คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 19

ตอน 19

ตอนที่ 19

“รอจนคอยืดคอยาวเลยละค่ะ ท่านดยุค! แล้วท่านสุภาพสตรีตัวน้อยท่านนี้ก็คือ—”

“เมโลนี่ สี่ขวบ เปงท่านหญิงค่ะ”

“...ท่านหญิงเหรอคะ?”

ผู้หญิงคนนั้นทวนคำเสียงเบาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ทว่า นั่นก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยค่ะที่ทักทายดิฉันก่อน ท่านหญิง! ดิฉันชื่อชาร์ลัว เป็นเจ้าของบูติกแห่งนี้ค่ะ เอาละ เชิญด้านในกันก่อนเลยค่ะ โฮะๆๆ”

ชาร์ลัวผู้มีน้ำเสียงร่าเริงกระปรี้กระเปร่าพาพวกเราเดินเข้าไปข้างใน

ที่นี่มัน—

“ลานขายเสี้อผ้า”

แถมยังเป็นร้านขายเสื้อผ้าที่ใหญ่โตมโหฬารเอามากๆ อีกด้วย

เสื้อผ้าหลากสีสันละลานตาอัดแน่นอยู่เต็มอาคาร

ถึงขนาดชวนให้คิดว่าได้กวาดเอาเสื้อผ้าจากทั่วทั้งโลกมารวมไว้ที่นี่เลยหรือเปล่า

“ได้ยินมาว่าไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ไม่ใช่เหรอ”

“...หนูเหยอคะ?”

“ใช่แล้ว มาร์ชเมลโลว์ เธอนั่นแหละ”

“ม่ายช่ายนะ หนูมีเสื้อผ้าเย้อแย้ว”

จริงๆ นะ

เพิ่งจะมาอยู่คฤหาสน์ดยุคได้ไม่นานแท้ๆ แต่ในตู้เสื้อผ้ากลับมีเสื้อผ้าแขวนอยู่จนแน่นเอี้ยด

ชั่วชีวิตของฉันนี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้

“ไม่มีทางน่า พวกสาวใช้บ่นกันอุบเลยนะ บอกว่ามีแต่เสื้อผ้าสำเร็จรูปจนไม่มีชุดที่พอดีจะให้ใส่เลยน่ะสิ”

อ๊ะ พอมาคิดดูแล้ว ตอนแต่งตัวให้ฉัน เหมือนเอน่าจะเคยทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้อยู่เหมือนกันแฮะ

“ปลายแขนเสื้อยาวไปนิดนะคะ เอวก็หลวมไปหน่อยด้วย ซื้ด ไม่ได้การละค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะยอมเสี่ยงชีวิตไปเจรจาต่อรองมาให้นะคะ”

หรือว่าการออกมาข้างนอกวันนี้จะเป็นผลลัพธ์จากการเจรจานั้นกันแน่นะ?

“แต่ว่านะ ม่ายต้องซื้อเสื้อผ้าก้อด้ายนี่นา...”

“มาร์ชเมลโลว์”

“คะ?”

“เดิมทีท่านหญิงต้องสวมเสื้อผ้าสั่งตัดน่ะ ตามกฎหมายอะไรสักอย่างของจักรวรรดิกำหนดเอาไว้แบบนั้น”

เฮือก

ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องก็เปลี่ยนไปอีกอย่างเลยนะ

‘ในเมื่อฉันเป็นท่านหญิง ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของท่านหญิงสิ’

ฉันเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแน่วแน่มุ่งมั่น

“ซื้อเสื้อผ้าค่า ช่วยซื้อเสื้อผ้าให้ด้วยนะคะ เสื้อผ้าสั่งตัดของท่านหญิง!”

“ดีมาก ไม่มีใครเป็นท่านหญิงที่ยอดเยี่ยมได้เท่านี้อีกแล้ว”

ท่านดยุคเอ่ยพลางคลี่ยิ้มบางๆ

ฉันพยักหน้าหงึกหงักแล้วตอบไป

“อื้อ เมโลนี่เป็นท่านหญิงที่ย่อดยี่ม”

ชาร์ลัวที่ยืนมองพวกเราเงียบๆ สบจังหวะเหมาะจึงแทรกขึ้นมา

“เอาล่ะค่ะ งั้นให้ดิฉันพาชมเริ่มจากทางนี้ดีไหมคะ มีเสื้อผ้าสวยๆ ที่น่าจะเหมาะกับท่านหญิงเยอะแยะไปหมดเลยล่ะค่ะ!”

◆ ◆ ◆

ฉันที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุคเริ่มจุดไฟแห่งความกระตือรือร้นในการเดินดูเสื้อผ้าขึ้นมา

ทว่า นั่นก็เพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น

“ชุดนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ น่าจะเข้ากับผิวขาวๆ ของท่านหญิงได้ดีมากๆ เลยค่ะ”

“เอาชุดนี้”

“โฮะๆ อ๊ะ ชุดนี้ก็น่ารักนะคะ โบตรงนี้คือจุดเด่นเลยค่ะ...”

“เอาชุดนั้นด้วย”

“คิกๆๆ! ส่วนตัวนี้สีสัน...”

“เก็บมารวมไว้”

“กรี๊ดฮ่าๆๆๆ!”

...แบบนี้จะเรียกว่าเดินดูได้เหรอ

แค่หยิบมาให้ดูปุ๊บก็ตัดสินใจซื้อปั๊บเลยเนี่ยนะ?

โดยที่ฉันไม่มีโอกาสได้ออกความเห็นอะไรเลยสักนิด

ในเวลาต่อมา แม้แต่บทสนทนาอันไร้ความหมายนี้ก็หายไป

นั่นเป็นเพราะท่านดยุคที่ยืนฟังคำแนะนำของชาลัวร์ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์นั้น...

“ตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตรงโน้น ซื้อทั้งหมดนี่เลยแล้วกัน”

ได้เอ่ยประโยค ‘ตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงสุดโน่น’ ที่น่าจะได้เห็นแค่ในนิยายออกมานั่นเอง

ชาลัวร์ที่เอามือปิดปากด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจเริ่มปรบมือ ‘แปะ แปะ แปะ’

“จริง... จริงๆ เลยนะคะเนี่ย! ช่างเป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมอะไรอย่างนี้! ปรากฏตัวแล้ว คุณพ่อที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งยุคนี้! ฮือออ”

ท่านดยุคที่ดูเหมือนจะแอบยืดอกอย่างภาคภูมิใจชี้ไปยังผนังฝั่งตรงข้ามพลางเอ่ยว่า ‘ห่อไอ้ฝั่งนั้นทั้งหมดไปด้วยเลย’

แปะ แปะ แปะ!

เสียงปรบมือของชาลัวร์ดังยิ่งขึ้นไปอีก

‘...อืม สติเริ่มเลอะเลือนแล้วสิ’

การจับจ่ายใช้สอยอย่างสุรุ่ยสุร่ายมหาศาลที่เพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรกในชีวิตทำเอาฉันเวียนหัวไปหมด

◆ ◆ ◆

“เสื้อผ้าจะจัดส่งไปที่คฤหาสน์ดยุคไม่ให้ล่าช้าเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้น เดินทางปลอดภัยนะคะค่าาา!”

พวกเราเดินออกจากบูติกท่ามกลางการส่งแขกอย่างกระตือรือร้นของชาลัวร์

ฉันที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุคถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางพึมพำ

“เมโลนี่โตไวเบอร์นี้ ไม่ต้องซื้อเยอะขนาดน้านก็ด้ายน้า...”

“ถ้าโตไวก็แค่ซื้อใหม่อีกสิ ต้องมีขนาดนั้นแหละ ถึงจะออกไปไหนมาไหนแล้วไม่โดนดูถูกว่าเป็นท่านหญิงที่ไม่มีเสื้อผ้าใส่”

ไม่สิ ต้องมีขนาดนั้นถึงจะไม่โดนดูถูกเลยเหรอ?

ให้ตายสิ หนทางของการเป็นท่านหญิงช่างยาวไกลและยากลำบากเหลือเกิน

“ต่อไปจะไปไหนดีล่ะ มีอะไรที่อยากได้ไหม”

“...ม่ายมีค่า ม่ายมีเยย ม่ายมีจิงๆ ค่า!”

“แหม มาร์ชเมลโลว์ของเรานี่ไม่มีความโลภเอาเสียเลยนะ ทั้งที่มีพ่อรวยขนาดนี้ทั้งทีแท้ๆ”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจทำให้ฉันหัวเราะแห้งๆ พลางสูดน้ำมูก

‘ไม่ได้ไม่มีความโลภหรอก แต่เมื่อกี้เห็นภูเขาเสื้อผ้ากองโตขนาดนั้นเข้าไปจนขวัญหนีดีฝ่อต่างหากล่ะ’

ในตอนที่ฉันกำลังหัวเราะแห้งๆ เหะๆ อยู่นั้นเอง

กลิ้งๆๆ— ปึ้ก

บางสิ่งบางอย่างที่กลิ้งมาอย่างรวดเร็วหยุดลงที่ปลายเท้าของท่านดยุค

ฉันเบิกตากว้างพร้อมกับก้มมองลงไปที่พื้น นั่นมัน...

“มะเขือเทศ?”

ตัวตนของสิ่งที่กลิ้งมานั้นคือมะเขือเทศสีแดงสด

ยิ่งไปกว่านั้น มะเขือเทศที่กลิ้งอยู่บนพื้นไม่ได้มีแค่ลูกเดียว

ด้านหลังมะเขือเทศที่ชนเข้ากับเท้าของท่านดยุค มีมะเขือเทศอีกสิบกว่าลูกกำลังกลิ้งหลุนๆ ตรงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

“มะเขือเทศกลิ้งอยู่กลางถนนเนี่ยนะ มีภาพประหลาดๆ ให้เห็นจนได้สิน่า”

ท่านดยุคที่พึมพำด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งที

เป๊าะ

ในเวลาเดียวกัน มะเขือเทศสิบกว่าลูกที่กำลังกลิ้งมาอย่างดุเดือดก็หยุดชะงักอยู่กับที่พร้อมกัน

“วู ว้าววว!”

มันเป็นภาพที่น่าอัศจรรย์จนต้องอุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ฮะ นั่นอำนาดสัดสิดของท่านโยะเหยอคะ?!”

“ใช่แล้ว นั่นคืออำนาจศักดิ์สิทธิ์ ฉันใช้พลังแห่งความมืดจับเงาของมันไว้น่ะ”

ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์จับเงาเอาไว้อย่างนั้นหรือ?

อะไรกันเนี่ย แบบนั้นน่ะ

‘...เท่ชะมัดเลยไม่ใช่เหรอ?’

พลังแห่งความมืดนี่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลยแฮะ

ทั้งที่อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันอย่างมากที่สุดก็แค่เคาะๆ ซ่อมแซมสิ่งของเท่านั้นเองแท้ๆ

‘แถมการใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ยังดูเป็นธรรมชาติสุดๆ อีกด้วย’

ตามปกติแล้วเวลาใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ มักจะมีลวดลายเฉพาะตัวลอยเด่นขึ้นมาพร้อมกับแสงสว่างเป็นเรื่องธรรมดา

แต่เมื่อครู่นี้ตอนที่ท่านดยุคใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ กลับไม่มีร่องรอยอะไรแบบนั้นให้เห็นเลยสักนิด

จะว่าไปแล้ว—

‘ฉันเคยได้ยินมาเหมือนกันว่า ยิ่งคนที่ชำนาญการใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นได้มากเท่านั้น’

แต่จะมีสักกี่คนกันเชียวที่ใช้มันได้อย่างเป็นธรรมชาติตั้งแต่ขนาดนี้

เห็นได้ชัดว่าคงหาได้ยากแน่ๆ

‘คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยล่ะที่เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์น่ะ’

ความคิดที่ว่าการที่ท่านดยุครับฉันมาเลี้ยงดูนั้นเป็นโชคดีมหาศาลเพียงใดผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

ตราบใดที่คนสุดยอดขนาดนี้ยังอาสาเป็นพ่อของฉัน การรักษาชีวิตรอดก็คงเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

‘...ต้องเป็นลูกสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้ได้’

ต้องเป็นลูกสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุด แล้วเกาะติดอยู่ข้างกายท่านดยุคต่อไปเรื่อยๆ ให้ได้เลย!

ฉันเงยหน้าขึ้นมองท่านดยุคด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น

“...อะไรกัน สายตาแบบนั้นน่ะ?”

“คะ คือว่า! อำนาจจักสิทธิ์ของท่านดยุก... เท่จิ๊งๆ เลอค่า!”

มันเป็นคำพูดที่จริงจังครึ่งหนึ่งและประจบสอพลออีกครึ่งหนึ่ง

จะเรียกว่าเป็นความพยายามเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันเพื่อให้ได้เกาะติดอยู่ข้างกายท่านดยุคต่อไปได้ไหมนะ?

“เมโลนี่เพิ่งเคยเหงอะไรเท่ๆ แบบเน้เปงครั้งแรกเลยค่า! แบบว่าฟึ่บฟั่บแบบเน้ แล้วมะเขือเทศก็... กลิ้งดุ๊กดิ๊ก...”

...จึ๊ก

ฉันที่กำลังร่ายยาวอย่างตื่นเต้นค่อยๆ หุบปากลงช้าๆ

นั่นเป็นเพราะสายตาของท่านดยุคที่ก้มลงมองฉันนั้นดูแปลกประหลาดไป

ริมฝีปากที่ปิดสนิทไม่ยอมเปิดออกนั้น แม้แต่รอยยิ้มตามมารยาทที่มักจะประดับอยู่เป็นประจำก็ยังมองไม่เห็นเลยสักนิด

‘...คงไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดไปจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?’

หรือว่าปัญหาคือการเล่นใหญ่เกินไปกันนะ?

เพราะดูไม่จริงใจหรือเปล่านะ?

รู้อย่างนี้ควรจะชื่นชมด้วยท่าทีที่ดูจริงจังกว่านี้หรือเปล่านะ?

ทว่า ในวินาทีนั้นเอง

หวิววว—!

เหล่ามะเขือเทศที่หยุดนิ่งอยู่อย่างผิดธรรมชาติก็เริ่มลอยเคว้งขึ้นไปในอากาศ

และไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

“เอ๋?”

มะเขือเทศที่ลอยอยู่กลางอากาศหมุนวนไปมาแล้วหยุดนิ่งสลับกันซ้ำๆ

โอ้ พระเจ้าช่วย

นั่นมันโชว์มะเขือเทศสุดปั่นป่วนอะไรกันล่ะเนี่ย

“ว้าว แม่ดูตรงนั้นสิ! มะเขือเทศกำลังบินอยู่ด้วยล่ะ!”

“เด็กคนนี้พูดอะไรกัน มะเขือเทศจะไปบินบนฟ้าได้ยังไง... บินอยู่จริงๆ ด้วย? ทำไมมันถึงบินได้ล่ะนั่น?”

มันเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจจนแม้แต่คนที่เดินผ่านไปมายังต้องหยุดยืนดู

ตัวฉันเองก็เหม่อมองภาพนั้นจนตาค้างเช่นกัน—

“เป็นไงบ้าง มาร์ชเมลโลว์”

“เอ๋?”

“อันนี้เท่กว่าเมื่อกี้อีกใช่ไหมล่ะ”

กะพริบตาปริบๆ

พอได้ยินคำพูดเจือแววขี้เล่นของท่านดยุค ฉันก็เริ่มใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว

‘...นี่อย่าบอกนะว่า โชว์ความสามารถพิเศษอวดฉันน่ะ?’

เพียงเพราะฉันบอกว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์มันเท่เนี่ยนะ?

แม้จะไม่อยากเชื่อ แต่ก็ไม่มีคำตอบอื่นอีกแล้ว

...ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คำตอบมันก็ถูกกำหนดไว้อยู่แล้วล่ะ

“ค่า! เท่ฉุดๆ เยย!”

“เท่ขนาดไหนกันล่ะ?”

เท่ขนาดไหนงั้นเหรอ?

พลันนัยน์ตาของฉันก็เริ่มสั่นไหวอีกครั้งกับคำถามเจาะจงที่ไม่คาดคิด

ทว่าความตกใจนั้นก็เกิดขึ้นเพียงครู่เดียว

ฉันกางแขนทั้งสองข้างออกจนสุดแล้ววาดเป็นวงกลมขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เท่านี้ๆๆๆ เยย! เท่าเน้ๆๆๆ หรือป่าวคะ?”

“แค่เท่านี้เองเหรอ?”

อ๊ะ ยังไม่พอสินะ

ถ้าอย่างนั้นละก็

“...เท่านี้หักส่วนที่เหลือทั้งหมดออกเยยไหมคะ?”

ถึงตรงนั้นท่านดยุคจึงค่อยยอมเผยสีหน้าพึงพอใจออกมา

เฮ้อ

‘การเป็นลูกสาวนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ แฮะ’

ตอนนั้นเอง

ทางทิศที่มะเขือเทศกลิ้งมา พลันมีเสียงฝีเท้ารัวเร็ว ตึก ตึก ตึก ดังใกล้เข้ามาอย่างรีบร้อน

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 19
อ่านตอน 20 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 18กลับหน้าเรื่อง
ตอน 18ตอน 20