คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 20

ตอน 20

ตอนที่ 20

เมื่อหันหน้าไปทางทิศที่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งในชุดนักบวชกำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงมา

“เด็กคนนั้นคงเป็นเจ้าของมะเขือเทศสินะ”

“น่าจะใช่ค่า”

ดูจากที่กอดกระเป๋าสายขาดเอาไว้ คงเป็นเพราะสายกระเป๋าขาดกะทันหันจนเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ขึ้น

“โชคดีจังที่ท่านดยุคเก็บมะเขือเทศให้... อ๊ะ?”

ฉันที่กำลังตอบคำถามพลันพูดไม่ออกเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชายที่วิ่งเข้ามาใกล้

ผิวขาวเนียนจนเกือบจะซีด เครื่องหน้าจัดวางอย่างลงตัวประณีต

เส้นผมราวกับถักทอขึ้นจากเส้นไหมทองคำ และดวงตาสีทองที่หากต้องแสงแดดคงทอประกายระยิบระยับเจิดจ้า

เด็กชายคนนั้นเป็นเด็กหนุ่มรูปงามอย่างหาตัวจับได้ยาก

ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันตกตะลึงไม่ได้มีเพียงแค่ความหล่อเหลาของเด็กชายเท่านั้น

‘ใบหน้านั่นมันชัดเจนเลยว่า...’

ใบหน้าของเด็กชายช่างคุ้นตาเหลือเกิน

คุ้นตาอย่างไม่ต้องสงสัย

ใช่แล้ว จะลืมได้อย่างไรกัน

เด็กคนนั้นคือ―

“ไปสิ หนี ไป”

ความโชคดีของฉัน

การกอบกู้ของฉัน

ชายผู้เปิดประตูคุกที่ฉันถูกขังเอาไว้

เจ้าของมะเขือเทศคือคนคนนั้นที่เคยช่วยเหลือฉันก่อนจะย้อนเวลากลับมา

ในขณะที่ฉันมองเด็กชายอย่างเหม่อลอย เด็กชายที่วิ่งมาถึงตรงหน้าก็ก้มศีรษะลงคำนับอย่างนอบน้อม

“ขออภัยด้วยครับ พอดีกระเป๋าพัง มะเขือเทศก็เลยหล่นกระจายครับ”

จนถึงตอนนั้นฉันก็ยังคงอ้าปากค้างและไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้

◆ ◆ ◆

คอนเต้หรี่ตาลงพลางกวาดสายตามองเด็กทั้งสองคนในรถม้าสลับกันไปมา

‘บรรยากาศพิลึกพิลั่นนี่มันอะไรกันเนี่ย’

ไม่คิดเลยว่าจะออกมาเป็นแบบนี้

“นักบวชน้อยตรงนั้นน่ะ ฉันจะไปส่งที่วิหารให้”

“ไม่เป็นไรครับ”

“ไม่เป็นไรอะไรกัน สัมภาระดูเยอะเกินกว่าจะเดินไปไหวนะ”

“...”

“ตอนที่บอกว่าจะไปส่งก็ขึ้นมาเถอะ มีแต่พวกโง่เท่านั้นแหละที่ดันทุรังจนต้องลำบาก”

“ถ้าอย่างนั้น ขอรบกวนด้วยครับ ขอบคุณครับ”

ใช่แล้ว ตอนที่พานักบวชน้อยขึ้นรถม้ามานั้น ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะเกิดบรรยากาศแบบนี้ขึ้น

ใครจะไปนึกว่าเจ้ามาร์ชเมลโลว์ตัวน้อยจะให้ความสนใจกับนักบวชน้อยขนาดนี้

“นี่ๆ อายุเท่าไหย่เหยอ?”

“นี่ๆ ชื่ออะไหยเหยอ?”

“นี่ๆ ไฟน่ะ... อื้ม ก็แบบว่า มีไฟออกมาจากมือหรือเปล่า?”

เพิ่งเคยเจอกันแท้ๆ แต่สงสัยอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ปากเล็กๆ ของเด็กน้อยไม่ยอมหยุดขยับเลยสักนิด

แก้มขาวผ่องขยับดุ๊กดิ๊กไม่หยุดหย่อน นัยน์ตาสีลาเวนเดอร์ยังคงทอประกายระยิบระยับไม่เสื่อมคลาย

เมื่อเทียบกันแล้ว

“อายุเจ็ดขวบครับ”

“ชื่อคาลิกซ์ครับ”

“ไม่มีไฟออกมาครับ”

แม้เด็กชายจะตอบคำถามอย่างเรียบร้อย แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่า

ว่างเปล่าจนน่าสงสัยว่าสีหน้าของเด็กคนหนึ่งจะดูไร้ความรู้สึกได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ

ทั้งมาร์ชเมลโลว์ก็ด้วย

ทั้งนักบวชน้อยคนนั้นก็ด้วย

‘เด็กสมัยนี้ใช้ชีวิตกันลำบากจังนะ’

คอนเต้นั่งตัวเอียงพลางเท้าคางไว้กับขอบหน้าต่าง

ที่ตรงโน้นไกลๆ เริ่มมองเห็นวิหารซึ่งน่าจะเป็นจุดหมายของนักบวชน้อยแล้ว

◆ ◆ ◆

“อะไรกัน วันนี้ทำไมมาเร็วนักล่ะ?”

เป็นตอนที่คาลิกซ์ก้าวเท้าเข้ามาในวิหาร

นักบวชคนหนึ่งที่เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่ตรงทางเข้าเดินเข้ามาทักเขา

“ปกติเชื่องช้าเป็นเต่าคลาน มาถึงเอาตอนพระอาทิตย์จะตกดินแท้ๆ”

“...”

เมื่อคาลิกซ์ไม่ตอบ นักบวชก็ขมวดคิ้วมุ่น

“ให้ตายสิ อวดดีชะมัด เพราะแบบนี้พวกที่เกิดมามีพลังเวทถึงได้ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย คงเพราะสืบสายเลือดชั้นต่ำของพวกจอมเวทมาล่ะสิ ชิ”

“...”

“ส่งไอ้นั่นมานี่!”

พึ่บ

นักบวชกระชากกระเป๋าจากอ้อมแขนของคาลิกซ์ไปอย่างหยาบคาย

“ถ้าทำของหายไปแม้แต่อย่างเดียวล่ะก็ ฉันไม่เอาแกไว้แน่!”

หลังจากข่มขู่เสียงแข็ง นักบวชก็หมุนตัวขวับเดินจากไป

คาลิกซ์ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่จ้องมองแผ่นหลังของนักบวชที่กำลังห่างออกไป

หรือจะพูดให้ถูกก็คือกระเป๋าที่คนคนนั้นถืออยู่

กระเป๋าใบนั้นอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีเหมือนปกติ ราวกับสายสะพายไม่เคยขาดมาก่อน

“หนูจะซ่อมกะเป๋าให้เอง! เมโลนี่ซ่อมได้นะ!”

เจ้าของรถม้าที่เขาอาศัยโดยสารมา

เป็นเพราะลูกสาวของท่านดยุคฟานเทเบแท้ๆ

ท่านหญิงตัวเล็กผู้อ่อนเยาว์ได้ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ซ่อมแซมกระเป๋าที่พังให้กลับคืนดี

‘แปลกจัง’

แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องพวกขุนนางเท่าไร แต่เขาก็รู้ว่าตระกูลดยุคฟานเทเบใช้ ‘พลังแห่งความมืด’

แต่ทำไมท่านหญิงแห่งฟานเทเบถึงมี ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์ในการซ่อมแซมสิ่งของ’ กันล่ะ

หรือว่า

‘...เด็กคนนั้นจะกลายพันธุ์เหมือนเราหรือเปล่านะ?’

ไม่หรอก

ต่อให้เด็กคนนั้นเป็นพวกผ่าเหล่าเหมือนกันจริงๆ ก็คงไม่เหมือนกับตนเองอยู่ดี

‘เพราะเรา... เป็นพวกกลายพันธุ์ที่น่ารังเกียจ’

เดิมทีคาลิกซ์เป็นเด็กกำพร้าที่เร่ร่อนไปตามท้องถนน

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำในวัยเด็กเลย

สิ่งเดียวที่จำได้มีเพียงชื่อของตัวเองที่ชื่อ ‘คาลิกซ์’ เท่านั้น

นับตั้งแต่ความทรงจำแรกสุด เขาก็เร่ร่อนอยู่บนท้องถนนแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง

“เธอน่ะ มีพลังศักดิ์สิทธิ์ติดตัวมาแต่กำเนิดสินะ ไปกับฉันเถอะ”

มีนักบวชคนหนึ่งพาตัวคาลิกซ์ไป

เพราะนักบวชคนนั้นมองเห็นพลังศักดิ์สิทธิ์อันริบหรี่ที่มีอยู่ในตัวคาลิกซ์

ทว่าหลังจากกลายเป็นนักบวชฝึกหัดได้ไม่นาน ความจริงอันน่าตกตะลึงก็ถูกเปิดเผย

“เดี๋ยวนะ เด็กคนนี้... เหมือนจะมีพลังเวทด้วยไม่ใช่หรือ?”

“อะไรนะ? มีพลังเวทเนี่ยนะ?”

“จะมีทั้งพลังศักดิ์สิทธิ์และพลังเวทพร้อมกันได้ยังไงกัน?”

“นี่มันตัวประหลาดผ่าเหล่าชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?!”

ไม่ใช่แค่พลังศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับค้นพบว่ามีพลังเวทอยู่ในตัวคาลิกซ์ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น พลังเวทกลับยิ่งเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ผิดกับพลังศักดิ์สิทธิ์ที่แสนริบหรี่

สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรกับคำสาปสำหรับคาลิกซ์เลย

ในจักรวรรดิแห่งนี้ แม้ ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ และ ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ จะได้รับการยกย่องว่าเป็นพลังพิเศษอันยิ่งใหญ่ แต่ในทางกลับกัน ‘พลังเวท’ นั้น—

“มีพลังชั้นต่ำพรรค์นั้นอยู่ได้ มิน่าล่ะ ถึงได้ดูอัปมงคลนัก”

เพราะมันถูกปฏิบัติเหมือนเป็นสิ่งอัปมงคลและโสมม

‘พลังของคนทรยศ ที่ต่ำช้าและน่ารังเกียจ’

แม้ตอนนี้จะถูกปฏิบัติเช่นนี้ ทว่าเมื่อนานมาแล้วก็เคยมีช่วงเวลาที่พลังเวทและจอมเวทได้รับการยกย่องสรรเสริญ

ในยุคสมัยที่มังกรผู้ก่อตั้งจักรวรรดิยังมีชีวิตอยู่

เพราะเดิมทีพลังเวทคือพลังที่มังกรแบ่งปันให้แก่มนุษย์

มนุษย์ที่ได้รับพลังแห่งมังกรเป็นของขวัญได้กลายมาเป็นจอมเวท และได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจนผู้คนต่างพากันอิจฉา

ทว่าความโลภของเหล่าจอมเวทกลับทำลายทุกสิ่งจนพังพินาศ

เมื่อถึงจุดหนึ่ง จอมเวทที่ละโมบอยากได้พลังอันยิ่งใหญ่กว่าเดิมก็เริ่มหมายปองพลังแห่งมังกร

ในระหว่างนั้น นักบุญหญิงผู้เป็นคนรักของมังกรต้องจบชีวิตลง มังกรที่โกรธเกรี้ยวอย่างยิ่งจึงได้ริบคืนมานาที่เคยแบ่งปันให้แก่มนุษย์กลับไป

จอมเวทส่วนใหญ่สูญเสียพลังเวทและกลายเป็นคนธรรมดา

แม้จะมีจอมเวทที่ยังหลงเหลือพลังเวทอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงพลังอันริบหรี่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

หลังจากนั้น มังกรที่สูญเสียคนรักอันเป็นที่รักยิ่งจึงเลือกที่จะหลับใหลชั่วนิรันดร์ด้วยตนเอง

โดยได้ทิ้ง ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ ให้แก่สามตระกูลที่อุทิศตนเพื่อตน และมอบเกียรติยศในการสืบทอด ‘สายเลือดมังกร’ ให้แก่ทายาทของจักรพรรดิผู้เป็นสหายสนิทด้วยการให้ดื่มเลือดของตน

ดังนั้นหากว่ากันตามจริง ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ และ ‘สายเลือดมังกร’ ต่างก็เป็นพรอันมีรากฐานมาจากพลังเวทเช่นกัน

แต่จักรวรรดิกลับแยกแยะ ‘พลังเวท’ ของเหล่าจอมเวทออกจากพรที่มังกรทิ้งไว้อย่างเด็ดขาด

นั่นเป็นเพราะไม่อาจนำพรของมังกรผู้ยิ่งใหญ่ไปเหมารวมกับพลังของพวกคนทรยศที่น่ารังเกียจได้

พวกคนทรยศชั้นต่ำที่เนรคุณตอบแทนความเมตตาด้วยความแค้น

ในจักรวรรดิ พลังเวทที่ไม่นับรวมพรจึงกลายเป็นหลักฐานชิ้นหนึ่งที่พิสูจน์ว่าเป็นทายาทของคนทรยศ

‘จะว่าไปมันก็จริงนะ’

เพราะในมุมมองของวิหาร ตัวเขาก็แทบไม่ต่างอะไรจากคนทรยศเลย

“อุตส่าห์รับมาเลี้ยงเพราะเห็นว่ามีพลังศักดิ์สิทธิ์แท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีพลังโสมมพรรค์นั้นแฝงอยู่ด้วย จะมาไล่ตะเพิดออกไปตอนนี้ก็ทำไม่ได้อีก”

การที่ ‘วิหารผู้อารี’ จะขับไล่ใครออกไปนั้นไม่สมควรอย่างยิ่ง แถมปัญหาก็คือคาลิกซ์ไม่ได้มีแค่ ‘พลังเวท’ แต่ยังมี ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ อยู่ด้วยนั่นเอง

จะให้ขับไล่นักบวชฝึกหัดผู้มีพลังศักดิ์สิทธิ์อันสูงส่งออกไปเนี่ยนะ?

นั่นเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์

นับตั้งแต่วันนั้น ที่พักของคาลิกซ์จึงถูกย้ายไปอยู่ที่ห้องเก็บของของวิหาร

“ไม่อยากเห็นหน้าโว้ย ไปมุดหัวอยู่ที่นั่นซะ”

“ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้างก็ช่วยทำความสะอาดวิหารเสียหน่อยสิ ในเมื่อรับเลี้ยงคนที่มีพลังโสมมเอาไว้ ก็ต้องทำตัวให้มีประโยชน์บ้าง”

การกลั่นแกล้งของเหล่านักบวชได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 20
อ่านตอน 21 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 19กลับหน้าเรื่อง
ตอน 19ตอน 21