ตอนที่ 20
เมื่อหันหน้าไปทางทิศที่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งในชุดนักบวชกำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงมา
“เด็กคนนั้นคงเป็นเจ้าของมะเขือเทศสินะ”
“น่าจะใช่ค่า”
ดูจากที่กอดกระเป๋าสายขาดเอาไว้ คงเป็นเพราะสายกระเป๋าขาดกะทันหันจนเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ขึ้น
“โชคดีจังที่ท่านดยุคเก็บมะเขือเทศให้... อ๊ะ?”
ฉันที่กำลังตอบคำถามพลันพูดไม่ออกเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชายที่วิ่งเข้ามาใกล้
ผิวขาวเนียนจนเกือบจะซีด เครื่องหน้าจัดวางอย่างลงตัวประณีต
เส้นผมราวกับถักทอขึ้นจากเส้นไหมทองคำ และดวงตาสีทองที่หากต้องแสงแดดคงทอประกายระยิบระยับเจิดจ้า
เด็กชายคนนั้นเป็นเด็กหนุ่มรูปงามอย่างหาตัวจับได้ยาก
ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันตกตะลึงไม่ได้มีเพียงแค่ความหล่อเหลาของเด็กชายเท่านั้น
‘ใบหน้านั่นมันชัดเจนเลยว่า...’
ใบหน้าของเด็กชายช่างคุ้นตาเหลือเกิน
คุ้นตาอย่างไม่ต้องสงสัย
ใช่แล้ว จะลืมได้อย่างไรกัน
เด็กคนนั้นคือ―
“ไปสิ หนี ไป”
ความโชคดีของฉัน
การกอบกู้ของฉัน
ชายผู้เปิดประตูคุกที่ฉันถูกขังเอาไว้
เจ้าของมะเขือเทศคือคนคนนั้นที่เคยช่วยเหลือฉันก่อนจะย้อนเวลากลับมา
ในขณะที่ฉันมองเด็กชายอย่างเหม่อลอย เด็กชายที่วิ่งมาถึงตรงหน้าก็ก้มศีรษะลงคำนับอย่างนอบน้อม
“ขออภัยด้วยครับ พอดีกระเป๋าพัง มะเขือเทศก็เลยหล่นกระจายครับ”
จนถึงตอนนั้นฉันก็ยังคงอ้าปากค้างและไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้
คอนเต้หรี่ตาลงพลางกวาดสายตามองเด็กทั้งสองคนในรถม้าสลับกันไปมา
‘บรรยากาศพิลึกพิลั่นนี่มันอะไรกันเนี่ย’
ไม่คิดเลยว่าจะออกมาเป็นแบบนี้
“นักบวชน้อยตรงนั้นน่ะ ฉันจะไปส่งที่วิหารให้”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ไม่เป็นไรอะไรกัน สัมภาระดูเยอะเกินกว่าจะเดินไปไหวนะ”
“...”
“ตอนที่บอกว่าจะไปส่งก็ขึ้นมาเถอะ มีแต่พวกโง่เท่านั้นแหละที่ดันทุรังจนต้องลำบาก”
“ถ้าอย่างนั้น ขอรบกวนด้วยครับ ขอบคุณครับ”
ใช่แล้ว ตอนที่พานักบวชน้อยขึ้นรถม้ามานั้น ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะเกิดบรรยากาศแบบนี้ขึ้น
ใครจะไปนึกว่าเจ้ามาร์ชเมลโลว์ตัวน้อยจะให้ความสนใจกับนักบวชน้อยขนาดนี้
“นี่ๆ อายุเท่าไหย่เหยอ?”
“นี่ๆ ชื่ออะไหยเหยอ?”
“นี่ๆ ไฟน่ะ... อื้ม ก็แบบว่า มีไฟออกมาจากมือหรือเปล่า?”
เพิ่งเคยเจอกันแท้ๆ แต่สงสัยอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ปากเล็กๆ ของเด็กน้อยไม่ยอมหยุดขยับเลยสักนิด
แก้มขาวผ่องขยับดุ๊กดิ๊กไม่หยุดหย่อน นัยน์ตาสีลาเวนเดอร์ยังคงทอประกายระยิบระยับไม่เสื่อมคลาย
เมื่อเทียบกันแล้ว
“อายุเจ็ดขวบครับ”
“ชื่อคาลิกซ์ครับ”
“ไม่มีไฟออกมาครับ”
แม้เด็กชายจะตอบคำถามอย่างเรียบร้อย แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่า
ว่างเปล่าจนน่าสงสัยว่าสีหน้าของเด็กคนหนึ่งจะดูไร้ความรู้สึกได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ
ทั้งมาร์ชเมลโลว์ก็ด้วย
ทั้งนักบวชน้อยคนนั้นก็ด้วย
‘เด็กสมัยนี้ใช้ชีวิตกันลำบากจังนะ’
คอนเต้นั่งตัวเอียงพลางเท้าคางไว้กับขอบหน้าต่าง
ที่ตรงโน้นไกลๆ เริ่มมองเห็นวิหารซึ่งน่าจะเป็นจุดหมายของนักบวชน้อยแล้ว
“อะไรกัน วันนี้ทำไมมาเร็วนักล่ะ?”
เป็นตอนที่คาลิกซ์ก้าวเท้าเข้ามาในวิหาร
นักบวชคนหนึ่งที่เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่ตรงทางเข้าเดินเข้ามาทักเขา
“ปกติเชื่องช้าเป็นเต่าคลาน มาถึงเอาตอนพระอาทิตย์จะตกดินแท้ๆ”
“...”
เมื่อคาลิกซ์ไม่ตอบ นักบวชก็ขมวดคิ้วมุ่น
“ให้ตายสิ อวดดีชะมัด เพราะแบบนี้พวกที่เกิดมามีพลังเวทถึงได้ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย คงเพราะสืบสายเลือดชั้นต่ำของพวกจอมเวทมาล่ะสิ ชิ”
“...”
“ส่งไอ้นั่นมานี่!”
พึ่บ
นักบวชกระชากกระเป๋าจากอ้อมแขนของคาลิกซ์ไปอย่างหยาบคาย
“ถ้าทำของหายไปแม้แต่อย่างเดียวล่ะก็ ฉันไม่เอาแกไว้แน่!”
หลังจากข่มขู่เสียงแข็ง นักบวชก็หมุนตัวขวับเดินจากไป
คาลิกซ์ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่จ้องมองแผ่นหลังของนักบวชที่กำลังห่างออกไป
หรือจะพูดให้ถูกก็คือกระเป๋าที่คนคนนั้นถืออยู่
กระเป๋าใบนั้นอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีเหมือนปกติ ราวกับสายสะพายไม่เคยขาดมาก่อน
“หนูจะซ่อมกะเป๋าให้เอง! เมโลนี่ซ่อมได้นะ!”
เจ้าของรถม้าที่เขาอาศัยโดยสารมา
เป็นเพราะลูกสาวของท่านดยุคฟานเทเบแท้ๆ
ท่านหญิงตัวเล็กผู้อ่อนเยาว์ได้ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ซ่อมแซมกระเป๋าที่พังให้กลับคืนดี
‘แปลกจัง’
แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องพวกขุนนางเท่าไร แต่เขาก็รู้ว่าตระกูลดยุคฟานเทเบใช้ ‘พลังแห่งความมืด’
แต่ทำไมท่านหญิงแห่งฟานเทเบถึงมี ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์ในการซ่อมแซมสิ่งของ’ กันล่ะ
หรือว่า
‘...เด็กคนนั้นจะกลายพันธุ์เหมือนเราหรือเปล่านะ?’
ไม่หรอก
ต่อให้เด็กคนนั้นเป็นพวกผ่าเหล่าเหมือนกันจริงๆ ก็คงไม่เหมือนกับตนเองอยู่ดี
‘เพราะเรา... เป็นพวกกลายพันธุ์ที่น่ารังเกียจ’
เดิมทีคาลิกซ์เป็นเด็กกำพร้าที่เร่ร่อนไปตามท้องถนน
ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำในวัยเด็กเลย
สิ่งเดียวที่จำได้มีเพียงชื่อของตัวเองที่ชื่อ ‘คาลิกซ์’ เท่านั้น
นับตั้งแต่ความทรงจำแรกสุด เขาก็เร่ร่อนอยู่บนท้องถนนแล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่ง
“เธอน่ะ มีพลังศักดิ์สิทธิ์ติดตัวมาแต่กำเนิดสินะ ไปกับฉันเถอะ”
มีนักบวชคนหนึ่งพาตัวคาลิกซ์ไป
เพราะนักบวชคนนั้นมองเห็นพลังศักดิ์สิทธิ์อันริบหรี่ที่มีอยู่ในตัวคาลิกซ์
ทว่าหลังจากกลายเป็นนักบวชฝึกหัดได้ไม่นาน ความจริงอันน่าตกตะลึงก็ถูกเปิดเผย
“เดี๋ยวนะ เด็กคนนี้... เหมือนจะมีพลังเวทด้วยไม่ใช่หรือ?”
“อะไรนะ? มีพลังเวทเนี่ยนะ?”
“จะมีทั้งพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังเวทพร้อมกันได้ยังไงกัน?”
“นี่มันตัวประหลาดผ่าเหล่าชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?!”
ไม่ใช่แค่พลังศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับค้นพบว่ามีพลังเวทอยู่ในตัวคาลิกซ์ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น พลังเวทกลับยิ่งเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ผิดกับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่แสนริบหรี่
สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรกับคำสาปสำหรับคาลิกซ์เลย
ในจักรวรรดิแห่งนี้ แม้ ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ และ ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ จะได้รับการยกย่องว่าเป็นพลังพิเศษอันยิ่งใหญ่ แต่ในทางกลับกัน ‘พลังเวท’ นั้น—
“มีพลังชั้นต่ำพรรค์นั้นอยู่ได้ มิน่าล่ะ ถึงได้ดูอัปมงคลนัก”
เพราะมันถูกปฏิบัติเหมือนเป็นสิ่งอัปมงคลและโสมม
‘พลังของคนทรยศ ที่ต่ำช้าและน่ารังเกียจ’
แม้ตอนนี้จะถูกปฏิบัติเช่นนี้ ทว่าเมื่อนานมาแล้วก็เคยมีช่วงเวลาที่พลังเวทและจอมเวทได้รับการยกย่องสรรเสริญ
ในยุคสมัยที่มังกรผู้ก่อตั้งจักรวรรดิยังมีชีวิตอยู่
เพราะเดิมทีพลังเวทคือพลังที่มังกรแบ่งปันให้แก่มนุษย์
มนุษย์ที่ได้รับพลังแห่งมังกรเป็นของขวัญได้กลายมาเป็นจอมเวท และได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจนผู้คนต่างพากันอิจฉา
ทว่าความโลภของเหล่าจอมเวทกลับทำลายทุกสิ่งจนพังพินาศ
เมื่อถึงจุดหนึ่ง จอมเวทที่ละโมบอยากได้พลังอันยิ่งใหญ่กว่าเดิมก็เริ่มหมายปองพลังแห่งมังกร
ในระหว่างนั้น นักบุญหญิงผู้เป็นคนรักของมังกรต้องจบชีวิตลง มังกรที่โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่งจึงได้ริบคืนมานาที่เคยแบ่งปันให้แก่มนุษย์กลับไป
จอมเวทส่วนใหญ่สูญเสียพลังเวทและกลายเป็นคนธรรมดา
แม้จะมีจอมเวทที่ยังหลงเหลือพลังเวทอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงพลังอันริบหรี่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
หลังจากนั้น มังกรที่สูญเสียคนรักอันเป็นที่รักยิ่งจึงเลือกที่จะหลับใหลชั่วนิรันดร์ด้วยตนเอง
โดยได้ทิ้ง ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ ให้แก่สามตระกูลที่อุทิศตนเพื่อตน และมอบเกียรติยศในการสืบทอด ‘สายเลือดมังกร’ ให้แก่ทายาทของจักรพรรดิผู้เป็นสหายสนิทด้วยการให้ดื่มเลือดของตน
ดังนั้นหากว่ากันตามจริง ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ และ ‘สายเลือดมังกร’ ต่างก็เป็นพรอันมีรากฐานมาจากพลังเวทเช่นกัน
แต่จักรวรรดิกลับแยกแยะ ‘พลังเวท’ ของเหล่าจอมเวทออกจากพรที่มังกรทิ้งไว้อย่างเด็ดขาด
นั่นเป็นเพราะไม่อาจนำพรของมังกรผู้ยิ่งใหญ่ไปเหมารวมกับพลังของพวกคนทรยศที่น่ารังเกียจได้
พวกคนทรยศชั้นต่ำที่เนรคุณตอบแทนความเมตตาด้วยความแค้น
ในจักรวรรดิ พลังเวทที่ไม่นับรวมพรจึงกลายเป็นหลักฐานชิ้นหนึ่งที่พิสูจน์ว่าเป็นทายาทของคนทรยศ
‘จะว่าไปมันก็จริงนะ’
เพราะในมุมมองของวิหาร ตัวเขาก็แทบไม่ต่างอะไรจากคนทรยศเลย
“อุตส่าห์รับมาเลี้ยงเพราะเห็นว่ามีพลังศักดิ์สิทธิ์แท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีพลังโสมมพรรค์นั้นแฝงอยู่ด้วย จะมาไล่ตะเพิดออกไปตอนนี้ก็ทำไม่ได้อีก”
การที่ ‘วิหารผู้อารี’ จะขับไล่ใครออกไปนั้นไม่สมควรอย่างยิ่ง แถมปัญหาก็คือคาลิกซ์ไม่ได้มีแค่ ‘พลังเวท’ แต่ยังมี ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ อยู่ด้วยนั่นเอง
จะให้ขับไล่นักบวชฝึกหัดผู้มีพลังศักดิ์สิทธิ์อันสูงส่งออกไปเนี่ยนะ?
นั่นเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์
นับตั้งแต่วันนั้น ที่พักของคาลิกซ์จึงถูกย้ายไปอยู่ที่ห้องเก็บของของวิหาร
“ไม่อยากเห็นหน้าโว้ย ไปมุดหัวอยู่ที่นั่นซะ”
“ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้างก็ช่วยทำความสะอาดวิหารเสียหน่อยสิ ในเมื่อรับเลี้ยงคนที่มีพลังโสมมเอาไว้ ก็ต้องทำตัวให้มีประโยชน์บ้าง”
การกลั่นแกล้งของเหล่านักบวชได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...