได้

พอลงมาจากอ้อมอกของคุณอาโอลิเวอร์ ฉันก็มุ่งหน้าไปหาพี่ริกกี้

แต่ทว่า พอจะใช้พลังเข้าจริงๆ ความลังเลก็ผุดขึ้นมาในใจ

‘นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดจริงๆ หรือเปล่านะ?’

ทั้งที่สิ่งที่ตั้งใจว่าจะรักษาไว้ให้ได้ในชีวิตรอบที่สองนี้ คือการไม่ใช้อำนาจแท้ๆ

ถ้าขืนใช้อำนาจขึ้นมา ฉันก็จะต้องตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง

อำนาจบัดซบนี้คงจะคอยฉุดรั้งฉันไว้อีกแน่ แต่ว่า―

‘ถ้าฉันไม่ใช้อำนาจ น้องสาวของพี่ก็คง...'

ท่ามกลางความสับสนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฉันกำหมัดทั้งสองข้างแน่น

“พี่คะ”

เมื่อฉันเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง สายตาของพี่ก็หันมามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะหลุบตกลงไป

แววตาเหม่อลอยไร้สติช่างดูเหมือนปลาที่เกยตื้นไม่มีผิด

ปลาที่แห้งผากจนแทบจะตายลงในไม่ช้า

“...ลีน่า ลีน่าของพี่”

“พี่คะ เลือดออกที่มือแยะเยย”

พะงาบ พะงาบ

มือของพี่ที่เอาแต่พร่ำเรียก ‘ลีน่าของพี่’ อย่างเลื่อนลอยนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล

มีบางจุดที่เลือดกำลังไหลซึมออกมาด้วย

คงเป็นเพราะพยายามกอบโกยเศษยาที่แหลกเหลวพวกนั้น จึงถูกเศษแก้วขูดและบาดเข้า

พอได้มองมือคู่นั้น จมูกของฉันก็เริ่มแสบขึ้นมาอีกครั้ง

‘อ๊ะ น้ำตาจะไหลอีกแล้ว’

แต่ต้องทนไว้

จะร้องไห้ไม่ได้นะ

ในตอนที่ฉันกำลังใช้กำปั้นขยี้จมูกนั่นเอง

“นั่นมัน... เอไฟทอสหรือเปล่า”

เสียงพึมพำดังมาจากทางด้านหลัง

คุณอาที่จ้องมองเศษยาอันแหลกละเอียดเดาะลิ้นดังจึ๊กก่อนจะพูดขึ้น

“หาของที่ยากเป็นบ้าขนาดนี้มาได้เก่งไม่เบานี่ ขนาดฉันจะหาใหม่อีกทียังน่าจะใช้เวลาหลายปีเลย...”

เป็นไปได้ยังไงกัน

‘ขนาดเจ้าหน้าที่สืบสวนยังหายากเลยเหรอเนี่ย’

ถ้าแค่หาใหม่ก็ต้องใช้เวลาตั้งหลายปีล่ะก็ แย่แน่ๆ

เพราะก่อนที่จะหายามาได้―

‘ลีน่าอาจจะทนไม่ไหวก็ได้’

ทำยังไงดี

จะทำยังไงดีนะ

ฉันลูบหลังมือขาวซีดของตัวเองไปมาไม่หยุด

‘การใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้มันถูกแล้วจริงๆ เหรอ’

อาจจะมีวิธีอื่นนอกจากใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ช่วยก็ได้นี่นา

ลองคิดดูสิ ถ้าลองคิดดูอาจจะนึกออกก็ได้...!

ทว่า ในวินาทีถัดมา

“ช่วยด้วย...”

เสียงอ้อนวอนของพี่ชายทำให้หัวใจฉันหล่นวูบ

อา

‘นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย’

ในสถานการณ์ที่เร่งด่วนขนาดนี้ มัวมานั่งลังเลอะไรกัน

จะซ่อนอำนาจศักดิ์สิทธิ์ไว้ หรือจะซ่อมยาของพี่

ถ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งล่ะก็―

‘มันก็ต้องช่วยพี่สิ’

ใช่แล้ว มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

สำหรับฉันแล้ว พี่ชายเป็นคนสำคัญอย่างหาที่สุดไม่ได้

เป็นคนสำคัญเพียงไม่กี่คนตลอดทั้งชีวิต

คนที่ทำให้บรัมชูอากลายเป็นสรวงสวรรค์

คนที่มอบความสุขชั่วครู่ให้แก่ชีวิตที่เคยมีแต่ความทุกข์ระทม

ในชีวิตที่ผ่านมา เวลาที่เหนื่อยล้าและยากลำบาก ฉันมักจะนึกถึงบรัมชูอาเสมอ

ทั้งพี่ฌาน ทั้งพี่ริกกี้

แม้ใบหน้าจะเลือนราง แต่ฉันไม่เคยลืมความอบอุ่นที่พวกเขาเคยมอบให้เลย

ทุกครั้งที่อยากจะยอมแพ้กับทุกสิ่ง ความอบอุ่นนั้นจะคอยพยุงฉันให้ลุกขึ้นมาใหม่

เพราะฉะนั้น

“พี่คะ”

สายตาพร่ามัวหันมามองตามเสียงเรียกเบาๆ ของฉัน

ฉันแย้มยิ้มให้ดวงตาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำคู่นั้น

“ม่ายเปนรายนะ อย่าร้องน้า หนูจาช่วยเอง”

“...ช่วย เหรอน่ะ?”

“อื้อ เชื่อเมนโลนี่ช่ายป่าว”

“เมโลนี่...”

“อื้อ หนูนี่แหละเมนโลนี่ เชื่อหนูคนเดียวน้า”

ฉันใช้มือตบอกตัวเองดังปักๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ลง

‘นี่อาจเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา และสักวันก็อาจจะต้องมานึกเสียใจทีหลังก็ได้’

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้พี่ต้องเผชิญกับความทุกข์ระทมได้หรอก

ฉันไม่อยากให้พี่ต้องกลายเป็นคนตัวคนเดียว

เพราะการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้เพียงลำพังมันทรมานแค่ไหน ฉันย่อมรู้ดีที่สุดยิ่งกว่าใคร

‘ไม่อยากให้พี่... ต้องมีชีวิตแบบฉันเลย’

ขอให้พี่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและมีสุขภาพแข็งแรงกับครอบครัวไปอีกแสนนานเถอะนะ

ฉันยื่นมือออกไปหาเศษยาที่พี่รวบรวมเอาไว้

ขณะเดียวกัน ลวดลายประหลาดก็เริ่มเปล่งประกายลอยขึ้นมา

มันคือสัญลักษณ์แห่ง ‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’ ที่ฉันครอบครองอยู่

“นั่น นั่นมันอะไรน่ะ”

“อำนาจศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่หรือไง”

ฮื่อ

‘ดูออกกันจริงๆ ด้วยสินะ’

แอบหวังอยู่แท้ๆ ว่าบางทีอาจจะไม่มีใครดูออก

ก็นะ เรื่องที่เวลาใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์จะมีแสงกับสัญลักษณ์เฉพาะปรากฏขึ้นมา มันเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันไปทั่วนี่นา

ถึงจะมีคนบอกว่าพอฝึกจนถึงขั้นหนึ่งแล้วจะสามารถใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้โดยไม่มีสัญลักษณ์และแสงก็ตาม แต่ร่างกายของฉันเพิ่งจะสี่ขวบเท่านั้นเอง

แถมถ้าไม่นับตอนตรวจดูว่ามีอำนาจศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ ฉันก็แทบไม่เคยได้ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์เลยด้วย

‘สุดท้ายก็ต้องมาใช้ต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้จนได้’

เฮ้อออ

ฉันถอนหายใจยาวแต่ก็ไม่ได้หยุดใช้พลัง

อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันทำงานโดยมีจินตนาการเป็นพื้นฐาน

ก่อนอื่นฉันเรียงชิ้นส่วนของสิ่งของที่แตกหักในหัวให้เหมือนกับตัวต่อจิ๊กซอว์

จากนั้นก็

‘ประกอบกลับเข้าไปใหม่!’

วาบ—

ท่ามกลางแสงสว่างจ้า เศษขวดแก้วและเศษยาที่แตกละเอียดเริ่มขยับเขยื้อนช้าๆ

เศษชิ้นส่วนที่เคลื่อนตัวเข้าที่ค่อยๆ คืนรูปเดิมกลับมาตามที่ฉันจินตนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฟู่

‘เหนื่อยกว่าที่คิดแฮะ’

ในชาติก่อนหลังจากถูกลักพาตัวไป ฉันเคยใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มานับครั้งไม่ถ้วนในฐานะหนูทดลอง แต่ก็เพิ่งจะเคยรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนี้เป็นครั้งแรก

ดูเหมือนร่างกายของเด็กจะยังไม่สามารถรองรับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างสมบูรณ์สินะ

แต่ถึงอย่างนั้น

‘ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ’

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม!

แฮ่ก แฮ่ก เสียงหอบหายใจหนักหน่วงหลุดออกมาจากปาก หน้าผากและแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ

แสงสว่างจ้าและสัญลักษณ์เริ่มจางหายไป

ในขณะเดียวกัน

“...ดูตรงนั้นสิ”

“มะ เมื่อกี้มันแหลกละเอียดไปแล้วไม่ใช่หรือ แต่ทำไมกลับมาเป็นปกติได้ล่ะ?!”

เป็นจริงอย่างที่พวกเขาพูด

ตรงจุดที่แสงสว่างจางหายไป มีขวดยาและตัวยาที่กลับคืนสู่สภาพเดิมวางอยู่

อยู่ในสภาพสมบูรณ์ราวกับไม่เคยพังทลายมาก่อน

ซ้ำร้ายตัวยายังกลับเข้าไปอยู่ในขวดแก้วเหมือนตอนก่อนจะแตกเสียด้วยซ้ำ

‘...โล่งอกไปที’

โล่งอกจริงๆ

ฉันปาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาพลางหยิบมันขึ้นมา

“เหงยัง พี่”

บอกแย้วใช่ไหมว่าให้เชื่อใจเมโลนี่น่ะ

เมื่อเห็นรอยยิ้มแป้นของฉัน พี่ชายก็จ้องมองมาราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตา

“เมโลนี่...”

ฉันยัดขวดยาใส่มือที่สั่นเทาของเขาแน่น

“หนูบอกแย้วงาย ว่าลีน่าจาหายดีน่ะ”

หยาดน้ำตาจากดวงตาของพี่ชายร่วงเผาะลงมา

“ขอบ ฮึก ขอบใจนะเมโลนี่ เธอคือ... เธอคือฮีโร่ของฉันเลย”

“โถ เปงผู้ใหญ่แยะ ร้องไห้ไม่อาวนะ”

พอฉันตบไหล่ปลอบเบาๆ พี่ชายก็เผยยิ้มบางๆ ออกมา

โล่งอกไปที

‘เขากลับมาเป็นพี่ชายคนเดิมแล้ว’

แค่นั้นก็เป็นเหตุผลที่มากพอให้ฉันไม่นึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปแล้ว

แน่นอนว่า

“แหม ชักจะน่าสนใจเกินไปแล้วสิเนี่ย”

ถึงแม้เสียงที่ดังมาจากด้านหลังจะทำให้ฉันรู้สึกคล้ายๆ เสียใจขึ้นมานิดหนึ่ง นิดเดียววววจริงๆ ก็เถอะ

“อำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่สินะ”

สะดุ้งโหยง

“เป็นมาร์ชเมลโลว์ที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์เลยนะ”

สะดุ้ง

เอ่อ อะไรจะถึงขั้นจารึกในประวัติศาสตร์กันล่ะคะ

แหะ แหะๆ...

ฉันพยายามปั้นยิ้มโง่ๆ ให้ดูน่าเอ็นดูที่สุดพลางหันหลังกลับไป

โบราณว่าไว้ว่าไม่มีใครกล้าถ่มน้ำลายรดใบหน้าที่ยิ้มแย้มหรอก

แม้จะแอบคิดอยู่ว่าคำนั้นมันควรเอามาใช้ในจังหวะนี้หรือเปล่าก็เถอะ...

‘ฉันไม่ได้ทำความผิดอะไรสักหน่อยนี่นา’

ถึงจะยังกังวลเรื่องความปลอดภัยหลังจากออกไปข้างนอกอยู่ แต่เรื่องนั้นเอาไว้คิดทีหลังเถอะ

เพราะงั้นสิ่งที่ต้องกังวลในตอนนี้

“คือว่า คืองี้นะคะ...”

ก็มีเพียงความจริงข้อเดียวที่ว่า ฉันหลอกลวงผู้คนมากมายขนาดนี้

ทั้งที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับแสร้งทำตัวเป็นเด็กธรรมดาแล้วปกปิดมันไว้

‘พวกผู้ใหญ่เกลียดคนโกหกที่สุดเลยนี่นา’

ในอดีต ตอนที่ยังอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ฉันเคยทำกระถางต้นไม้แห้งเหี่ยวใบหนึ่งที่อยู่ตรงโถงทางเดินแตกล่ะ

ตอนนั้นกลัวว่าจะโดนลงโทษหนักมากจนพยายามแอบซ่อนมันไว้ แต่ทว่า

“เด็กที่โกหกน่ะ ต้องโดนสั่งสอนให้เข็ดหลาบนะจ๊ะ”

“นังเด็กเจ้าเล่ห์จอมโกหกหน้าด้านๆ อย่างแกน่ะ โตไปก็เป็นได้แค่นักต้มตุ๋นเท่านั้นแหละ! แม้แต่องค์เทพเองก็คงเสียพระทัยที่สร้างเด็กอย่างแกขึ้นมา!”

ฉันถูกผู้อำนวยการที่กำลังเมาแอ๋จับได้คาหนังคาเขา

แม้แต่พวกครูที่ได้ยินข่าวก็ยังพากันแห่มาลงอารมณ์โกรธเกรี้ยวใส่ฉัน

ตอนนั้นฉันทำได้เพียงแค่ตัวสั่นงันงกพลางพูดซ้ำๆ ไปมาแต่คำว่า ‘หนูขอโทษค่ะ’ เท่านั้น

‘สุดท้าย วันนั้นฉันก็โดนทุบตีอย่างหนักเลยนี่นะ’

ข้าวเย็นก็ถูกห้ามกิน แถมยังถูกขังไว้ในห้องลงทัณฑ์อีกต่างหาก

เมื่อความทรงจำอันเลวร้ายผุดขึ้นมา ฉันก็เผลอกำชายกระโปรงตัวเองไว้แน่น

ฉันพยายามอดกลั้นไม่ให้รอยยิ้มของตัวเองเลือนหายไป

“เมนโอนี่ ผะ ผิดไปแย้วค่ะ”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 10
อ่านตอน 11 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 9กลับหน้าเรื่อง
ตอน 9ตอน 11