ตอนที่ 18
เมื่อได้ยินคำตอบอันกระตือรือร้นของฉัน เอน่าก็เผยสีหน้าปลาบปลื้มใจ
ทว่านั่นก็เพียงชั่วครู่
“อุ๊ย แต่ว่านิยายอาจจะยากเกินไปสำหรับท่านหญิงหรือเปล่านะคะ ให้ดิฉันไปเลือกนิทานภาพเล่มบางๆ มาให้แทนดีไหมคะ”
ความกังวลเพิ่งจะตามมาทีหลัง
‘อ๊ะ เด็กสี่ขวบทั่วไปอ่านอะไรแบบนี้ไม่ได้งั้นเหรอ’
ฉันที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งพลันนึกข้ออ้างดีๆ ขึ้นมาได้
“เมโลนี่เคยอ่านหนังสือที่ยากกว่านี้ในห้องหนังสือคุมพ่อแล้วน้า ทั้ง ‹ประวัติศาสตร์แห่งอำนาจศักดิ์สิทธิ์› หรือ ‹มังกรอะไรซักอย่าง› ด้วย”
“สวรรค์!”
“เมโลนี่อาจจะเป็นอัจฉริยะเพราะเหมือนคุมพ่อก็ได้”
ฉันแกล้งเน้นคำว่า ‘เพราะเหมือน’ ไปอย่างจงใจ
‘ทำแบบนี้จะได้ช่วยเน้นย้ำเรื่องสายเลือดของท่านดยุคไปด้วยยังไงล่ะ!’
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง
“...จริงด้วยค่ะ คุณหนูของเรามะ เหมือนท่านดยุคมากจริงๆ ด้วย จริงๆ นะคะ... ฮึก”
ดูสิ! ได้ผลจริงๆ ด้วย
‘แต่ทำไมต้องพูดไปน้ำตาคลอไปแบบนั้นด้วยล่ะ’
ช่างเถอะ เอน่าคงจะเป็นโรคตาแห้งละมั้ง
นับตั้งแต่วันนั้นมา ฉันก็เริ่มตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือทั้งสามเล่มอย่างละเอียด
แม้ว่าสมองของเด็กสี่ขวบจะไม่สามารถรองรับข้อมูลปริมาณมหาศาลขนาดนี้ได้จนทำให้ต้องใช้เวลาอ่านนานพอสมควรก็เถอะ
‘สนุกจัง...!’
ยังดีที่หนังสือทุกเล่มล้วนสนุกจนอ่านได้อย่างเพลิดเพลิน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ส่วนที่ฉันเฝ้ารอก็มีเขียนบรรยายไว้อย่างดีเยี่ยม
‘กระบวนการในการกลายมาเป็นพ่อลูกกัน!’
เนื้อหาของหนังสือพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องของนางเอกที่เคยตกระกำลำบาก แล้วจู่ๆ ก็จับพลัดจับผลูได้กลายมาเป็นท่านหญิงบุตรสาวดยุค เป็นองค์หญิง หรือไม่ก็เป็นเจ้าหญิงแห่งโลกปีศาจ ฉันจึงรู้สึกอินตามได้ไม่ยากเลย
นี่มันเรื่องราวของฉันชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง
ฉันตัดสินใจเอาอย่างพวกนางเอกทั้งสามคนนี้
และแล้ว ณ ปัจจุบัน
“...สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังนั่นมันอะไรกัน มาร์ชเมลโลว์”
“สีหน้าดูน่าเชื่อถือม้ากมากค่ะ”
“คิดจะทำอะไรแผลงๆ อีกเนี่ย”
เมื่อได้ยินท่านดยุคพึมพำ ฉันก็ยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ
เป็นท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในทำนองว่า 'เชื่อมือหนูได้เลย'
ฮัดสันซึ่งกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะข้างๆ ท่านดยุคมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง
‘เยี่ยม มีคนคอยดูอยู่พอดี’
ได้เวลาแสดงผลลัพธ์จากการศึกษาหาความรู้ให้เห็นแล้ว
ฉันเดินเตาะแตะเข้าไปหาท่านดยุคที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน
จากนั้นก็เริ่มปีนป่ายขึ้นไปตามขาของเขาอย่างทุลักทุเล
“นี่มันการกระทำพิเรนทร์อะไรอีกล่ะเนี่ย”
“จะนั่ง บนตัก ฮึบ...!”
“จะนั่งบนตักฉันเนี่ยนะ?”
“ช่ายค่ะ!”
แม้ท่านดยุคจะทำสีหน้าฉงนสงสัย แต่เขาก็ช้อนตัวฉันลอยขึ้นมาอย่างว่องไว
กึ๊ก
พอท่านดยุคชะงักไป แขนขาสั้นป้อมของฉันจึงห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ
“วันนี้ก็ยังตัวเบาหวิวเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย โดนลมพัดทีคงปลิวหายไปแน่”
“...ไม่มีทางหรอกค่ะ”
“ไม่รู้สิ แต่ยังไงก็กันไว้ดีกว่าแก้ วันไหนลมแรงก็อยู่แต่ในห้องแล้วกัน เข้าใจไหม?”
“ร้าบทราบค่า”
“ตอบแบบขอไปทีจริงนะ”
เขาหัวเราะเบาๆ พลางวางฉันลงนั่งบนตักของตน
โอ้ วิสัยทัศน์ในมุมมองใหม่
“ทีนี้พอใจหรือยัง มาร์ชเมลโลว์?”
“ค่า พอจายมั่กๆ เล่ย”
“แล้วทำไมถึงอยากมานั่งบนตักฉันล่ะ”
เมื่อดยุคเอ่ยถาม ดวงตาของฉันก็เป็นประกาย
‘ถามว่าทำไมถึงอยากนั่งบนตักงั้นเหรอ?’
หากท่านถามมา หนทางที่ถูกต้องก็คือต้องตอบให้กระจ่างแจ้ง!
ฉันกวาดตามองซ้ายมองขวาก่อนจะกวักมือเรียกเป็นเชิงบอกให้ดยุคขยับเข้ามาใกล้ๆ
ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติจึงขยับเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัยทันที
“มีอะไร”
“ชู่ว คือว่านะค้า...”
ฉันลดระดับเสียงลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบเพื่อไม่ให้ฮัดสันได้ยิน
“ความจริงแล้วคนเปงลูกสาวต้องนั่งบนตักคุงพ่อค่า ไม่ยู้เหยอคะ?”
“โอ้”
เขาอุทานสั้นๆ พลางพยักหน้าช้าๆ
“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ แฮะ”
กะแล้วเชียว ว่าต้องไม่รู้!
เพราะขนาดฉันเองก็เพิ่งมารู้เอาตอนได้อ่านหนังสือนี่แหละ
จากที่อ่านในนิยายมา ทุกเรื่องล้วนมีฉากขึ้นไปนั่งบนตักของคนเป็นพ่อทั้งนั้น
ฉันรู้สึกภูมิใจจนอดไม่ได้ที่จะแกว่งเท้าไปมาพลางเท้าคางลงกับโต๊ะแล้วหัวเราะคิกคัก
จากนั้นจึงเปิดหนังสือที่พกติดตัวมาด้วย
“...‹จักรวรรดิน้ำแข็ง›?”
“ค่า เพราะเมโลนี่ต้องอ่านหนังสือนี่นา”
“อาฮะ สรุปว่าไปอ่านเรื่องนั้นมาแล้วศึกษาจนได้ข้อสรุปแบบนี้สินะ?”
หงึกๆ
“อื้อ แองเจลาคือไอดอลของหนูช่วงนี้เลยค่ะ!”
“แองเจลานี่คงเป็นตัวเอกของหนังสือเล่มนั้นสินะ?”
“ค่า เปนตัวเอกที่เท่ฝุดๆ ไปเลย”
แองเจลาเป็นตัวเอกที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ
เธอกลายเป็น ‘องค์หญิงสัญญาจ้าง’ ในวัยเยาว์ด้วยสถานะที่ไม่ต่างอะไรจากตัวประกัน—
ในตอนแรกเธอถูกปฏิบัติเหมือนเป็น ‘คนนอก’ แต่หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ ละลายหัวใจของผู้คนในจักรวรรดิน้ำแข็งได้จนหมดสิ้น
ชาวจักรวรรดิน้ำแข็งที่เคยเย็นชาและโหดเหี้ยมต่างพากันหลงใหลคลั่งไคล้จนแทบเสียสติทุกครั้งที่ได้เห็นแองเจลา
‘ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกินจริงๆ’
เรียกได้ว่าในนาทีนี้ไม่มีใครจะเป็นแบบอย่างที่ดีที่สุดให้ฉันได้เท่าเธออีกแล้ว
“งั้นเรื่องที่ให้มานั่งบนตักนี่แองเจลาก็เป็นคนสอนมาด้วยหรือ นอกจากการนั่งบนตักแล้ว ยังมีอย่างอื่นอีกไหม?”
“มีค่า!”
“หืม อะไรบ้างล่ะ?”
“ทักทายตอนเช้า แบ่งขนมกิง วาดรูปในสมุดสเกตช์ให้ แล้วก็...”
“เวลาจะไปไหนมาไหนก็ให้อุ้มไปด้วย แบบนี้ไม่มีหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ท่านดยุคเปรยขึ้นมา ฉันก็เบิกตากว้างพลางเงยหน้ามองเขา
“...ยู้วได้งายอ่า?”
ขนาดฉันยังแอบลืมไปชั่วขณะเลยแท้ๆ
อัจฉริยะนี่มันมีความคิดความอ่านเหนือชั้นกว่าคนทั่วไปจริงๆ สินะ?
“เป็นคู่มืออ้างอิงที่มีประโยชน์เกินคาดเลยนี่ จากนี้ไปก็ตั้งใจเรียนรู้เข้าล่ะ”
“ค่า เมโลนี่จะตังจายอ่านหนังสือค่ะ!”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันควรให้รางวัลเด็กที่พยายามอย่างหนักเพื่อเป็นกำลังใจหน่อยดีไหมนะ?”
รางวัลเหรอ?
คำสั้นๆ คำนั้นทำให้หัวใจของฉันเริ่มเต้นตึกตักขึ้นมาเบาๆ
เพราะทั้งชีวิตนี้ฉันอยู่ห่างไกลจากคำว่ารางวัลมาโดยตลอด หัวใจเลยเผลอตอบสนองต่อคำว่า ‘รางวัล’ ไปเองโดยไม่รู้ตัว
‘รางวัลที่ว่าจะคืออะไรกันนะ’
หรือว่าจะเป็นสัญญา?
ตอนนี้ก็เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ดยุคได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ฉันเลยคิดว่าน่าจะใกล้ถึงเวลาที่เขาจะเขียนให้เสียทีอยู่เหมือนกัน...
“อู้วหูววว!”
“อ้าปากกว้างแบบนั้นเดี๋ยวกรามก็ค้างหรอก มาร์ชเมลโลว์”
“อู้วววงับ”
กรามค้างไม่ได้เด็ดขาด
ฉันรีบหุบปากที่อ้ากว้างจนแทบค้างลงทันที
“จะว่าไป นี่คงเป็นการออกไปข้างนอกครั้งแรกสินะ เพราะเอาแต่ถูกขังอยู่ในบรัมชูอามาตลอดนี่”
“อาา อื้ม ช่ายค่า! ออกมาข้างนอกครั้งแรกเยย!”
ความจริงคือโกหกน่ะ
ฉันเคยมีช่วงเวลาที่ข้างถนนเป็นบ้านของตัวเองด้วยซ้ำ
‘แต่ก็นะ อาณาเขตดยุคเพิ่งเคยมาครั้งแรกจริงๆ นี่นา!’
ฉันเกาะหน้าต่างรถม้าไปพร้อมกับชะเง้อชะแง้ชมทิวทัศน์ด้านนอก
ทิวทัศน์ที่แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับแรงโยกคลอนนั้นช่างแปลกใหม่และน่าตื่นตาตื่นใจ
ที่แท้อาณาเขตดยุคก็มีหน้าตาแบบนี้นี่เอง...
ที่ที่ฉันเคยอยู่นั้นเป็นเขตนอกเมืองหลวงที่แสนทรุดโทรม
เต็มไปด้วยตรอกซอกซอย และตึกรามบ้านช่องก็เก่าผุพังไปหมด
แต่อาณาเขตดยุคฟานเทเบกลับแตกต่างออกไป
‘ถนนหนทางเปล่งประกายวิบวับไปหมด! ตึกรามบ้านช่องก็เปล่งประกายเหมือนกัน!’
ท้องถนนได้รับการดูแลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และมีรถม้าคันใหญ่สัญจรไปมามากมาย
ตึกรามบ้านช่องที่ดูไร้ตำหนิต่างมีสีสันสดใส ราวกับภาพวาดฉากหนึ่งเลยทีเดียว
และสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดก็คือ
‘ดูท่าจะมีคนรวยอยู่เต็มไปหมดเลย...!’
การแต่งกายของผู้คนที่สัญจรไปมาในอาณาเขตแห่งนี้
เสื้อผ้าที่ดูสะอาดสะอ้านและหรูหรานั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าชาวเมืองมีความเป็นอยู่ที่อุดมสมบูรณ์เพียงใด
‘ถ้าได้ขอทานในที่แบบนี้ คงไม่ต้องทนหิวแท้ๆ เชียว’
จึ๊บ
หลังจากหวนนึกถึงอดีตตอนเป็นขอทานอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็สะบัดหัวไปมาอย่างแรง
ไม่สิ ตอนนี้ฉันเป็นท่านหญิงแล้วนี่นา!
อย่าไปคิดถึงช่วงเวลาตอนเป็นขอทานเลย
ฉันกลับมาชมทิวทัศน์ด้านนอกด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับอีกครั้ง
‘ตอนแรกที่บอกว่ารางวัลคือการออกไปข้างนอกก็แอบหน้ามุ่ยอยู่หรอก’
แต่พอได้ออกมานอกคฤหาสน์จริงๆ หัวใจก็เต้นตึกตักแถมยังตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
รางวัลแบบนี้ก็อาจจะไม่เลวเหมือนกันนะ...?!
“ถึงแล้วล่ะ”
รถม้าหยุดลงตรงหน้าอาคารหลังใหญ่โตที่ทาด้วยสีชมพูไปทั้งหลัง
“อูวา เหมือนบ้านตุ๊กตาเยยค่ะ”
“ชอบเหรอ ซื้อให้เอาไหม”
ซื้อให้เหรอ?
ซื้ออะไรน่ะ?
“บ้านตุ๊กตาเหยอคะ?”
“เปล่า ตึกนี้นี่แหละ”
ท่านดยุคพยักพเยิดคางไปทางตัวอาคารแล้วเอ่ยขึ้น
ฉันถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
‘คำว่า ตึกนี้นี่แหละ คงไม่ได้หมายถึงสิ่งเดียวกับที่ฉันคิดอยู่ใช่ไหม?’
ตึกอะไรแบบนั้น หรือตึก หรือว่าสิ่งปลูกสร้างแบบนั้นน่ะ
‘...เขาว่ากันว่าตึกที่อยู่ในอาณาเขตดีๆ แบบนี้แพงหูฉี่เลยนี่นา’
อึก
ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วค่อยๆ ส่ายหน้าช้าๆ
“มะ ไม่จำเป็นเยยค่ะ”
“ทำไมล่ะ ไหนบอกว่าชอบไง”
“เมนโอนี่ชอบคฤหาสน์ที่มีท่านดยุคมากกว่าค่ะ อย่างอื่นไม่จำเปนเยย!”
“...อย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้นะ”
ท่านดยุคยิ้มบางๆ ขณะตอบกลับมา
พอเห็นสีหน้าท่าทางที่ดูพึงพอใจมากของเขา ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเลือกได้ถูกต้องแล้ว
‘ฮึก พูดตามตรงว่าก็แอบอยากได้อยู่นิดหน่อยก็เถอะ’
แต่สิ่งที่สำคัญในตอนนี้ไม่ใช่เงิน แต่เป็นชีวิตต่างหาก
‘ถ้าเกิดเผลอแสดงท่าทีโลภมากออกไป แล้วโดนหาว่าอวดดีจนถูกไล่ตะเพิดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ’
เรื่องนั้นน่ะจะลำบากเอามากๆ เลยนะ
ถ้าโดนไล่ออกไปตอนนี้ มีหวังโดนลักพาตัวไปขังลืมแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
มันเป็นตอนที่ฉันกำลังรู้สึกขมขื่นปนโล่งอกอยู่นั้นเอง
“อุ๊ยตายแล้ว ยินดีต้อนรับค่าาา!”
ประตูของอาคารสีชมพูเปิดออกกว้าง แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็ผลุบโผล่ออกมา
เธอเป็นผู้หญิงผมหยิกหยองที่สวมแว่นตาดีไซน์แปลกตา
กำลังโหลดความเห็น...