ตอนที่ 24
“เด็กตัวกะเปี๊ยกหน้าตาเหมือนสายไหมคนนั้นน่ะ เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวแกจริงๆ เรอะ?”
“ครับ มาร์ชเมลโลว์คนนั้นเป็นลูกสาวของผมเอง”
“ให้ตายสิ แกยังจะกล้าพูดเรื่องไร้สาระหน้าด้านๆ อีกเรอะ?! อย่างแกจะมีลูกนอกสมรสได้ยังไงกัน?! ทั้งที่แกไม่เคยสนใจผู้หญิงยิ่งกว่าก้อนหินริมทางเสียอีก!”
“ช่วงนี้ผมคงค้นพบวิธีคลอดลูกคนเดียวได้แล้วละมั้งครับ ช่างเถอะ”
เมื่อเห็นท่าทางของคอนเต้ที่ไม่ยอมลงให้แม้แต่คำเดียว คาร์ลอสก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
‘ไม่รู้เลยว่าคนเขาเป็นห่วง...!’
คาร์ลอสเป็นกังวลว่าพฤติกรรมประหลาดของคอนเต้ในครั้งนี้ อาจมีต้นเหตุมาจากความรู้สึกผิดที่มีต่อเซียน่าหรือเปล่า
แผนการตื้นๆ ที่ไม่อยากแต่งงาน เพื่อจะส่งต่อบรรดาศักดิ์ให้พวกหลานชาย
ก็นั่นแหละ เรื่องทำนองนั้น
การจะไม่แต่งงาน หรือการจะคิดถึงพวกหลานชาย มันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่า―
‘ถ้าหากแกคิดจะทิ้งชีวิตตัวเองเพียงเพราะยึดติดกับความรู้สึกผิดในอดีตล่ะก็’
หากเป็นเช่นนั้นจริง ในฐานะคนเป็นพ่อก็ย่อมต้องห้ามปราม―
“เป็นอะไรไปหรือครับ? หนาวหรือ?”
“ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!”
“ถ้าผมล่มจม ตระกูลดยุคก็คงล่มจมไปด้วย ท่านจะโอเคหรือครับ?”
พอที พอเลย
ไม่คุยด้วยแล้ว!
เพราะลูกชายตัวดีที่พ่นแต่คำพูดกวนประสาทออกมาจนถึงที่สุด คาร์ลอสจึงรู้สึกราวกับจะเป็นลมให้ได้จริงๆ
เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังพลางหอบหายใจหนักหน่วงแล้วจ้องเขม็งไปยังคอนเต้
“ดูท่าทางแล้ว แกคงคิดจะเฉไฉข้ามเรื่องเด็กคนนั้นไปแบบคลุมเครือสินะ... ฝันไปเถอะ! ครั้งหน้าแกจะต้องอธิบายเรื่องเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่นให้ชัดเจน”
“ครับ ก็ พยายามดูแล้วกันครับ”
“ไอ้ลูกเวร ไม่ยอมแพ้เลยสักคำ”
คาร์ลอสส่งเสียงฮึดฮัดแล้วหันหลังกลับ
“จะไปแล้วหรือครับ?”
“เออ! เพราะแกนั่นแหละความดันฉันถึงพุ่งปรี๊ด ต้องไปนอนพักสักหน่อยแล้ว!”
เอ๊าะ ชิ
เสียเวลาเปล่าชะมัด
คาร์ลอสที่เดาะลิ้นจึ๊กจั๊กใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้นพลางเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู
จากนั้น
“ถ้ามันเป็นแค่เรื่องเล่นแผลงๆ สิ้นคิดละก็ หยุดไว้แค่นี้เสียเถอะ ทางนั้นน่ะจะส่งผลดีกับทั้งแก แล้วก็ยัยเด็กนั่นมากกว่า”
เขาทิ้งคำตักเตือนอันเงียบสงบไว้แล้วเดินก้าวออกจากห้องไป
ปัง―!
เมื่อมองดูประตูที่ปิดลงเสียงดังสนั่น คอนเต้ก็ยักไหล่
“อะไรกัน ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ล้อเล่นน่ะ”
อาการสะอึกที่ผุดขึ้นมาเพราะความตกใจ โชคดีที่หยุดลงได้อย่างรวดเร็ว
ฟึด
ซืด ซืด
แต่ฉันกลับไม่อาจหยุดสูดน้ำมูกที่แห้งผากได้เลย
ฮัดสันที่พาฉันมาส่งถึงห้องมองฉันด้วยแววตาสงสารพลางเอ่ยปลอบ
“อย่าไปใส่ใจท่านอดีตดยุคมากเลยครับ ท่านก็แค่เสียงดังไปหน่อยเท่านั้นเอง”
“จิงหรือคะ...?”
“ครับ จริงแท้แน่นอนครับ”
“...แต่ว่า ทั่นดยุคกะทั่นอดีตดยุค ทะเลาะกานเพราะเมโลนี่จะทัมยังไงล่ะคะ...?”
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ สองคนนั้นทะเลาะกันเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว นั่นเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันเลยครับ ถึงขั้นว่าถ้าวันไหนไม่ทะเลาะกันจะรู้สึกเหงาๆ เสียด้วยซ้ำ”
นั่นมันก็เป็นปัญหาในแบบของมันไม่ใช่หรือไงนะ?
หลังจากนั้นไม่นาน ฮัดสันที่คอยเฝ้าอยู่ข้างฉันพลางขยี้ใต้ตาที่คล้ำโบ๋ก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง
“ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสองท่านทะเลาะกันเสร็จแล้วล่ะครับ ผมยังมีงานต้องทำอีกเยอะ ขอตัวก่อนนะครับ”
“อื้อ ขอบคุนที่พามาฉ่งนะ”
“ไม่เป็นไรครับ ต้องขอบคุณท่านหญิงด้วยซ้ำที่ทำให้ผมได้อู้งานอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เดี๋ยวผมจะไปบอกสาวใช้ให้มาดูแลท่านหญิงเอง รอสักครู่นะครับ”
“อื้อ”
“แล้วผมจะบอกให้ชงช็อกโกแลตร้อนมาให้สักแก้วระหว่างทางด้วยนะครับ”
“ฮึบ ช็อกโกแลตร้อนเยี่อมเรย...”
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวครับ”
ฮัดสันค้อมศีรษะลงเบาๆ ก่อนจะหยิบยาออกมาจากอกเสื้อแล้วกรอกใส่ปาก จากนั้นจึงเดินโซเซออกจากห้องไป
ฉันที่โบกมือหยอยๆ ให้ฮัดสัน พอประตูห้องปิดลงปุ๊บก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทันที
เฮ้อออ
ถึงจะรู้สึกผิดต่อฮัดสันที่อุตส่าห์ปลอบใจอย่างอ่อนโยน ทว่าในหัวของฉันก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวลและความกระสับกระส่ายอยู่ดี
‘ถึงจะคิดไว้อยู่แล้วว่าคงต้องเจอเข้าสักวัน แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันกะทันหันแบบนี้’
แผนการที่จะสร้างความประทับใจแรกที่ดีของฉันจึงพังไม่เป็นท่าอย่างสิ้นเชิง
‘อย่างน้อยก็น่าจะแนะนำตัวให้ฉะฉานชัดถ้อยชัดคำกว่านี้แท้ๆ...’
ดันมาสะอึกเอิ๊กอ๊ากให้เห็นอยู่ได้
ฮือออ
‘...แถมดูท่าทางแล้ว เขาก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันเท่าไหร่ด้วย’
ภาพที่เขาตวาดลั่นว่าพาเด็กนอกสมรสกลับมาตามอำเภอใจยังคงติดตาฉันอยู่เลย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพูดว่า ‘ลูกนอกสมรสที่ไม่เข้าท่า’ อีกต่างหาก...
นั่นหมายความว่า เขากำลังสงสัยในตัวฉันอยู่ใช่ไหมนะ
‘สงสัยว่าฉันไม่ใช่สายเลือดของท่านดยุคยังไงล่ะ’
เอาเข้าจริง ฉันเองก็ค่อนข้างช็อกอยู่เหมือนกัน
รู้อยู่แล้วว่าเขาคงไม่ต้อนรับอย่างยินดี แต่ลึกๆ ในใจฉันก็คงแอบหวังว่าจะผ่านมันไปได้อย่างง่ายดายล่ะมั้ง
‘เพราะที่ผ่านมา ทุกคนยอมรับฉันได้อย่างง่ายๆ โดยไม่ติดใจอะไรเลยนี่นา’
ทว่าพอลองคิดดูดีๆ คนเหล่านั้นต่างก็เป็นคนรับใช้
เป็นคนที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของท่านดยุคอย่างเคร่งครัด
แต่ในทางกลับกัน อดีตท่านดยุคไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย...
‘ถ้าอยากจะอยู่ที่คฤหาสน์ดยุคต่อไปเรื่อยๆ ฉันจะต้องได้รับการยอมรับจากอดีตท่านดยุคให้ได้ด้วยสินะ’
เพราะอดีตท่านดยุคจะยังคงกุมอำนาจที่แท้จริงเอาไว้ต่อไปอีกนานกว่า 15 ปี
‘...แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ยังมีโอกาสอยู่’
แม้จะสงสัยว่าฉันไม่ใช่สายเลือดของท่านดยุค แต่การจะหาหลักฐานที่แน่ชัดมายืนยันคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
‘สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคงเป็นการตรวจสายเลือดสินะ...’
หลังจากมาอยู่ที่ฟานเทเบได้ไม่นาน ฉันเคยคุยกับท่านดยุคเรื่องนี้มาก่อน
“แต่ว่า ถ้าเขาสั่งให้ตรวจสายเลือดจะทำยังไงคะ?”
โชคดีที่พวกคนรับใช้ดูเหมือนจะเชื่อว่าฉันเป็นลูกนอกสมรสของท่านดยุค ทว่าก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าสายเลือดสายตรงของฟานเทเบหรือพวกขุนนางคนอื่นจะยอมเชื่อด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น จากนิตยสารที่เคยอ่านก่อนย้อนเวลากลับมา พวกขุนนางมักจะใช้วิธีที่เรียกว่าการตรวจสายเลือดเพื่อพิสูจน์ลูกนอกสมรสกัน
‘ถ้าตรวจสายเลือดขึ้นมา ความก็แตกพอดีน่ะสิว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวจริงๆ’
ขณะที่ฉันกำลังกลัดกลุ้มกังวลอยู่นั้น ท่านดยุคก็ตอบกลับมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“เรื่องพรรค์นั้นไม่ต้องไปกังวลหรอกนะ”
“คะ?”
“ฉันจะจัดการเอง เพราะงั้นไม่ต้องห่วงไปหรอก”
“จัดการเหรอคะ...?”
“ใช่สิ ยังไงมันก็ต้องมีหนทางอยู่เสมอแหละน่า”
ท่านดยุคแสยะยิ้มตอบ
‘...มะ มีหนทางจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?’
แม้ความสงสัยจะพวยพุ่งขึ้นมา แต่ฉันก็เม้มปากแน่นแล้วพยักหน้ารับ
ช่างเถอะ ก็เขาบอกว่ามีวิธีนี่นา!
ในเมื่อไม่ใช่ปัญหาที่ฉันจะแก้ไขเองได้ ก็มีแต่ต้องเชื่อใจเท่านั้นแหละ
เอาเป็นว่า!
เป้าหมายของฉันคือการสวมบทบาทลูกสาวตามสัญญาให้ดีที่สุด และเกาะติดอยู่ในคฤหาสน์ดยุคให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพื่อการนั้น การได้รับการยอมรับในฐานะ ‘สมาชิกของตระกูล’ จากอดีตท่านดยุคจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง
หากไม่ได้รับการยอมรับจากผู้กุมอำนาจตัวจริงแห่งฟานเทเบละก็ ชะตากรรมของฉันคงต้อง...
‘แขวนอยู่บนเส้นด้ายไปตลอดชีวิตแน่ๆ’
ตอนนี้ก็กระวนกระวายใจเพราะไม่รู้ว่าจะโดนไล่ออกไปเมื่อไหร่แล้ว ถ้าแม้กระทั่งอดีตท่านดยุคยังไม่ยอมรับฉันต่อไปอีกละก็
...ว้า คงใช้ชีวิตอยู่ยากน่าดูเลย
‘เพราะงั้น ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ต้องดึงมาเป็นพวกให้ได้’
ไม่สิ ถึงจะไม่ถึงขั้นเป็นพวกเดียวกัน แต่อย่างน้อยก็ต้องพยายามให้ได้รับการยอมรับว่าเป็น ‘คนของฟานเทเบ’ ให้ได้
“ต่อไปนี้ต้องตั้งจายเยียนให้มากกั่วเดิมแย้ว”
ฉันพึมพำด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกระโดดผลุงลงมาจากเก้าอี้
ไม่มีเวลามานั่งเอ้อระเหยลอยชายแบบนี้แล้ว
‘ไปห้องสมุดกันเถอะ’
ต้องไปยืมหนังสือมาเพิ่มอีกเยอะๆ
ถ้านับเป็นคนในครอบครัว สำหรับฉันแล้วอดีตท่านดยุคก็คือ ‘คุณปู่’
เพราะงั้นคราวนี้ต้องเน้นหาหนังสือที่มีคุณปู่กับหลานสาวเป็นหลักแล้วสิ!
ในตอนที่กำลังจะวิ่งตรงไปที่ห้องสมุดนั่นเอง
‘อ๊ะ จริงสิ’
ฉันชะงักฝีเท้ากึก
พอมาคิดดูแล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่าเอน่าบอกว่าจะเอาช็อกโกแลตร้อนมาให้
‘เอาไงดีล่ะเนี่ย...?’
อือ...
นี่คือเรื่องกลุ้มใจที่สุดในชีวิตวัย 4 ขวบเลยนะ
หลังจากได้ลิ้มรสช็อกโกแลตร้อนในคฤหาสน์ดยุค ช็อกโกแลตร้อนแสนหวานก็กลายเป็นอาหารโปรดในชีวิตของฉันทันที
อาหารอันดับหนึ่งที่อยากกินก่อนตาย
อาหารอันดับหนึ่งที่อยากให้ฝังลงไปในหลุมศพด้วยตอนตาย
รสชาติที่ช็อกโกแลตสุดหรูได้มาผสานเข้ากับนมสุดหรู จนแผ่ความหวานที่หรูหราที่สุดออกมา...
สุดยอดอาหารที่เพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก ทั้งก่อนย้อนเวลากลับมาและในชีวิตนี้
อึก
แค่จินตนาการ น้ำลายก็สอขึ้นมาเองแล้ว
ฉันลังเลว่าจะปีนกลับขึ้นไปบนเก้าอี้อีกรอบดีไหม ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
‘ไม่สิ ถึงอย่างนั้น... ถ้าไม่มีชีวิตอยู่ ช็อกโกแลตร้อนก็ไม่มีความหมาย...!’
รีบไปรีบกลับมาก่อนเอน่าจะมาก็แล้วกัน
รีบไปรีบกลับมาอ่านหนังสือพร้อมกับช็อกโกแลตร้อนไงล่ะ!
ฉันตั้งใจแน่วแน่แล้วเตาะแตะออกจากห้องไป
และในตอนนั้น ฉันก็ยังไม่รู้เลย
ถึงการมีอยู่ของเงาที่คอยตามติดอยู่ด้านหลัง
กำลังโหลดความเห็น...