ตอนที่ 22
ด้วยความที่หมดสติ จึงเป็นเรื่องยากที่จะรับสารอาหาร การที่ยังพยุงลมหายใจเอาไว้ได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
ในยามนั้นเอง ผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยก็คือวิหาร
“พวกเราจะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ช่วยรักษาสภาพร่างกายของคุณหนูเซียน่าเอาไว้ให้เองครับ”
ผู้คนต่างพากันชื่นชมในความเมตตาการุณย์ของวิหาร
เพราะแต่ไหนแต่ไรมา พลังศักดิ์สิทธิ์และอำนาจศักดิ์สิทธิ์ต่างก็เป็นขั้วตรงข้ามที่คอยคานอำนาจกันมาโดยตลอด
พลังของพระเจ้าและพลังแห่งมังกร
เนื่องจากเป็นพลังที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง จึงช่วยไม่ได้ที่จะต้องเป็นเช่นนั้น
ทว่าวิหารกลับเป็นฝ่ายยื่นมือเข้ามาก่อน และเสนอตัวว่าจะให้ความช่วยเหลือแก่ตระกูลฟานเทเบ
ช่างเปี่ยมด้วยความเมตตาเหลือเกิน...!
ทว่า ความจริงแล้วกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น
วิหารเริ่มใช้การรักษาของเซียน่ามาเป็นตัวประกันเพื่อคอยชักเชิดตระกูลฟานเทเบ
ทั้งเรียกร้องเงินบริจาคจำนวนมหาศาลทุกไตรมาส อีกทั้งยังเอ่ยปากขอเรื่องไร้สาระเกินขอบเขต ซ้ำยังอ้างชื่อของ ‘เซียน่า’ มาใช้ข่มขู่กลายๆ อยู่เป็นนิจ
ยิ่งไปกว่านั้น แม้กระทั่งเรื่องการรักษาตัวของเซียน่าก็ยังมีปัญหา
ตามปกติแล้วเมื่อตระกูลขุนนางได้รับการรักษาจากนักบวช นักบวชจะเป็นฝ่ายเดินทางมาดูอาการถึงที่ที่คนป่วยพักอยู่ด้วยตัวเอง
ทว่ากรณีของเซียน่ากลับตรงกันข้าม
พวกเขาสั่งให้พาตัวเธอซึ่งไม่มีสติสัมปชัญญะเดินทางไปยังวิหารด้วยตนเอง
มิหนำซ้ำยังไม่ใช่วิหารที่อยู่ใกล้อาณาเขตดยุค แต่เป็นมหาวิหารที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวง...!
เจตนาของพวกเขานั้นชัดเจนจนมองออกได้ไม่ยาก
‘คงอยากจะโอ้อวดให้คนอื่นเห็นสินะว่าตระกูลฟานเทเบต้องคอยบากหน้ามาเยือนมหาวิหารอยู่ตลอด’
อีกทั้งยังคงแฝงความตั้งใจที่จะหักหน้าและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลฟานเทเบอยู่ด้วยเป็นแน่
ด้วยเหตุนี้ ราวๆ เดือนละหนึ่งครั้ง อดีตท่านดยุคจึงต้องพาเซียน่า ฟานเทเบเดินทางไปยังมหาวิหารที่อยู่ในเมืองหลวง
เนื่องจากไม่อาจเคลื่อนย้ายคนป่วยด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่มีผลข้างเคียงได้ จึงต้องนั่งรถม้าเดินทางไปกลับอยู่เสมอ
การที่ต้องพาคนป่วยเดินทางไปกลับเป็นระยะทางไกลขนาดนั้น
ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยจริงๆ
“ทะ ท่านหญิงครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ นะครับ?”
“ใจเยนไม่ด้าย! วิหานนิสัยมะดี! นิสัยมะดีที่สุดเยย!”
ทันทีที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเคล
ฉันก็ไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ได้จนต้องกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่
‘ไอ้วิหารสารเลว หน้าด้าน หน้าไม่อายเอ๊ย!’
ทำแบบนั้นโดยเอาชีวิตคนมาเป็นตัวประกันได้ยังไงกันนะ?!
ในฐานะที่เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของฟานเทเบ เรื่องนี้มันเกินจะทนรับได้จริงๆ
เฮ้อ ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ
“เคว”
“ครับ ท่านหญิง”
“หนูเชื่ยเควนะ”
“ครับ? ขะ ขอบคุณนะครับ?”
“ต่อไปนี้ เควก็ต้อยเข้า ‘กยุ่มคนเกียดวิหาน’ กะหนูดั้วะ เข้าจายม้าย?”
“...มีกลุ่มแบบนั้นด้วยหรือครับ?”
“อื้อ หนูพึ่งตั้งมะกี้นี่เอง”
อ่า
ฉันยื่นนิ้วก้อยออกไปตรงหน้าเคลที่กำลังส่งเสียงอุทานด้วยสีหน้าเซ่อซ่า
“ยังงายเควก็เป็นคนใน ‘กยุ่มเกียดวิหาน’ กะหนูแย้วน้า เข้าจายม้าย? ห้ามทียังหลังเด็ดขาดเยย!”
“เอ่อ ครับ ผะ ผมจะทำตามนั้นครับ!”
เคลค่อยๆ ยื่นนิ้วก้อยของตนมาเกี่ยวก้อยกับนิ้วก้อยเล็กๆ ของฉัน
กวัดแกว่งไปมา
ฉันออกแรงเขย่ามือที่เกี่ยวก้อยกับเคลอย่างกระตือรือร้น
เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นและความมุ่งมั่นกำลังลุกโชติช่วงอยู่ภายในใจ
“จริงสิ ถ้าจะว่าไปแล้ว นอกจากเหตุผลนี้ก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ฟานเทเบกับวิหารเกลียดกันอยู่อีกนะครับ... อืม ดูเหมือนจะไม่ได้ยินสินะครับเนี่ย”
ร้อนแรงเสียจนเสียงพึมพำอย่างขลาดๆ ของเคลไม่เข้าหูฉันเลยแม้แต่น้อย
‘ดีละ ไอ้วิหารบ้านี่...!’
ฉันจะรวบรวมคนเข้า ‘ชมรมคนเกลียดวิหาร’ อย่างขยันขันแข็ง แล้วสักวันจะพังมันให้ราบคาบเลยคอยดู!
ก่อนอื่น เพื่อการนั้นแล้ว―
การเรียน!
ฉันต้องตั้งใจเรียน
ไม่ว่าจะเพื่อช่วยคาลิกซ์ออกมาจากวิหารที่ชวนให้โมโห หรือเพื่อรวบรวมคนเข้า ‘ช.ก.ว’ ไปถล่มวิหารก็ตาม
‘ยังไงตอนนี้การเรียนก็ต้องมาก่อน’
ฉันที่มาเข้างานที่ห้องทำงานของท่านดยุคเหมือนเช่นเคย กำลังนั่งอยู่บนตักของท่านดยุคพลางอ่านหนังสืออ้างอิง(?)อย่างใจจดใจจ่อ
ตอนที่กำลังมีสมาธิอ่านอยู่นั้นเอง
“วันนี้ก็ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› อีกแล้วเหรอ เล่มเดียวกับที่อ่านคราวก่อนไม่ใช่หรือไง”
คำถามของท่านดยุคดังขึ้นมาจากเหนือศีรษะ
ฉันตอบกลับไปโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือ
“ดูอีกแย้ว แองเจลาเปนโลโมเดลของหนูนี่คะ ย่ามากวนจิ”
“แหม อย่ามากวนงั้นเหรอ พ่อคนนี้เสียใจนะเนี่ย ฮือๆ”
เมื่อเห็นท่าทางแกล้งบีบน้ำตาอย่างออกนอกหน้าของท่านดยุค ฉันจึงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
‘ที่บอกว่าอย่ามากวนมันแรงไปหน่อยหรือเปล่านะ’
หรือว่าจะดูแก่แดดเกินไปนะ
“แต่ว่า... หนูก็ย้ากท่านดยุคที่สูดเยยนะ จิงๆ นะคะ”
พอฉันพึมพำเสริมอย่างกล้าๆ กลัวๆ ท่านดยุคก็หัวเราะ ฮ่าๆ พลางเอามือบีบแก้มฉันเล่นไปมา
โล่งอกที่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เคืองจริงๆ
เฮ้อ
“ว่าแต่ หนังสือเล่มนั้นมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าขนาดนี้”
“ค่า หนุกมากเยย”
ฉันตอบอย่างหนักแน่น
‹องค์หญิงคนเล็กผู้ละลายหัวใจจักรวรรดิน้ำแข็ง!› เป็นผลงานชิ้นเอกที่อ่านกี่ครั้งก็สนุกจริงๆ
แถมยังมีจุดที่น่าเรียนรู้อยู่เยอะมากอีกด้วย
ในมุมมองของฉัน จะเรียกว่าเป็นคู่มืออ้างอิงชั้นยอดเลยก็ว่าได้
“ถ้าอย่างนั้นฉันลองอ่านดูบ้างดีกว่า”
“ท่านดยุคก็ด้วยเหยอคะ?”
“ใช่แล้ว ในเมื่อมาร์ชเมลโลว์บอกว่าสนุกขนาดนั้น ฉันก็ชักจะสนใจขึ้นมาบ้างแล้วสิ”
ท่านดยุคที่เอ่ยเช่นนั้นขยับนิ้วกระดิกอยู่เหนือศีรษะของฉัน
ในพริบตาเดียว หนังสือก็หลุดลอยออกจากมือของฉันแล้วพุ่งลอยคว้างไปร่อนลงบนมือของท่านดยุคอย่างพอดิบพอดี
ท่านดยุคถือหนังสือเอียงๆ ด้วยมือข้างเดียว พลางเปิดพลิกหน้ากระดาษไปมาอย่างขอไปทีแล้วพึมพำออกมา
“...มีพวกพี่ชายโผล่มาด้วยเหรอ?”
“ค่า! มีพี่ๆ ของแองเจลาด้วยค่า คุณปู่ก็มีนะ!”
“อา จะว่าไปแล้ว”
ท่านดยุคกะพริบตาปริบๆ ราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“ใกล้ถึงเวลาที่ต้องกลับมาแล้วสินะ”
“คะ? กายับมาเหยอคะ? ใครเหยอคะ?”
“ก็พวกพี่ชายของเธอยังไงล่ะ พูดให้ถูกก็คือลูกพี่ลูกน้องน่ะนะ ทั้งสองคนเป็นหลานของฉันเอง”
...หลานของท่านดยุคอย่างนั้นเหรอ?
หากพูดถึงหลานของท่านดยุคล่ะก็―
“หลานที่เคยบอกตอนนั้นเหยอคะ? หลานที่ท่านดยุคจะยกตำแหน่งขุนนางให้น่ะเหยอ?”
พอฉันกระซิบกระซาบถามไป ท่านดยุคก็พยักหน้ารับ
“ใช่แล้ว ถูกต้อง เป็นเด็กๆ ที่ต้องมารับช่วงต่อตำแหน่งอันแสนน่ารำคาญนี้น่ะ”
เขายิ้มกริ่มพลางดึงแก้มของฉันยืดออกไปจนสุดแล้วค่อยปล่อยมือ
“ตอนนี้ไปอยู่ที่ทาวน์เฮาส์ในเมืองหลวงชั่วคราวน่ะ แต่เดี๋ยวก็คงจะกลับมากันแล้วล่ะ”
ทาวน์เฮาส์ในเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ
‘ตามท่านเซียน่าที่ไปวิหารมางั้นเหรอ?’
ความรู้สึกสงสารผุดขึ้นมาพร้อมๆ กับความรู้สึกรับผิดชอบในคราวเดียวกัน
แต่แรกแล้ว จุดประสงค์หนึ่งที่ท่านดยุครับฉันเข้ามาในบ้านหลังนี้ ก็เพื่อปกป้องหลานๆ พวกนั้นไม่ใช่หรือไงกัน
‘เพราะถ้าแต่งงานไปก็ต้องมีผู้สืบทอดนี่นา’
เพื่อไม่ให้มีผู้สืบทอด และส่งต่อตำแหน่งดยุคให้แก่พวกหลานๆ
ซึ่งบทบาทของฉันในนั้นก็คือ ‘ก้างขวางคอการแต่งงานของท่านดยุค’ นั่นเอง
หืม ถ้าอย่างนั้นล่ะก็
“สนิทกันได้ไหมคะ”
“ถ้าเธอทำแบบนั้นได้ ฉันก็ยินดีเลยล่ะ”
“อื้อ งั้นเมโลนี่จะไปสนิทด้วยนะค้า”
“เอาสิ อ้อ แล้วก็ยังมีคนแก่นิสัยประหลาดอยู่อีกคนหนึ่งด้วยนะ...”
น้ำเสียงของท่านดยุคที่เอ่ยออกมาทุ้มต่ำลงกว่าปกติหนึ่งระดับ
รอยยิ้มเย็นเยียบแต้มอยู่ตรงมุมปากอย่างเกียจคร้าน
“ถ้าตาแก่นั่นมาชวนคุย เธอก็แค่เมินไปซะก็พอ ทำเหมือนเป็นคนที่ไม่มีตัวตนไปเลยนะ”
“...”
ไม่รู้ทำไม คราวนี้ฉันถึงไม่อาจตอบรับออกไปได้ในทันที
‘ถ้าตาแก่ที่ท่านดยุคพูดถึงล่ะก็...’
ต้องเป็นพ่อของท่านดยุคแน่ๆ
หรือก็คือ อดีตท่านดยุคไม่ใช่หรือไงกัน...
“ถ้าตาแก่อารมณ์ร้ายนั่นแหกปากโวยวาย ก็เอามืออุดหูแล้วเบือนหน้าหนีไปซะ มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้นแหละ”
เรื่องนั้น... ทำแบบนั้นมันจะไม่แย่เอาหรือคะ
อดีตท่านดยุคยังคงเป็นผู้มีอำนาจตัวจริงของฟานเทเบอยู่นะ
แต่ทว่า
‘จะให้ลูกนอกสมรสที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้อย่างฉันไปเมินใส่ผู้มีอำนาจเนี่ยนะ’
คิดยังไงก็ไม่น่าจะใช่ความคิดที่ดีเลยสักนิด
ประจบให้ถูกใจเพื่อซื้อความเอ็นดูยังจะดีกว่าเป็นร้อยเท่าไม่ใช่หรือไง
แต่พอเห็นใบหน้าที่กำลังแย้มยิ้มสดใส ฉันก็ไม่มีทางให้โต้แย้งอะไรได้ จึงได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อนตามไปด้วย
‘ช่างเถอะ ไว้เจอตัวแล้วค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน’
และการพบกันที่ว่านั้นก็มาถึงเร็วกว่าที่คิดเอาไว้
กำลังโหลดความเห็น...