คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 12

ตอน 12

ตอนที่ 12

ถ้าได้เป็นบุตรสาวของท่านดยุคก็คงไม่มีวันต้องอดอยาก

ตอนนอนก็คงไม่ต้องนอนหนาวสั่นงันงกอีกต่อไป

และที่สำคัญยิ่งไปกว่าสิ่งอื่นใด

‘ก็ไม่ต้องไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วนี่นา!’

ความจริงแล้วนี่คือข้อดีที่สุดเลยล่ะ

การถูกส่งตัวไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทั้งที่เรื่องการมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ถูกเปิดเผยแล้วนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกโยนร่างเปล่าๆ เข้าไปในลานล่าสัตว์เลยสักนิด

ตอนนี้เรื่องที่มีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าดีๆ อยู่จริงหรือไม่นั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไปแล้ว

หากฉันต้องไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในสภาพนี้ล่ะก็―

‘พวกมันต้องหมายหัวฉันแน่’

พวกที่เคยลักพาตัวฉันไปในชาติก่อน หรือที่เรียกกันว่า ‘รังงู’ นั่นแหละ

พอลองนึกถึงบทสนทนาที่เคยได้ยินตอนถูกขังไว้ องค์กรปริศนานั้นดูเหมือนจะมีประวัติศาสตร์ยาวนานพอสมควร

ทั้งการลักพาตัวใครสักคนไปทดลองและกักขัง ก็ดูจะเป็นกิจกรรมที่พวกมันทำต่อเนื่องมายาวนานเช่นกัน

ดังนั้น ถ้าตอนนี้ฉันถูกส่งไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าล่ะก็...

‘อึ๋ย แค่จินตนาการก็เกลียดแล้ว’

แต่ถ้าได้เป็นบุตรสาวของฟานเทเบ เรื่องราวก็จะเปลี่ยนไปคนละทิศ

‘พวกคนชั่วคงเข้าถึงตัวได้ไม่ง่ายแน่’

เพราะการตั้งตนเป็นศัตรูกับฟานเทเบที่ถูกยกให้เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของจักรวรรดินั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนี่นา!

อือหือ

หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก ฉันจึงแอบโยนคำถามออกไปอย่างแนบเนียน

“ถ้างั้น ท่านดยุคจะรับหนูเปงลูกบุญธรรมเหยอคะ?”

“ไม่ล่ะ ฉันกะว่าจะแนะนำว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสของฉันต่างหาก”

ลูกนอกสมรสเหรอ?

จะแนะนำว่าเป็นลูกนอกสมรสเนี่ยนะ?!

“...ทำ ทำไมเหรอคะ?”

“ก็แค่ อยากทำแบบนั้นมั้ง?”

...ตอนเป็นคุณอาโอลิเวอร์ไม่ทันสังเกตเลยแฮะ

‘ท่านดยุคฟานเทเบเนี่ย แปลกคนกว่าที่คิดไว้หรือเปล่านะ?’

แน่นอนว่าสำหรับฉันแล้ว การเป็นลูกนอกสมรสมีข้อได้เปรียบมากกว่าลูกบุญธรรมอยู่พอสมควร

‘เพราะนั่นหมายความว่าฉันมีสายเลือดของท่านดยุคยังไงล่ะ’

อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันเป็นพลังรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในโลกนี้

ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่จะต้องตกเป็นเป้าสายตา

หากเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาล่ะก็―

ระหว่าง ‘เด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่’ กับ ‘ผู้สืบสายเลือดที่เปี่ยมด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับเป็นตัวกลายพันธุ์ที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ต่างจากคนอื่นเพียงลำพัง’

อย่างหลังน่าจะดูธรรมดาสามัญมากกว่าไม่ใช่เหรอ

ความธรรมดาสามัญ

ฉันรู้ซึ้งดีว่าคำคำนี้มีค่ามากแค่ไหน

เพราะงั้น เอ่อ เพราะงั้นนะ...

“เธอชอบก็ดีแล้วล่ะ ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้เธอคือลูกสาวของฉันนะ มาร์ชเมลโลว์ บังเอิญไปเจอลูกสาวที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีตัวตนอยู่ระหว่างการสืบสวนแฝงตัวยังไงล่ะ”

อ่า ให้ตายสิ หน้าไม่อายสุดๆ ไปเลยแฮะ

ท่านดยุคเอ่ยเสริมต่อท้ายพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

“หรือจะบอกว่าเหตุผลที่ฉันแฝงตัวเข้าไปสืบสวนในบรัมชูอาตั้งแต่แรก ก็เพื่อไปหาลูกสาวที่เพิ่งรู้เรื่องโดยบังเอิญดีล่ะ? ว่าไง มาร์ชเมลโลว์”

เอ คือว่านะ มาถามหนูไปก็เท่านั้นแหละค่ะ...

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันก็ยังไม่สามารถยอมรับสถานการณ์นี้ได้อย่างสนิทใจอยู่ดี

การได้เป็นลูกสาวของท่านดยุคมันก็ได้ประโยชน์หลายอย่างอยู่หรอกนะ แต่ว่า...

“ไม่เข้าจายเยยค่ะ”

“ไม่เข้าใจงั้นเหรอ? มีตรงไหนที่ฟังยากไปด้วยหรือไง?”

“ม่ายช่ายค่ะ ไม่ช่ายยังงั้น...”

ฉันกระดิกสองมือที่วางอยู่บนพุงน้อยๆ พลางเอ่ยถาม

“ไม่เข้าจายว่าทำไมถึงจาพาหนูไปด้วยค่ะ ท่านดยุคม่ายเห็นจาได้ประโยชน์อะไยเยย...”

ฉันไม่เข้าใจจริงๆ เลย

ถ้าฉันได้เป็นบุตรสาวของดยุคก็มีแต่ได้กับได้ ทว่าในทางกลับกัน ฝ่ายท่านดยุคมีแต่จะเสียเปรียบไม่ใช่หรือไง

ดยุคหนุ่มโสดกับการมีลูกนอกสมรสเนี่ยนะ

‘มีแต่เงื่อนไขชั้นดีที่จะทำให้ภาพลักษณ์ดิ่งลงเหวชัดๆ’

แล้วทำไมถึงยังดึงดันจะพาฉันไปด้วยล่ะ?

“ในโลกเน้ม่ายมีของฟรีนี่นา โลกน่ะจายร้ายมั่กๆ เยย...”

ขนาดแค่เงินทำทานที่ได้รับตามข้างถนนก็ยังมีการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันเลย

ความเวทนา และความรู้สึกอิ่มเอมใจว่าตัวเองได้ทำความดี

ฉันค้อมหัวลงสุดตัวเพื่อคนเหล่านั้น

ก้มหัวจรดพื้น สวมบทบาทเป็นคนน่าสงสารอย่างสุดความสามารถ

เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันจะมอบให้ได้

‘...คงไม่ใช่ว่าพาไปอยู่ด้วยไม่กี่วันแล้วจะไล่ตะเพิดออกมาหรอกนะ?’

แม้จะอยากเชื่อว่าคุณอาโอลิเวอร์ไม่ใช่คนแบบนั้นก็เถอะ

แต่คุณอาก็คือดยุคฟานเทเบผู้แสนน่าสะพรึงกลัวคนนั้นด้วยนี่นา

อือหือ

“ถ้าท่านดยุคมีข้อดีด้วยก้อคงดี...”

◆ ◆ ◆

‘ข้อดีจากการพามาร์ชเมลโลว์ไปเป็นลูกสาวน่ะเหรอ?’

หากพูดตามการตัดสินใจอันเลือดเย็นและเป็นกลางแล้วล่ะก็ เรื่องพรรค์นั้นไม่มีหรอก

ถึงอย่างนั้น เหตุผลที่จะพาเมโลนี่ไปด้วยก็เรียบง่ายมาก

‘ก็แค่อยากทำแบบนั้น’

เพราะเด็กคนนี้ที่คอยกวนใจอยู่เรื่อย เด็กคนนี้ที่ทำให้เขานึกถึงลาเบลล่าบอกว่ากลัวสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เพราะเธอบอกว่าถ้าไปได้ ก็อยากไปที่บ้านของเขา

แทนที่จะปล่อยไว้ไกลตัวแล้วคอยพะวงอยู่ตลอด สู้เอามาไว้ข้างกายเลยไม่ดีกว่าหรือ?

เหตุผลมีเพียงแค่นั้น

ก็นะ เด็กที่ดูเหมือนจะปักใจเชื่อว่าในโลกนี้ไม่มีของฟรีคงไม่อาจยอมรับเหตุผลแบบนี้ได้หรอก

‘...สร้างเหตุผลที่ฟังดูเข้าท่าขึ้นมาให้เลยจะดีกว่าแฮะ’

ดวงตาของคอนเต้หยีลงอย่างเกียจคร้านเมื่อคิดตัดสินใจได้ในชั่วพริบตา

“ถ้าเธอมาเป็นลูกสาวของฉัน ฉันเองก็จะได้ประโยชน์มากมายเลยละ”

“...จิงเยอคะ?!”

เด็กน้อยที่เคยห่อเหี่ยวพลันเบิกตากว้างเป็นประกายมองมาทางนี้

แค่บอกว่าตัวเองจะได้ประโยชน์บ้างก็ถึงกับตาเป็นประกายเชียว

ประหลาดคนจริงพับผ่า

“แน่นอนสิ เพราะฉันไม่ได้คิดจะแต่งงานอยู่แล้ว กะว่าจะครองบรรดาศักดิ์ดยุคไปเรื่อยๆ พอพวกหลานๆ โตขึ้นค่อยยกบรรดาศักดิ์ให้พวกเขาน่ะ”

หงึกหงึก

ศีรษะเล็กๆ พยักขึ้นลงอย่างตั้งใจด้วยความอินไปกับเรื่องเล่า

“แต่มีตาแก่คนหนึ่งชอบมาเร่งรัดให้ฉันแต่งงานอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว”

“เรื่องน้าน มีเมนโลนี่อยู่แล้วจะแก๋ไขด้ายเยอคะ...?”

“แน่สิ แก้ได้อยู่แล้วล่ะ ถ้าฉันมีลูกสาว ผู้หญิงที่จะมาสู่ขอก็คงจะลดลง และตาแก่นั่นก็คงไม่กล้าจับคู่ผู้หญิงส่งเดชให้ลูกชายที่มีลูกติดหรอก”

แม้จะเป็นเหตุผลฟังดูเข้าท่าที่ปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อเด็กน้อย แต่พอพูดออกไปแล้วก็เริ่มคิดขึ้นมาจริงๆ ว่าการมีเด็กคนนี้อยู่คงจะช่วยได้ไม่น้อย

หัวคิ้วของเด็กน้อยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

‘เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่แฮะ’

ในไม่ช้า เด็กน้อยที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนักก็ทำสีหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

“...ตาแก่นั่นคือน้ามป้อของท่านดยุคช่ายม้ายคะ...?”

เสียงพึมพำที่จริงจังเกินเบอร์ทำให้คอนเต้ไม่อาจกลั้นหัวเราะเอาไว้ได้

ฮ่าๆ

คอนเต้ที่หัวเราะออกมาสั้นๆ ดึงแก้มนุ่มนิ่มของเมโลนี่เบาๆ โดยไม่ทำให้เจ็บ

จู่ๆ เมื่อได้มองใบหน้านี้ เขาก็เกิดอยากจะเล่าเรื่องที่ไม่เคยบอกใครมาก่อนขึ้นมา

“แล้วก็ข้อสุดท้ายนะ”

“ค่า”

“ตลอดชีวิตที่ผ่านมาน่ะ ฉันถูกเรียกว่าอัจฉริยะมาโดยตลอดเลยละ”

“...เอ๋”

สีหน้าของเด็กน้อยพลันบึ้งตึงขึ้นมาในพริบตา

ความเปลี่ยนแปลงอันฉับพลันนั้นดูน่าขันจนคอนเต้หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“แต่มีคนเคยบอกฉันไว้น่ะ ว่าอย่าใช้ชีวิตเป็นแต่อัจฉริยะเลย ลองเป็นคนโง่ดูบ้างเป็นครั้งคราวเถอะ”

หญิงสาวคนหนึ่งผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขา

หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีม่วงพลิ้วไหวและแย้มยิ้มราวกับแสงตะวัน

หญิงสาวคนแรกที่เอ่ยกับเขาซึ่งใช้ชีวิตโดยได้ยินแต่คำว่าอัจฉริยะมาตลอดว่า ‘คงจะเหงาแย่เลยนะ’

“ถ้าหากว่าเรามีลูกด้วยกันล่ะก็ คุณช่วยเป็นคุณพ่อที่เห่อลูกหน่อยนะ”

“เห่อลูกเหรอ?”

“พวกคุณพ่อคลั่งรักลูกสาว หลงลูกชายอะไรแบบนั้นไงล่ะ เพราะทั้งชีวิตคุณเป็นแต่อัจฉริยะมาตลอด งั้นกับครอบครัวก็ลองใช้ชีวิตเป็นคนบื้อๆ ดูสิ เป็นไง?”

จะเป็นไงได้ล่ะ

“เอาสิ หากเด็กที่เกิดมาเหมือนเธอละก็ ลาเบลล่า ฉันยินยอมที่จะเป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นให้เลย”

“แล้วถ้าเกิดเด็กที่คลอดออกมาเหมือนคุณล่ะ?”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็จะพยายามดูนะ”

“ฮะๆ ได้เลย! สัญญากันแล้วนะ?”

ใบหน้าที่เคยแย้มยิ้มอย่างสดใสค่อยๆ เลือนรางลงไป

รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่ตรงมุมปากของคอนเต้ก็พลันจางหายไปเช่นเดียวกัน

“คุณอา? เปงไรป่าวคะ?”

เสียงอันเปี่ยมไปด้วยความกังวลของเด็กน้อยปลุกคอนเต้ที่กำลังเหม่อลอยให้ได้สติ

คอนเต้มองเด็กน้อยตาค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปจิ้มแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเบาๆ

นุ่มนิ่มจังแฮะ ถ้าอวบอิ่มกว่านี้อีกหน่อยก็คงดี

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”

คงจะนะ

เพราะเรื่องแค่นี้ตอนนี้ก็พอทนไหวแล้ว

“ช่างเถอะ ตอนนั้นฉันสัญญาเอาไว้แล้วน่ะ ว่าจะลองเป็นคนโง่ดูสักครั้ง”

“...กึแต่เรื่องนั้นเกี่ยวกะหนูยังไงหยอคะ? หนูมะยู้จักวิธีทำให้ท่านยุกเปนคนโง่หรอกนะ...”

“เกี่ยวสิ ถ้าฉันจะเป็นคนโง่ล่ะก็ จำเป็นต้องมีเธอเลยล่ะ”

“จิงหยอคะ? แล้วหนูต้องทำอะไยมั่งอะคะ?”

นัยน์ตาสีม่วงเป็นประกายวิบวับ

“ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษหรอก เธอแค่เป็นลูกสาวของฉันไปก็พอ”

ทำตาเป็นประกายแบบนั้น แล้วก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้ววุ่นวาย

“ถ้าหนูเปนลูกสาว ท่านยุกจะเปนคนโง่หยอคะ...?”

“ก็คงงั้นมั้ง?”

เมโลนี่เอียงคอกับคำตอบที่ฟังดูฮัมเพลงอารมณ์ดี

เธอทำสีหน้าก้ำกึ่งเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังฉงนอยู่

“พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างหรือยังล่ะ?”

“อื้อ นิดหน่อยค่ะ”

เด็กน้อยที่พยักหน้าหงึกหงักเอ่ยเสริมอย่างจริงจัง

“ก็แบบว่า เหมือนกานค้าขายช่ายมะคะ เมโลนี่เปนลูกสาวท่านยุก แล้วคอยขัดขวางกานแต่งงานอย่างเต็มที่ ทำให้ท่านยุกเปนคนโง่...”

...ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียวแฮะ

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 12
อ่านตอน 13 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 11กลับหน้าเรื่อง
ตอน 11ตอน 13