คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 24

ตอน 24

ตอนที่ 24

“เด็กตัวกะเปี๊ยกหน้าตาเหมือนสายไหมคนนั้นน่ะ เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวแกจริงๆ เรอะ?”

“ครับ มาร์ชเมลโลว์คนนั้นเป็นลูกสาวของผมเอง”

“ให้ตายสิ แกยังจะกล้าพูดเรื่องไร้สาระหน้าด้านๆ อีกเรอะ?! อย่างแกจะมีลูกนอกสมรสได้ยังไงกัน?! ทั้งที่แกไม่เคยสนใจผู้หญิงยิ่งกว่าก้อนหินริมทางเสียอีก!”

“ช่วงนี้ผมคงค้นพบวิธีคลอดลูกคนเดียวได้แล้วละมั้งครับ ช่างเถอะ”

เมื่อเห็นท่าทางของคอนเต้ที่ไม่ยอมลงให้แม้แต่คำเดียว คาร์ลอสก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

‘ไม่รู้เลยว่าคนเขาเป็นห่วง...!’

คาร์ลอสเป็นกังวลว่าพฤติกรรมประหลาดของคอนเต้ในครั้งนี้ อาจมีต้นเหตุมาจากความรู้สึกผิดที่มีต่อเซียน่าหรือเปล่า

แผนการตื้นๆ ที่ไม่อยากแต่งงาน เพื่อจะส่งต่อบรรดาศักดิ์ให้พวกหลานชาย

ก็นั่นแหละ เรื่องทำนองนั้น

การจะไม่แต่งงาน หรือการจะคิดถึงพวกหลานชาย มันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่า―

‘ถ้าหากแกคิดจะทิ้งชีวิตตัวเองเพียงเพราะยึดติดกับความรู้สึกผิดในอดีตล่ะก็’

หากเป็นเช่นนั้นจริง ในฐานะคนเป็นพ่อก็ย่อมต้องห้ามปราม―

“เป็นอะไรไปหรือครับ? หนาวหรือ?”

“ไอ้ลูกเวรเอ๊ย!”

“ถ้าผมล่มจม ตระกูลดยุคก็คงล่มจมไปด้วย ท่านจะโอเคหรือครับ?”

พอที พอเลย

ไม่คุยด้วยแล้ว!

เพราะลูกชายตัวดีที่พ่นแต่คำพูดกวนประสาทออกมาจนถึงที่สุด คาร์ลอสจึงรู้สึกราวกับจะเป็นลมให้ได้จริงๆ

เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังพลางหอบหายใจหนักหน่วงแล้วจ้องเขม็งไปยังคอนเต้

“ดูท่าทางแล้ว แกคงคิดจะเฉไฉข้ามเรื่องเด็กคนนั้นไปแบบคลุมเครือสินะ... ฝันไปเถอะ! ครั้งหน้าแกจะต้องอธิบายเรื่องเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่นให้ชัดเจน”

“ครับ ก็ พยายามดูแล้วกันครับ”

“ไอ้ลูกเวร ไม่ยอมแพ้เลยสักคำ”

คาร์ลอสส่งเสียงฮึดฮัดแล้วหันหลังกลับ

“จะไปแล้วหรือครับ?”

“เออ! เพราะแกนั่นแหละความดันฉันถึงพุ่งปรี๊ด ต้องไปนอนพักสักหน่อยแล้ว!”

เอ๊าะ ชิ

เสียเวลาเปล่าชะมัด

คาร์ลอสที่เดาะลิ้นจึ๊กจั๊กใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้นพลางเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู

จากนั้น

“ถ้ามันเป็นแค่เรื่องเล่นแผลงๆ สิ้นคิดละก็ หยุดไว้แค่นี้เสียเถอะ ทางนั้นน่ะจะส่งผลดีกับทั้งแก แล้วก็ยัยเด็กนั่นมากกว่า”

เขาทิ้งคำตักเตือนอันเงียบสงบไว้แล้วเดินก้าวออกจากห้องไป

ปัง―!

เมื่อมองดูประตูที่ปิดลงเสียงดังสนั่น คอนเต้ก็ยักไหล่

“อะไรกัน ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ล้อเล่นน่ะ”

◆ ◆ ◆

อาการสะอึกที่ผุดขึ้นมาเพราะความตกใจ โชคดีที่หยุดลงได้อย่างรวดเร็ว

ฟึด

ซืด ซืด

แต่ฉันกลับไม่อาจหยุดสูดน้ำมูกที่แห้งผากได้เลย

ฮัดสันที่พาฉันมาส่งถึงห้องมองฉันด้วยแววตาสงสารพลางเอ่ยปลอบ

“อย่าไปใส่ใจท่านอดีตดยุคมากเลยครับ ท่านก็แค่เสียงดังไปหน่อยเท่านั้นเอง”

“จิงหรือคะ...?”

“ครับ จริงแท้แน่นอนครับ”

“...แต่ว่า ทั่นดยุคกะทั่นอดีตดยุค ทะเลาะกานเพราะเมโลนี่จะทัมยังไงล่ะคะ...?”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ สองคนนั้นทะเลาะกันเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว นั่นเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันเลยครับ ถึงขั้นว่าถ้าวันไหนไม่ทะเลาะกันจะรู้สึกเหงาๆ เสียด้วยซ้ำ”

นั่นมันก็เป็นปัญหาในแบบของมันไม่ใช่หรือไงนะ?

หลังจากนั้นไม่นาน ฮัดสันที่คอยเฝ้าอยู่ข้างฉันพลางขยี้ใต้ตาที่คล้ำโบ๋ก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสองท่านทะเลาะกันเสร็จแล้วล่ะครับ ผมยังมีงานต้องทำอีกเยอะ ขอตัวก่อนนะครับ”

“อื้อ ขอบคุนที่พามาฉ่งนะ”

“ไม่เป็นไรครับ ต้องขอบคุณท่านหญิงด้วยซ้ำที่ทำให้ผมได้อู้งานอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เดี๋ยวผมจะไปบอกสาวใช้ให้มาดูแลท่านหญิงเอง รอสักครู่นะครับ”

“อื้อ”

“แล้วผมจะบอกให้ชงช็อกโกแลตร้อนมาให้สักแก้วระหว่างทางด้วยนะครับ”

“ฮึบ ช็อกโกแลตร้อนเยี่อมเรย...”

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวครับ”

ฮัดสันค้อมศีรษะลงเบาๆ ก่อนจะหยิบยาออกมาจากอกเสื้อแล้วกรอกใส่ปาก จากนั้นจึงเดินโซเซออกจากห้องไป

ฉันที่โบกมือหยอยๆ ให้ฮัดสัน พอประตูห้องปิดลงปุ๊บก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทันที

เฮ้อออ

ถึงจะรู้สึกผิดต่อฮัดสันที่อุตส่าห์ปลอบใจอย่างอ่อนโยน ทว่าในหัวของฉันก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวลและความกระสับกระส่ายอยู่ดี

‘ถึงจะคิดไว้อยู่แล้วว่าคงต้องเจอเข้าสักวัน แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันกะทันหันแบบนี้’

แผนการที่จะสร้างความประทับใจแรกที่ดีของฉันจึงพังไม่เป็นท่าอย่างสิ้นเชิง

‘อย่างน้อยก็น่าจะแนะนำตัวให้ฉะฉานชัดถ้อยชัดคำกว่านี้แท้ๆ...’

ดันมาสะอึกเอิ๊กอ๊ากให้เห็นอยู่ได้

ฮือออ

‘...แถมดูท่าทางแล้ว เขาก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันเท่าไหร่ด้วย’

ภาพที่เขาตวาดลั่นว่าพาเด็กนอกสมรสกลับมาตามอำเภอใจยังคงติดตาฉันอยู่เลย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพูดว่า ‘ลูกนอกสมรสที่ไม่เข้าท่า’ อีกต่างหาก...

นั่นหมายความว่า เขากำลังสงสัยในตัวฉันอยู่ใช่ไหมนะ

‘สงสัยว่าฉันไม่ใช่สายเลือดของท่านดยุคยังไงล่ะ’

เอาเข้าจริง ฉันเองก็ค่อนข้างช็อกอยู่เหมือนกัน

รู้อยู่แล้วว่าเขาคงไม่ต้อนรับอย่างยินดี แต่ลึกๆ ในใจฉันก็คงแอบหวังว่าจะผ่านมันไปได้อย่างง่ายดายล่ะมั้ง

‘เพราะที่ผ่านมา ทุกคนยอมรับฉันได้อย่างง่ายๆ โดยไม่ติดใจอะไรเลยนี่นา’

ทว่าพอลองคิดดูดีๆ คนเหล่านั้นต่างก็เป็นคนรับใช้

เป็นคนที่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของท่านดยุคอย่างเคร่งครัด

แต่ในทางกลับกัน อดีตท่านดยุคไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย...

‘ถ้าอยากจะอยู่ที่คฤหาสน์ดยุคต่อไปเรื่อยๆ ฉันจะต้องได้รับการยอมรับจากอดีตท่านดยุคให้ได้ด้วยสินะ’

เพราะอดีตท่านดยุคจะยังคงกุมอำนาจที่แท้จริงเอาไว้ต่อไปอีกนานกว่า 15 ปี

‘...แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ยังมีโอกาสอยู่’

แม้จะสงสัยว่าฉันไม่ใช่สายเลือดของท่านดยุค แต่การจะหาหลักฐานที่แน่ชัดมายืนยันคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

‘สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคงเป็นการตรวจสายเลือดสินะ...’

หลังจากมาอยู่ที่ฟานเทเบได้ไม่นาน ฉันเคยคุยกับท่านดยุคเรื่องนี้มาก่อน

“แต่ว่า ถ้าเขาสั่งให้ตรวจสายเลือดจะทำยังไงคะ?”

โชคดีที่พวกคนรับใช้ดูเหมือนจะเชื่อว่าฉันเป็นลูกนอกสมรสของท่านดยุค ทว่าก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าสายเลือดสายตรงของฟานเทเบหรือพวกขุนนางคนอื่นจะยอมเชื่อด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น จากนิตยสารที่เคยอ่านก่อนย้อนเวลากลับมา พวกขุนนางมักจะใช้วิธีที่เรียกว่าการตรวจสายเลือดเพื่อพิสูจน์ลูกนอกสมรสกัน

‘ถ้าตรวจสายเลือดขึ้นมา ความก็แตกพอดีน่ะสิว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวจริงๆ’

ขณะที่ฉันกำลังกลัดกลุ้มกังวลอยู่นั้น ท่านดยุคก็ตอบกลับมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“เรื่องพรรค์นั้นไม่ต้องไปกังวลหรอกนะ”

“คะ?”

“ฉันจะจัดการเอง เพราะงั้นไม่ต้องห่วงไปหรอก”

“จัดการเหรอคะ...?”

“ใช่สิ ยังไงมันก็ต้องมีหนทางอยู่เสมอแหละน่า”

ท่านดยุคแสยะยิ้มตอบ

‘...มะ มีหนทางจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?’

แม้ความสงสัยจะพวยพุ่งขึ้นมา แต่ฉันก็เม้มปากแน่นแล้วพยักหน้ารับ

ช่างเถอะ ก็เขาบอกว่ามีวิธีนี่นา!

ในเมื่อไม่ใช่ปัญหาที่ฉันจะแก้ไขเองได้ ก็มีแต่ต้องเชื่อใจเท่านั้นแหละ

เอาเป็นว่า!

เป้าหมายของฉันคือการสวมบทบาทลูกสาวตามสัญญาให้ดีที่สุด และเกาะติดอยู่ในคฤหาสน์ดยุคให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพื่อการนั้น การได้รับการยอมรับในฐานะ ‘สมาชิกของตระกูล’ จากอดีตท่านดยุคจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง

หากไม่ได้รับการยอมรับจากผู้กุมอำนาจตัวจริงแห่งฟานเทเบละก็ ชะตากรรมของฉันคงต้อง...

‘แขวนอยู่บนเส้นด้ายไปตลอดชีวิตแน่ๆ’

ตอนนี้ก็กระวนกระวายใจเพราะไม่รู้ว่าจะโดนไล่ออกไปเมื่อไหร่แล้ว ถ้าแม้กระทั่งอดีตท่านดยุคยังไม่ยอมรับฉันต่อไปอีกละก็

...ว้า คงใช้ชีวิตอยู่ยากน่าดูเลย

‘เพราะงั้น ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ต้องดึงมาเป็นพวกให้ได้’

ไม่สิ ถึงจะไม่ถึงขั้นเป็นพวกเดียวกัน แต่อย่างน้อยก็ต้องพยายามให้ได้รับการยอมรับว่าเป็น ‘คนของฟานเทเบ’ ให้ได้

“ต่อไปนี้ต้องตั้งจายเยียนให้มากกั่วเดิมแย้ว”

ฉันพึมพำด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกระโดดผลุงลงมาจากเก้าอี้

ไม่มีเวลามานั่งเอ้อระเหยลอยชายแบบนี้แล้ว

‘ไปห้องสมุดกันเถอะ’

ต้องไปยืมหนังสือมาเพิ่มอีกเยอะๆ

ถ้านับเป็นคนในครอบครัว สำหรับฉันแล้วอดีตท่านดยุคก็คือ ‘คุณปู่’

เพราะงั้นคราวนี้ต้องเน้นหาหนังสือที่มีคุณปู่กับหลานสาวเป็นหลักแล้วสิ!

ในตอนที่กำลังจะวิ่งตรงไปที่ห้องสมุดนั่นเอง

‘อ๊ะ จริงสิ’

ฉันชะงักฝีเท้ากึก

พอมาคิดดูแล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่าเอน่าบอกว่าจะเอาช็อกโกแลตร้อนมาให้

‘เอาไงดีล่ะเนี่ย...?’

อือ...

นี่คือเรื่องกลุ้มใจที่สุดในชีวิตวัย 4 ขวบเลยนะ

หลังจากได้ลิ้มรสช็อกโกแลตร้อนในคฤหาสน์ดยุค ช็อกโกแลตร้อนแสนหวานก็กลายเป็นอาหารโปรดในชีวิตของฉันทันที

อาหารอันดับหนึ่งที่อยากกินก่อนตาย

อาหารอันดับหนึ่งที่อยากให้ฝังลงไปในหลุมศพด้วยตอนตาย

รสชาติที่ช็อกโกแลตสุดหรูได้มาผสานเข้ากับนมสุดหรู จนแผ่ความหวานที่หรูหราที่สุดออกมา...

สุดยอดอาหารที่เพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก ทั้งก่อนย้อนเวลากลับมาและในชีวิตนี้

อึก

แค่จินตนาการ น้ำลายก็สอขึ้นมาเองแล้ว

ฉันลังเลว่าจะปีนกลับขึ้นไปบนเก้าอี้อีกรอบดีไหม ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

‘ไม่สิ ถึงอย่างนั้น... ถ้าไม่มีชีวิตอยู่ ช็อกโกแลตร้อนก็ไม่มีความหมาย...!’

รีบไปรีบกลับมาก่อนเอน่าจะมาก็แล้วกัน

รีบไปรีบกลับมาอ่านหนังสือพร้อมกับช็อกโกแลตร้อนไงล่ะ!

ฉันตั้งใจแน่วแน่แล้วเตาะแตะออกจากห้องไป

และในตอนนั้น ฉันก็ยังไม่รู้เลย

ถึงการมีอยู่ของเงาที่คอยตามติดอยู่ด้านหลัง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 24
อ่านตอน 25 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 23กลับหน้าเรื่อง
ตอน 23ตอน 25