คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 14

ตอน 14

ตอนที่ 14

“นี่ คุณโจเซฟ”

“ครับ คุณฮัดสัน”

“ช่วยจ่ายยาแก้ปวดท้องให้ผมทีครับ ถ้าเป็นไปได้ขอเยอะๆ เลยนะ เอาแบบเยอะมากๆ เลย”

“...การใช้ยาเกินขนาดมันไม่ค่อยดีเท่า... เฮ้อ ครับ เดี๋ยวผมจัดให้ครับ”

ถึงสีหน้าของทุกคนจะดูซูบเซียวลงไปถนัดตาในเวลาเพียงชั่วพริบตาก็เถอะนะ...?

แต่ก็นับว่าเป็นการเข้าสู่คฤหาสน์ดยุคที่ไม่เลวเลยทีเดียว

◆ ◆ ◆

“ว้าววว”

“หวาววว!”

“โอ้โหหห!”

ไม่ว่าจะกวาดสายตามองไปทางไหน ฉันก็หยุดส่งเสียงทึ่งไม่ได้เลย

คฤหาสน์ดยุคช่างเป็นสถานที่ที่โอ่อ่าอลังการอย่างแท้จริง

ทั่วทุกทิศเต็มไปด้วยหินอ่อนสีงาช้าง และของประดับตกแต่งโทนสีฟ้าที่แทรกอยู่ประปรายตามจุดต่างๆ ก็ดูเท่สุดยอดไปเลย

ทั้งรูปปั้นก็งดงาม ดอกไม้ที่ประดับไว้ก็สวยสะพรั่ง...

เอาเป็นว่าทุกอย่างดูดีไปหมดเลย!

‘เพิ่งเคยเห็นที่แบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ’

ถึงนี่จะเป็นชีวิตรอบที่สองแล้วก็ตาม แต่นี่เป็นคฤหาสน์หรูหราที่ฉันเพิ่งเคยได้ย่างกรายเข้ามาเป็นครั้งแรกในชีวิต

ถ้ามีขนาดใหญ่โตถึงเพียงนี้ ต่อให้บอกว่าเป็นพระราชวังของอาณาจักรเล็กๆ ฉันก็คงเชื่อสนิทใจ

พอฉันเอาแต่ร้องว้าวออกมาไม่ขาดสาย ท่านดยุคก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ชอบไหม”

“ชอบค่า วิบวับ... เหมือนหน้าท่านยุกเยย!”

เมื่อได้ยินคำพูดที่ผสมผสานระหว่างการประจบครึ่งหนึ่งกับความจริงใจอีกครึ่งหนึ่ง มือของท่านดยุคก็หยิกแก้มฉันเบาๆ

‘แต่ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีอยู่นะ ใช่ไหมล่ะ’

ฮิๆ

ทว่านอกเหนือจากการถูกใจคฤหาสน์ดยุคอันยอดเยี่ยมแห่งนี้แล้ว ความกดดันก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก

‘ฉันจะอยู่ที่นี่ได้อย่างราบรื่นไหมนะ จะสวมบทบาทลูกสาวของท่านดยุคได้อย่างยอดเยี่ยมหรือเปล่า’

ถึงจะพยายามยัดหัวเข้าไปในเสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัว ก็ใช่ว่าจะใส่ได้เสียหน่อย

อึดอัดจัง

‘ไม่รู้ด้วยแล้ว ยังไงก็ต้องพยายามให้เต็มที่แหละนะ’

ทว่าสิ่งที่ยังนับว่าโชคดีอยู่บ้างก็คือปฏิกิริยาของผู้คนในคฤหาสน์

ที่จริงแล้ว ฉันแอบกังวลว่าพวกเขาจะไม่เชื่อการมีตัวตนอยู่ของลูกนอกสมรสที่จู่ๆ ก็โผล่มา

“...ท่านหญิงสินะครับ ครับ อย่างนี้นี่เอง ต่อจากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ท่านหญิง ผมโจเซฟ เป็นแพทย์ประจำตระกูลดยุคครับ”

ทั้งคุณหมอโจเซฟก็ดี

“...ผมเองก็ขอทำความเคารพครับ ผมฮัดสัน อุ๊บ- ผู้ช่วยของท่านดยุคครับ เรียกได้ตามสบายเลยนะครับ ฮึก”

ทั้งคุณฮัดสันที่มีสีหน้าซีดเซียวก็ดี

“สวัสดีค่ะ ท่านหญิง”

“ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ท่านหญิง”

“กรี๊ด! น่ารักเกินไปแล้ว... กระแอม ขอฝากตัวด้วยนะคะ คุณหนู”

แม้แต่พวกคนรับใช้ที่เดินสวนกัน ต่างก็ต้อนรับฉันในฐานะ ‘ท่านหญิง’ อย่างเป็นธรรมชาติกันทุกคน

‘กลายเป็นว่าพวกเขาตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติเกินไป จนฉันเริ่มจะแปลกใจแทนแล้วสิเนี่ย’

ทั้งที่คิดว่าต้องมีคนสงสัยหรือต่อต้านแท้ๆ เชียว

เอาเถอะ ไม่ว่าอย่างไรมันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ

ฉันผู้ไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะดยุคที่กำลังส่งยิ้มเย็นยะเยือกอยู่ด้านหลังของฉัน จึงได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองในแง่บวกไปเรื่อยเปื่อย

“พาไปอาบน้ำแล้วหาอะไรให้กินด้วยล่ะ”

“ค่ะ ท่านดยุค!”

ดยุคส่งตัวฉันให้กับสาวใช้ที่ชื่อเอน่าก่อนจะเดินหายไป

“ไว้เจอกันนะ มาร์ชเมลโลว์”

พร้อมกับคำบอกลาสั้นๆ

ฉันที่อยู่ในอ้อมแขนของเอน่า โบกไม้โบกมือให้ดยุคที่กำลังเดินห่างออกไป

‘ทัศนคติที่ต้องพยายาม แม้จะอยู่ในจุดที่ไม่มีใครมองเห็น’

ฉันนี่แหละ เมโลนี่วัย 4 ขวบผู้รอบคอบไร้ที่ติ!

“หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ คุณหนู ได้มารับใช้คุณหนูถือเป็นเกียรติของดิฉันจริงๆ ค่ะ!”

“อื้อ ฝากตวยน้า...”

“อุ๊บ น่ารักเกินไปแล้ว”

“อู๊ง?”

“ไม่มีอะไรค่ะ! ดิฉันบอกว่าขอฝากเนื้อฝากตัวจริงๆ ต่างหากล่ะคะ!”

โชคดีที่ดูเหมือนเอน่าจะเป็นคนที่ร่าเริงและใจดี

‘อืม พอเป็นแบบนี้แล้วคิดถึงพี่ฌานกับพี่ริกกี้จัง’

หลังจากคำประกาศอันน่าตกตะลึงของท่านดยุค สถานการณ์ก็ชุลมุนวุ่นวายไปหมดจนต้องออกมาโดยไม่ได้ร่ำลากันดีๆ มันเลยยังติดค้างอยู่ในใจ

โดยเฉพาะพี่ฌานที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ...

‘ถ้าส่งข่าวคราวถึงกันได้ก็คงจะดีนะ’

ฉันแอบคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะลองขอร้องท่านดยุคดูดีไหม แต่ก็รีบพับความคิดนั้นเก็บไปอย่างรวดเร็ว

‘เพิ่งจะมาถึงก็คิดจะขอร้องอะไรนู่นนี่แล้วเหรอเนี่ย!’

ตั้งสติไว้ เมโลนี่

ระวังตัวไว้ เมโลนี่

ต้องระวังไม่ให้ตัวเองเผลอทำตัวตามสบายจนเกิดความโลภขึ้นมาเด็ดขาด!

“เอาล่ะ ถึงแล้วค่ะ คุณหนู”

ระหว่างที่กำลังดึงสติอยู่นั้น พวกเราก็มาถึงห้องอาบน้ำแล้ว

‘ที่นี่... ทุกอย่างดูมหึมาไปหมดเลยแฮะ’

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันเพิ่งเคยเห็นห้องอาบน้ำกับอ่างอาบน้ำที่ใหญ่โตขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ในห้องอาบน้ำมีสาวใช้คนอื่นๆ มารออยู่ก่อนแล้วสองสามคน

“เดี๋ยวพวกเราจะอาบน้ำให้ก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้านะคะ”

“ค่าา”

ฉันยอมทำตามคำพูดของพวกเขาแต่โดยดี

เพราะคนพวกนี้จะต้องอยู่ใกล้ชิดกับฉันต่อไปในอนาคต จึงจำเป็นต้องทำตัวให้น่ารักน่าเอ็นดูเข้าไว้

เพราะชื่อเสียงในคฤหาสน์ก็สำคัญต่อการได้บรรจุเป็นพนักงานประจำเหมือนกันนี่นา

แต่พอต้องถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปในน้ำจริงๆ ฉันกลับลังเลขึ้นมาครู่หนึ่ง

“หือ? เป็นอะไรไปหรือคะ ท่านหญิง?”

“อื้อ? คือว่า...”

“...?”

“อื้ม ไม่มีอายัยหรอก”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็หัวเราะแก้เก้อแล้วส่ายหัวไปมาดุ๊กดิ๊ก

และในพริบตาที่ปลายนิ้วเท้าแตะลงบนผิวน้ำ

“...เอ๊ะ?”

ฉันเบิกตากว้างพลางก้มมองน้ำที่จุ่มเท้าลงไป

“น้ำอาบเป็นอย่างไรบ้างคะ คุณหนู?”

“น้ำ... อุ่นอุ่น”

คำตอบที่ฉันเผลอหลุดปากออกไปอย่างเหม่อลอยทำให้เอน่าถึงกับตัวสั่นเทิ้ม

“ได้ยินไหม? บอกว่าอุ่นอุ่นละ ว้าย หัวใจฉันอุ่นวาบตามไปด้วยเลย”

“ตั้งสติหน่อย เอน่า ต้องตั้งใจทำงานสิ”

“อา นั่นสินะ ต้องตั้งสตินี่นา ถ้ามีอะไรที่ต้องการเพิ่มเติมก็บอกได้เลยนะคะ คุณหนู!”

เอน่าที่ช่วยประคองตัวให้ฉันลงน้ำได้สะดวกถามขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า

‘สิ่งที่ต้องการเหรอ?’

ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

“ม่ายมีอะไยที่อยากได้เยย ตอนนี้ก็ดีม้ากมากแย้ว น้ำอุ่นอุ่นกับสะบู่อันที่หอมๆ แบบนี้เพิ่งเคยเจอเปนครั้งแรกเยย”

มันคือความจริงใจที่ปราศจากคำโกหกแม้แต่น้อย

‘ที่เคยกังวลไปนี่กลายเป็นเรื่องตลกไปเลยแฮะ...’

ในอดีต การอาบน้ำที่ฉันเคยผ่านมาล้วนไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์ทั้งนั้น

ลึกๆ ในใจฉันจึงมีความหวาดกลัวต่อการอาบน้ำอยู่บ้าง

ในคุก แม้จะได้อาบร่วมกับพวกพี่ๆ แต่เพราะน้ำมีค่านักจึงต้องรีบอาบอย่างลวกๆ ส่วนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็—

“ทำไมฉันต้องมาคอยอาบน้ำให้พวกเด็กเวรนี่ด้วยเนี่ย! หงุดหงิดชะมัด ให้ตายสิ”

สัมผัสที่เจือไปด้วยความโกรธแค้นถูไถไปตามเนื้อตัวอย่างเจ็บปวด ต้องรอจนกระทั่งผิวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ฉันถึงจะหลุดพ้นจากฝ่ามืออันหยาบกระด้างนั้นได้

‘รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นผ้าที่ถูกซักเลยล่ะนะ’

แถมน้ำก็ยังเย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็ง พออาบน้ำเสร็จฉันจึงต้องยืนตัวสั่นงันงกอยู่พักใหญ่

ทั้งหนาว ทั้งแสบผิว

‘เกลียดจริงๆ เลยนะ’

ทว่าการอาบน้ำที่นี่กลับต่างออกไป

น้ำอุ่นสบาย สบู่หอมฟุ้ง และฟองก็นุ่มฟู

สัมผัสจากทั้งสองคนที่กำลังถูตัวให้ฉันก็อ่อนโยนและทะนุถนอมเช่นกัน

เพิ่งเคยได้อาบน้ำแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย

“การได้อาบน้ำอุ่นเป็นครั้งแรกเนี่ยนะ...”

“จากนี้ไปฉันจะเป็นทีมน้ำอุ่น ต่อให้ตายก็ต้องน้ำอุ่น ใครกล้าเถียงมีโทษถึงตาย”

“อื้อ? เมื่อกี้พูดว่าอารายน้า...”

“ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณหนู”

“จริงด้วยค่ะ คุณหนู”

ทั้งสองคนโบกไม้โบกมือปฏิเสธพลางส่งยิ้มให้

‘...แปลกจัง’

เหมือนเมื่อกี้จะพึมพำอะไรด้วยสีหน้าดุดันสุดๆ เลยนี่นา

ฉันเอียงคอสงสัย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปขยำฟองสบู่ที่ลอยตุ๊บป่องอยู่เหนือน้ำเล่น

‘ฮะ สนุกจัง...!’

เป็นความเพลิดเพลินที่น่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ

ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเอาสายไหมมาเล่นปั้นดินเหนียว

ไม่นึกเลยว่าจะได้สัมผัสกับความรู้สึกหรูหราแบบนี้

พอเผลอจดจ่อกับการปั้นเล่นไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว หมีฟองสบู่ห้าตัวก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

สองคนที่สังเกตเห็นครอบครัวคุณหมีที่ฉันทำขึ้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“คุณพระช่วย! สุดยอดมากเลยค่ะ คุณหนู! ถึงกับเอาฟองสบู่มาปั้นเป็นคุณหมีได้เนี่ย ต้องเป็นอัจฉริยะแห่งศตวรรษอย่างแน่นอนเลยค่ะ!”

“นั่นสิคะ ท่านหญิงของเราเนี่ยฝีมือเย็บปักถักร้อยเก่งจริงๆ เลยค่ะ”

“...จะ จริงเหยอ?”

ฝีมือระดับนั้นเลยเหรอ?

แน่นอนว่า ครึ่งหนึ่งคงเป็นการพูดเอาใจแหละนะ

‘...แต่ขนาดฉันมองเองก็ยังว่าทำออกมาได้ดีเลยนี่นา’

ฉันก้มมองครอบครัวคุณหมีฟองสบู่อย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย

เฮะๆ

รอยยิ้มผุดขึ้นมาที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว

‘กะแล้วเชียว ต้องเป็นพนักงานประจำให้ได้เลย’

มันเป็นการอาบน้ำที่สุดยอดจนทำให้ความมุ่งมั่นลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

◆ ◆ ◆

ฮัดสัน เกรย์ อายุ 28 ปี

บุตรชายคนที่สามของตระกูลเคานต์เกรย์

หลังจากจบการศึกษาด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากจักรวรรดิอะคาเดมี เขาก็ตั้งใจว่าจะไปทำงานในกรมการคลังของราชสำนัก ทว่า―

“หนึ่งร้อยห้าสิบล้านชิลลิง เงินสดทั้งหมด”

“เหอะ คิดว่าผมจะยอมถูกเงินจูงจมูกหรือครับ ช่างมองคนได้ขาดจริงๆ เลยครับ! ผมจะติดตามท่านไปครับ”

นับตั้งแต่หน้ามืดตามัวเพราะเงินจนมาเป็นผู้ช่วยของคอนเต้ ฟานเทเบ ก็ล่วงเลยมาแปดปีแล้ว

‘มีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งมากมายจริงๆ’

ใช่แล้ว มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจริงๆ

อดีตท่านดยุคที่บอกว่าจะสืบทอดบรรดาศักดิ์ให้ กับท่านดยุคคนปัจจุบันที่บอกว่าไม่ต้องการ ทะเลาะกันได้ทุกวี่วัน

หลังจากคอนเต้จับพลัดจับผลูกลายมาเป็นท่านดยุคแล้ว―

ทำงานอยู่ดีๆ ก็ต้องไปตามจับตัวท่านดยุคที่แอบชิ่งหนีไปเงียบๆ

พอตามจับท่านดยุคกลับมาไม่สำเร็จ ก็ต้องมาเคลียร์งานแทน

ต้องคอยห้ามทัพอดีตท่านดยุคกับท่านดยุคคนปัจจุบันที่ก้าวข้ามช่องว่างระหว่างวัยแล้วเปิดศึกทะเลาะกัน

แถมยังต้องคอยรับมือท่านดยุคฮิลตันที่ชอบบุกมาหาเรื่องโดยอ้างว่าเป็นคู่แข่งแทบทุกครั้ง

ด้วยเหตุนี้ โรคกระเพาะจากความเครียดจึงกลายเป็นโรคเรื้อรังมาเนิ่นนานแล้ว

ถึงอย่างนั้น เหตุผลที่ยังไม่ลาออกจากอาชีพนี้ ก็ไม่ใช่เพราะความภาคภูมิใจในการเป็นผู้ช่วยของตระกูลดยุคอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ... อะไรเทือกนั้นหรอก

‘เงินเดือนมันเย้ายวนใจเกินไปต่างหาก’

มันเป็นเพราะเงินเดือนที่มากเกินกว่าจะลาออกได้ลงคอต่างหาก

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 14
อ่านตอน 15 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 13กลับหน้าเรื่อง
ตอน 13ตอน 15