ตอนที่ 11
“...ผิดไปแล้วเหรอ ผิดอะไรล่ะ”
“...มีอำนาด แต่มะ ยอมบ๊อก...”
มันเป็นตอนที่ฉันก้มหน้าลงอย่างหมดแรง
“ฉันไม่เห็นเข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องนั้นถึงเป็นความผิด”
แปะ
มือหนาวางลงบนหัวของฉันเบาๆ
พอเบิกตากว้างพลางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคุณอาโอลิเวอร์กำลังสบตาและยิ้มให้ฉันอยู่
“เธอคงแค่อยากจะเก็บเป็นความลับนั่นแหละ เพราะคนเราทุกคนต่างก็มีเรื่องที่อยากปิดบังกันทั้งนั้น”
“...จะ จริงเหยอคะ”
“ใช่แล้ว ฉันเองก็มีนะ ความลับแบบนั้นน่ะ”
“คูงอาก้มียางงั้นเหยอคะ”
เขาพยักหน้าแล้วค่อยๆ ยืดตัวขึ้น
“อยากดูไหมล่ะ”
“คะ”
“ความลับของฉันน่ะ”
แสยะ
ภายใต้รอยยิ้มที่กว้างขึ้น คุณอาเสยผมของตัวเองขึ้นไป
ในเวลาเดียวกัน
“...เอ๊ะ”
“นะ นั่นมันอะไรอีกล่ะเนี่ย”
“คุณพระช่วย วันนี้ฉันได้ดูอะไรแปลกๆ เยอะจริงเชียว...”
เหล่าคนที่เฝ้ามองพวกเราอย่างกลั้นหายใจพากันอุทานออกมา
ตัวฉันเองก็เช่นกัน
“อู้หู...”
เสียงอุทานดังหลุดออกมาเองอย่างห้ามไม่ได้
เมื่อมือใหญ่เสยผมขึ้น เส้นผมสีน้ำตาลก็อันตรธานหายไป เผยให้เห็นเส้นผมสีเงินเปล่งประกายงดงาม
ตอนเป็นคุณอาโอลิเวอร์ผมสีน้ำตาลกับตาสีฟ้าก็หล่ออยู่แล้ว แต่ผมสีเงินกับตาสีฟ้านี่มันจะเรียกว่ายังไงดีนะ
‘เหมือนอยู่ระดับเทพเจ้าเลยแฮะ’
เป็นความงดงามชนิดที่ว่าต่อให้บอกว่าเป็นเทวดาลงมาจุติบนโลกก็ยังเชื่อ
ดูท่าทางนั่นคงจะเป็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของคุณอาโอลิเวอร์สินะ
‘ผมสีน้ำตาลคงเป็นการแปลงโฉมเพื่อการสืบสวนแฝงตัวสินะ’
ฮ่าๆ
“เห็นไหม ฉันเองก็มีความลับเหมือนกันนะ”
ในตอนที่คุณอาหัวเราะเบาๆ ในลำคออยู่นั้น
“เดี๋ยวนะ คนคนนั้นคือ...”
“ผมสีเงินกับตาสีฟ้าเหรอ? หรือว่า...”
“...ทะ ท่าน ท่าน ท่านดยุคฟานเทเบ?”
ท่ามกลางบรรยากาศที่ถูกสะกดด้วยรูปร่างหน้าตา เสียงพึมพำด้วยความงุนงงก็ดังเล็ดลอดออกมา
ฉันเบิกตากว้าง
‘อะไรนะ? ท่านดยุคฟานเทเบผู้โด่งดังคนนั้นมาอยู่ที่นี่เหรอ?’
ในจักรวรรดิ ท่านดยุคฟานเทเบเป็นประเด็นร้อนแรงอยู่เสมอ
‘เพราะงั้นถึงได้ปรากฏตัวอยู่ในนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับไงล่ะ’
ด้วยเหตุนี้ ฉันเองก็พอจะเคยได้ยินเรื่องของเขามาไม่น้อยเลย
คอนเต้ ฟานเทเบ
ชายผู้แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวรรดิ
เจ้าแห่งความมืดผู้ควบคุมความมืดได้อย่างอิสระ
ในขณะเดียวกันก็เป็นอัจฉริยะผู้หาตัวจับยากที่ถูกเรียกว่าเด็กมหัศจรรย์มาตั้งแต่ยังเด็ก
แล้วก็เป็นคนที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะทำอะไรพิเรนทร์ขึ้นมา...
‘ไอ้บ้าแห่งฟานเทเบ’
ความจริงแล้ว ฉายานี้โด่งดังที่สุดเลยต่างหาก
กล่าวกันว่าภายในจิตใจที่ขัดกับใบหน้าราวกับเทวดานั้นมีคนบ้าหลับใหลอยู่... ไม่สิ ตื่นลืมตาโพลงอยู่เลยต่างหาก
‘แม้จะไม่เคยเห็นใบหน้าที่ลงในหนังสือพิมพ์มาก่อน แต่เขาก็ว่ากันว่าหล่อเหลาเอาการเลยนี่นะ’
เห็นบอกว่ามีผมสีเงินเปล่งประกายระยิบระยับกับดวงตาสีฟ้าครามที่ทอประกายลึกลับอย่างแน่นอน...
...เดี๋ยวนะ
‘ผมสีเงินกับตาสีฟ้าครามงั้นเหรอ?’
ฉันที่กำลังหันซ้ายแลขวามองหาดยุคแห่งฟานเทเบจึงได้แต่มองคุณอาโอลิเวอร์ค้างราวกับตุ๊กตาที่พังไปแล้ว
“ชะ ใช่ม่านยุกฟานเทเบหยอคะ...?”
ยิ้มกริ่ม
รอยยิ้มอันประณีตงดงามไร้ที่ติไม่ปรากฏตำหนิใดๆ ให้เห็นแม้แต่น้อย
“ถูกต้อง เป็นเด็กที่ฉลาดจังนะ”
เปล่าค่ะ คนรอบข้างเขาบอกคำตอบมาต่างหากล่ะ
‘...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!’
ฉันกรีดร้องลั่นอยู่ในใจ
‘คุณอาโอลิเวอร์เนี่ยนะคือดยุคแห่งฟานเทเบ!’
ทว่าเรื่องน่าตกใจไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น
“ว่าแต่ว่านะ ฉันลองคิดดูมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ...”
คุณอา ไม่สิ ท่านดยุคเอียงคอพลางเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบมาพากล
“เด็กตัวกะเปี๊ยกที่มีผมสีเงินเกือบขาว แถมยังมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์อีกงั้นเหรอ”
อึก
...มีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือคะ?
ฉันลูบผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองพลางแหงนหน้ามองท่านดยุค
“เธอน่ะ มาร์ชเมลโลว์”
นัยน์ตาสีฟ้าครามที่กลอกไปรอบหนึ่งหันกลับมาจับจ้องที่ฉันอีกครั้ง
เหงื่อเริ่มซึมชื้นออกมาตามฝ่ามือเพราะความตึงเครียดที่ถาโถมเข้ามา
ฉันรู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนก็ล้วนจับจ้องมาทางนี้เช่นกัน
หนู หนูทำไมคะ หนูทำไมกันล่ะเนี่ย...
ในที่สุด ริมฝีปากที่ปิดสนิทก็อ้าออกอีกครั้ง
“เธอ เป็นลูกสาวฉันหรือเปล่า”
อ่าฮะ ลูกสาว
‘ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร...’
...หืม ลูกสาวเนี่ยนะ
ฉันกะพริบตาปริบๆ อย่างเหม่อลอย
‘เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ยินอะไรไปนะ...’
พอเหลือบมองไปรอบๆ ทุกคนต่างก็ยืนแข็งทื่อไปตามๆ กัน
มีเพียงท่านดยุคคนเดียวเท่านั้นที่กำลังแย้มรอยยิ้มอย่างสบายอารมณ์
1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที ผ่านไปแบบนั้น
หลังจากผ่านไป 3 วินาทีพอดิบพอดี
“...หาาาาา?!”
“เหวอออออ?!”
“เหยอออออ?!”
โดยเริ่มจากเสียงร้องของใครบางคนเป็นคนแรก ประสานด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังก้องระงมไปทั่วทุกทิศ
แล้วก็
“ฮึก อึก”
ตามมาด้วยเสียงสะอึกของฉันที่เพิ่งจะดังขึ้นตามหลังมาช้าๆ
นี่มันช่าง บรร-ลับ-เกิด จริงๆ
จู่ๆ บรรยากาศก็กลายเป็นความลับเรื่องชาติกำเนิดไปซะงั้น
“พรุ่งนี้น่าจะมีพวกอัศวินมาถึง ทุกคนก็รับรู้ไว้ตามนี้แล้วเตรียมตัวออกไปให้พร้อมล่ะ อ้อ แล้วก็”
ท่านดยุคที่หนีบฉันไว้ข้างเอวพยักพเยิดคางไปทางโดมินิกที่นอนคว่ำหน้าอยู่
“ไอ้นั่นน่ะ มัดมือมัดเท้าแล้วเอาไปขังไว้ที่ไหนสักแห่งซะ บอกมันด้วยว่าถ้ากล้าโผล่หัวออกมาจะจับฆ่าทิ้ง”
ท่านดยุคที่เอ่ยเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงสดใสก็หันหลังแล้วเดินออกจากบรัมชูอาไปทันที
และแล้ว ณ ปัจจุบัน
‘ที่นี่ที่ไหน แล้วฉันเป็นใครกัน’
ฉันกับท่านดยุคกำลังนั่งอยู่ในพงหญ้าใกล้ๆ กับบรัมชูอา
ท่านดยุคเนี่ยนะในพงหญ้า?
แม้จะเป็นการจับคู่ที่ไม่เข้ากันอย่างเหลือเชื่อ แต่มันคือเรื่องจริง
เขาหย่อนก้นนั่งลงบนพงหญ้าดังตุบ แล้วจับฉันนั่งลงบนตักของเขา
โอ้ ท้องฟ้าช่างเป็นสีฟ้าสดใสจัง
‘อ๊ะ ไม่ใช่สิ เรื่องนี้ซะที่ไหนเล่า’
“...คืยว่า”
“หือ เรียกทำไมเหรอ”
“คุงอา ไม่ช่าย ท่านดยุกเป็นคุงพ่อของเมนโอนี่จิงๆ เยอคะ...”
“นั่นสินะ จะใช่ไหมน้า”
“เอ๋?”
นี่มันพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย
นั่นสินะเนี่ยนะ คำตอบกำกวมแบบนี้มันอะไรกัน?
แต่ดูจากบรรยากาศแล้ว―
“ไม่ช่ายคุงพ่อของเมนโอนี่จิงๆ สินะคะ...?”
“แย่จัง โดนจับได้ซะแล้วสิ”
ท่านดยุคหรี่ตายิ้มตาหยีพลางยักไหล่ตอบ
เหอะ ให้ตายสิ
ให้ตายสิ จริงๆ เลย!
“เรื่องแบมน้านเอามาล้อแย่งม่ายด้ายนะคะ”
ฉันทำหน้าบึ้งตึงให้ดุที่สุดเท่าที่จะทำได้ขณะเอ่ยออกไป
“ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะ แต่เป็นความสงสัยอย่างจริงใจต่างหากล่ะ”
“...จิงหยอคะ”
“ใช่แล้ว จริงๆ นะ ใช้อำนาจได้ ผมก็สีเงิน แถมยังเป็นเด็กที่ฉลาดเฉลียวอีก ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เหมือนฉันชัดๆ เธอเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ”
ใช้อำนาจได้ ผมสีเงิน แถมยังฉลาดเฉลียวเหมือนท่านดยุคเนี่ยนะ
“...อืม เหมือนจะจิงอยู่บ้างเหมียนกาน...”
“ใช่ไหมล่ะ ฉันถึงได้แอบคิดแวบหนึ่งไงว่า ‘ใช่ลูกสาวฉันหรือเปล่านะ’ แต่พอมาลองคิดดูดีๆ แล้ว มันเป็นไปไม่ได้ในทางกายภาพน่ะสิ”
ก็ฉันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีสองเพศในตัวเดียวกันนี่นะ
ท่านดยุคที่เอ่ยประโยคหลังเสริมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง
“เพราะฉะนั้น ยกโทษให้ฉันได้ไหม”
“ยกโทด...หยอคะ”
ท่านดยุคพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้
“ฮะ เฮือก!”
ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
“ฮะ เฮืออก! อะ อันนี้ให้หนูหมดเยยหยอคะ”
“ใช่แล้ว เพราะนี่คือสินบนยังไงล่ะ”
สิ่งที่เขายื่นมาให้คือขวดลูกอมที่ท่านดยุคมักจะพกติดตัวอยู่เสมอ
ซี้ด แหม ให้ตายสิ
“หนูยกโทดให้ก้อด้ายค่ะ จิงๆ เมนโอนี่ม่ายด้ายโกดเยยนะคะ”
“ฮะๆ ค่อยยังชั่วหน่อยนะ”
หืม ดูท่าทางจะไม่เชื่อที่ฉันพูด ทั้งที่เป็นเรื่องจริงแท้ๆ
‘ฉันไม่ได้โกรธจริงๆ สักหน่อยนี่นา’
ไม่ใช่เพราะสินบน ไม่สิ ไม่ใช่เพราะของขวัญชิ้นนี้หรอกนะ แต่ฉันไม่ได้โกรธเคืองอะไรขนาดนั้นจริงๆ
ในเมื่อตั้งแต่แรกมันก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วนี่
‘คนอย่างฉันเนี่ยนะจะมีสายเลือดขุนนางไหลเวียนอยู่’
ตัวฉันที่เคยใช้ชีวิตขอทานอยู่ตามข้างถนนเนี่ยนะ
เพราะไม่ได้ปักใจเชื่อตั้งแต่แรก จึงไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องโกรธเคืองเลยสักนิด
อ่า แต่ว่า...
“กึนแต ตอนเน้ทำไงดีง่า?”
“เรื่องอะไรล่ะ?”
“พวกพี่สาวพี่ชายที่บรัมชูอาไงคะ พวกพี่ๆ คงเข้าใจผิดว่าหนูเป็นลูกสาวของท่านดยุคแย่เยย”
เมื่อได้ยินการคิดวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล ท่านดยุคก็เอียงคอแล้วพึมพำออกมา
“...ช่างน่าแปลกจริงๆ ไม่เหมือนเด็กเลย มีความสมจริงอย่างประหลาด”
“เนะ? เมื่อกี้ว่าไงนะ...”
“ฉันบอกว่า ‘นั่นเป็นปัญหาที่ร้ายแรงจริงๆ ล่ะสิ-’ ต่างหากล่ะ”
แปลกจัง
เหมือนจะไม่ใช่คำพูดแบบนั้นนี่นา
“ช่างเถอะค่ะ ยีบกลับกานดีก่า”
“กลับเหรอ?”
“ค่ะ ต้องยีบไปบอกว่าไม่ใช่เรื่องจิงนี่นา...”
“ไม่รู้สิ ฉันว่าไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยนี่”
ทำไมล่ะ?
พอฉันเบิกตากลมโตมองดู ท่านดยุคก็หรี่ตาลงพร้อมกับตอบกลับมา
“เพราะมันมีวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายกว่านั้นยังไงล่ะ”
“วิธีที่ง่าย?”
“ก็ทำให้มันกลายเป็นความจริงก่อนที่มันจะกลายเป็นปัญหาซะสิ”
ทำให้กลายเป็นความจริงก่อนที่จะเป็นปัญหาอย่างนั้นหรือ?
‘ก็นั่นสินะ ถ้าทำให้กลายเป็นความจริงขึ้นมา มันก็ไม่มีอะไรต้องเป็นปัญหาแล้วนี่’
...ซะที่ไหนล่ะ!
“เป็นไปมะด้ายหรอก”
“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกนะ เพราะฉันเป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการสร้างความจริงพอตัวเลยล่ะ”
ถ้าเป็นคนอื่นพูดฉันคงพ่นลมหายใจใส่อย่างดูถูกไปแล้ว แต่ว่านะ
‘น่าเชื่อถือชะมัดเลยแฮะ’
ถ้าเป็นดยุคแห่งฟานเทเบล่ะก็ คงทำให้คำโกหกแบบไหนกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาได้จริงๆ นั่นแหละ
“แล้วเธออยากทำยังไงล่ะ?”
“หนูเหยอคะ?”
“ใช่สิ เพราะความต้องการของเธอก็สำคัญเหมือนกันนี่นะ คิดยังไงกับการมาเป็นลูกสาวของฉันล่ะ”
ชอบไหม? หรือไม่ชอบ?
ฉันครุ่นคิดอย่างหนักกับตัวเลือกที่มีให้เลือกเพียงสองทางซึ่งถูกโยนมาให้
อือหือ
ถ้าให้ต้องเลือกระหว่างชอบหรือไม่ชอบล่ะก็―
“...ชอบค่ะ”
กำลังโหลดความเห็น...