ตอนที่ 13
แต่ดวงตาของเด็กน้อยกลับเปล่งประกายเกินกว่าที่เขาจะเอ่ยปากแก้ไข
นัยน์ตาสีม่วงไวโอเลตที่เปี่ยมล้นไปด้วยความกระตือรือร้นทอประกายแจ่มชัด แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่ออย่างตื่นเต้น
แม้จะทำสีหน้างุนงงอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงกลับแฝงความดีใจอย่างประหลาด
“ฮิๆ ข้อตกลงล่ะ ดีใจจัง”
เอาเถอะ ช่างมัน
‘ถ้าชอบใจก็ดีแล้ว’
คอนเต้ยักไหล่เบาๆ พลางคลี่ยิ้ม
“แย้วมีสันยาด้วยไหมคะ?”
ทว่ารอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปชั่วขณะกับคำพูดที่ตามมา
สัญญาเหรอ...?
ถึงขั้นจะให้ทำสัญญากันเลยเชียว?
แม้เขาจะเป็นฝ่ายยกเรื่อง 'สัญญา' อะไรเทือกนั้นขึ้นมาพูดเพราะเด็กน้อยต้องการก็เถอะ
แต่การจะให้เขียนสัญญาขึ้นมาเนี่ยนะ...
‘นั่นมันไม่จริงจังเกินไปหน่อยหรือไง?’
เหนือสิ่งอื่นใดคือ ความจริงที่คำว่าสัญญาหลุดออกมาจากปากของเด็กสี่ขวบมันช่างไร้สาระสิ้นดี
ในบรัมชูอานี่ไปเรียนรู้อะไรมากันแน่นะ
‘อ๊ะ หรือว่าฉลาดเกินไปก็เลยเป็นแบบนั้น?’
มันก็มีความเป็นไปได้
เพราะสำหรับเด็กสี่ขวบแล้ว เธอมีแง่มุมที่พิเศษเกินตัวอย่างมาก
หึืม
‘ทุกคนคงคิดว่าเหมือนฉันแน่ๆ’
มุมปากของคอนเต้ยกยิ้มขึ้นมา
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เขาก็ไม่อาจเอาชนะดวงตาคู่น้อยที่เต็มไปด้วยความคาดหวังได้อยู่ดี
“...ก็ได้ เอาสิ จะเขียนก็เขียน”
“ว้าววว! ท่านยุกเยี่ยงที่ฉุดเลย!”
ทันทีที่สิ้นเสียงตอบรับ เด็กน้อยก็ลุกพรวดขึ้นมากระโดดดึ๋งๆ ด้วยความดีใจ
คอนเต้มองเมโลนี่ที่กำลังตื่นเต้นด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนยากจะบรรยาย
ลาเบลล่า ไอ้คนเห่อลูกที่เธอเคยพูดถึงนี่มันเป็นแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม?
“เมโลนี่จะทำเต็มที่เยยค่ะ”
“...แค่ทำพอประมาณก็พอแล้วล่ะ”
“ไม่ค่ะ เชื่อเมโลนี่ได้เยย หนูมั่นใจมั่กๆ”
“เอาเถอะ ทำตามใจฝันให้เต็มที่เลยนะ มาร์ชเมลโลว์”
ท่านดยุคที่เอ่ยออกมาอย่างปลงตกพลันนึกขึ้นได้จึงพูดเสริม “อ้อ”
“เรื่องอื่นจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่จำเรื่องนี้ไว้ให้ขึ้นใจเชียวล่ะ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เธอคือลูกสาวแท้ๆ ที่สืบสายเลือดของฉัน เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแย้วค่ะ!”
“ถ้ามีใครสงสัยก็แค่ยืนกรานไปเลย เรื่องบนโลกนี้เกินครึ่งมันผ่านไปได้ด้วยการแถจนสีข้างถลอกทั้งนั้นแหละ”
“รับแซ่บค่ะ!”
พอปิดดีลการค้าเสร็จสิ้น ความอึดอัดคับข้องใจทั้งหลายก็พลันมลายหายไปจนโล่งอกขึ้นมาทันที
‘บอกแล้วไงว่าของฟรีไม่มีในโลก!’
ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงคลายความกังวลว่าจะถูกเตะโด่งไล่ออกมาในเร็ววันไปได้เปลาะหนึ่ง
‘นั่นปะไร มันต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนกันสิถึงจะวางใจได้’
แต่ก็ยังประมาทไม่ได้อยู่ดี
เพราะในการค้านี้มันแบ่งแยกฝ่ายนายจ้างกับลูกจ้างอย่างชัดเจนนี่นา
อารมณ์ประมาณพนักงานสัญญาจ้างงั้นเหรอ?
ไม่สิ เพราะยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยนี่นา—
‘เด็กฝึกงานเหรอ...?’
ชั่วพริบตานั้น สัญญาณเตือนภัยในหัวก็ดังลั่นขึ้นมาทันควัน
‘ถ้าเผลอทำพลาดไป อาจจะโดนไล่ออกก็ได้นะ’
เพราะงั้นฉันต้องตั้งสติให้มั่นเข้าไว้
เป้าหมายของฉันคือการเอาชีวิตรอดเท่านั้น
เพื่อการนั้นแล้ว
‘ฉันต้องทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองให้ดี และได้รับการยอมรับจากท่านดยุค จากนั้นก็กลายมาเป็นพนักงานประจำให้ได้!’
สิ่งที่ต้องจำให้ขึ้นใจนับจากนี้มีอยู่สามข้อ
ข้อแรก ทำหน้าที่ลูกสาวให้ดี
ไม่ใช่แค่ลูกสาวธรรมดา แต่ต้องได้รับการยอมรับว่าเป็น ‘ลูกแท้ๆ’ ของท่านดยุค
ข้อที่สอง ตั้งหน้าตั้งตาขัดขวางการแต่งงานของท่านดยุคอย่างเต็มที่
ข้อที่สาม รู้เจียมเนื้อเจียมตัวของตัวเองให้ชัดเจน
‘การที่ท่านดยุคไม่อยากแต่งงาน ก็คงเป็นเพราะทำเพื่อพวกหลานๆ แน่เลย’
พอลองคาดเดาจากเรื่องที่บอกว่าจะครองตำแหน่งไปพลางๆ ก่อนแล้วค่อยส่งต่อบรรดาศักดิ์ให้หลาน มันก็ชัดเจนเลย
เพราะถ้าหากท่านดยุคแต่งงานแล้วเกิดมีลูกขึ้นมา ตำแหน่งผู้สืบทอดของพวกหลานๆ ก็จะสั่นคลอนน่ะสิ
เพราะงั้น หนึ่งในสิ่งที่ฉันต้องทำก็คือ...
‘นั่งครองตำแหน่งลูกของท่านดยุคอยู่อย่างสงบเสงี่ยม แล้วค่อยสละสิทธิ์การสืบทอดให้อย่างหมดจด!’
เดิมทีมันไม่ใช่ตำแหน่งที่คนอย่างฉันจะบังอาจไปโลภอยากได้อยู่แล้ว และฉันก็ไม่คิดจะโลภด้วย
‘อย่าลืมเด็ดขาดนะว่านี่เป็นเพียงความสัมพันธ์ตามสัญญา’
ฉันคือลูกสาวที่ถูกจ้างมา
จะมาหลงระเริงไปกับความคุ้นเคยจนสำคัญตัวผิดคิดว่าเป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่านดยุคจริงๆ ไม่ได้เด็ดขาด
‘การแสดงเป็นลูกนอกสมรสที่มีสายเลือดของท่านดยุค’
ต้องไม่ลืมว่านี่คืองานของฉัน
อืืม ไหนดูซิ
‘ถ้าอย่างนั้น การปกป้องพวกหลานๆ ก็คือเป้าหมายสูงสุดที่ท่านดยุคพาฉันไปงั้นเหรอ?’
เฮือก ท่าทางจะใช่เรื่องนี้แหละ!
เหตุผลเรื่องคนโง่อะไรนั่นก็อาจจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนเป้าหมายนี้น่าจะสำคัญกว่านี่นา
พอคิดข้อสันนิษฐานที่ฟังดูเข้าทีได้ ฉันก็เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
ตอนนี้ฉันกำลังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุค เพราะเรามีกำหนดการที่จะเดินทางไปยังคฤหาสน์ดยุคด้วยการใช้อำนาจของเขา
คงเพราะรู้สึกถึงสายตาของฉัน ดวงตาสีฟ้าจึงเบนมองมา
ฉันจ้องมองดวงตาคู่นั้นตาแป๋วพร้อมกับกำหมัดทั้งสองข้างแน่น
“เมโลนี่จะตั้งใจทำเต็มที่เจงๆ ค่า”
“...อืม เอาใจช่วยนะ”
“อื้อ!”
สู้ๆ ไฟต์ติ้งเลย!
“อุแหวะ”
ฉันใช้กำปั้นทุบอกตัวเองดังปักๆ เพื่อข่มอาการพะอืดพะอมในท้อง
“แย่ละสิ ท่าทางจะฝืนเกินไปสำหรับยัยหนูตัวเปี๊ยกจริงๆ ด้วยแฮะ”
ไม่ใช่ค่ะ นี่มันไม่ใช่แค่ระดับฝืนเกินไปสักหน่อยนะคะ
แต่มันอยู่ในระดับที่ใกล้จะตายแล้วต่างหาก
‘ไม่นึกเลยว่าค่าตอบแทนของการเคลื่อนย้ายมิติด้วยอำนาจจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้’
ช่างน่าขันที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนฉันเพิ่งจะฮึดสู้ไฟลุกท่วม แต่ตอนนี้สภาพกลับเหี่ยวเฉาเหมือนผักโขมลวกน้ำร้อน
อูย เมโลนี่จะตายแล้ว...
ในตอนที่ฉันกำลังร่วงโรยใกล้หมดแรงอยู่นั้นเอง
“กลับมาแล้วหรือครับ ท่านดยุค แล้วเด็กคนนั้นคือใครกันครับ?”
คนที่เอ่ยถามคือชายใบหน้าไม่คุ้นตา
‘เลขาฯ หรือผู้ช่วยของท่านดยุคฟานเทเบ คนประเภทนั้นหรือเปล่านะ?’
ชายใบหน้าอิดโรยที่มีเงาใต้ตาดำคล้ำยาวลงมาถึงปลายคางมองสลับไปมาระหว่างฉันกับท่านดยุค
“...ได้โปรดบอกผมทีเถอะครับว่าไม่ใช่อย่างที่คิด”
“ไม่รู้หรอกนะว่าคิดอะไรอยู่ แต่ใช่เลยตามนั้นแหละ ฮัดสัน”
“โกหก!”
“ให้ตายสิ ขาดความเชื่อมั่นกันจริงๆ ความไม่ภักดีที่นายมีต่อฉันนี่เข้าใจแจ่มแจ้งเลย เพราะงั้นไปตามหมอมาได้แล้ว ไม่เห็นหรือไงว่าเด็กกำลังจะตายอยู่แล้วเนี่ย?”
สิ้นคำพูดของท่านดยุค ดวงตาลึกโหลของฮัดสันก็ตวัดมองมาทางฉัน
‘อึก ต้องยิ้มสิเรา’
การจะสร้างความประทับใจแรกที่ดีได้ จำเป็นต้องยิ้มแย้มทักทาย
และเพราะไม่อยากเป็นภาระตั้งแต่ตั้งแต่วันแรก ฉันจึงต้องบอกว่าไม่จำเป็นต้องตามหมอด้วย
ไม่ได้ป่วยเจียนตายขนาดนั้นเสียหน่อย
แค่อาเจียนนิดหน่อยหรือได้พักสักนิดก็หายดีแล้วแท้ๆ
ทว่าในจังหวะที่ฉันเพิ่งอ้าปากจะพูดเรื่องนั้นออกไป
“เดี๋ยวสิ— อุแหวะ”
“ผมจะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้ครับ”
เพียงเพราะคำทักทายที่ไม่อาจเอ่ยจบประโยค ฮัดสันก็วิ่งพรวดพราดออกจากห้องไปในทันที
ฉันที่ยังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุค ได้แต่มองบานประตูที่ปิดลงอย่างว่างเปล่า
ครู่ต่อมา
“เอาละครับ หากทานสิ่งนี้แล้วก็จะหายดีในไม่ช้า”
“ขอบคุงค่— อุ้ก”
อื้อ เอาเวลาที่จะขอบคุณไปกินยาดีกว่า
หมอที่ถูกฮัดสันลากตัวมาตรวจดูอาการของฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นยามาให้
ฉันเอาเม็ดยากลมๆ ที่ดูเหมือนก้อนโคลนใส่ปากแล้วเคี้ยวกลืนลงไปอย่างตั้งใจ
‘อึก ขมชะมัด’
ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะทิ้งยาแพงๆ ได้ลงคอ ฉันจึงฝืนทนกลืนมันลงไป
เมื่อฉันขมวดคิ้วให้กับกลิ่นฉุนและรสชาติที่ยังหลงเหลืออยู่ในปาก ท่านดยุคก็หยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก
“อ้าปากดูสิ มาร์ชเมลโลว์”
ให้อ้าปากเหรอ?
“อ้า งับ”
เฮือก อร่อยจัง
สิ่งที่เข้ามาในปากคือลูกอมขนาดเท่ากำปั้น
ในระหว่างที่ฉันกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความหวานละมุนลิ้น หมอก็เดินเข้ามาหาท่านดยุค
“ทานยาที่ช่วยให้สงบลงไปแล้ว เดี๋ยวก็จะดีขึ้นเองครับ”
“อย่างนั้นหรือ? แต่ทำไมหน้าเด็กยังซีดขาวอยู่อีกเล่า? ดูหน้าสิ แทบจะเป็นแป้งสาลีนวดอยู่แล้วเนี่ย”
“ฮะๆ นั่นเป็นเพียงอาการชั่วคราว—”
“หัวเราะเหรอ?”
“เป็นเพียงอาการชั่วคราวเท่านั้น สีหน้าก็จะกลับมาเป็นปกติในไม่ช้าครับ ผมขอเอาข้อมือเป็นประกันและสาบานอย่างหนักแน่นเลยครับ”
คำพูดของหมอนั้นเป็นความจริงแท้แน่นอน
เพราะผ่านไปไม่นาน อาการพะอืดพะอมในท้องก็สงบลงในทันที
‘ทำไมถึงออกฤทธิ์ดีขนาดนี้นะ?’
ที่ผ่านมาเวลาป่วยแทบไม่เคยได้กินยาเลยสักครั้ง แถมถึงบังเอิญได้กินยาก็ไม่เคยเห็นผลดีๆ แบบนี้มาก่อนเลยด้วย
‘เพราะเป็นยาชั้นเลวหรอกเหรอเนี่ย?’
ดูท่าทางยาของตระกูลดยุคคงจะแตกต่างจากที่อื่นจริงๆ นั่นแหละ
หรือไม่ก็เป็นเพราะหมอเก่งมาก
คุณหมอผู้เก่งกาจคนนั้นกำลังเหลือบมองฉันตาปริบๆ อยู่ในตอนนี้ สายตาของฮัดสันที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก็มองมาทางนี้เช่นกัน
‘อา จริงด้วยสิ’
ต้องแนะนำตัวนี่นา!
พอร่างกายกลับมาเป็นปกติ ก็นึกขึ้นได้เรื่องการแนะนำตัวที่ผลัดวันประกันพรุ่งไว้
ฉันลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟาที่นอนแผ่อยู่
จากนั้นก็ก้มหัวทักทายคนทั้งสอง ก่อนจะยื่นแขนข้างหนึ่งออกไปจนสุด
นิ้วมือ หนึ่ง สอง สาม สี่
สี่นิ้ว
เตรียมพร้อมเรียบร้อย!
“สวัสดีค่า! เมโลนี่ อายุ 4 ขวบ เปนลูกสาวท่านยุกค่า! คุณแม่เปนใครก็ม่ายรู้เหมือนกาน!”
ฮู่ว สมบูรณ์แบบ
ฉันเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
กำลังโหลดความเห็น...