คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 15

ตอน 15

ตอนที่ 15

แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ

“ลูกนอกสมรสเนี่ยนะครับ ล้อเล่นใช่ไหมครับ”

“เปล่า เรื่องจริงนี่ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูถอดแบบฉันมาเป๊ะเลยไม่ใช่หรือไง”

“...ในที่สุดก็สูญสิ้นสิ่งที่เรียกว่าจิตสำนึกไปจนหมดแล้วสินะครับ”

“ได้ยินหมดนะ ฮัดสัน”

“อ้าว จริงหรือครับ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินไปเถอะครับ”

เฮ้อ

ฮัดสันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินคอตกกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเอง

“ที่ทำงานพรรค์นี้... น่าจะลาออกไปตั้งนานแล้ว”

“บอกว่าได้ยินไง ฮัดสัน”

“ก็บอกให้แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินไงครับ ท่านดยุค”

ฮัดสันพึมพำอย่างหดหู่พลางกุมกระเพาะที่ปวดแปลบแล้วหลับตาลง

“เอาตามตรงผมคิดว่าท่านดยุคแอบอู้งานไปบรัมชูอาเสียอีก เรื่องเจ้าหน้าที่สืบสวนแฝงตัวอะไรนั่นมันเป็นแค่ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นชัดๆ แต่ที่แท้คือท่านไปตามหาลูกสาวมางั้นหรือครับ”

“เปล่า อู้งานจริงๆ นั่นแหละ”

“เห็นไหมล่ะครับ! กะแล้วเชียวว่าอู้งานจริงๆ! อ้าว แล้วเด็กคนนั้นตกลงคือใครกันแน่ครับเนี่ย...!”

ฮัดสันที่เบิกตากว้างพลางพูดจ้อด้วยอารมณ์พลันชะงักนิ่งไปชั่วขณะ

‘เดี๋ยวนะ พอนึกดูแล้ว...’

ท่านดยุคมีลูกนอกสมรสงั้นหรือ

มันเป็นไปได้ด้วยหรือเนี่ย

ไม่สิ เรื่องนี้มันไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ถ้าเป็นคนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่ท่านดยุคไม่มีทางมีลูกนอกสมรสแน่นอน

นั่นเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตของท่านดยุค...

“มีแค่ท่านลาเบลล่าคนเดียวนี่นา...?”

“ก็บอกว่าได้ยินหมดไง ฮัดสัน”

“อุ๊บ”

ฮัดสันที่เผลอพึมพำอย่างเหม่อลอยรีบเอามือตะปบปากตัวเองทันที

เมื่อเห็นอีกฝ่ายลอบสังเกตท่าทีอย่างโจ่งแจ้ง คอนเต้ก็หัวเราะในลำคอพลางเอนหลังพิงโซฟา

“ฮัดสัน บนโลกนี้ความจริงไม่ใช่สิ่งที่สำคัญหรอกนะ”

“...ครับ? ถ้างั้นอะไรสำคัญล่ะครับ?”

“ความเชื่อใจไง ถ้าฉันบอกว่าใช่ จิตใจที่ยอมรับได้ว่า ‘อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง’ นั่นแหละ”

ฮัดสันส่งเสียงร้อง ‘อ๋า’ อย่างทึ่งๆ กับคำพูดของคอนเต้

“...อย่างนี้นี่เองครับ แล้วสรุปว่าพามาทำไมจริงๆ กันแน่ครับ”

“ทำเป็นเหมือนกลัว แต่สุดท้ายก็พูดสิ่งที่อยากพูดหมดเลยสินะเนี่ย”

จึ๊

คอนเต้เดาะลิ้นก่อนจะยักไหล่ตอบ

“ก็แค่คิดว่ามีลูกสาวสักคนก็ไม่เลวเหมือนกันน่ะ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เองสินะครับ”

“ยอมรับง่ายกว่าที่คิดนะเนี่ย?”

“ครับ เพราะเป็นเหตุผลที่สมกับเป็นท่านดยุคดี ถ้ามีเหตุผลที่ฟังดูเข้าท่าหลุดออกมาจากปากท่าน ผมคงตกใจยิ่งกว่านี้อีกครับ”

“ฮะๆ พูดจาตามใจปากแบบนั้น ระวังจะอายุสั้นเอานะ”

“...นี่กำลังข่มขู่หรือเปล่าครับ?”

“ก็ประมาณนั้นมั้ง?”

เมื่อได้ยินคำตอบของคอนเต้ ฮัดสันก็ยิ้มแป้นแล้วเอ่ยถาม

“มีข้อควรระวังอะไรที่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับท่านหญิงผู้เป็นบุตรสาวของท่านดยุคไหมครับ?”

การเปลี่ยนท่าทีได้อย่างรวดเร็วคือความถนัดและความภาคภูมิใจของฮัดสัน

คอนเต้หัวเราะราวกับเหลือเชื่อ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะจางหายไปในชั่วพริบตา

“เด็กคนนั้นครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์”

“อ๋อ ครอบครองอำนาจศักดิ์... ครับ? อำนาจศักดิ์สิทธิ์เหรอครับ?”

ฮัดสันที่ตอนแรกตอบรับอย่างเฉยเมยถึงกับสะดุ้งโหยงแล้วถามย้อนกลับทันควัน

เมื่อกี้ผมหูฝาดไปหรือเปล่านะ?

“ใช่ อำนาจศักดิ์สิทธิ์”

อ่า ฟังไม่ผิดจริงๆ สินะ

การที่ฟังไม่ผิดนี่แหละยิ่งเป็นปัญหาใหญ่กว่าเดิม

การครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์ นั่นหมายความว่า

“ท่านหญิงเป็น... สายเลือดของตระกูลดยุคอื่นอย่างนั้นหรือครับ ตอนนี้ถึงขั้นไปขโมยเด็กของตระกูลดยุคอื่นมา-.”

“บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนนายมองฉันเป็นเศษสวะจากใจจริงเลยนะ?”

“...ขอไม่แสดงความคิดเห็นครับ”

อายุสั้นแน่เรา

ฮัดสันตัดสินใจยอมรับชะตากรรมของตนอย่างสงบเยือกเย็นแล้วเอ่ยปากพูดต่อ

“แล้วมันคืออะไรกันแน่ครับ ถ้าไม่ได้ไปขโมยเด็กของตระกูลอื่นมามันก็ไม่สมเหตุสมผลเลยนะ...”

“เด็กคนนั้นครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์ชนิดใหม่โดยสิ้นเชิง เป็นอำนาจศักดิ์สิทธิ์ชนิดที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อนจนถึงตอนนี้น่ะ”

วันนี้มีเรื่องให้ต้องสงสัยหูตัวเองเยอะจังนะ

ฮัดสันสับสนอย่างหนัก

ทุกแง่มุมของบทสนทนานี้เป็นเช่นนั้นทั้งหมด

อำนาจศักดิ์สิทธิ์ชนิดใหม่เนี่ยนะ

เรื่องพรรค์นั้นไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นมาก่อนเลย

ของแบบนั้นมันมีอยู่จริงด้วยเหรอ?

“...โกหกน่า”

“เรื่องจริง และนั่นก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เด็กคนนั้นต้องกลายมาเป็นสายเลือดของฉันยังไงล่ะ”

แม้จะไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม แต่ฮัดสันก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาต้องการจะสื่อถึงอะไร

“กังวลเรื่องราชวงศ์อยู่ใช่ไหมครับ”

“พวกงูที่จมปลักอยู่กับปมด้อยมักจะทำเรื่องบัดซบอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่หรือไง”

โอ้โห หมิ่นประมาทราชวงศ์ได้เป็นธรรมชาติราวกับหายใจเลยนะ

ทว่าตัวฮัดสันเองก็เห็นพ้องกับคำพูดของคอนเต้เช่นกัน

ราชวงศ์สืบสายเลือดมาจากมังกร ทว่ากลับไม่อาจครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้เลย

แล้วถ้าถามว่าราชวงศ์เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปไหม ก็ไม่ใช่แบบนั้นอีก

ทั้งประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมกว่าคนปกติเป็นเท่าตัว และพละกำลังอันแข็งแกร่ง

แถมยังมีความสามารถในการตอบสนองต่อมานาอันยอดเยี่ยม และพลังฟื้นฟูอันโดดเด่นอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ตามประวัติศาสตร์ที่คล้ายดั่งตำนานยังบอกไว้อีกว่า ในหมู่ผู้สืบสายเลือดราชวงศ์ อาจมีเด็กที่สืบทอด ‘พลังแห่งมังกร’ กำเนิดขึ้นมาได้เป็นบางครั้ง—

‘แต่ที่ผ่านมาก็ยังไม่เคยมีอะไรแบบนั้นเลยนี่นะ’

แม้จะเหนือล้ำกว่าขอบเขตของคนธรรมดาไปไกลในหลายๆ ด้านแล้ว ทว่าราชวงศ์กลับไม่เคยพึงพอใจกับสิ่งที่มี

สิ่งที่พวกนั้นปรารถนาคือพลังที่พิเศษยิ่งกว่านี้

อย่างเช่นพวกอำนาจศักดิ์สิทธิ์อะไรทำนองนั้น

ดังนั้น ราชวงศ์จึงมองว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของทั้งสามตระกูลดยุคเป็นความภาคภูมิใจของจักรวรรดิ ในขณะเดียวกันก็คอยอิจฉาริษยาไปด้วย

การจงใจเพิ่มอำนาจให้วิหารแล้วคอยสกัดกั้นอำนาจของสามตระกูลดยุคอย่างออกนอกหน้านั้น ก็เป็นเพียงผลพวงมาจากความอิจฉาริษยาอันน่ารังเกียจนั่นเอง

แต่ถ้าในสถานการณ์แบบนี้ ดันมีเด็กที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่ปรากฏตัวขึ้นมาล่ะ?

แถมยังเป็นเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพ่อแม่เป็นใครเนี่ยนะ?

‘พวกราชวงศ์คงได้อกแตกตายกันพอดี’

จนถึงขั้นอยากจะกำจัดทิ้งเงียบๆ โดยไม่ให้ใครรู้เลยล่ะ

แต่ถ้าเด็กคนนั้นสืบสายเลือดมาจากฟานเทเบล่ะก็—

“พวกนั้นก็คงหาทางปลอบใจตัวเองแล้วมุดหัวเงียบไปเองนั่นแหละ โดยคิดว่า ‘เด็กคนนั้นมีสายเลือดของฟานเทเบนี่นา’ เพราะต่อให้เป็นราชวงศ์ ก็คงไม่กล้าแตะต้องท่านหญิงแห่งฟานเทเบหรอก”

นอกเสียจากว่าอยากจะเป็นศัตรูกับฉันน่ะนะ

เสียงพึมพำอันเยือกเย็นชวนขนลุกนั้น ทำให้ฮัดสันเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

นี่มัน...

‘ดูเหมือนท่านจะเอาจริงมากกว่าที่คิดแฮะ’

เมื่อพิจารณาจากนิสัยของท่านดยุคที่ไม่เคยสนใจเรื่องราวใดๆ บนโลก แต่กลับยอมคิดคำนวณไปถึงอันตรายที่เด็กคนนั้นอาจจะต้องเผชิญแบบนี้

ดูท่าแล้วคงจะถูกใจเด็กคนนั้นเข้าจริงๆ

‘ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อให้ใครจะพูดยังไง เด็กคนนั้นก็ต้องได้เป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบแน่นอน’

ฮัดสันที่ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็วเริ่มใช้ความคิด

เดี๋ยวสิ แล้วของที่จำเป็นสำหรับท่านหญิงวัย 4 ขวบจะมีอะไรบ้างล่ะเนี่ย...?

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 15
อ่านตอน 16 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 14กลับหน้าเรื่อง
ตอน 14ตอน 16