ตอนที่ 19
“รอจนคอยืดคอยาวเลยละค่ะ ท่านดยุค! แล้วท่านสุภาพสตรีตัวน้อยท่านนี้ก็คือ—”
“เมโลนี่ สี่ขวบ เปงท่านหญิงค่ะ”
“...ท่านหญิงเหรอคะ?”
ผู้หญิงคนนั้นทวนคำเสียงเบาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
ทว่า นั่นก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยค่ะที่ทักทายดิฉันก่อน ท่านหญิง! ดิฉันชื่อชาร์ลัว เป็นเจ้าของบูติกแห่งนี้ค่ะ เอาละ เชิญด้านในกันก่อนเลยค่ะ โฮะๆๆ”
ชาร์ลัวผู้มีน้ำเสียงร่าเริงกระปรี้กระเปร่าพาพวกเราเดินเข้าไปข้างใน
ที่นี่มัน—
“ลานขายเสี้อผ้า”
แถมยังเป็นร้านขายเสื้อผ้าที่ใหญ่โตมโหฬารเอามากๆ อีกด้วย
เสื้อผ้าหลากสีสันละลานตาอัดแน่นอยู่เต็มอาคาร
ถึงขนาดชวนให้คิดว่าได้กวาดเอาเสื้อผ้าจากทั่วทั้งโลกมารวมไว้ที่นี่เลยหรือเปล่า
“ได้ยินมาว่าไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ไม่ใช่เหรอ”
“...หนูเหยอคะ?”
“ใช่แล้ว มาร์ชเมลโลว์ เธอนั่นแหละ”
“ม่ายช่ายนะ หนูมีเสื้อผ้าเย้อแย้ว”
จริงๆ นะ
เพิ่งจะมาอยู่คฤหาสน์ดยุคได้ไม่นานแท้ๆ แต่ในตู้เสื้อผ้ากลับมีเสื้อผ้าแขวนอยู่จนแน่นเอี้ยด
ชั่วชีวิตของฉันนี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้
“ไม่มีทางน่า พวกสาวใช้บ่นกันอุบเลยนะ บอกว่ามีแต่เสื้อผ้าสำเร็จรูปจนไม่มีชุดที่พอดีจะให้ใส่เลยน่ะสิ”
อ๊ะ พอมาคิดดูแล้ว ตอนแต่งตัวให้ฉัน เหมือนเอน่าจะเคยทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้อยู่เหมือนกันแฮะ
“ปลายแขนเสื้อยาวไปนิดนะคะ เอวก็หลวมไปหน่อยด้วย ซื้ด ไม่ได้การละค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะยอมเสี่ยงชีวิตไปเจรจาต่อรองมาให้นะคะ”
หรือว่าการออกมาข้างนอกวันนี้จะเป็นผลลัพธ์จากการเจรจานั้นกันแน่นะ?
“แต่ว่านะ ม่ายต้องซื้อเสื้อผ้าก้อด้ายนี่นา...”
“มาร์ชเมลโลว์”
“คะ?”
“เดิมทีท่านหญิงต้องสวมเสื้อผ้าสั่งตัดน่ะ ตามกฎหมายอะไรสักอย่างของจักรวรรดิกำหนดเอาไว้แบบนั้น”
เฮือก
ถ้าเป็นแบบนั้นเรื่องก็เปลี่ยนไปอีกอย่างเลยนะ
‘ในเมื่อฉันเป็นท่านหญิง ก็ต้องปฏิบัติตามกฎของท่านหญิงสิ’
ฉันเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแน่วแน่มุ่งมั่น
“ซื้อเสื้อผ้าค่า ช่วยซื้อเสื้อผ้าให้ด้วยนะคะ เสื้อผ้าสั่งตัดของท่านหญิง!”
“ดีมาก ไม่มีใครเป็นท่านหญิงที่ยอดเยี่ยมได้เท่านี้อีกแล้ว”
ท่านดยุคเอ่ยพลางคลี่ยิ้มบางๆ
ฉันพยักหน้าหงึกหงักแล้วตอบไป
“อื้อ เมโลนี่เป็นท่านหญิงที่ย่อดยี่ม”
ชาร์ลัวที่ยืนมองพวกเราเงียบๆ สบจังหวะเหมาะจึงแทรกขึ้นมา
“เอาล่ะค่ะ งั้นให้ดิฉันพาชมเริ่มจากทางนี้ดีไหมคะ มีเสื้อผ้าสวยๆ ที่น่าจะเหมาะกับท่านหญิงเยอะแยะไปหมดเลยล่ะค่ะ!”
ฉันที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุคเริ่มจุดไฟแห่งความกระตือรือร้นในการเดินดูเสื้อผ้าขึ้นมา
ทว่า นั่นก็เพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น
“ชุดนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ น่าจะเข้ากับผิวขาวๆ ของท่านหญิงได้ดีมากๆ เลยค่ะ”
“เอาชุดนี้”
“โฮะๆ อ๊ะ ชุดนี้ก็น่ารักนะคะ โบตรงนี้คือจุดเด่นเลยค่ะ...”
“เอาชุดนั้นด้วย”
“คิกๆๆ! ส่วนตัวนี้สีสัน...”
“เก็บมารวมไว้”
“กรี๊ดฮ่าๆๆๆ!”
...แบบนี้จะเรียกว่าเดินดูได้เหรอ
แค่หยิบมาให้ดูปุ๊บก็ตัดสินใจซื้อปั๊บเลยเนี่ยนะ?
โดยที่ฉันไม่มีโอกาสได้ออกความเห็นอะไรเลยสักนิด
ในเวลาต่อมา แม้แต่บทสนทนาอันไร้ความหมายนี้ก็หายไป
นั่นเป็นเพราะท่านดยุคที่ยืนฟังคำแนะนำของชาลัวร์ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์นั้น...
“ตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตรงโน้น ซื้อทั้งหมดนี่เลยแล้วกัน”
ได้เอ่ยประโยค ‘ตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงสุดโน่น’ ที่น่าจะได้เห็นแค่ในนิยายออกมานั่นเอง
ชาลัวร์ที่เอามือปิดปากด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจเริ่มปรบมือ ‘แปะ แปะ แปะ’
“จริง... จริงๆ เลยนะคะเนี่ย! ช่างเป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมอะไรอย่างนี้! ปรากฏตัวแล้ว คุณพ่อที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งยุคนี้! ฮือออ”
ท่านดยุคที่ดูเหมือนจะแอบยืดอกอย่างภาคภูมิใจชี้ไปยังผนังฝั่งตรงข้ามพลางเอ่ยว่า ‘ห่อไอ้ฝั่งนั้นทั้งหมดไปด้วยเลย’
แปะ แปะ แปะ!
เสียงปรบมือของชาลัวร์ดังยิ่งขึ้นไปอีก
‘...อืม สติเริ่มเลอะเลือนแล้วสิ’
การจับจ่ายใช้สอยอย่างสุรุ่ยสุร่ายมหาศาลที่เพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรกในชีวิตทำเอาฉันเวียนหัวไปหมด
“เสื้อผ้าจะจัดส่งไปที่คฤหาสน์ดยุคไม่ให้ล่าช้าเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้น เดินทางปลอดภัยนะคะค่าาา!”
พวกเราเดินออกจากบูติกท่ามกลางการส่งแขกอย่างกระตือรือร้นของชาลัวร์
ฉันที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุคถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางพึมพำ
“เมโลนี่โตไวเบอร์นี้ ไม่ต้องซื้อเยอะขนาดน้านก็ด้ายน้า...”
“ถ้าโตไวก็แค่ซื้อใหม่อีกสิ ต้องมีขนาดนั้นแหละ ถึงจะออกไปไหนมาไหนแล้วไม่โดนดูถูกว่าเป็นท่านหญิงที่ไม่มีเสื้อผ้าใส่”
ไม่สิ ต้องมีขนาดนั้นถึงจะไม่โดนดูถูกเลยเหรอ?
ให้ตายสิ หนทางของการเป็นท่านหญิงช่างยาวไกลและยากลำบากเหลือเกิน
“ต่อไปจะไปไหนดีล่ะ มีอะไรที่อยากได้ไหม”
“...ม่ายมีค่า ม่ายมีเยย ม่ายมีจิงๆ ค่า!”
“แหม มาร์ชเมลโลว์ของเรานี่ไม่มีความโลภเอาเสียเลยนะ ทั้งที่มีพ่อรวยขนาดนี้ทั้งทีแท้ๆ”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจทำให้ฉันหัวเราะแห้งๆ พลางสูดน้ำมูก
‘ไม่ได้ไม่มีความโลภหรอก แต่เมื่อกี้เห็นภูเขาเสื้อผ้ากองโตขนาดนั้นเข้าไปจนขวัญหนีดีฝ่อต่างหากล่ะ’
ในตอนที่ฉันกำลังหัวเราะแห้งๆ เหะๆ อยู่นั้นเอง
กลิ้งๆๆ— ปึ้ก
บางสิ่งบางอย่างที่กลิ้งมาอย่างรวดเร็วหยุดลงที่ปลายเท้าของท่านดยุค
ฉันเบิกตากว้างพร้อมกับก้มมองลงไปที่พื้น นั่นมัน...
“มะเขือเทศ?”
ตัวตนของสิ่งที่กลิ้งมานั้นคือมะเขือเทศสีแดงสด
ยิ่งไปกว่านั้น มะเขือเทศที่กลิ้งอยู่บนพื้นไม่ได้มีแค่ลูกเดียว
ด้านหลังมะเขือเทศที่ชนเข้ากับเท้าของท่านดยุค มีมะเขือเทศอีกสิบกว่าลูกกำลังกลิ้งหลุนๆ ตรงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“มะเขือเทศกลิ้งอยู่กลางถนนเนี่ยนะ มีภาพประหลาดๆ ให้เห็นจนได้สิน่า”
ท่านดยุคที่พึมพำด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งที
เป๊าะ
ในเวลาเดียวกัน มะเขือเทศสิบกว่าลูกที่กำลังกลิ้งมาอย่างดุเดือดก็หยุดชะงักอยู่กับที่พร้อมกัน
“วู ว้าววว!”
มันเป็นภาพที่น่าอัศจรรย์จนต้องอุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ฮะ นั่นอำนาดสัดสิดของท่านโยะเหยอคะ?!”
“ใช่แล้ว นั่นคืออำนาจศักดิ์สิทธิ์ ฉันใช้พลังแห่งความมืดจับเงาของมันไว้น่ะ”
ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์จับเงาเอาไว้อย่างนั้นหรือ?
อะไรกันเนี่ย แบบนั้นน่ะ
‘...เท่ชะมัดเลยไม่ใช่เหรอ?’
พลังแห่งความมืดนี่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลยแฮะ
ทั้งที่อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันอย่างมากที่สุดก็แค่เคาะๆ ซ่อมแซมสิ่งของเท่านั้นเองแท้ๆ
‘แถมการใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ยังดูเป็นธรรมชาติสุดๆ อีกด้วย’
ตามปกติแล้วเวลาใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ มักจะมีลวดลายเฉพาะตัวลอยเด่นขึ้นมาพร้อมกับแสงสว่างเป็นเรื่องธรรมดา
แต่เมื่อครู่นี้ตอนที่ท่านดยุคใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ กลับไม่มีร่องรอยอะไรแบบนั้นให้เห็นเลยสักนิด
จะว่าไปแล้ว—
‘ฉันเคยได้ยินมาเหมือนกันว่า ยิ่งคนที่ชำนาญการใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นได้มากเท่านั้น’
แต่จะมีสักกี่คนกันเชียวที่ใช้มันได้อย่างเป็นธรรมชาติตั้งแต่ขนาดนี้
เห็นได้ชัดว่าคงหาได้ยากแน่ๆ
‘คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยล่ะที่เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์น่ะ’
ความคิดที่ว่าการที่ท่านดยุครับฉันมาเลี้ยงดูนั้นเป็นโชคดีมหาศาลเพียงใดผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
ตราบใดที่คนสุดยอดขนาดนี้ยังอาสาเป็นพ่อของฉัน การรักษาชีวิตรอดก็คงเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
‘...ต้องเป็นลูกสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้ได้’
ต้องเป็นลูกสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุด แล้วเกาะติดอยู่ข้างกายท่านดยุคต่อไปเรื่อยๆ ให้ได้เลย!
ฉันเงยหน้าขึ้นมองท่านดยุคด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น
“...อะไรกัน สายตาแบบนั้นน่ะ?”
“คะ คือว่า! อำนาจจักสิทธิ์ของท่านดยุก... เท่จิ๊งๆ เลอค่า!”
มันเป็นคำพูดที่จริงจังครึ่งหนึ่งและประจบสอพลออีกครึ่งหนึ่ง
จะเรียกว่าเป็นความพยายามเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันเพื่อให้ได้เกาะติดอยู่ข้างกายท่านดยุคต่อไปได้ไหมนะ?
“เมโลนี่เพิ่งเคยเหงอะไรเท่ๆ แบบเน้เปงครั้งแรกเลยค่า! แบบว่าฟึ่บฟั่บแบบเน้ แล้วมะเขือเทศก็... กลิ้งดุ๊กดิ๊ก...”
...จึ๊ก
ฉันที่กำลังร่ายยาวอย่างตื่นเต้นค่อยๆ หุบปากลงช้าๆ
นั่นเป็นเพราะสายตาของท่านดยุคที่ก้มลงมองฉันนั้นดูแปลกประหลาดไป
ริมฝีปากที่ปิดสนิทไม่ยอมเปิดออกนั้น แม้แต่รอยยิ้มตามมารยาทที่มักจะประดับอยู่เป็นประจำก็ยังมองไม่เห็นเลยสักนิด
‘...คงไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดไปจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?’
หรือว่าปัญหาคือการเล่นใหญ่เกินไปกันนะ?
เพราะดูไม่จริงใจหรือเปล่านะ?
รู้อย่างนี้ควรจะชื่นชมด้วยท่าทีที่ดูจริงจังกว่านี้หรือเปล่านะ?
ทว่า ในวินาทีนั้นเอง
หวิววว—!
เหล่ามะเขือเทศที่หยุดนิ่งอยู่อย่างผิดธรรมชาติก็เริ่มลอยเคว้งขึ้นไปในอากาศ
และไม่ได้มีเพียงแค่นั้น
“เอ๋?”
มะเขือเทศที่ลอยอยู่กลางอากาศหมุนวนไปมาแล้วหยุดนิ่งสลับกันซ้ำๆ
โอ้ พระเจ้าช่วย
นั่นมันโชว์มะเขือเทศสุดปั่นป่วนอะไรกันล่ะเนี่ย
“ว้าว แม่ดูตรงนั้นสิ! มะเขือเทศกำลังบินอยู่ด้วยล่ะ!”
“เด็กคนนี้พูดอะไรกัน มะเขือเทศจะไปบินบนฟ้าได้ยังไง... บินอยู่จริงๆ ด้วย? ทำไมมันถึงบินได้ล่ะนั่น?”
มันเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจจนแม้แต่คนที่เดินผ่านไปมายังต้องหยุดยืนดู
ตัวฉันเองก็เหม่อมองภาพนั้นจนตาค้างเช่นกัน—
“เป็นไงบ้าง มาร์ชเมลโลว์”
“เอ๋?”
“อันนี้เท่กว่าเมื่อกี้อีกใช่ไหมล่ะ”
กะพริบตาปริบๆ
พอได้ยินคำพูดเจือแววขี้เล่นของท่านดยุค ฉันก็เริ่มใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว
‘...นี่อย่าบอกนะว่า โชว์ความสามารถพิเศษอวดฉันน่ะ?’
เพียงเพราะฉันบอกว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์มันเท่เนี่ยนะ?
แม้จะไม่อยากเชื่อ แต่ก็ไม่มีคำตอบอื่นอีกแล้ว
...ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คำตอบมันก็ถูกกำหนดไว้อยู่แล้วล่ะ
“ค่า! เท่ฉุดๆ เยย!”
“เท่ขนาดไหนกันล่ะ?”
เท่ขนาดไหนงั้นเหรอ?
พลันนัยน์ตาของฉันก็เริ่มสั่นไหวอีกครั้งกับคำถามเจาะจงที่ไม่คาดคิด
ทว่าความตกใจนั้นก็เกิดขึ้นเพียงครู่เดียว
ฉันกางแขนทั้งสองข้างออกจนสุดแล้ววาดเป็นวงกลมขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เท่านี้ๆๆๆ เยย! เท่าเน้ๆๆๆ หรือป่าวคะ?”
“แค่เท่านี้เองเหรอ?”
อ๊ะ ยังไม่พอสินะ
ถ้าอย่างนั้นละก็
“...เท่านี้หักส่วนที่เหลือทั้งหมดออกเยยไหมคะ?”
ถึงตรงนั้นท่านดยุคจึงค่อยยอมเผยสีหน้าพึงพอใจออกมา
เฮ้อ
‘การเป็นลูกสาวนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ แฮะ’
ตอนนั้นเอง
ทางทิศที่มะเขือเทศกลิ้งมา พลันมีเสียงฝีเท้ารัวเร็ว ตึก ตึก ตึก ดังใกล้เข้ามาอย่างรีบร้อน
กำลังโหลดความเห็น...