คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 16

ตอน 16

ตอนที่ 16

พอนึกระแวงจนฉันไม่กล้าพูดอะไรออกไป ท่านดยุคก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วยิ้มออกมา

“ไม่ต้องมัวดูก้นบึ้งใจใครหรอก พูดมาได้เลย ในคฤหาสน์นี้ไม่มีใครกล้าทำท่าทางกดดันลูกสาวของฉันหรอกนะ”

...เขาบอกว่าลูกสาวของฉัน

ถ้อยคำอันหนักแน่นของท่านดยุคทำให้หัวใจของฉันไหวระริกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

แปลกจัง กินขนมมากเกินไปหรือเปล่านะ

ฉันกดหน้าอกที่ปั่นป่วนเอาไว้แน่นพลางเริ่มเอ่ยปาก

“คือว่านะค้า มีปัญหาหย่ายมั่กๆ อยู่ข้อหนึ่งค่ะ”

“ปัญหาใหญ่เหรอ คำนั้นดูไม่เข้ากับท่านหญิงแห่งฟานเทเบเลยนะ”

ไม่ใช่หรอก

นี่คือปัญหาที่เกิดขึ้นเพราะฉันได้เป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบต่างหากล่ะ

“เปงลูกสาว... ต้องทำยังไงเหยอคะ”

ช่างน่าขันที่ฉันเคยพูดจาโอ้อวดให้ท่านดยุคเชื่อใจฉันได้เลย ทั้งที่จริงๆ แล้วฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกสาวเลยสักนิด

พ่อกับลูกสาวมีความสัมพันธ์แบบไหนกันนะ

ต้องทำยังไงถึงจะดูเหมือนเป็นลูกสาวจริงๆ ของท่านดยุคกันล่ะ

ต่อให้คิดทบทวนดูแค่ไหนก็ไม่มีคำตอบออกมาเลย

‘ก็ไม่เคยมีมาก่อน แล้วจะไปรู้อะไรได้เล่า’

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีพ่อนี่นา

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ได้เซ็นสัญญาเลยก็ได้

“ต้องเปงลูกสาวที่เพอเฟกต์แท้ๆ แต่หนูไม่ยู้ว่าต้องทำอะไรเลยค่ะ... ถ้าคนอื่นสงสัยขึ้นมาจะทำยังไงดีคะ”

“งั้นเหรอ แต่ฉันว่าคงไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกนะ”

“จยิงเหยอคะ...”

“อืม แต่ถ้ายังกังวลอยู่ละก็ ถ้าเห็นใครทำท่าทางสงสัยก็ลากตัวมันมาอยู่ตรงหน้าฉันสิ เดี๋ยวทุกอย่างก็ได้รับการแก้ไขเอง”

ท่านดยุคที่พูดเช่นนั้นแย้มยิ้มออกมา

จะแก้ไขยังไงกันแน่นะ...

ฉันกลืนความสงสัยที่ไม่อาจเอ่ยถามลงคอไป ก่อนจะแกล้งหัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน

‘ใช่แล้ว เรื่องนี้ฉันคงต้องจัดการด้วยตัวเองแล้วล่ะ!’

...ว่าแต่เรื่องนั้นเถอะ

ฉันใช้หลอดดูดน้ำส้มดังจ๊วบพลางลอบสังเกตสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง

ความจริงแล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะพูดถึง

‘บรัมชูอา... ได้รับการจัดการเรียบร้อยดีหรือยังนะ’

ป่านนี้แล้ว ฉันจึงอยากรู้เหลือเกินว่าบรัมชูอาหลังจากที่ฉันจากมาจะเป็นอย่างไรบ้าง

แน่นอนว่าตามความทรงจำก่อนย้อนเวลากลับมา พวกพี่สาวและพี่ชายจะได้รับเงินชดเชยรวมถึงที่พักอาศัยจนอยู่อย่างสุขสบายก็เถอะ

‘แต่ฉันก็อยากรู้ความเป็นไปในตอนนี้เลยนี่นา’

ทว่าฉันกลับไม่กล้าเอ่ยปากถามออกไปง่ายๆ

เพราะเพิ่งจะได้เข้ามาอยู่ที่ฟานเทเบแท้ๆ ฉันจึงกลัวว่าเขาจะมองว่าตัวเองยังอาลัยอาวรณ์อดีตอยู่โดยใช่เหตุ

‘...ช่างเถอะ อย่าถามเลยดีกว่า!’

ฟึด

ในตอนที่ฉันสูดจมูกฟุดฟิดพลางตัดใจอยู่นั้นเอง

“มีมุมที่ยอมแพ้เร็วเกินไปโดยไม่จำเป็นอยู่เหมือนกันนะเนี่ย”

“เอ๋?”

นิ้วชี้เรียวยาวแตะหน้าผากฉันเบาๆ อย่างไม่เจ็บเลยสักนิด

“มะ ไม่ช่ายนะ เมโลนี่ตื๊อเก่งมากเยย”

“โกหก เมื่อกี้คิดจะถามอะไรแล้วก็ล้มเลิกไปใช่ไหมล่ะ”

ฮึก

“ได้ยินว่าไปขอหนังสือพิมพ์จากพวกสาวใช้มานี่? เห็นว่าเป็น ‘แซเทอร์เดย์ กอสซิป’ สินะ สงสัยอะไรอยู่เลยไปขอหนังสือพิมพ์มาอย่างนั้นไม่ใช่หรือไง”

หวาาา!

‘...ช่างสังเกตเป็นบ้าเลย’

ดูท่าพวกอัจฉริยะจะหัวไวและจับสังเกตเก่งกันทุกคนจริงๆ

คำพูดของเขาแต่ละคำแทงใจดำจนฉันแทบกระอักออกมาอยู่แล้ว

ฉันไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่แอบหลบสายตาไปด้านข้าง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ แว่วมา

และตามมาด้วย

“เอ้า รับไปสิ”

เขายื่นหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาให้

“ถึงจะไม่ใช่หนังสือกอสซิปอย่างที่อยากได้ แต่ข่าวที่เธอสงสัยก็น่าจะมีลงไว้ในนั้นเหมือนกันนะ”

เป็นไปตามที่ท่านดยุคพูดจริงๆ

บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ที่พับไว้อย่างเรียบร้อย มีข่าวเกี่ยวกับบรัมชูอาตีพิมพ์ตัวเบ้อเริ่ม

ทั้งความจริงอันน่าสะพรึงกลัวของบรัมชูอาและเรื่องราวของผู้บริสุทธิ์ที่ต้องทนทุกข์ทรมานถูกขังอยู่ข้างใน

แถมยังมีข่าวเรื่องที่ฟานเทเบจะช่วยคุ้มครองตัวตนของพวกเขา พร้อมทั้งมอบเงินชดเชยและจัดหาที่อยู่อาศัยให้อีกด้วย

“ฮึก”

ในจังหวะที่ฉันสูดหายใจเข้าด้วยความโล่งอกและดีใจจนล้นอกนั้นเอง

แปะ

“เอ๋?”

มีบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากระหว่างรอยพับของหนังสือพิมพ์ดังแปะ

“นี่คือ...”

“แท่นแท้น ของขวัญเซอร์ไพรส์ยังไงล่ะ”

“เซอร์ไพร์ฉองศักดิ์สิทธิ์เหยอคะ?”

ฉันหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ตัวจริงของของขวัญชิ้นนั้นคือซองจดหมาย

พอลองพลิกซองดูไปมา ตาของฉันก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน

‘ถึงเมโลนี่ที่รัก จากฌานและริกกี้’

พี่ฌาน

พี่ริกกี้!

“เป็นไง ชอบไหม มาร์ชเมลโลว์?”

ถามว่าชอบไหมน่ะเหรอ?

ต่อคำถามของท่านดยุค ฉันเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ

พูดได้เลยว่า นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุด

◆ ◆ ◆

‹ความจริงอันน่าตกตะลึงของบรัมชูอา! ผลงานอันยอดเยี่ยมของดยุคแห่งฟานเทเบ!›

หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์

สายตาที่จ้องมองบทความซึ่งตีพิมพ์พาดหัวตัวเบ้อเริ่มนั้นเย็นยะเยือก

“ฟานเทเบอีกแล้วนะ ไม่มีวันไหนสงบสุขเลยจริง ๆ...!”

หญิงสาวที่ตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดขยำหนังสือพิมพ์แล้วเขวี้ยงทิ้ง

“พระชายาเอก ทรงระงับพระทัยก่อนเพคะ”

ผู้ที่เอ่ยปากคือเทวทูตผู้เพิ่งเปิดประตูเดินเข้ามา

เนื่องจากสวมฮูดคลุมศีรษะไว้ลึก สิ่งเดียวที่มองเห็นได้จึงมีเพียงริมฝีปากที่ยกยิ้มน้อยๆ เท่านั้น

“อุยก์ ตายจริง ฉันแสดงกิริยาที่ไม่น่าดูให้เห็นเสียแล้ว”

พระชายาผู้มีใบหน้าแดงก่ำยกมือขึ้นปิดปากแล้วถาม

“องค์ชายของเราเป็นอย่างไรบ้างคะ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายทรงปลอดภัยดีทุกประการ”

“เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย ขอบคุณท่านนักบวชอยู่เสมอเลยนะคะ”

“ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็แค่ทำในสิ่งที่ตัวเองพอจะทำได้เท่านั้นเอง”

นักบวชที่ตอบอย่างถ่อมตนหันหน้าไปทางหนังสือพิมพ์ที่พระชายาเพิ่งเขวี้ยงทิ้ง

สายตาภายใต้เงาดำมืดกวาดมองหนังสือพิมพ์ก่อนจะเบนกลับมา

“บรัมชูอางั้นหรือ ดูเหมือนว่าคราวนี้ฟานเทเบจะก่อเรื่องน่าสนุกขึ้นอีกแล้วสินะพ่ะย่ะค่ะ”

“เฮ้อ อย่าให้พูดถึงเลยค่ะ เพราะเรื่องนี้แท้ๆ พระทัยของฝ่าบาทถึงได้ทรงขุ่นมัวจนเกินจะทน”

ในมุมมองขององค์จักรพรรดิผู้ทรงริษยาในอำนาจศักดิ์สิทธิ์มาโดยตลอด คอนเต้ ฟานเทเบ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดินั้น ช่างเป็นเสี้ยนหนามในดวงตาอย่างแท้จริง

ด้วยเหตุนั้น ทุกครั้งที่ชื่อของเขาปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือพิมพ์ อารมณ์ขององค์จักรพรรดิก็จะดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดี หรือเรื่องร้าย

การที่ความสนใจของผู้คนมุ่งไปที่ฟานเทเบนั้น คือการแตะต้องเกล็ดมังกรขององค์จักรพรรดิโดยตรง

ส่งผลให้ผู้ที่ต้องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าก็คือเหล่าคนที่อยู่เคียงข้างพระองค์นั่นเอง

“ดยุคแห่งฟานเทเบได้ค้นพบและจัดการกับคุกประหลาดที่รับเงินเพื่อกักขังคนแล้วเพคะ รายงานก็ไม่ส่งให้ราชวงศ์ มิหนำซ้ำยังแฝงตัวเข้าไปด้วยตัวเองอีกหรือนี่ ช่างอวดดีอะไรขนาดนี้ก็ไม่รู้เพคะ”

“นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน ฟานเทเบก็ยังคงหยิ่งยโสไม่เคยเปลี่ยนเลย”

“ช่างโอหังบังอาจและเอาแต่ใจเหลือเกิน ได้ยินว่าคราวนี้ถึงขั้นไปพาเด็กที่ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ประหลาดคนหนึ่งมาจากบรัมชูอา โดยอ้างว่าเป็นสายเลือดของตัวเองอีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“...เด็กที่สืบสายเลือดของท่านดยุค แถมยังใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์สุดแปลกประหลาดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

นักบวชถามด้วยน้ำเสียงแฝงความนัย

“เพคะ ได้ยินมาว่าสามารถซ่อมแซมสิ่งของที่พังแล้วได้... แต่ก็ยังไม่มีอะไรแน่ชัด และยังไม่อยากจะเชื่อด้วยว่าจะมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้น หากท่านดยุคยอมรายงานต่อราชวงศ์บ้างก็คงจะแน่ใจได้แท้ๆ แต่กลับไม่ทำเช่นนั้นเลยเพคะ!”

น้ำเสียงของพระชายาที่พูดต่อไปเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

มีเสียงหายใจติดขัดปะปนอยู่ในความโกรธเกรี้ยวที่มิอาจปกปิด

ทว่านักบวชที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจแม้แต่น้อย

“เด็กที่มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ในการซ่อมแซมของที่พังแล้วงั้นหรือ...”

แถมยังเป็นเด็กที่ดยุคอ้างว่าเป็นสายเลือดของตนเองอีกด้วย

‘จะมีอะไรน่าปรารถนาไปกว่านี้อีกไหมนะ!’

ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดนั้นดูชวนขนลุกราวกับตุ๊กตา

“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“เพคะ? มีอะไรงั้นหรือ ท่านนักบวช”

“ดูเหมือนพวกเราคงต้องส่งคนไปจับตาดูที่คฤหาสน์ดยุคเสียหน่อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

กึก

ชายหนุ่มผู้วางถ้วยชาลงพูดขึ้นราวกับเด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นดีใจ

“ชักอยากจะรู้เรื่องของเด็กคนนั้นขึ้นมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

มือข้างที่ว่างของชายคนนั้นลูบคลำแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วไปมา

แหวนที่มีลวดลายประหลาด เป็นรูปดาบปักอยู่บนหัวของงู

◆ ◆ ◆

ณ สวนด้านหลังคฤหาสน์ดยุคฟานเทเบ

แสงแดดตอนเที่ยงวันสาดส่องลงมาจากเหนือศีรษะจนเกิดเป็นเงาขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่หลังคฤหาสน์

และภายใต้เงามืดสลัวนั้น ก็มีกลุ่มคนจับกลุ่มรวมตัวกันอยู่

ซึ่งคนพวกนั้นก็คือเหล่าสาวใช้แห่งคฤหาสน์ดยุคฟานเทเบนั่นเอง

และในกลุ่มนั้นก็มีเอน่าอยู่ด้วย

“ทุกคน... ได้ยินคำถามนั้นจากท่านหญิงมาเหมือนกันใช่ไหม?”

เมื่อเอน่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด อีกสามคนที่เหลือก็พยักหน้าตอบรับ

“อื้อ ได้ยินมาเหมือนกัน”

“ฉันก็ด้วย”

“...ฉันก็เหมือนกัน”

ทั้งสามคนที่ตอบขึ้นพร้อมกันต่างพากันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เอน่าเองก็ถอนหายใจออกมาเช่นเดียวกัน

เฮ้ออออ

ตั้งแต่เมื่อประมาณสามวันก่อน ท่านหญิงได้เริ่มเที่ยวไปถามคนรับใช้บางคนอย่างลับๆ

และทั้งสี่คนนี้ก็คือกลุ่มคนที่ได้รับฟังคำถามอันเป็นความลับนั้นจากท่านหญิง

“นี่แน่ะ พ่อกะลูกต้องทำอาไรกันหยอ?”

“คือว่า ลูกสาวจิงๆ ต้องทำอาไรบ้างหยอคะ?”

“พ่อกะลูก...คืออาไรกันน้า”

“...ต้องทำยังงายถึงจาเป็นครอบคัวได้หยอ?”

แม้รายละเอียดของคำถามจะแตกต่างกันไปเล็กน้อย แต่หัวข้อล้วนเหมือนกันทั้งหมด

พ่อกับลูกสาว

ครอบครัว

“ดูท่าทางท่านคงจะกังวลเรื่องสถานะของตัวเองอยู่นั่นแหละ การที่ท่านดยุคจู่ๆ ก็พากลับมาแล้วบอกว่าเป็นลูกนอกสมรส ทำให้พวกคนรับใช้เสียงแตกกันไปหมดเลยนี่นา ว่าเป็นลูกสาวจริงๆ หรือไม่ใช่กันแน่”

“ก็นะ อันที่จริงตอนแรกฉันก็นึกว่าท่านดยุคเป็นบ้า... ไม่สิ ไปก่อเรื่องประหลาดอะไรเข้าเสียอีก เพราะถ้าพูดกันตามตรง ท่านดยุคเคยมองแค่ลาเบลล่าคนเดียวมาตลอดเลยนี่นา หลังจากนั้นก็ไม่เคยข้องแวะกับผู้หญิงคนไหนอีกเลยด้วย”

“ใช่ ถูกเผงเลย ตอนแรกฉันเองก็ไม่คิดว่าท่านหญิงจะเป็นสายเลือดแท้ๆ ของท่านดยุคหรอก แต่ว่านะ...”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 16
อ่านตอน 17 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 15กลับหน้าเรื่อง
ตอน 15ตอน 17