คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 21

ตอน 21

ตอนที่ 21

งานหนักงานเหนื่อยในวิหารตกเป็นของคาลิกซ์เสมอ

ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรเหล่านักบวชก็มักจะโมโหใส่ และไม่ว่าจะทำอะไรก็มักจะถูกตำหนิว่า ‘ผิด’ อยู่ร่ำไป

ในตอนแรกเขาร้องไห้

ต่อมาก็เริ่มอดกลั้นน้ำตาไว้

และหลังจากนั้น เขาก็ลืมวิธีร้องไห้ไปเสียสนิท

พอเป็นแบบนั้น ทุกอย่างก็เริ่มง่ายดายขึ้นมาอีกนิด

การละทิ้งความรู้สึกกลายเป็นเกราะป้องกันชั้นยอดเกินกว่าที่คิดไว้

เกราะป้องกันที่ทำให้เขาทนมีชีวิตอันแสนยากลำบากนี้ต่อไปได้

แม้จะไม่สามารถรับรู้ถึงความสุขได้ก็ไม่เป็นไร

เพราะมันทำให้ไม่รู้สึกถึงความทรมานเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ การต้องมานอนขดตัวอยู่คนเดียวในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่นแบบนี้จึงกลายเป็นเรื่องที่คุ้นชินไปเสียแล้ว

คาลิกซ์ดึงผ้าห่มเก่าๆ ขึ้นมาคลุมตัวแล้วนอนขดตัวงอหลังเหมือนกุ้ง

ถึงอย่างไรก็คงไม่มีอาหารเย็นสำหรับเขาอยู่แล้ว เขาจึงตั้งใจว่าจะนอนหลับไปเฉยๆ

ในตอนนั้นเอง

“...อา”

ของบางอย่างที่อยู่ในอกเสื้อก็ร่วงหล่นลงมาตุบหนึ่ง

‘จะว่าไปแล้ว... ได้รับของแบบนี้มานี่นา’

ทันทีหลังจากที่ท่านหญิงตัวน้อยแห่งฟานเทเบใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ซ่อมกระเป๋าให้เขา

“หนูให้เจ้านี่นะ”

“...นี่คืออะไรหรือครับ?”

“ลูกอมดาว หวานๆ อาหย่อยมากเยย พิเสดให้เฉพาะริกซ์คนเดียวน้า”

ท่านหญิงตัวน้อยที่เริ่มเรียกเขาว่า ‘ริกซ์’ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ได้ยัดขวดแก้วใบเล็กใส่มือของเขา

แม้เขาจะปฏิเสธไปแล้วว่าไม่ต้องให้ก็ได้ ทว่า

“อื้อ ไม่เอา จะให้ จะให้ให้ได้เยย ซ่อนไว้ดีๆ แล้วริกซ์กินคนเดียวนะ อย่าเอาไปให้พวกนักบวชที่ชอบใช้ทำงานล่ะ เข้าใจไหมคะ?”

ด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังและเว้าวอนอย่างยิ่งนั้น ทำให้เขาเผลอพยักหน้าแล้วรับขวดลูกกวาดมาเก็บไว้อย่างไม่รู้ตัว

ทั้งยังซ่อนมันไว้ในอกเสื้อให้มิดชิดไม่ให้ใครหาเจอตามที่เด็กน้อยบอกอีกด้วย

‘ฉันเองก็ลืมไปชั่วขณะเลยแฮะ’

คาลิกซ์ที่ลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆ กังๆ ก้มมองดูลูกกวาดรูปดาว

กริ๊ก

ลูกกวาดหลากสีในขวดแก้วใส

ราวกับเป็นเสียงกระซิบของเด็กหญิงที่ยิ้มกว้างพลางมองดูเขาเก็บลูกกวาดรูปดาว

“นี่แน่ะ เดี๋ยวหนูจะกลับมาหาใหม่นะ”

“...ครับ?”

“คราวหน้าจะกลับมาหาแน่นอนเยย เพราะงั้น ต้องอยู่ดีๆ น้า เข้าใจไหมคะ?”

...จะกลับมาหาอย่างนั้นเหรอ

โกหก

ท่านหญิงแห่งตระกูลสูงส่งอย่างฟานเทเบจะมาหาคนอย่างเขาทำไมกัน

มีความเกี่ยวข้องกันตรงไหนกันเล่า

เขาจ้องมองขวดลูกกวาดอยู่นานสองนาน ก่อนจะค่อยๆ หยิบลูกกวาดออกมาเม็ดหนึ่งแล้วโยนเข้าปากอย่างระมัดระวัง

“...หวานจัง”

ชิ้นเล็กเพียงแค่ปลายนิ้วแท้ๆ แต่กลับหวานเหลือเกิน

รสหวานที่ไม่ได้ลิ้มลองมาแสนนาน ทำให้ปลายจมูกรู้สึกชาแปลบขึ้นมาหลังจากที่ไม่ได้เป็นเช่นนี้มานานมาก

◆ ◆ ◆

“นอนไม่ค่อยหลับเหรอ”

“เงะ?”

“เห็นขอบตาคล้ำขึ้นเรื่อยๆ มาหลายวันแล้วนะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงได้กลายเป็นมาร์ชเมลโลว์เน่าแน่”

มาร์ชเมลโลว์เน่าเนี่ยนะ

‘แบบนั้นมันออกจะสยองไปหน่อยนะ’

แต่ฉันก็ไม่มีอะไรจะเถียง

เพราะเรื่องที่ใต้ตาคล้ำลง และเรื่องที่นอนลืมตาโพลงโต้รุ่งมาหลายวันแล้วล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น

สาเหตุของอาการนอนไม่หลับคือคาลิกซ์ที่ได้พบกันโดยบังเอิญตอนออกไปข้างนอกเมื่อสองสามวันก่อน

‘ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันกะทันหันขนาดนี้’

หลังจากย้อนเวลากลับมา ฉันก็มักจะนึกถึงเขาอยู่บ่อยๆ

จะไม่ให้คิดถึงได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตฉันไว้แท้ๆ

แน่นอนว่ามันต้องนึกถึงอยู่แล้ว

ฉันเคยคิดว่าสักวันจะต้องไปหาเขาให้ได้ และคิดด้วยว่าจะช่วยเขาเหมือนอย่างที่เขาเคยช่วยฉัน

ต่อให้ไม่สามารถยิงเปลวไฟอันตระการตาแล้วพุ่งเข้าไปสู้กับองค์กรปริศนาแบบนั้นได้ก็ตาม

‘เพราะฉันคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะตามหาเขาให้เจอก่อน แล้วช่วยไม่ให้เขาถูกลักพาตัวไปได้นี่นา’

แต่ทั้งหมดนั้นมันเป็นเรื่องของอนาคต

สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการเอาชีวิตรอดของตัวเอง

ในสภาพที่แค่เอาตัวรอดในร่างเด็ก 4 ขวบยังยากลำบากขนาดนี้ ฉันจะไปช่วยใครได้กัน

แม้จะได้เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ดยุคแล้ว ทว่าในตอนนี้สถานะของฉันก็พร้อมที่จะถูกไล่ออกไปได้ทุกเมื่อ...

‘กะว่าจะไปหาทีหลังแท้ๆ’

พอมาเจอกันแบบปุบปับไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพะวงจนแทบคลั่ง

อือฮือ

ยิ่งไปกว่านั้น

‘ถ้าเขาดูมีความสุขมากกว่านี้ ฉันคงจะเบาใจได้บ้างแท้ๆ’

คาลิกซ์ในวัยเด็กดูมีชีวิตที่ยากลำบากในหลายๆ ด้าน

ทั้งร่างกายที่ผอมแห้งและเสื้อผ้าที่ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่

ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก และงานรับใช้กองพะเนินที่ต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง

ดูท่าว่าชีวิตความเป็นอยู่ในวิหารคงจะไม่ราบรื่นอย่างแน่นอน

‘วิหารทางนั้นเองก็เน่าเฟะไปหมดเหมือนกันหรือเปล่านะ’

เหมือนอย่างสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของวิหารที่ฉันเคยอยู่เมื่อก่อน

...ไม่สิ บางทีวิหารทุกแห่งอาจจะเน่าเฟะเหมือนกันหมดเลยก็ได้

‘ฮือ กังวลจังเลย อยากจะรีบวิ่งไปดูให้เห็นกับตาเดี๋ยวนี้เลยว่าเขาใช้ชีวิตอยู่อย่างไรบ้าง’

แต่ว่า...

ฉันชำเลืองมองท่านดยุค

สายตาสีฟ้าครามที่ยังคงจับจ้องฉันอยู่จนถึงตอนนี้สบเข้ากับดวงตาของฉันพอดี

“ไม่ตอบคำถามฉัน มัวคิดอะไรจริงจังอยู่กันนะ”

“...มะ ไม่ได้คิดอะไรเยยนะคะ”

“งั้นหรือ แต่ดูไม่เหมือนเลยนะ”

ชิ ช่างสังเกตจริง

‘ลองบอกว่าอยากกลับไปหาคาลิกซ์ดูดีไหมนะ’

ฉันที่ขยับริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งจึงหุบปากฉับลงทันที

‘...ไม่สิ ขืนพูดไปแล้วถูกเกลียดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ’

ตระกูลฟานเทเบไม่ได้ชอบวิหาร

ไม่สิ ต้องบอกว่าเกลียดเข้าไส้จนเป็นเรื่องดังที่ไม่มีใครในโลกนี้ไม่รู้แล้ว

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด แต่ก็เป็นเช่นนั้นแหละ

‘แล้วในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าฉันบอกว่าจะไปวิหารเพื่อพบนักบวชฝึกหัดล่ะก็...’

คงดูไม่ดีแน่

บางทีเขาอาจจะคิดว่าฉันชอบวิหารแล้วไล่ตะเพิดออกไปเลยก็ได้

ฮือ

‘แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!’

การถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ดยุคก็ลำบากพออยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นเพราะเข้าใจผิดว่าฉันชอบวิหารล่ะก็...

‘ฉันคงอกแตกตายเพราะความคับแค้นใจแน่’

ตัวฉันเองก็มั่นใจว่าเกลียดวิหารไม่แพ้ใครเหมือนกันนะ...!

ยังไงก็ต้องขอโทษคาลิกซ์ด้วยจริง ๆ แต่...

‘เอาไว้ค่อยไปหาทีหลังแล้วกัน’

หลังจากตั้งหลักในคฤหาสน์ดยุคได้มั่นคง และได้รับการยอมรับจากท่านดยุคว่าเป็น ‘ลูกสาวตามสัญญา’ ที่มีค่าพอจะให้อยู่เคียงข้างต่อไปเสียก่อน

อย่างน้อยก็ต้องรอให้ได้หนังสือสัญญามาก่อนสิ...!

หลังจากนั้นค่อยไปตอบแทนบุญคุณคาลิกซ์

‘...แต่ว่าทำไมฟานเทเบกับวิหารถึงได้เกลียดกันขนาดนั้นนะ’

เรื่องที่วิหารซึ่งครอบครองพลังศักดิ์สิทธิ์คอยคานอำนาจกับสามตระกูลดยุคผู้มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์นั้น เป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันดีอยู่แล้ว

ทว่าในบรรดาสามตระกูลดยุค วิหารกลับไม่ถูกชะตากับฟานเทเบมากเป็นพิเศษเสียอย่างนั้น―

‘เหตุผลมันคืออะไรกันแน่นะ’

◆ ◆ ◆

“หะ เหตุผลที่ตระกูลดยุคฟานเทเบกับวิหารไม่ถูกกันน่ะหรือครับ...”

“อื้อ เคลฉลาดนี่นา หนูเลยคิดว่าอาจจะยู้ว”

ฉันมาหาเคลเพื่อคลายความสงสัยนี้

แม้จะแอบลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะไปถามฮัดสันดีไหม―

‘แต่คิดว่าเขาคงทำหน้าลำบากใจแล้วไม่ยอมบอกแน่เลย’

ที่สำคัญ เรื่องที่ฉันถามอะไรแบบนี้อาจจะรู้ไปถึงหูของท่านดยุคด้วย

ส่วนเอน่าก็ถูกตัดทิ้งด้วยเหตุผลเดียวกัน

คนที่ฉันมาหาก็เลยกลายเป็นเคล

ถ้าเป็นเคลที่ฉลาดและรอบรู้ คงจะให้คำตอบอะไรบางอย่างได้แน่

“ผะ ผมพอจะทราบคร่าวๆ อยู่ครับ... แต่ผมเองก็ไม่แน่ใจนัก ไม่รู้ว่าจะเล่าให้ฟังได้หรือเปล่า”

“ไม่เปนไย! เล่าเท่าตี้รู่ก็พอแย้ว! เมโลนี่ม่ายรู่สายักกะอย่างเยย!”

อือออ

เคลที่กำลังคิดหนักกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปากอย่างระมัดระวัง

“มะ มันคือ... น่าจะเป็นเพราะท่านเซียน่าครับ”

เซียน่าเหรอ

ฉันเอียงคอสงสัยกับชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ทะ ท่านเป็นพี่สาวของท่านดยุคครับ สำหรับท่านหญิงแล้ว กะ ก็น่าจะเป็นท่านป้าครับ”

อ่า พอมาคิดดูแล้วก็เหมือนจะเคยได้ยินอยู่นะ

ถ้าพูดให้ถูกต้อง ฉันจำได้ว่าเคยอ่านเจอใน ‘แซเทอร์เดย์ กอสซิป’

“คนที่หลับใหลไปหลังจากอุบัติเหตุรถม้าคว่ำ...”

“อา ถูกต้องแล้วครับ! ท่านหญิงเองก็ทราบเรื่องนี้ด้วยสินะครับ...!”

“เอ๋? กะ ก็แค่นิดหน่อยเอง?”

ฉันตอบอึกอักกลบเกลื่อนไป ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกไป

“ว่าแต่คุณป้ากับวิหารเกี่ยวข้องกันยังไงเหยอ?”

“เอ่อ เรื่องนั้นคืออย่างนี้ครับ...”

คำอธิบายต่อมาของเคลเป็นดังนี้

ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน

‘เซียน่า ฟานเทเบ’ ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุรถม้าที่เกิดขึ้นกะทันหัน

แม้จะบอกว่าเป็นโชคดีอย่างมหาศาลที่รอดชีวิตมาได้ เพราะมันเป็นอุบัติเหตุร้ายแรงที่ผู้ร่วมโดยสารคนอื่นเสียชีวิตทั้งหมดก็ตาม

“ร่างกายยังมีชีวิตอยู่ แต่หมดสติไปครับ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน...”

เซียน่า ฟานเทเบ ตกอยู่ในอาการโคม่าตั้งแต่นั้นมา

อดีตท่านดยุคและท่านดยุคคนปัจจุบันต่างสิ้นหวังอย่างหนักกับข่าวอันน่าเศร้าสลดนี้

เธอเป็นคนในครอบครัวอันเป็นที่รักของทั้งสองคน อีกทั้งยังเป็น ‘ท่านหญิงน้อย’ ผู้เปี่ยมความสามารถของฟานเทเบ

ผู้สืบทอดที่พึ่งพาได้ที่จะมาสานต่อฟานเทเบ

เสาหลักที่เพียงแค่มีตัวตนอยู่ก็ช่วยให้รู้สึกอุ่นใจ

ยิ่งไปกว่านั้น เซียน่ายังมีลูกเล็กๆ อยู่อีกถึงสองคน

“ลมหายใจยังอยู่ สักวันหนึ่งเซียน่าจะต้องลืมตาขึ้นมาแน่ เพราะเธอเป็นเด็กที่เข้มแข็งนี่นะ”

อดีตท่านดยุคไม่อาจยอมแพ้ต่อเรื่องของเซียน่าได้

ท่านเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างแน่นอน

แต่อาการของเซียน่ากลับมีแต่จะทรุดหนักลงเรื่อยๆ

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 21
อ่านตอน 22 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 20กลับหน้าเรื่อง
ตอน 20ตอน 22