ตอนที่ 14
“นี่ คุณโจเซฟ”
“ครับ คุณฮัดสัน”
“ช่วยจ่ายยาแก้ปวดท้องให้ผมทีครับ ถ้าเป็นไปได้ขอเยอะๆ เลยนะ เอาแบบเยอะมากๆ เลย”
“...การใช้ยาเกินขนาดมันไม่ค่อยดีเท่า... เฮ้อ ครับ เดี๋ยวผมจัดให้ครับ”
ถึงสีหน้าของทุกคนจะดูซูบเซียวลงไปถนัดตาในเวลาเพียงชั่วพริบตาก็เถอะนะ...?
แต่ก็นับว่าเป็นการเข้าสู่คฤหาสน์ดยุคที่ไม่เลวเลยทีเดียว
“ว้าววว”
“หวาววว!”
“โอ้โหหห!”
ไม่ว่าจะกวาดสายตามองไปทางไหน ฉันก็หยุดส่งเสียงทึ่งไม่ได้เลย
คฤหาสน์ดยุคช่างเป็นสถานที่ที่โอ่อ่าอลังการอย่างแท้จริง
ทั่วทุกทิศเต็มไปด้วยหินอ่อนสีงาช้าง และของประดับตกแต่งโทนสีฟ้าที่แทรกอยู่ประปรายตามจุดต่างๆ ก็ดูเท่สุดยอดไปเลย
ทั้งรูปปั้นก็งดงาม ดอกไม้ที่ประดับไว้ก็สวยสะพรั่ง...
เอาเป็นว่าทุกอย่างดูดีไปหมดเลย!
‘เพิ่งเคยเห็นที่แบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ’
ถึงนี่จะเป็นชีวิตรอบที่สองแล้วก็ตาม แต่นี่เป็นคฤหาสน์หรูหราที่ฉันเพิ่งเคยได้ย่างกรายเข้ามาเป็นครั้งแรกในชีวิต
ถ้ามีขนาดใหญ่โตถึงเพียงนี้ ต่อให้บอกว่าเป็นพระราชวังของอาณาจักรเล็กๆ ฉันก็คงเชื่อสนิทใจ
พอฉันเอาแต่ร้องว้าวออกมาไม่ขาดสาย ท่านดยุคก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
“ชอบไหม”
“ชอบค่า วิบวับ... เหมือนหน้าท่านยุกเยย!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ผสมผสานระหว่างการประจบครึ่งหนึ่งกับความจริงใจอีกครึ่งหนึ่ง มือของท่านดยุคก็หยิกแก้มฉันเบาๆ
‘แต่ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีอยู่นะ ใช่ไหมล่ะ’
ฮิๆ
ทว่านอกเหนือจากการถูกใจคฤหาสน์ดยุคอันยอดเยี่ยมแห่งนี้แล้ว ความกดดันก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก
‘ฉันจะอยู่ที่นี่ได้อย่างราบรื่นไหมนะ จะสวมบทบาทลูกสาวของท่านดยุคได้อย่างยอดเยี่ยมหรือเปล่า’
ถึงจะพยายามยัดหัวเข้าไปในเสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัว ก็ใช่ว่าจะใส่ได้เสียหน่อย
อึดอัดจัง
‘ไม่รู้ด้วยแล้ว ยังไงก็ต้องพยายามให้เต็มที่แหละนะ’
ทว่าสิ่งที่ยังนับว่าโชคดีอยู่บ้างก็คือปฏิกิริยาของผู้คนในคฤหาสน์
ที่จริงแล้ว ฉันแอบกังวลว่าพวกเขาจะไม่เชื่อการมีตัวตนอยู่ของลูกนอกสมรสที่จู่ๆ ก็โผล่มา
“...ท่านหญิงสินะครับ ครับ อย่างนี้นี่เอง ต่อจากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ท่านหญิง ผมโจเซฟ เป็นแพทย์ประจำตระกูลดยุคครับ”
ทั้งคุณหมอโจเซฟก็ดี
“...ผมเองก็ขอทำความเคารพครับ ผมฮัดสัน อุ๊บ- ผู้ช่วยของท่านดยุคครับ เรียกได้ตามสบายเลยนะครับ ฮึก”
ทั้งคุณฮัดสันที่มีสีหน้าซีดเซียวก็ดี
“สวัสดีค่ะ ท่านหญิง”
“ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ท่านหญิง”
“กรี๊ด! น่ารักเกินไปแล้ว... กระแอม ขอฝากตัวด้วยนะคะ คุณหนู”
แม้แต่พวกคนรับใช้ที่เดินสวนกัน ต่างก็ต้อนรับฉันในฐานะ ‘ท่านหญิง’ อย่างเป็นธรรมชาติกันทุกคน
‘กลายเป็นว่าพวกเขาตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติเกินไป จนฉันเริ่มจะแปลกใจแทนแล้วสิเนี่ย’
ทั้งที่คิดว่าต้องมีคนสงสัยหรือต่อต้านแท้ๆ เชียว
เอาเถอะ ไม่ว่าอย่างไรมันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
ฉันผู้ไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะดยุคที่กำลังส่งยิ้มเย็นยะเยือกอยู่ด้านหลังของฉัน จึงได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองในแง่บวกไปเรื่อยเปื่อย
“พาไปอาบน้ำแล้วหาอะไรให้กินด้วยล่ะ”
“ค่ะ ท่านดยุค!”
ดยุคส่งตัวฉันให้กับสาวใช้ที่ชื่อเอน่าก่อนจะเดินหายไป
“ไว้เจอกันนะ มาร์ชเมลโลว์”
พร้อมกับคำบอกลาสั้นๆ
ฉันที่อยู่ในอ้อมแขนของเอน่า โบกไม้โบกมือให้ดยุคที่กำลังเดินห่างออกไป
‘ทัศนคติที่ต้องพยายาม แม้จะอยู่ในจุดที่ไม่มีใครมองเห็น’
ฉันนี่แหละ เมโลนี่วัย 4 ขวบผู้รอบคอบไร้ที่ติ!
“หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ คุณหนู ได้มารับใช้คุณหนูถือเป็นเกียรติของดิฉันจริงๆ ค่ะ!”
“อื้อ ฝากตวยน้า...”
“อุ๊บ น่ารักเกินไปแล้ว”
“อู๊ง?”
“ไม่มีอะไรค่ะ! ดิฉันบอกว่าขอฝากเนื้อฝากตัวจริงๆ ต่างหากล่ะคะ!”
โชคดีที่ดูเหมือนเอน่าจะเป็นคนที่ร่าเริงและใจดี
‘อืม พอเป็นแบบนี้แล้วคิดถึงพี่ฌานกับพี่ริกกี้จัง’
หลังจากคำประกาศอันน่าตกตะลึงของท่านดยุค สถานการณ์ก็ชุลมุนวุ่นวายไปหมดจนต้องออกมาโดยไม่ได้ร่ำลากันดีๆ มันเลยยังติดค้างอยู่ในใจ
โดยเฉพาะพี่ฌานที่ยังไม่ได้เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ...
‘ถ้าส่งข่าวคราวถึงกันได้ก็คงจะดีนะ’
ฉันแอบคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะลองขอร้องท่านดยุคดูดีไหม แต่ก็รีบพับความคิดนั้นเก็บไปอย่างรวดเร็ว
‘เพิ่งจะมาถึงก็คิดจะขอร้องอะไรนู่นนี่แล้วเหรอเนี่ย!’
ตั้งสติไว้ เมโลนี่
ระวังตัวไว้ เมโลนี่
ต้องระวังไม่ให้ตัวเองเผลอทำตัวตามสบายจนเกิดความโลภขึ้นมาเด็ดขาด!
“เอาล่ะ ถึงแล้วค่ะ คุณหนู”
ระหว่างที่กำลังดึงสติอยู่นั้น พวกเราก็มาถึงห้องอาบน้ำแล้ว
‘ที่นี่... ทุกอย่างดูมหึมาไปหมดเลยแฮะ’
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันเพิ่งเคยเห็นห้องอาบน้ำกับอ่างอาบน้ำที่ใหญ่โตขนาดนี้เป็นครั้งแรก
ในห้องอาบน้ำมีสาวใช้คนอื่นๆ มารออยู่ก่อนแล้วสองสามคน
“เดี๋ยวพวกเราจะอาบน้ำให้ก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้านะคะ”
“ค่าา”
ฉันยอมทำตามคำพูดของพวกเขาแต่โดยดี
เพราะคนพวกนี้จะต้องอยู่ใกล้ชิดกับฉันต่อไปในอนาคต จึงจำเป็นต้องทำตัวให้น่ารักน่าเอ็นดูเข้าไว้
เพราะชื่อเสียงในคฤหาสน์ก็สำคัญต่อการได้บรรจุเป็นพนักงานประจำเหมือนกันนี่นา
แต่พอต้องถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปในน้ำจริงๆ ฉันกลับลังเลขึ้นมาครู่หนึ่ง
“หือ? เป็นอะไรไปหรือคะ ท่านหญิง?”
“อื้อ? คือว่า...”
“...?”
“อื้ม ไม่มีอายัยหรอก”
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็หัวเราะแก้เก้อแล้วส่ายหัวไปมาดุ๊กดิ๊ก
และในพริบตาที่ปลายนิ้วเท้าแตะลงบนผิวน้ำ
“...เอ๊ะ?”
ฉันเบิกตากว้างพลางก้มมองน้ำที่จุ่มเท้าลงไป
“น้ำอาบเป็นอย่างไรบ้างคะ คุณหนู?”
“น้ำ... อุ่นอุ่น”
คำตอบที่ฉันเผลอหลุดปากออกไปอย่างเหม่อลอยทำให้เอน่าถึงกับตัวสั่นเทิ้ม
“ได้ยินไหม? บอกว่าอุ่นอุ่นละ ว้าย หัวใจฉันอุ่นวาบตามไปด้วยเลย”
“ตั้งสติหน่อย เอน่า ต้องตั้งใจทำงานสิ”
“อา นั่นสินะ ต้องตั้งสตินี่นา ถ้ามีอะไรที่ต้องการเพิ่มเติมก็บอกได้เลยนะคะ คุณหนู!”
เอน่าที่ช่วยประคองตัวให้ฉันลงน้ำได้สะดวกถามขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า
‘สิ่งที่ต้องการเหรอ?’
ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก
“ม่ายมีอะไยที่อยากได้เยย ตอนนี้ก็ดีม้ากมากแย้ว น้ำอุ่นอุ่นกับสะบู่อันที่หอมๆ แบบนี้เพิ่งเคยเจอเปนครั้งแรกเยย”
มันคือความจริงใจที่ปราศจากคำโกหกแม้แต่น้อย
‘ที่เคยกังวลไปนี่กลายเป็นเรื่องตลกไปเลยแฮะ...’
ในอดีต การอาบน้ำที่ฉันเคยผ่านมาล้วนไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์ทั้งนั้น
ลึกๆ ในใจฉันจึงมีความหวาดกลัวต่อการอาบน้ำอยู่บ้าง
ในคุก แม้จะได้อาบร่วมกับพวกพี่ๆ แต่เพราะน้ำมีค่านักจึงต้องรีบอาบอย่างลวกๆ ส่วนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็—
“ทำไมฉันต้องมาคอยอาบน้ำให้พวกเด็กเวรนี่ด้วยเนี่ย! หงุดหงิดชะมัด ให้ตายสิ”
สัมผัสที่เจือไปด้วยความโกรธแค้นถูไถไปตามเนื้อตัวอย่างเจ็บปวด ต้องรอจนกระทั่งผิวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ฉันถึงจะหลุดพ้นจากฝ่ามืออันหยาบกระด้างนั้นได้
‘รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นผ้าที่ถูกซักเลยล่ะนะ’
แถมน้ำก็ยังเย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็ง พออาบน้ำเสร็จฉันจึงต้องยืนตัวสั่นงันงกอยู่พักใหญ่
ทั้งหนาว ทั้งแสบผิว
‘เกลียดจริงๆ เลยนะ’
ทว่าการอาบน้ำที่นี่กลับต่างออกไป
น้ำอุ่นสบาย สบู่หอมฟุ้ง และฟองก็นุ่มฟู
สัมผัสจากทั้งสองคนที่กำลังถูตัวให้ฉันก็อ่อนโยนและทะนุถนอมเช่นกัน
เพิ่งเคยได้อาบน้ำแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย
“การได้อาบน้ำอุ่นเป็นครั้งแรกเนี่ยนะ...”
“จากนี้ไปฉันจะเป็นทีมน้ำอุ่น ต่อให้ตายก็ต้องน้ำอุ่น ใครกล้าเถียงมีโทษถึงตาย”
“อื้อ? เมื่อกี้พูดว่าอารายน้า...”
“ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณหนู”
“จริงด้วยค่ะ คุณหนู”
ทั้งสองคนโบกไม้โบกมือปฏิเสธพลางส่งยิ้มให้
‘...แปลกจัง’
เหมือนเมื่อกี้จะพึมพำอะไรด้วยสีหน้าดุดันสุดๆ เลยนี่นา
ฉันเอียงคอสงสัย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปขยำฟองสบู่ที่ลอยตุ๊บป่องอยู่เหนือน้ำเล่น
‘ฮะ สนุกจัง...!’
เป็นความเพลิดเพลินที่น่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ
ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเอาสายไหมมาเล่นปั้นดินเหนียว
ไม่นึกเลยว่าจะได้สัมผัสกับความรู้สึกหรูหราแบบนี้
พอเผลอจดจ่อกับการปั้นเล่นไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว หมีฟองสบู่ห้าตัวก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
สองคนที่สังเกตเห็นครอบครัวคุณหมีที่ฉันทำขึ้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
“คุณพระช่วย! สุดยอดมากเลยค่ะ คุณหนู! ถึงกับเอาฟองสบู่มาปั้นเป็นคุณหมีได้เนี่ย ต้องเป็นอัจฉริยะแห่งศตวรรษอย่างแน่นอนเลยค่ะ!”
“นั่นสิคะ ท่านหญิงของเราเนี่ยฝีมือเย็บปักถักร้อยเก่งจริงๆ เลยค่ะ”
“...จะ จริงเหยอ?”
ฝีมือระดับนั้นเลยเหรอ?
แน่นอนว่า ครึ่งหนึ่งคงเป็นการพูดเอาใจแหละนะ
‘...แต่ขนาดฉันมองเองก็ยังว่าทำออกมาได้ดีเลยนี่นา’
ฉันก้มมองครอบครัวคุณหมีฟองสบู่อย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย
เฮะๆ
รอยยิ้มผุดขึ้นมาที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว
‘กะแล้วเชียว ต้องเป็นพนักงานประจำให้ได้เลย’
มันเป็นการอาบน้ำที่สุดยอดจนทำให้ความมุ่งมั่นลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ฮัดสัน เกรย์ อายุ 28 ปี
บุตรชายคนที่สามของตระกูลเคานต์เกรย์
หลังจากจบการศึกษาด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากจักรวรรดิอะคาเดมี เขาก็ตั้งใจว่าจะไปทำงานในกรมการคลังของราชสำนัก ทว่า―
“หนึ่งร้อยห้าสิบล้านชิลลิง เงินสดทั้งหมด”
“เหอะ คิดว่าผมจะยอมถูกเงินจูงจมูกหรือครับ ช่างมองคนได้ขาดจริงๆ เลยครับ! ผมจะติดตามท่านไปครับ”
นับตั้งแต่หน้ามืดตามัวเพราะเงินจนมาเป็นผู้ช่วยของคอนเต้ ฟานเทเบ ก็ล่วงเลยมาแปดปีแล้ว
‘มีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งมากมายจริงๆ’
ใช่แล้ว มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจริงๆ
อดีตท่านดยุคที่บอกว่าจะสืบทอดบรรดาศักดิ์ให้ กับท่านดยุคคนปัจจุบันที่บอกว่าไม่ต้องการ ทะเลาะกันได้ทุกวี่วัน
หลังจากคอนเต้จับพลัดจับผลูกลายมาเป็นท่านดยุคแล้ว―
ทำงานอยู่ดีๆ ก็ต้องไปตามจับตัวท่านดยุคที่แอบชิ่งหนีไปเงียบๆ
พอตามจับท่านดยุคกลับมาไม่สำเร็จ ก็ต้องมาเคลียร์งานแทน
ต้องคอยห้ามทัพอดีตท่านดยุคกับท่านดยุคคนปัจจุบันที่ก้าวข้ามช่องว่างระหว่างวัยแล้วเปิดศึกทะเลาะกัน
แถมยังต้องคอยรับมือท่านดยุคฮิลตันที่ชอบบุกมาหาเรื่องโดยอ้างว่าเป็นคู่แข่งแทบทุกครั้ง
ด้วยเหตุนี้ โรคกระเพาะจากความเครียดจึงกลายเป็นโรคเรื้อรังมาเนิ่นนานแล้ว
ถึงอย่างนั้น เหตุผลที่ยังไม่ลาออกจากอาชีพนี้ ก็ไม่ใช่เพราะความภาคภูมิใจในการเป็นผู้ช่วยของตระกูลดยุคอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ... อะไรเทือกนั้นหรอก
‘เงินเดือนมันเย้ายวนใจเกินไปต่างหาก’
มันเป็นเพราะเงินเดือนที่มากเกินกว่าจะลาออกได้ลงคอต่างหาก
กำลังโหลดความเห็น...