ตอนที่ 10
กะพริบ กะพริบ
ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตากะพริบปริบๆ สองสามครั้ง
“...เมนโลนี่เป็นเด็กดีเหยอ?”
คำถามพึมพำนั้นดูเหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่างอยู่
‘หัวกะเปี๊ยกนั่นมัวแต่คิดอะไรวุ่นวายอยู่ตลอดเวลากันแน่นะ’
มือของคอนเต้ลูบผมสีขาวนั้นอีกครั้ง
“ใช่แล้ว มาร์ชเมลโลว์เป็นเด็กดีสิ”
“มาร์ชเมลโลว์เด็กดี...”
สีหน้าของเด็กน้อยที่พึมพำอยู่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวขึ้นมา
“ปล่อยหนูลงเยยค่ะ”
“อยากให้ปล่อยลงเหรอ?”
“ค่า”
เด็กน้อยที่ใช้มือตบแขนของคอนเต้ปุๆ หันไปมองริกกี้พลางเอ่ยขึ้น
“เพราะเมนโลนี่เป็นเด็กดี ก็เยยจะช่วยพี่นิคกี้ค่ะ”
‘ใช่แล้ว ฉันต้องช่วย’
เพราะคนที่ช่วยพี่เขาได้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น
‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’ ที่ฉันมี
ถ้าใช้สิ่งนั้น ก็คงจะซ่อมยาของพี่เขาให้กลับมาเป็นปกติได้
พอลงมาจากอ้อมอกของคุณอาโอลิเวอร์ ฉันก็มุ่งหน้าไปหาพี่ริกกี้
แต่ทว่า พอจะใช้พลังเข้าจริงๆ ความลังเลก็ผุดขึ้นมาในใจ
‘นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดจริงๆ หรือเปล่านะ?’
ทั้งที่สิ่งที่ตั้งใจว่าจะรักษาไว้ให้ได้ในชีวิตรอบที่สองนี้ คือการไม่ใช้อำนาจแท้ๆ
ถ้าขืนใช้อำนาจขึ้นมา ฉันก็จะต้องตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง
อำนาจบัดซบนี้คงจะคอยฉุดรั้งฉันไว้อีกแน่ แต่ว่า―
‘ถ้าฉันไม่ใช้อำนาจ น้องสาวของพี่ก็คง...'
ท่ามกลางความสับสนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฉันกำหมัดทั้งสองข้างแน่น
“พี่คะ”
เมื่อฉันเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง สายตาของพี่ก็หันมามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะหลุบตกลงไป
แววตาเหม่อลอยไร้สติช่างดูเหมือนปลาที่เกยตื้นไม่มีผิด
ปลาที่แห้งผากจนแทบจะตายลงในไม่ช้า
“...ลีน่า ลีน่าของพี่”
“พี่คะ เลือดออกที่มือแยะเยย”
พะงาบ พะงาบ
มือของพี่ที่เอาแต่พร่ำเรียก ‘ลีน่าของพี่’ อย่างเลื่อนลอยนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล
มีบางจุดที่เลือดกำลังไหลซึมออกมาด้วย
คงเป็นเพราะพยายามกอบโกยเศษยาที่แหลกเหลวพวกนั้น จึงถูกเศษแก้วขูดและบาดเข้า
พอได้มองมือคู่นั้น จมูกของฉันก็เริ่มแสบขึ้นมาอีกครั้ง
‘อ๊ะ น้ำตาจะไหลอีกแล้ว’
แต่ต้องทนไว้
จะร้องไห้ไม่ได้นะ
ในตอนที่ฉันกำลังใช้กำปั้นขยี้จมูกนั่นเอง
“นั่นมัน... เอไฟทอสหรือเปล่า”
เสียงพึมพำดังมาจากทางด้านหลัง
คุณอาที่จ้องมองเศษยาอันแหลกละเอียดเดาะลิ้นดังจึ๊กก่อนจะพูดขึ้น
“หาของที่ยากเป็นบ้าขนาดนี้มาได้เก่งไม่เบานี่ ขนาดฉันจะหาใหม่อีกทียังน่าจะใช้เวลาหลายปีเลย...”
เป็นไปได้ยังไงกัน
‘ขนาดเจ้าหน้าที่สืบสวนยังหายากเลยเหรอเนี่ย’
ถ้าแค่หาใหม่ก็ต้องใช้เวลาตั้งหลายปีล่ะก็ แย่แน่ๆ
เพราะก่อนที่จะหายามาได้―
‘ลีน่าอาจจะทนไม่ไหวก็ได้’
ทำยังไงดี
จะทำยังไงดีนะ
ฉันลูบหลังมือขาวซีดของตัวเองไปมาไม่หยุด
‘การใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้มันถูกแล้วจริงๆ เหรอ’
อาจจะมีวิธีอื่นนอกจากใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ช่วยก็ได้นี่นา
ลองคิดดูสิ ถ้าลองคิดดูอาจจะนึกออกก็ได้...!
ทว่า ในวินาทีถัดมา
“ช่วยด้วย...”
เสียงอ้อนวอนของพี่ชายทำให้หัวใจฉันหล่นวูบ
อา
‘นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย’
ในสถานการณ์ที่เร่งด่วนขนาดนี้ มัวมานั่งลังเลอะไรกัน
จะซ่อนอำนาจศักดิ์สิทธิ์ไว้ หรือจะซ่อมยาของพี่
ถ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งล่ะก็―
‘มันก็ต้องช่วยพี่สิ’
ใช่แล้ว มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว
สำหรับฉันแล้ว พี่ชายเป็นคนสำคัญอย่างหาที่สุดไม่ได้
เป็นคนสำคัญเพียงไม่กี่คนตลอดทั้งชีวิต
คนที่ทำให้บรัมชูอากลายเป็นสรวงสวรรค์
คนที่มอบความสุขชั่วครู่ให้แก่ชีวิตที่เคยมีแต่ความทุกข์ระทม
ในชีวิตที่ผ่านมา เวลาที่เหนื่อยล้าและยากลำบาก ฉันมักจะนึกถึงบรัมชูอาเสมอ
ทั้งพี่ฌาน ทั้งพี่ริกกี้
แม้ใบหน้าจะเลือนราง แต่ฉันไม่เคยลืมความอบอุ่นที่พวกเขาเคยมอบให้เลย
ทุกครั้งที่อยากจะยอมแพ้กับทุกสิ่ง ความอบอุ่นนั้นจะคอยพยุงฉันให้ลุกขึ้นมาใหม่
เพราะฉะนั้น
“พี่คะ”
สายตาพร่ามัวหันมามองตามเสียงเรียกเบาๆ ของฉัน
ฉันแย้มยิ้มให้ดวงตาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำคู่นั้น
“ม่ายเปนรายนะ อย่าร้องน้า หนูจาช่วยเอง”
“...ช่วย เหรอน่ะ?”
“อื้อ เชื่อเมนโลนี่ช่ายป่าว”
“เมโลนี่...”
“อื้อ หนูนี่แหละเมนโลนี่ เชื่อหนูคนเดียวน้า”
ฉันใช้มือตบอกตัวเองดังปักๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ลง
‘นี่อาจเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา และสักวันก็อาจจะต้องมานึกเสียใจทีหลังก็ได้’
ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้พี่ต้องเผชิญกับความทุกข์ระทมได้หรอก
ฉันไม่อยากให้พี่ต้องกลายเป็นคนตัวคนเดียว
เพราะการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้เพียงลำพังมันทรมานแค่ไหน ฉันย่อมรู้ดีที่สุดยิ่งกว่าใคร
‘ไม่อยากให้พี่... ต้องมีชีวิตแบบฉันเลย’
ขอให้พี่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและมีสุขภาพแข็งแรงกับครอบครัวไปอีกแสนนานเถอะนะ
ฉันยื่นมือออกไปหาเศษยาที่พี่รวบรวมเอาไว้
ขณะเดียวกัน ลวดลายประหลาดก็เริ่มเปล่งประกายลอยขึ้นมา
มันคือสัญลักษณ์แห่ง ‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’ ที่ฉันครอบครองอยู่
“นั่น นั่นมันอะไรน่ะ”
“อำนาจศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่หรือไง”
ฮื่อ
‘ดูออกกันจริงๆ ด้วยสินะ’
แอบหวังอยู่แท้ๆ ว่าบางทีอาจจะไม่มีใครดูออก
ก็นะ เรื่องที่เวลาใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์จะมีแสงกับสัญลักษณ์เฉพาะปรากฏขึ้นมา มันเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันไปทั่วนี่นา
ถึงจะมีคนบอกว่าพอฝึกจนถึงขั้นหนึ่งแล้วจะสามารถใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้โดยไม่มีสัญลักษณ์และแสงก็ตาม แต่ร่างกายของฉันเพิ่งจะสี่ขวบเท่านั้นเอง
แถมถ้าไม่นับตอนตรวจดูว่ามีอำนาจศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ ฉันก็แทบไม่เคยได้ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์เลยด้วย
‘สุดท้ายก็ต้องมาใช้ต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้จนได้’
เฮ้อออ
ฉันถอนหายใจยาวแต่ก็ไม่ได้หยุดใช้พลัง
อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันทำงานโดยมีจินตนาการเป็นพื้นฐาน
ก่อนอื่นฉันเรียงชิ้นส่วนของสิ่งของที่แตกหักในหัวให้เหมือนกับตัวต่อจิ๊กซอว์
จากนั้นก็
‘ประกอบกลับเข้าไปใหม่!’
วาบ—
ท่ามกลางแสงสว่างจ้า เศษขวดแก้วและเศษยาที่แตกละเอียดเริ่มขยับเขยื้อนช้าๆ
เศษชิ้นส่วนที่เคลื่อนตัวเข้าที่ค่อยๆ คืนรูปเดิมกลับมาตามที่ฉันจินตนาการซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฟู่
‘เหนื่อยกว่าที่คิดแฮะ’
ในชาติก่อนหลังจากถูกลักพาตัวไป ฉันเคยใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มานับครั้งไม่ถ้วนในฐานะหนูทดลอง แต่ก็เพิ่งจะเคยรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนี้เป็นครั้งแรก
ดูเหมือนร่างกายของเด็กจะยังไม่สามารถรองรับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างสมบูรณ์สินะ
แต่ถึงอย่างนั้น
‘ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ’
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม!
แฮ่ก แฮ่ก เสียงหอบหายใจหนักหน่วงหลุดออกมาจากปาก หน้าผากและแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ
แสงสว่างจ้าและสัญลักษณ์เริ่มจางหายไป
ในขณะเดียวกัน
“...ดูตรงนั้นสิ”
“มะ เมื่อกี้มันแหลกละเอียดไปแล้วไม่ใช่หรือ แต่ทำไมกลับมาเป็นปกติได้ล่ะ?!”
เป็นจริงอย่างที่พวกเขาพูด
ตรงจุดที่แสงสว่างจางหายไป มีขวดยาและตัวยาที่กลับคืนสู่สภาพเดิมวางอยู่
อยู่ในสภาพสมบูรณ์ราวกับไม่เคยพังทลายมาก่อน
ซ้ำร้ายตัวยายังกลับเข้าไปอยู่ในขวดแก้วเหมือนตอนก่อนจะแตกเสียด้วยซ้ำ
‘...โล่งอกไปที’
โล่งอกจริงๆ
ฉันปาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาพลางหยิบมันขึ้นมา
“เหงยัง พี่”
บอกแย้วใช่ไหมว่าให้เชื่อใจเมโลนี่น่ะ
เมื่อเห็นรอยยิ้มแป้นของฉัน พี่ชายก็จ้องมองมาราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตา
“เมโลนี่...”
ฉันยัดขวดยาใส่มือที่สั่นเทาของเขาแน่น
“หนูบอกแย้วงาย ว่าลีน่าจาหายดีน่ะ”
หยาดน้ำตาจากดวงตาของพี่ชายร่วงเผาะลงมา
“ขอบ ฮึก ขอบใจนะเมโลนี่ เธอคือ... เธอคือฮีโร่ของฉันเลย”
“โถ เปงผู้ใหญ่แยะ ร้องไห้ไม่อาวนะ”
พอฉันตบไหล่ปลอบเบาๆ พี่ชายก็เผยยิ้มบางๆ ออกมา
โล่งอกไปที
‘เขากลับมาเป็นพี่ชายคนเดิมแล้ว’
แค่นั้นก็เป็นเหตุผลที่มากพอให้ฉันไม่นึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปแล้ว
แน่นอนว่า
“แหม ชักจะน่าสนใจเกินไปแล้วสิเนี่ย”
ถึงแม้เสียงที่ดังมาจากด้านหลังจะทำให้ฉันรู้สึกคล้ายๆ เสียใจขึ้นมานิดหนึ่ง นิดเดียววววจริงๆ ก็เถอะ
“อำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่สินะ”
สะดุ้งโหยง
“เป็นมาร์ชเมลโลว์ที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์เลยนะ”
สะดุ้ง
เอ่อ อะไรจะถึงขั้นจารึกในประวัติศาสตร์กันล่ะคะ
แหะ แหะๆ...
ฉันพยายามปั้นยิ้มโง่ๆ ให้ดูน่าเอ็นดูที่สุดพลางหันหลังกลับไป
โบราณว่าไว้ว่าไม่มีใครกล้าถ่มน้ำลายรดใบหน้าที่ยิ้มแย้มหรอก
แม้จะแอบคิดอยู่ว่าคำนั้นมันควรเอามาใช้ในจังหวะนี้หรือเปล่าก็เถอะ...
‘ฉันไม่ได้ทำความผิดอะไรสักหน่อยนี่นา’
ถึงจะยังกังวลเรื่องความปลอดภัยหลังจากออกไปข้างนอกอยู่ แต่เรื่องนั้นเอาไว้คิดทีหลังเถอะ
เพราะงั้นสิ่งที่ต้องกังวลในตอนนี้
“คือว่า คืองี้นะคะ...”
ก็มีเพียงความจริงข้อเดียวที่ว่า ฉันหลอกลวงผู้คนมากมายขนาดนี้
ทั้งที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับแสร้งทำตัวเป็นเด็กธรรมดาแล้วปกปิดมันไว้
‘พวกผู้ใหญ่เกลียดคนโกหกที่สุดเลยนี่นา’
ในอดีต ตอนที่ยังอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ฉันเคยทำกระถางต้นไม้แห้งเหี่ยวใบหนึ่งที่อยู่ตรงโถงทางเดินแตกล่ะ
ตอนนั้นกลัวว่าจะโดนลงโทษหนักมากจนพยายามแอบซ่อนมันไว้ แต่ทว่า
“เด็กที่โกหกน่ะ ต้องโดนสั่งสอนให้เข็ดหลาบนะจ๊ะ”
“นังเด็กเจ้าเล่ห์จอมโกหกหน้าด้านๆ อย่างแกน่ะ โตไปก็เป็นได้แค่นักต้มตุ๋นเท่านั้นแหละ! แม้แต่องค์เทพเองก็คงเสียพระทัยที่สร้างเด็กอย่างแกขึ้นมา!”
ฉันถูกผู้อำนวยการที่กำลังเมาแอ๋จับได้คาหนังคาเขา
แม้แต่พวกครูที่ได้ยินข่าวก็ยังพากันแห่มาลงอารมณ์โกรธเกรี้ยวใส่ฉัน
ตอนนั้นฉันทำได้เพียงแค่ตัวสั่นงันงกพลางพูดซ้ำๆ ไปมาแต่คำว่า ‘หนูขอโทษค่ะ’ เท่านั้น
‘สุดท้าย วันนั้นฉันก็โดนทุบตีอย่างหนักเลยนี่นะ’
ข้าวเย็นก็ถูกห้ามกิน แถมยังถูกขังไว้ในห้องลงทัณฑ์อีกต่างหาก
เมื่อความทรงจำอันเลวร้ายผุดขึ้นมา ฉันก็เผลอกำชายกระโปรงตัวเองไว้แน่น
ฉันพยายามอดกลั้นไม่ให้รอยยิ้มของตัวเองเลือนหายไป
“เมนโอนี่ ผะ ผิดไปแย้วค่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...