ตอนที่ 16
พอนึกระแวงจนฉันไม่กล้าพูดอะไรออกไป ท่านดยุคก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วยิ้มออกมา
“ไม่ต้องมัวดูก้นบึ้งใจใครหรอก พูดมาได้เลย ในคฤหาสน์นี้ไม่มีใครกล้าทำท่าทางกดดันลูกสาวของฉันหรอกนะ”
...เขาบอกว่าลูกสาวของฉัน
ถ้อยคำอันหนักแน่นของท่านดยุคทำให้หัวใจของฉันไหวระริกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
แปลกจัง กินขนมมากเกินไปหรือเปล่านะ
ฉันกดหน้าอกที่ปั่นป่วนเอาไว้แน่นพลางเริ่มเอ่ยปาก
“คือว่านะค้า มีปัญหาหย่ายมั่กๆ อยู่ข้อหนึ่งค่ะ”
“ปัญหาใหญ่เหรอ คำนั้นดูไม่เข้ากับท่านหญิงแห่งฟานเทเบเลยนะ”
ไม่ใช่หรอก
นี่คือปัญหาที่เกิดขึ้นเพราะฉันได้เป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบต่างหากล่ะ
“เปงลูกสาว... ต้องทำยังไงเหยอคะ”
ช่างน่าขันที่ฉันเคยพูดจาโอ้อวดให้ท่านดยุคเชื่อใจฉันได้เลย ทั้งที่จริงๆ แล้วฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกสาวเลยสักนิด
พ่อกับลูกสาวมีความสัมพันธ์แบบไหนกันนะ
ต้องทำยังไงถึงจะดูเหมือนเป็นลูกสาวจริงๆ ของท่านดยุคกันล่ะ
ต่อให้คิดทบทวนดูแค่ไหนก็ไม่มีคำตอบออกมาเลย
‘ก็ไม่เคยมีมาก่อน แล้วจะไปรู้อะไรได้เล่า’
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีพ่อนี่นา
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยก็ได้
“ต้องเปงลูกสาวที่เพอเฟกต์แท้ๆ แต่หนูไม่ยู้ว่าต้องทำอะไรเลยค่ะ... ถ้าคนอื่นสงสัยขึ้นมาจะทำยังไงดีคะ”
“งั้นเหรอ แต่ฉันว่าคงไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกนะ”
“จยิงเหยอคะ...”
“อืม แต่ถ้ายังกังวลอยู่ละก็ ถ้าเห็นใครทำท่าทางสงสัยก็ลากตัวมันมาอยู่ตรงหน้าฉันสิ เดี๋ยวทุกอย่างก็ได้รับการแก้ไขเอง”
ท่านดยุคที่พูดเช่นนั้นแย้มยิ้มออกมา
จะแก้ไขยังไงกันแน่นะ...
ฉันกลืนความสงสัยที่ไม่อาจเอ่ยถามลงคอไป ก่อนจะแกล้งหัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน
‘ใช่แล้ว เรื่องนี้ฉันคงต้องจัดการด้วยตัวเองแล้วล่ะ!’
...ว่าแต่เรื่องนั้นเถอะ
ฉันใช้หลอดดูดน้ำส้มดังจ๊วบพลางลอบสังเกตสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง
ความจริงแล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะพูดถึง
‘บรัมชูอา... ได้รับการจัดการเรียบร้อยดีหรือยังนะ’
ป่านนี้แล้ว ฉันจึงอยากรู้เหลือเกินว่าบรัมชูอาหลังจากที่ฉันจากมาจะเป็นอย่างไรบ้าง
แน่นอนว่าตามความทรงจำก่อนย้อนเวลากลับมา พวกพี่สาวและพี่ชายจะได้รับเงินชดเชยรวมถึงที่พักอาศัยจนอยู่อย่างสุขสบายก็เถอะ
‘แต่ฉันก็อยากรู้ความเป็นไปในตอนนี้เลยนี่นา’
ทว่าฉันกลับไม่กล้าเอ่ยปากถามออกไปง่ายๆ
เพราะเพิ่งจะได้เข้ามาอยู่ที่ฟานเทเบแท้ๆ ฉันจึงกลัวว่าเขาจะมองว่าตัวเองยังอาลัยอาวรณ์อดีตอยู่โดยใช่เหตุ
‘...ช่างเถอะ อย่าถามเลยดีกว่า!’
ฟึด
ในตอนที่ฉันสูดจมูกฟุดฟิดพลางตัดใจอยู่นั้นเอง
“มีมุมที่ยอมแพ้เร็วเกินไปโดยไม่จำเป็นอยู่เหมือนกันนะเนี่ย”
“เอ๋?”
นิ้วชี้เรียวยาวแตะหน้าผากฉันเบาๆ อย่างไม่เจ็บเลยสักนิด
“มะ ไม่ช่ายนะ เมโลนี่ตื๊อเก่งมากเยย”
“โกหก เมื่อกี้คิดจะถามอะไรแล้วก็ล้มเลิกไปใช่ไหมล่ะ”
ฮึก
“ได้ยินว่าไปขอหนังสือพิมพ์จากพวกสาวใช้มานี่? เห็นว่าเป็น ‘แซเทอร์เดย์ กอสซิป’ สินะ สงสัยอะไรอยู่เลยไปขอหนังสือพิมพ์มาอย่างนั้นไม่ใช่หรือไง”
หวาาา!
‘...ช่างสังเกตเป็นบ้าเลย’
ดูท่าพวกอัจฉริยะจะหัวไวและจับสังเกตเก่งกันทุกคนจริงๆ
คำพูดของเขาแต่ละคำแทงใจดำจนฉันแทบกระอักออกมาอยู่แล้ว
ฉันไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่แอบหลบสายตาไปด้านข้าง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ แว่วมา
และตามมาด้วย
“เอ้า รับไปสิ”
เขายื่นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาให้
“ถึงจะไม่ใช่หนังสือกอสซิปอย่างที่อยากได้ แต่ข่าวที่เธอสงสัยก็น่าจะมีลงไว้ในนั้นเหมือนกันนะ”
เป็นไปตามที่ท่านดยุคพูดจริงๆ
บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ที่พับไว้อย่างเรียบร้อย มีข่าวเกี่ยวกับบรัมชูอาตีพิมพ์ตัวเบ้อเริ่ม
ทั้งความจริงอันน่าสะพรึงกลัวของบรัมชูอาและเรื่องราวของผู้บริสุทธิ์ที่ต้องทนทุกข์ทรมานถูกขังอยู่ข้างใน
แถมยังมีข่าวเรื่องที่ฟานเทเบจะช่วยคุ้มครองตัวตนของพวกเขา พร้อมทั้งมอบเงินชดเชยและจัดหาที่อยู่อาศัยให้อีกด้วย
“ฮึก”
ในจังหวะที่ฉันสูดหายใจเข้าด้วยความโล่งอกและดีใจจนล้นอกนั้นเอง
แปะ
“เอ๋?”
มีบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากระหว่างรอยพับของหนังสือพิมพ์ดังแปะ
“นี่คือ...”
“แท่นแท้น ของขวัญเซอร์ไพรส์ยังไงล่ะ”
“เซอร์ไพร์ฉองศักดิ์สิทธิ์เหยอคะ?”
ฉันหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ตัวจริงของของขวัญชิ้นนั้นคือซองจดหมาย
พอลองพลิกซองดูไปมา ตาของฉันก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน
‘ถึงเมโลนี่ที่รัก จากฌานและริกกี้’
พี่ฌาน
พี่ริกกี้!
“เป็นไง ชอบไหม มาร์ชเมลโลว์?”
ถามว่าชอบไหมน่ะเหรอ?
ต่อคำถามของท่านดยุค ฉันเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ
พูดได้เลยว่า นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุด
‹ความจริงอันน่าตกตะลึงของบรัมชูอา! ผลงานอันยอดเยี่ยมของดยุคแห่งฟานเทเบ!›
หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์
สายตาที่จ้องมองบทความซึ่งตีพิมพ์พาดหัวตัวเบ้อเริ่มนั้นเย็นยะเยือก
“ฟานเทเบอีกแล้วนะ ไม่มีวันไหนสงบสุขเลยจริง ๆ...!”
หญิงสาวที่ตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดขยำหนังสือพิมพ์แล้วเขวี้ยงทิ้ง
“พระชายาเอก ทรงระงับพระทัยก่อนเพคะ”
ผู้ที่เอ่ยปากคือเทวทูตผู้เพิ่งเปิดประตูเดินเข้ามา
เนื่องจากสวมฮูดคลุมศีรษะไว้ลึก สิ่งเดียวที่มองเห็นได้จึงมีเพียงริมฝีปากที่ยกยิ้มน้อยๆ เท่านั้น
“อุยก์ ตายจริง ฉันแสดงกิริยาที่ไม่น่าดูให้เห็นเสียแล้ว”
พระชายาผู้มีใบหน้าแดงก่ำยกมือขึ้นปิดปากแล้วถาม
“องค์ชายของเราเป็นอย่างไรบ้างคะ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”
“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายทรงปลอดภัยดีทุกประการ”
“เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย ขอบคุณท่านนักบวชอยู่เสมอเลยนะคะ”
“ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็แค่ทำในสิ่งที่ตัวเองพอจะทำได้เท่านั้นเอง”
นักบวชที่ตอบอย่างถ่อมตนหันหน้าไปทางหนังสือพิมพ์ที่พระชายาเพิ่งเขวี้ยงทิ้ง
สายตาภายใต้เงาดำมืดกวาดมองหนังสือพิมพ์ก่อนจะเบนกลับมา
“บรัมชูอางั้นหรือ ดูเหมือนว่าคราวนี้ฟานเทเบจะก่อเรื่องน่าสนุกขึ้นอีกแล้วสินะพ่ะย่ะค่ะ”
“เฮ้อ อย่าให้พูดถึงเลยค่ะ เพราะเรื่องนี้แท้ๆ พระทัยของฝ่าบาทถึงได้ทรงขุ่นมัวจนเกินจะทน”
ในมุมมองขององค์จักรพรรดิผู้ทรงริษยาในอำนาจศักดิ์สิทธิ์มาโดยตลอด คอนเต้ ฟานเทเบ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดินั้น ช่างเป็นเสี้ยนหนามในดวงตาอย่างแท้จริง
ด้วยเหตุนั้น ทุกครั้งที่ชื่อของเขาปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือพิมพ์ อารมณ์ขององค์จักรพรรดิก็จะดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดี หรือเรื่องร้าย
การที่ความสนใจของผู้คนมุ่งไปที่ฟานเทเบนั้น คือการแตะต้องเกล็ดมังกรขององค์จักรพรรดิโดยตรง
ส่งผลให้ผู้ที่ต้องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าก็คือเหล่าคนที่อยู่เคียงข้างพระองค์นั่นเอง
“ดยุคแห่งฟานเทเบได้ค้นพบและจัดการกับคุกประหลาดที่รับเงินเพื่อกักขังคนแล้วเพคะ รายงานก็ไม่ส่งให้ราชวงศ์ มิหนำซ้ำยังแฝงตัวเข้าไปด้วยตัวเองอีกหรือนี่ ช่างอวดดีอะไรขนาดนี้ก็ไม่รู้เพคะ”
“นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน ฟานเทเบก็ยังคงหยิ่งยโสไม่เคยเปลี่ยนเลย”
“ช่างโอหังบังอาจและเอาแต่ใจเหลือเกิน ได้ยินว่าคราวนี้ถึงขั้นไปพาเด็กที่ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ประหลาดคนหนึ่งมาจากบรัมชูอา โดยอ้างว่าเป็นสายเลือดของตัวเองอีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“...เด็กที่สืบสายเลือดของท่านดยุค แถมยังใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์สุดแปลกประหลาดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
นักบวชถามด้วยน้ำเสียงแฝงความนัย
“เพคะ ได้ยินมาว่าสามารถซ่อมแซมสิ่งของที่พังแล้วได้... แต่ก็ยังไม่มีอะไรแน่ชัด และยังไม่อยากจะเชื่อด้วยว่าจะมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้น หากท่านดยุคยอมรายงานต่อราชวงศ์บ้างก็คงจะแน่ใจได้แท้ๆ แต่กลับไม่ทำเช่นนั้นเลยเพคะ!”
น้ำเสียงของพระชายาที่พูดต่อไปเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
มีเสียงหายใจติดขัดปะปนอยู่ในความโกรธเกรี้ยวที่มิอาจปกปิด
ทว่านักบวชที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจแม้แต่น้อย
“เด็กที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ในการซ่อมแซมของที่พังแล้วงั้นหรือ...”
แถมยังเป็นเด็กที่ดยุคอ้างว่าเป็นสายเลือดของตนเองอีกด้วย
‘จะมีอะไรน่าปรารถนาไปกว่านี้อีกไหมนะ!’
ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดนั้นดูชวนขนลุกราวกับตุ๊กตา
“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”
“เพคะ? มีอะไรงั้นหรือ ท่านนักบวช”
“ดูเหมือนพวกเราคงต้องส่งคนไปจับตาดูที่คฤหาสน์ดยุคเสียหน่อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
กึก
ชายหนุ่มผู้วางถ้วยชาลงพูดขึ้นราวกับเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นดีใจ
“ชักอยากจะรู้เรื่องของเด็กคนนั้นขึ้นมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มือข้างที่ว่างของชายคนนั้นลูบคลำแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วไปมา
แหวนที่มีลวดลายประหลาด เป็นรูปดาบปักอยู่บนหัวของงู
ณ สวนด้านหลังคฤหาสน์ดยุคฟานเทเบ
แสงแดดตอนเที่ยงวันสาดส่องลงมาจากเหนือศีรษะจนเกิดเป็นเงาขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่หลังคฤหาสน์
และภายใต้เงามืดสลัวนั้น ก็มีกลุ่มคนจับกลุ่มรวมตัวกันอยู่
ซึ่งคนพวกนั้นก็คือเหล่าสาวใช้แห่งคฤหาสน์ดยุคฟานเทเบนั่นเอง
และในกลุ่มนั้นก็มีเอน่าอยู่ด้วย
“ทุกคน... ได้ยินคำถามนั้นจากท่านหญิงมาเหมือนกันใช่ไหม?”
เมื่อเอน่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด อีกสามคนที่เหลือก็พยักหน้าตอบรับ
“อื้อ ได้ยินมาเหมือนกัน”
“ฉันก็ด้วย”
“...ฉันก็เหมือนกัน”
ทั้งสามคนที่ตอบขึ้นพร้อมกันต่างพากันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เอน่าเองก็ถอนหายใจออกมาเช่นเดียวกัน
เฮ้ออออ
ตั้งแต่เมื่อประมาณสามวันก่อน ท่านหญิงได้เริ่มเที่ยวไปถามคนรับใช้บางคนอย่างลับๆ
และทั้งสี่คนนี้ก็คือกลุ่มคนที่ได้รับฟังคำถามอันเป็นความลับนั้นจากท่านหญิง
“นี่แน่ะ พ่อกะลูกต้องทำอาไรกันหยอ?”
“คือว่า ลูกสาวจิงๆ ต้องทำอาไรบ้างหยอคะ?”
“พ่อกะลูก...คืออาไรกันน้า”
“...ต้องทำยังงายถึงจาเป็นครอบคัวได้หยอ?”
แม้รายละเอียดของคำถามจะแตกต่างกันไปเล็กน้อย แต่หัวข้อล้วนเหมือนกันทั้งหมด
พ่อกับลูกสาว
ครอบครัว
“ดูท่าทางท่านคงจะกังวลเรื่องสถานะของตัวเองอยู่นั่นแหละ การที่ท่านดยุคจู่ๆ ก็พากลับมาแล้วบอกว่าเป็นลูกนอกสมรส ทำให้พวกคนรับใช้เสียงแตกกันไปหมดเลยนี่นา ว่าเป็นลูกสาวจริงๆ หรือไม่ใช่กันแน่”
“ก็นะ อันที่จริงตอนแรกฉันก็นึกว่าท่านดยุคเป็นบ้า... ไม่สิ ไปก่อเรื่องประหลาดอะไรเข้าเสียอีก เพราะถ้าพูดกันตามตรง ท่านดยุคเคยมองแค่ลาเบลล่าคนเดียวมาตลอดเลยนี่นา หลังจากนั้นก็ไม่เคยข้องแวะกับผู้หญิงคนไหนอีกเลยด้วย”
“ใช่ ถูกเผงเลย ตอนแรกฉันเองก็ไม่คิดว่าท่านหญิงจะเป็นสายเลือดแท้ๆ ของท่านดยุคหรอก แต่ว่านะ...”
กำลังโหลดความเห็น...