ตอนที่ 23
“คิดอยู่แล้วเชียวว่าทำไมถึงเงียบผิดปกติ มาถึงปุ๊บก็เอะอะโวยวายเลยนะ”
หือ มาถึงปุ๊บก็เอะอะโวยวายงั้นหรือ หมายความว่ายังไงกัน...
ตอนนั้นเอง
แอ๊ดดด โครม!
ประตูเปิดผางออกอย่างรุนแรงราวกับจะพังทลายลงมาพร้อมเสียงดังสนั่น และในเวลาเดียวกัน
“คอนเต้ ไอ้ลูกเวรนี่!”
เสียงตวาดกึกก้องก็ดังกังวานไปทั่วทั้งห้องทำงาน
ปริบๆ
ฉันพิงหลังแนบชิดกับอกของท่านดยุค แล้วมองไปยังคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน
ชายชราร่างสูงใหญ่กำยำถือไม้เท้าด้วยมือข้างหนึ่ง เขามีผมสีขาวประกายเงินและดวงตาทอประกายสีฟ้าคราม
แม้จะอายุมากแล้ว แต่กลับสัมผัสได้ถึงราศีและสง่าราศีอันน่าเกรงขามอย่างน่าประหลาด
และยิ่งไปกว่านั้น
‘เหมือนกันเปี๊ยบ’
เหมือนกับท่านดยุคเลยนี่นา!
ไม่ต้องเอ่ยปากถามก็รู้ได้ทันทีว่าชายชราคนนี้คือใคร
“คนที่บอกว่าป่วยดูแข็งแรงดีเหลือเกินนะครับ ทั้งหนวกหูทั้งเอะอะโวยวายเหมือนเดิมไม่มีผิด”
“พูดจากับพ่อแบบนี้เรอะ...! เป็นถึงดยุคแล้วทำไมถึงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปบ้างเลย!”
“แค่ได้เป็นดยุคแล้วคนเราจะเปลี่ยนไปได้ยังไงกันครับ”
“ไอ้เด็กนี่มัน...!”
“ถ้าขัดหูขัดตานัก จะเอาตำแหน่งคืนไปไหมล่ะครับ ผมยินดีคืนให้นะ”
ท่ามกลางการปะทะฝีปากอันแสนดุเดือด ตัวตนของฉันกับฮัดสันก็เริ่มเลือนรางจางหายไป
‘ก็ไม่เลวนะ’
ปล่อยให้ลืมฉันไปแบบนี้เลยน่าจะดีกว่าด้วยซ้ำ
ดูเหมือนฮัดสันเองก็คงคิดคล้ายๆ กัน พอเห็นเขาก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับโต๊ะพลางขยับมืออย่างเร่งรีบแบบนั้นน่ะ
แต่โลกใบนี้ก็ไม่ได้ทำให้ความปรารถนาของฉันสมหวังได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น
“ยิ่งไปกว่านั้น แก เรื่องที่ไปพาเด็กนอกสมรสพิลึกพิลั่นจากไหนไม่รู้กลับมานั่นเป็นเรื่องจริงงั้นเรอะ?!”
ลูกศรที่แลดูคล้ายเปลวเพลิงหันเหทิศทางพุ่งตรงมาที่ฉันในทันที
แล้วก็
อะ อึก
ฮึก อึก
อึก
อะ อึก
ฉันที่ตกใจกับลูกศรที่พุ่งปักเป้าอย่างจังจึงเริ่มส่งเสียงสะอึกออกมาไม่หยุด
ฉันสูดจมูกแห้งผากพลางฟังเสียงสะอึกที่ดังก้องกังวานอย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงมาฉับพลัน
“สะ สวัสดีค— อึก”
ใช่แล้ว ความประทับใจแรกของฉันพังไม่เป็นท่าเลย
อึก
อึก
เสียงสะอึกของเด็กน้อยดังก้องกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบ
แม้ว่าเมโลนี่จะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแล้วก็ตาม
“ฮึก”
แต่เสียงนั้นกลับพัฒนาไปเป็นเสียงที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม และไม่อาจซ่อนไว้ได้เลย
“ไอ้ตัวกะเปี๊ยกนั่นมันอะไรกัน...”
“ฮัดสัน”
เมื่อท่านดยุคเอ่ยเรียก ฮัดสันที่กำลังก้มหน้าทำงานแทบจะมุดลงไปในโต๊ะก็เงยหน้าขึ้นมา
“ครับ?”
“ดูเหมือนลูกสาวฉันจะตกใจนะ พาเธอออกไปข้างนอกทีสิ”
“รับทราบครับ ท่านดยุค”
ฮัดสันอุ้มเมโลนี่ขึ้นมาแล้วก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไปอย่างปราดเปรียวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
เขาแค่รู้สึกขอบคุณที่มีโอกาสได้หลบหนีออกจากห้องทำงานเฮงซวยนี่เสียที
อดีตท่านดยุคและคอนเต้
บรรยากาศอันเย็นเยียบแผ่ปกคลุมห้องทำงานที่มีเพียงสองคนอยู่ตามลำพัง
ผู้ที่เปิดประเด็นขึ้นมาก่อนคือคอนเต้
“ในที่สุดท่านก็หูหนวกไปแล้วหรือครับ”
“ว่าไงนะ”
“เห็นท่านชอบตะคอกโหวกเหวกแบบนั้นทุกที ผมเลยคิดว่าระบบการได้ยินของท่านน่าจะมีปัญหาเข้าขั้นวิกฤติน่ะครับ”
“ไอ้ลูกคนนี้ ช่างกล้าพูดจากับพ่อบังเกิดเกล้าแบบนี้เรอะ?!”
“ส่วนท่านพ่อก็ช่างกล้าพูดจาไม่เลือกต่อหน้าเด็กเหมือนกันนั่นแหละครับ”
สะดุ้ง
คาร์ลอสผู้เป็นอดีตท่านดยุคสะดุ้งตัวโยนด้วยความรู้สึกแทงใจดำอย่างบอกไม่ถูก
“มะ ไม่รู้ว่ามีเด็กอยู่ ตัวกะเปี๊ยกแค่นั้นใครจะไปเห็น เด็กตัวเท่าขี้มูกแค่นี้ฉันจะไปมองเห็นได้ยังไงกันเล่า”
“อ้อ สายตาของท่านมีปัญหานี่เอง ไม่สิ หรือเป็นที่นิสัยกันแน่นะ”
คาร์ลอสไม่อาจทนฟังเรื่องนี้ได้อีกต่อไป
หากจะว่ากันด้วยเรื่องใครมีปัญหานิสัยแย่กว่ากัน ไม่ว่าใครมองดูก็รู้ว่าลูกชายของเขานี่แหละที่อาการหนักกว่าเห็นๆ!
ทว่าก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูด คอนเต้ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ท่านพ่อก็เป็นเสียอย่างนี้แหละครับ พอมีอารมณ์ขึ้นมาก็ไม่เคยมองดูรอบข้างเลยสักนิด แถมยังมีอารมณ์บ่อยเกินไปอีกด้วย สามร้อยหกสิบห้าวันท่านจะโมโหร้ายไปเสียทั้งสามร้อยหกสิบห้าวันได้อย่างไรกันครับ”
“อะ ไอ้เจ้านี่ พูดจบหรือยัง...!”
“ถ้าพี่หญิงมาเห็นท่านพ่อเป็นแบบนี้เข้า คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟพอดูเลยละครับ”
พอได้ยินคำพูดของคอนเต้ คาร์ลอสก็สะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด
เขาทำหน้าเจ็บแค้นพลางส่งเสียงครางฮึดฮัดในลำคอแล้วพึมพำออกมา
“...ขี้ขลาดตาขาวถึงขั้นยกเรื่องของเซียน่าขึ้นมาพูดเชียวเรอะ”
“แล้วอาการของพี่หญิงเป็นอย่างไรบ้างครับ มีสัญญาณดีขึ้นบ้างไหม”
“...ไม่เลย ยังคงนอนหลับไม่ไหวติงเหมือนปกติ”
น้ำเสียงของคาร์ลอสที่ตอบกลับมานั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความโศกเศร้า
เด็กคนนั้นเป็นเพียงคนเดียวที่คอยเชื่อมประสานระหว่างสองพ่อลูกที่เอาแต่ทะเลาะโหวกเหวกใส่กันทุกครั้งที่เจอหน้าเพราะนิสัยต่างกัน
“ถ้าทั้งสองคนยังเอาแต่คุยกันแบบนั้นอยู่อีกก็ตัดขาดกันไปเลยเถอะค่ะ หนวกหู น่ารำคาญ แล้วก็ไม่อยากจะทนมองด้วย คอนเต้ก็เอาแต่ประชดประชัน ส่วนท่านพ่อก็เอาแต่ตะโกนใส่ ไม่รู้เลยนะคะว่าแบบนี้เรียกว่าการพูดคุยกันได้ยังไง เสียเวลาเปล่าๆ”
ความเยือกเย็นที่พอเหมาะกับอารมณ์ความรู้สึกที่พอดี
เธอคือคนปกติเพียงคนเดียวในตระกูลดยุค
ด้วยเหตุนี้เธอจึงได้รับการฝึกฝนเพื่อเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งดยุคคนต่อไปมาตั้งแต่เนิ่นๆ ทว่า
“ผ่านมาสี่ปีแล้วสินะครับ ที่พี่หญิงตกอยู่ในอาการโคม่า”
มุมปากของคอนเต้ที่พึมพำออกมาพยายามจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหมือนอย่างเคย แต่แล้วก็ตกลงในทันที
นัยน์ตาของคาร์ลอสที่เห็นภาพนั้นสั่นไหวระริก
“แก อย่าบอกนะว่า ยังรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบเรื่องนั้นอยู่น่ะเรอะ”
คอนเต้ยักไหล่โดยไม่ตอบคำถาม
นั่นคือการยอมรับโดยไร้ซึ่งคำพูด
เฮ้อ คาร์ลอสที่พ่นเสียงครางเบาๆ ออกมาเอ่ยราวกับเค้นพูด
“คอนเต้ นั่นมันแค่อุบัติเหตุ ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่เป็นแค่อุบัติเหตุ! แถมแกยังต้องสูญเสียผู้หญิงที่รักไปจากอุบัติเหตุครั้งนั้นด้วยซ้ำ...!”
มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ
เมื่อ 4 ปีก่อน ในรถม้าที่เกิดอุบัติเหตุไม่ได้มีเพียงเซียน่าคนเดียว
ยังมีลาเบลล่า ผู้หญิงที่สัญญาว่าจะแต่งงานกับคอนเต้
รวมถึงผู้หญิงไม่ทราบนามที่คาดว่าเป็นเพื่อนของเธอด้วย
ทั้งสามคนอยู่บนรถม้าคันนั้นด้วยกัน
ทว่าสุดท้าย คนที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุมาได้กลับมีเพียงเซียน่าคนเดียว
ช่างเป็นอุบัติเหตุที่น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ บางทีเขาอาจจะสามารถหยุดยั้งอุบัติเหตุครั้งนั้นไว้ได้
“คนที่ต้องขึ้นรถม้าคันนั้น ไม่ใช่พี่เซียน่า แต่เป็นผมต่างหากครับ”
เมื่อ 4 ปีก่อน
การที่เซียน่าต้องขึ้นรถม้าคันนั้น เป็นเพราะเขาโดยแท้จริง
ลาเบลล่าที่สัญญาว่าจะแต่งงานกัน จู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วหลังจากผ่านไปครึ่งปี เธอก็ส่งจดหมายด่วนมาถึงเขา
‹ต้องหนีแล้ว มารับฉันทีนะ
ฉันจะรออยู่ที่ที่เราเจอกันบ่อยๆ›
คอนเต้ที่แทบจะเป็นบ้าไปหลังลาเบลล่าหายตัวไป คิดจะออกเดินทางไปหาเธอทันที
ทว่าหลังจากจดหมายมาถึงได้ไม่นาน สภาพร่างกายของเขากลับเริ่มผิดปกติขึ้นมากะทันหัน
อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของเขาเริ่มคุ้มคลั่ง
การคุ้มคลั่งของอำนาจศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นบ่อย วิธีรักษาก็ไม่ชัดเจน
คอนเต้ที่ไม่สามารถควบคุมอำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้ ไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลาเคลื่อนที่
ด้วยเหตุนี้ คนที่ออกหน้าแทนคอนเต้จึงเป็นเซียน่า
“พี่จะไปเอง”
วันที่นัดไว้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่สภาพร่างกายของคอนเต้กลับไม่มีทีว่าว่าจะดีขึ้น
ครั้นจะส่งใครสุ่มสี่สุ่มห้าไป คำพูดของลาเบลล่าที่บอกว่า ‘ต้องหนีแล้ว’ ก็คอยกวนใจอยู่
“เชื่อมือพี่เถอะ พี่จะพาว่าที่ภรรยาของนายกลับมาอย่างปลอดภัยเอง”
“ฝากด้วยนะพี่”
“อืม ไม่ต้องห่วง แต่ระหว่างที่พี่ยังไม่กลับมา ช่วยดูแลพวกเด็กๆ กับสามีพี่ด้วยล่ะ เข้าใจไหม”
“อืม แน่นอนอยู่แล้ว”
เซียน่ายิ้มกว้างอย่างร่าเริงก่อนจะออกเดินทางไป
และเมื่อเธอกลับมายังคฤหาสน์ดยุคอีกครั้ง ก็อยู่ในสภาพที่บอบช้ำไปทั้งตัวและหมดสติ
เพราะอย่างนั้น
“ถ้าไม่ใช่เพราะผม พี่ก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอกครับ”
“คอนเต้...!”
“ต่อให้ท่านพ่อจะเรียกชื่อผมแบบนั้นยังไง แต่นั่นก็เป็นความจริงที่ชัดเจน เป็นความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงครับ”
คอนเต้ที่เผยรอยยิ้มบางๆ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“เพราะฉะนั้นอย่าดึงดันอย่างไร้เหตุผลเลยครับ นี่เป็นความรู้สึกที่ผมต้องรับผิดชอบเอง”
เมื่อเห็นท่าทางของคอนเต้ที่ดูไม่มีความคิดจะถอยเลยสักนิด คาร์ลอสจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ดื้อรั้นไปก็ไม่มีประโยชน์แท้ๆ
เอ๊าะ ชิ
“เซียน่าจะต้องฟื้นขึ้นมาในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน สักวันหนึ่งต้องตื่นขึ้นมาแน่ ถึงเวลานั้นแล้วแกก็ลองเอาคำพูดเมื่อกี้ไปพูดกับเซียน่าดูสิ! ถ้าเป็นเด็กคนนั้นละก็ คงจะฟาดหัวแกในทันที คิดแค่นั้นฉันก็โล่งอกแล้ว”
“ฮ่าๆ ถ้างั้นท่านพ่อก็คงต้องปรับนิสัยตัวเองแล้วรอไปก่อนนะครับ ถ้าไม่อยากถูกพี่หญิงดุเอา”
“น่าขำสิ้นดี ไม่ใช่ฉัน แต่ระวังนิสัยของแกเองเถอะ! ช่างเป็นเจ้าลูกอกตัญญูที่ไม่ยอมลงให้พ่อตัวเองแม้แต่คำเดียวแท้ๆ...”
คาร์ลอสที่เดาะลิ้นจึ๊กจั๊ก ในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าตนลืมอะไรบางอย่างไป
ใช่แล้ว
ยัยเด็กตัวกลมป้อมคนนั้น!
“ไม่สิ ยิ่งไปกว่านั้น! เรื่องลูกนอกสมรสต่างหาก ลูกนอกสมรส! ลูกนอกสมรสนี่มันเรื่องอะไรกันแน่หา”
“แย่จัง นึกว่าเปลี่ยนเรื่องคุยได้สำเร็จแล้วเสียอีก”
“ว่าแล้วเชียวว่าแกตั้งใจเปลี่ยนเรื่องใช่ไหม? เจ้าคนไม่ได้เรื่องที่น่าชิงชังเอ๊ย...!”
เมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดของคาร์ลอส คอนเต้ก็แย้มยิ้มสดใส
“แล้วตกลงท่านสงสัยอะไรกันแน่ครับ? รีบถามเข้าเถอะ แล้วก็รีบออกไปได้แล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...