ตอนที่ 17
ในความเป็นจริง คนส่วนใหญ่ที่ทำงานในคฤหาสน์ดยุคคงคิดเห็นตรงกัน
เพราะคนรักของท่านดยุคมีเพียงคนเดียวเท่านั้น
คนรักคนนั้นจากโลกนี้ไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน และทั้งสองคนก็ไม่มีลูกด้วยกัน
แน่นอนอยู่แล้ว เพราะเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่ก่อนจะได้แต่งงานกันเสียอีก
หลังจากนั้น แม้จะมีจดหมายขอแต่งงานส่งเข้ามานับไม่ถ้วน แต่ท่านดยุคก็ไม่เคยชายตามองเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะถูกเหล่าข้ารับใช้บริวาร สายตระกูลรอง หรือแม้แต่อดีตท่านดยุคคอยคะยั้นคะยอให้แต่งงาน เขาก็ไม่เคยไหวติงเลยสักนิด
แต่จู่ๆ กลับมีลูกนอกสมรสเนี่ยนะ
เรื่องพรรค์นั้นมันจะเป็นไปได้ยังไงกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านหญิงอายุแค่สี่ขวบ นั่นแปลว่าเขานอกใจตอนที่คบกับลาเบลล่าอย่างนั้นหรือ...
‘มันเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ’
ท่านดยุคจริงจังกับลาเบลล่ามาก
ถึงขนาดที่หลังจากเธอตายไป เขาก็ใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรกับซากศพเดินได้อยู่พักใหญ่เชียวละ
ดังนั้นถ้าจะให้พูดตรงๆ การที่ไม่มีใครเชื่อว่าท่านหญิงเป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่านดยุคจึงเป็นเรื่องธรรมดา แต่ทว่า―
“ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าท่านหญิงจะสังเกตเห็นเรื่องนี้แล้วเก็บเอาไปกลุ้มใจน่ะ”
วินาทีที่ได้ยินริมฝีปากเล็กๆ นั้นเอ่ยถามเรื่อง ‘พ่อกับลูกสาว’ อย่างกล้าๆ กลัวๆ
หัวใจมันก็พลอยร่วงหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที
“ท่านหญิงน่ะช่างสังเกตและอ่านสีหน้าคนเก่งมากเลยนี่นา”
“ใช่ เก่งจนน่าใจหายเลยละ”
ท่านหญิงตัวน้อยมีด้านที่อ่านบรรยากาศเก่งเกินกว่าจะเป็นเด็ก
หากมองมุมหนึ่งมันอาจจะเป็นข้อดี แต่พวกสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติเมโลนี่อย่างใกล้ชิดกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
“ดูท่าทางก่อนจะมาที่นี่คงต้องลำบากมามากแน่ๆ เลย”
“อืม ทุกครั้งที่พยายามอ่านสีหน้าคน ท่านจะเกร็งไปทั้งตัวเลยนี่นะ”
ราวกับกำลังมองดูสัตว์ป่าตัวน้อยที่ต้องคอยระแวดระวังไปทั่วทุกสารทิศเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างไรอย่างนั้น
...ต้องทนลำบากมาขนาดไหนกันนะ
แม้จะไม่รู้ว่าเคยมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไรก่อนจะได้พบกับท่านดยุค แต่ดูจากการที่ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนกับคำว่า ‘ครอบครัว’ และ ‘พ่อลูก’ แล้วล่ะก็ คงจะ...
‘คงไม่เคยมีครอบครัวมาก่อนเลยสินะ’
ฮืออออ
เอน่าและเหล่าสาวใช้ต่างพากันถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกันด้วยหัวอกที่ปวดร้าว
ท่านหญิงผู้อ่อนโยน อ่อนหวาน น่ารัก และน่าเอ็นดูของพวกเรา
หากได้มาอยู่ใกล้ชิดเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็คงอดไม่ได้ที่จะหลงรักท่านหญิงอย่างแน่นอน
ทั้งสี่คนต่างตกหลุมเสน่ห์ของเมโลนี่เข้าอย่างจังเรียบร้อยแล้ว
เพราะฉะนั้น
“ตั้งแต่นี้ไปพวกเราต้องรวมพลังกัน ต่อให้โลกนี้จะถล่มทลาย พวกเราก็อยู่ข้างท่านหญิง”
“ใช่ เอาตามนั้นเลย!”
“ต่อจากนี้ไป ห้ามคิดเด็ดขาดว่าท่านหญิงไม่ใช่สายเลือดของท่านดยุค แม้แต่ในใจก็ห้ามแวบขึ้นมาเด็ดขาด หลอกตัวเองไปซะ!”
“อื้ม ไม่ว่าใครจะพูดยังไง ท่านหญิงก็คือสายเลือดของท่านดยุคแน่นอน...!”
ในตอนที่คำปฏิญาณอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดนั่นเอง
“แล้วก็ไม่แน่นะ? ท่านหญิงอาจจะเป็นลูกสาวจริงๆ ของท่านดยุคขึ้นมาก็ได้นี่นา!”
ทันทีที่คำพูดนั้นสิ้นสุดลง ความเงียบงันอันเย็นเยียบก็พลันปกคลุมไปทั่ว
“...”
“...”
“...”
มันจะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า
คำตอบนั้นจุกขึ้นมาถึงลำคอ ทว่าทั้งสามคนกลับไม่อาจหลุดปากพูดออกไปได้
ก็เพิ่งจะปฏิญาณกันไปหยกๆ ไม่ใช่หรือไง ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องถือว่าท่านหญิงเป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่านดยุค
ทว่าสาวใช้ผู้ไร้สายตากลับเอียงคอสงสัยเมื่อไม่ได้รับคำตอบ พลางแอบพูดเสริมต่อ
“ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นลูกสาวระหว่างลาเบลล่ากับท่านดยุคก็ได้นะ...? นี่ไง ดูสิ ท่านหญิงอายุ 4 ขวบ แล้วตอนที่ลาเบลล่าประสบอุบัติเหตุมันก็เมื่อ 4 ปีก่อนพอดีเลยไม่ใช่เหรอ”
“...”
“แถมก่อนที่ลาเบลล่าจะประสบอุบัติเหตุ ก็แยกกันอยู่กับท่านดยุคตั้งครึ่งปี ไม่แน่ว่าอาจจะตั้งท้อ—”
“อ่านบรรยากาศหน่อย อย่าล้ำเส้น”
“อืม ขอโทษที ฉันคิดดูแล้วมันก็มโนไปไกลจริงๆ นั่นแหละ ต่อไปจะระวังปากนะ”
ทั้งสี่คนหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าขึงขังพลางยื่นมือมาประสานกันไว้
“เอาล่ะ ทุกคนตั้งสติกันให้ดีนับจากนี้ไป อย่าให้ท่านหญิงต้องรู้สึกกังวลใจอีกเด็ดขาด”
น้ำเสียงกำชับนั้นเป็นของเอน่า
“สู้ๆ นะ! สมาคมคนรักท่านหญิง สมาคมคนรักท่านหญิง สู้ตาย!”
มือที่วางซ้อนประสานกันชูขึ้นสูงตามการนำของเอน่า
‘ทำไมถึงไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคนนะ’
ไม่กี่วันมานี้ ฉันลองแอบถามพวกสาวใช้ที่พอจะสนิทกันเกี่ยวกับเรื่อง ‘ครอบครัว’ กับ ‘พ่อและลูกสาว’ ดูอย่างแนบเนียน
เพราะหวังว่าจะได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์บ้าง
แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาล้วนแล้วแต่เป็น―
“คะ? เอ่อ อื้ม คือว่า แบบนั้น... มะ ไม่ทราบสิคะ นั่นสินะคะ”
―คำตอบทำนองที่เจือไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจทั้งนั้น
เฮ้อ ช่างคว้าน้ำเหลวสิ้นดี
พอมาถึงขั้นนี้ก็ช่วยไม่ได้แล้ว
คงต้องใช้ไม้ตายสุดท้ายเท่านั้น
นั่นก็คือ―
“พี่เอน่า หนูอยากปายห้องสมุดค่า!”
การศึกษาหาความรู้จากหนังสือยังไงล่ะ!
ทันทีที่บอกว่าอยากไปห้องสมุด เอน่าก็อุ้มฉันขึ้นมาด้วยความเต็มใจแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องสมุดทันที
เมื่อมาถึงห้องสมุด คำอุทานก็หลุดออกจากปากโดยไม่รู้ตัว
“ว้าววว”
คิดว่าจะไม่มีอะไรให้ตกใจอีกแล้วเชียว แต่คฤหาสน์ดยุคช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
‘มีหนังสือทั้งหมดกี่เล่มกันแน่นะ’
หนังสือจำนวนมหาศาลจนนับไม่ไหวถูกเสียบเรียงรายแน่นขนัดอยู่บนชั้นหนังสือขนาดยักษ์ของห้องสมุด
“มีหนังสือเล่มไหนที่กำลังตามหาอยู่เป็นพิเศษไหมคะ คุณหนู?”
“อื้มม์ คืองั้นนะคะ...”
บอกตามตรงว่า ฉันตั้งใจจะมาแอบหาพวกหนังสือเกี่ยวกับ ‘พ่อและลูกสาว’ เงียบๆ คนเดียวอยู่หรอก...
แต่พอมาเห็นหนังสือมากมายขนาดนี้เข้า ความคิดนั้นก็หดหายไปจนเกลี้ยง
การจะหาหนังสือที่ฉันต้องการจากที่นี่ก็คงไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทรแน่ๆ
ในขณะที่ฉันมัวแต่ลังเลจนไม่ได้พูดอะไรออกไป ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงทางเข้าห้องสมุดก็ค่อยๆ เดินกล้าๆ กลัวๆ เข้ามา
“มะ ไม่ทราบว่า... ใช่ท่านหญิงหรือเปล่าครับ”
หงึกหงึก
“ใช่แย้ว เมโลนี่ สี่ขวบ เปงท่านหญิงค่ะ”
“อา ท่านหญิงจริงๆ ด้วยสินะครับ...! อะ เอ่อ ขออภัยที่แนะนำตัวช้าไปครับ ผะ ผมชื่อเคล ดัสเตียน อายุยี่สิบสี่ปี ทำงานเป็นบรรณารักษ์ประจำห้องสมุดของตระกูลดยุคครับ ฝะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!”
พอเคลแนะนำตัวเสร็จ เอน่าที่ยืนฟังอยู่อย่างเงียบๆ ก็อุทานออกมาเบาๆ
“อ๋อ คุณบรรณารักษ์คนใหม่ที่เพิ่งมาเมื่อสองสามวันก่อนนี่เอง”
บรรณารักษ์คนใหม่ที่เพิ่งมาเมื่อสองสามวันก่อนเหรอ
พอฉันมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสองด้วยแววตาสงสัย เคลก็เป็นฝ่ายตอบแทน
“คะ คือว่า คุณบรรณารักษ์คนเดิมจู่ๆ ก็สุขภาพไม่ค่อยดีน่ะครับ... เลยต้องลาออกกะทันหัน”
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
พอได้ฟังเรื่องเล่าแล้ว ฉันก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เพราะตัวฉันเองก็เพิ่งมาอยู่ที่คฤหาสน์ดยุคนี้ได้ยังไม่ถึงสิบวันเลยนี่นา
แต่ว่าทำไมกันนะ
‘เคล ดัสเตียนงั้นเหรอ...’
ฉันกลับรู้สึกคุ้นหูกับชื่อนี้อย่างประหลาด
เหมือนจะเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งมาก่อน
ฉันเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนกันนะ
เมื่อฉันจ้องมองเขาเขม็ง เคลก็กะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้าซีดเผือด
“ทะ ท่านหญิงครับ ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า...”
“ป่าวค่ะ แค่ดีจายที่ได้เจอเฉยๆ ก้อเลยมอง! เมโลนี่ก้อฝากตัวด้วยนะค้า”
“ระ รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ!”
เมื่อเห็นสีหน้าที่เคยซีดเผือดเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมา ฉันก็ส่งยิ้มหวานให้อย่างสดใส
‘คงคิดไปเองแหละมั้ง ช่างเถอะ’
ฉันจะไปเคยได้ยินชื่อขุนนางมาจากไหนกันล่ะ
ในเมื่อนึกอะไรไม่ออกจริงๆ ฉันจึงยักไหล่แล้วปล่อยผ่านไป
“มะ ไม่ทราบว่า มาหาหนังสืออ่านหรือครับ”
“ช่ายแย้ว หนูมายืมหนังสืยอค่ะ!”
“มะ มองหาหนังสือแบบไหนอยู่หรือครับ ถ้าไม่รังเกียจ เดี๋ยวผมหาให้เองครับ”
พอเคลพูดจบ เอน่าก็ตาเป็นประกายพลางมองมาที่ฉันเช่นกัน
“ดิฉันด้วยค่ะ! ดิฉันจะช่วยหาด้วยอีกแรงนะคะ!”
ฮ่าๆ ทุกคนใจดีกันจังเลยนะ
กระตือรือร้นจะช่วยหาหนังสือให้ฉันอ่านกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
ในเมื่อเสนอตัวกันมาขนาดนั้น ฉันก็คงปฏิเสธความช่วยเหลือไม่ได้แล้วล่ะ
“กำลังหาหนังสืยอที่มียูกสาวกะคูมพ่ออยู่ค่า”
“หนังสือที่มีลูกสาว... กับคุณพ่อหรือครับ”
“อื้อ! เอาแบบที่มียูกสาวกะคูมพ่อนะ!”
อ๊ะ ลืมไม่ได้ ต้องเพิ่มเงื่อนไขนี้ไปด้วย
“ขอแบบที่ฉองคนยักกันดีๆ นะคะ”
ขืนเป็นนิยายที่พ่อลูกทำสงครามใส่กันคงลำบากแย่
ฉันกะจะเอามาใช้เป็นหนังสืออ้างอิง ถ้าความสัมพันธ์ไม่ดีก็ใช้ไม่ได้น่ะสิ
แต่ว่าทำไมกันนะ...
‘สีหน้าเป็นอะไรกันไปหมดน่ะ’
สีหน้าของเอน่ากับเคลที่กำลังก้มมองฉันดูแปลกไป
“ฮึก คุณหนูของดิฉัน...”
รู้สึกเหมือนว่าขอบตาจะรื้นๆ น้ำตาหรือเปล่านะ
‘ในห้องสมุดอากาศแห้งไปงั้นเหรอ’
ขณะที่ฉันกำลังเอียงคอสงสัย ทั้งสองคนก็เริ่มขยับตัววุ่นวายกันยกใหญ่
“เล่มนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ”
“อื๊อม ผะ-ผมว่าเล่มนี้จะดูน่าตื่นเต้นและเหมาะกับเด็กมากกว่านะครับ”
“ถ้าจะให้ดี เลือกเรื่องที่มีตัวเอกนิสัยเสีย... เอ๊ย นิสัยคล้ายๆ กับท่านดยุคน่าจะดีกว่าใช่ไหมครับ”
“ครับ คิดว่าแบบนั้นน่าจะดีกว่า”
ทั้งสองคนที่ซุบซิบกันอยู่นานเลือกหนังสือกลับมาทั้งหมดสามเล่ม
‹นี่ฉันเป็นลูกสาวของจอมมารเลือดเย็นอย่างนั้นหรือ?!›
‹ทำตัวดีๆ หน่อยสิคะ คุณพ่อ!›
‹องค์หญิงคนเล็กผู้ละลายหัวใจจักรวรรดิน้ำแข็ง!›
“เอ่อ ผะ-ผมพยายามคัดเลือกเล่มที่คิดว่าน่าจะอ่านได้สนุกที่สุดมาให้แล้วครับ”
“ถูกใจไหมครับ คุณหนู?!”
เมื่อมองดูสายตาอันเป็นประกายวิบวับของทั้งคู่ ฉันก็ทบทวนชื่อหนังสือพวกนั้นอีกครั้ง
...นี่มัน นี่มัน
“ช๊อบชอบค่ะ!”
กำลังโหลดความเห็น...