คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 25

ตอน 25

ตอนที่ 25

ตึกตักๆๆๆ

มันเป็นตอนที่ฉันกำลังวิ่งวุ่นมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด

ในจังหวะที่เพิ่งเลี้ยวตรงหัวมุมนั้นเอง

“ฮึก!”

“หวา!”

ฉันเกือบจะชนเข้ากับใครบางคนที่โผล่พรวดพราดออกมา

โชคดีที่ไม่ล้มลงไป แต่ขาก็หมดแรงจนเซถลา

และก่อนที่ก้นซึ่งส่ายไปมาจะกระแทกพื้นดังปึ้ก มือของใครคนหนึ่งก็คว้าไหล่ฉันเอาไว้

“โอ๊ะ เป็นอะไรไหมครับ”

เป็นผู้ชายที่เกือบจะชนกับฉันนั่นเอง

ฉันกุมอกที่ตกใจพลางพยักหน้า

“ขะ ขอบคุงที่ช่วยจับนะค้า”

“ไม่เป็นไรเลยครับ เพราะผมแท้ๆ ที่เกือบทำให้คุณบาดเจ็บ พอดีผมเป็นพวกขอบเขตสายตาค่อนข้างแคบน่ะครับ... โอ๊ย!”

ชายคนนั้นถอยหลังไปชนกำแพงเข้าอย่างจังราวกับจะพิสูจน์คำพูดของตัวเอง

“โอยยย...”

เขาเอามือขยี้ท้ายทอยแรงๆ พลางส่งเสียงครางออกมา

จากนั้นก็หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน

ถึงตอนนั้นฉันจึงค่อยๆ กวาดสายตามองสำรวจผู้ชายคนนั้นได้

ผิวสีแทนกำลังดีกับดวงตาสีเขียวอันเป็นเอกลักษณ์

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของฉันมากที่สุด ก็คือเสื้อผ้าที่ชายคนนั้นสวมอยู่

‘เสื้อผ้านั่นมัน...’

ชุดนักบวช! ชุดนักบวชนี่นา?!

“มะ หรือว่าเป็น... ท่านนักบวดคะ”

“ใช่แล้วครับ ถูกต้องแล้ว”

ทำไมนักบวชถึงมาอยู่ที่ฟานเทเบได้ล่ะ

‘เกี่ยวข้องกับท่านเซียน่าหรือเปล่านะ’

ดูจากที่อดีตท่านดยุคกลับมาวันนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าท่านเซียน่าเองก็คงกลับมาที่คฤหาสน์ดยุคแล้วเหมือนกัน

‘บางทีนักบวชอาจจะร่วมทางมาด้วยเพื่อถือโอกาส...’

ในระหว่างที่ฉันกำลังขบคิดและคาดเดาไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นเอง

“แต่ว่านะครับ ท่านหญิง”

“...คะ?”

“ไม่ทราบว่า เราเคยพบกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ”

จู่ๆ มาถามอะไรแบบนี้กันเนี่ย

ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

“ม่ายค่า เพิ่งเคยเจองับ”

ยิ่งหลังจากย้อนเวลากลับมาแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ก่อนย้อนเวลาฉันก็จำไม่ได้เลยว่าเคยพบคนแบบนี้

อีกอย่าง ต่อให้เคยพบกันก่อนย้อนเวลากลับมา ชายคนนี้ก็ไม่มีทางจำฉันได้อยู่แล้ว

“อย่างนั้นหรือครับ เพิ่งเคยพบกันสินะครับ”

“ช่ายค่า เพิ่งเคยเจอ!”

“...อืม ถ้าอย่างนั้นผมคงเข้าใจอะไรผิดไปเองละมั้งครับ ก็แหม ถ้าเป็นเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้ คงยากที่จะลืมลงนี่นา!”

แหม ดูพูดเข้า

คิดว่ามีคนมาประจบประแจงแบบนั้นแล้วฉันจะชอบใจหรือไงกัน

‘...แก้มจ๋า รู้ความหน่อยสิ! อย่ามัวแต่กระตุกยิ้มขึ้นไปไม่หยุดแบบนี้นะ!’

เพราะมัวแต่ดุแก้มตัวเองที่ขยับยิ้มตามใจชอบ ฉันจึงไม่ทันสังเกตเห็นเลย

ว่าใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อครู่ กลับแข็งทื่อราวกับตุ๊กตาขึ้นมาในชั่วพริบตา

ชำเลือง

ดวงตาสีเขียวของชายคนนั้นเหลือบมองไปทางด้านหลังเสาต้นหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมา

“ดีใจที่ได้พูดคุยด้วยนะครับ! ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบท่านหญิงอีกในคราวหน้าครับ”

“อา ค่า...”

ชายคนนั้นยิ้มกริ่มพลางก้มหัวให้ ก่อนจะฮัมเพลงในลำคอแล้วเดินห่างออกไป

ฉันยืนเหม่อมองตามแผ่นหลังของชายที่ค่อยๆ ไกลออกไป

‘อะไรของเขาน่ะ’

ช่างเป็นคนที่เหมือนกับพายุพัดผ่านจริงๆ

ไม่สิ เหนือสิ่งอื่นใด...

‘เขารู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นท่านหญิง’

ตอนนี้ยังไม่ได้มีการประกาศต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการ และชื่อของฉันก็ยังไม่ได้ถูกบันทึกในทะเบียนตระกูลดยุคด้วยซ้ำ...

อย่างมากที่สุดก็คงมีแค่คนที่ได้ยินข่าวลือต่อๆ กันมาเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

“...เมื่อกี้ได้ยินเสียงท่านอดีตดยุคหรือเปล่านะ”

อา ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

ก็เสียงท่านออกจะดังกังวานปานฟ้าผ่าขนาดนั้นนี่นา!

ถ้าอยู่ตึกเดียวกันก็คงได้ยินจนทะลุปรุโปร่งเลยมั้ง...?

หรือไม่อย่างนั้นก็อาจจะได้ยินมาจากใครบางคนที่มาจากบรัมชูอา หรือไม่ก็พวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ดยุค...

เอาเข้าจริงก็มีวิธีให้รู้ได้ตั้งเยอะนี่นา

เผลอๆ ข่าวลืออาจจะแพร่สะพัดไปทั่วแล้วก็ได้

หงึกหงึก

‘อา ห้องสมุด!’

ช่างเถอะ ตอนนี้เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสักหน่อย!

เมื่อได้ข้อสรุป ฉันก็รีบขยับสองเท้าที่เคยหยุดนิ่งให้ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างเร่งรีบ

◆ ◆ ◆

“เคล!”

“ท่านหญิง...!”

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องสมุด เคลก็ต้อนรับฉันด้วยสีหน้าดีใจ

ในช่วงสองสามวันมานี้พวกเราสนิทกันขึ้นมากทีเดียว

หลังจากที่ฉันถูกใจหนังสือที่เคลแนะนำให้ในตอนแรก (โดยเฉพาะเล่ม ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ที่มีแองเจลาออกมา) ฉันก็แวะไปหาเคลเพื่อขอให้เขาช่วยแนะนำหนังสือให้อีกเรื่อยๆ

เคลผู้แสนอ่อนโยนคอยช่วยเลือกหนังสือให้อย่างกระตือรือร้นราวกับเป็นธุระของตัวเอง

ได้เจอกันบ่อยขนาดนั้น ก็เลยสนิทกันไปเองโดยปริยายละมั้ง?

“ยินดีต้อนรับครับ ผะ-เผื่อว่าท่านหญิงจะแวะมา ผมก็เลยเตรียมคุกกี้เอาไว้นิดหน่อย...”

“ฮะ คุกกี๊?”

“ครับ ผมอบเองกับมือก็เลยไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า...”

“ไม่น้า! คุกกี๊ของเคลอาหย่อยมาก! หนูกินแล้วชอบม้ากมากเลยนะ?!”

คุกกี้ที่เคลอบเองฉันเคยได้กินอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อคราวก่อน

ถ้าคุกกี้ที่เชฟของคฤหาสน์ดยุคอบมีรสชาติหรูหรา คุกกี้ของเคลก็คงอร่อยแบบเรียบง่ายละมั้ง?

“พูดแบบนั้นผมก็โล่งอกครับ ฮิๆ...”

เคลยิ้มอย่างขี้อายพลางยกคุกกี้ออกมาให้

“น้อนหมีนี่นา?”

“ผมคิดว่าท่านหญิงน่าจะชอบน่ะครับ...”

“ชอบน้อนหมีที่ฉุดเลย ขอบคุนนะ เคล”

ฉันนั่งลงเข้าที่แล้วหยิบคุกกี้เคี้ยวกรุบกรอบ

อืม อร่อยจัง

รู้สึกเหมือนความอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อช็อกโกแลตร้อนที่ทิ้งไว้คลายลงไปนิดหน่อยแล้ว

“วะ วันนี้ก็มาหาหนังสือเหมือนกันหรือเปล่าครับ?”

“อื้ม เล่มที่แล้วอ่านจบแย้ว”

“ท่านหญิงชอบอ่านหนังสือจริงๆ เลยนะครับ ในฐานะบรรณารักษ์แล้วผมดีใจมากเลย อ๊ะ ถ้าเกิดว่าผมสะ-สามหาวไปก็ต้องขออภัยด้วยนะครับ...!”

“ไม่อวดดีซะหน่อย! อีกอย่าง เคลกับเมโลนี่เป็นเปื่อนกันแล้วนี่นา”

“...ทะ ท่านหญิงงง”

เคลพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไปด้วยความซาบซึ้ง

“ผะ ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ เลยครับ ทั้งได้รับการอุปถัมภ์จากฟานเทเบ ได้มีโอกาสทำงานเป็นบรรณารักษ์ของตระกูลดยุค แล้วยังได้มาพบกับท่านหญิงที่แสนจะน่าระ ไม่สิ แสนจะใจดีขนาดนี้อีก... มีความสุขจริงๆ ครับ”

บอกว่ามีความสุขที่ได้เจอฉันงั้นเหรอ?

‘มาได้ยินคำพูดแบบนี้ต่อหน้า ก็แอบเขินเหมือนกันแฮะ...’

รู้สึกซึ้งใจอยู่หน่อยๆ เหมือนกันนะเนี่ย

ฉันส่งยิ้มเก้อๆ ไปด้วยเคี้ยวคุกกี้กร้วมๆ ไปด้วย

จะว่าไปแล้ว

‘เคลได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลดยุคสินะ?’

มิน่าล่ะ ถึงได้รู้สึกว่าเขาดูหนุ่มมากเมื่อเทียบกับการเป็นบรรณารักษ์ของตระกูลดยุค...

‘พอลองคิดดูแล้ว ตั้งแต่ช่วงเวลาหนึ่งเป็นต้นไป การที่ตระกูลขุนนางให้การอุปถัมภ์เหล่านักปราชญ์หรือศิลปินก็กลายเป็นกระแสนิยมนี่นา’

ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

เหล่าขุนนางต่างแข่งขันกันโดยดูว่าคนรุ่นใหม่ผู้มีพรสวรรค์ที่ตนอุปถัมภ์นั้นจะสร้างผลงานอะไรได้บ้าง

เพราะในหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารมักจะมีเรื่องเล่าทำนองว่า ‘คนที่ตระกูลนั้นตระกูลนี้อุปถัมภ์กลายเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน-’ ลงอยู่บ่อยๆ น่ะสิ

ในบรรดานั้น ที่ที่ผลิตบุคลากรผู้โดดเด่นที่สุดออกมาก็คือวิหาร

เพราะนักวิชาการหนุ่มที่ทางวิหารให้การอุปถัมภ์ได้กลายเป็นศาสตราจารย์ที่อายุน้อยที่สุดของอะคาเดมี

‘เอ๊ะ ศาสตราจารย์คนนั้นชื่ออะไรแล้วนะ...?’

เหมือนจะนึกออกแต่นึกไม่ออกแฮะ

“เอ่อ ท่านหญิงงง?”

“เอ๋ เอ่อ หือ?”

พอดึงสติที่ลอยเตลิดไปชั่วครู่กลับมาได้ ก็เห็นเคลกำลังดันแว่นตาขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

“หนูเหรอ? ทำไมเหรอคะ?”

“เปล่าครับ แค่เห็นว่าดูเหม่อๆ ไปหน่อยน่ะครับ...”

“อ๋อ คุกกี้อาหย่อยมากก็เลยเปนแบบนั้นแหละค่ะ แหะๆ”

“ดะ ดีใจที่ชอบนะครับ อ่า แล้วก็ผมเลือกหนังสือที่คิดว่าท่านหญิงน่าจะชอบไว้สองสามเล่มแล้วครับ ถ้าไม่รังเกียจ จะให้ผมแนะนำให้ได้...ไหมครับ?”

“ฮัก แน่นอนสิคะ! หนังสือที่คุณเคลแนะนำหนุกที่ซู้ดเยย!”

“ขะ ขอบคุณครับบบ...”

เคลที่ตอบรับด้วยรอยยิ้มเขินอายรีบผลุบหายไปหลังชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว

พอเขากลับมาอีกครั้ง ในอ้อมแขนก็มีหนังสืออยู่สองเล่ม

“ผมลองเลือกเล่มที่คิดว่าท่านหญิงน่าจะอ่านสนุกมาให้น่ะครับ อ่า แล้วก็มีซีรีส์ ‹องค์หญิงคนเล็กผู้ละลายหัวใจจักรวรรดิน้ำแข็ง› ด้วยนะครับ...”

“‹องหยิงคนเย็กจักรวรรดิน้ำแย็ง› เหรอคะ?!”

“ครับ ในเล่มสองดูเหมือนจะมีคุณปู่ของท่านหญิงปรากฏตัวด้วยนะครับ จะให้ผมเตรียมเล่มนี้ไปด้วยเลยไหมครับ”

“อื้อ! เอา! หนูอยากเจอแยงเจลา!”

จะพลาดซีรีส์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ได้ยังไงล่ะ

แถมยังมีตัวละครคุณปู่โผล่มาอีกด้วย

ไม่แน่ว่าอาจจะได้เคล็ดลับในการเอาชนะใจอดีตท่านดยุคก็ได้

‘นั่นไง แองเจลานี่แหละคือฮีโร่ของฉันตัวจริง’

เคลวางซ้อนหนังสือที่ตัวเองแนะนำขึ้นทีละเล่มอย่างเป็นระเบียบ

คราวนี้ก็เป็นทั้งหมดสามเล่มเหมือนคราวที่แล้ว

“ดูเหมือนว่าซีรีส์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสามจะออกเร็วๆ นี้ด้วยนะครับ ถ้าตีพิมพ์เมื่อไหร่ ผมจะรีบหามาให้ก่อนใครเลยครับ”

ฮึบ ซีรีส์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสามเหรอ

“ถ้าเน่มสามออก ต้องบอกหนูแน่น้อนนะ?”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ว่าา...”

เคลมองสลับระหว่างฉันกับหนังสือก่อนจะแสดงสีหน้าเป็นกังวลออกมา

“จะถือกลับไปหมดคนเดียวไหวหรือครับ ดูแล้วน่าจะหนักเกินไป...”

“เอ๋ ไม่เป็งไรหรอก เมโนนี่แย็งแยงจะตาย”

“แหมม แข็งแรงอยู่แล้วสิครับ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะหนักอยู่ดี... สงสัยผมปิดห้องสมุดครู่หนึ่งแล้วเดินไปส่งน่าจะดีกว่า...!”

จึ๊ จะทำให้ยุ่งยากไปทำไมกันนะ

“ไม่ต้องหรอก ถือไหวจิงๆ นะ”

“เอ่อ... อืออ”

เคลที่ส่งเสียงครางฮือในลำคอพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นผมขอไปส่งแค่หน้าทางเข้านะครับ ไหวแน่นะครับ”

“อื้อ ไม่เป็งไร”

ฉันตบอกตัวเองแปะๆ ราวกับจะบอกให้เขาเชื่อใจ

เคลที่เดินตามมาส่งถึงหน้าทางเข้ายื่นหนังสือทั้งสามเล่มมาใส่อ้อมแขนฉัน

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 25
อ่านตอน 26 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 24กลับหน้าเรื่อง
ตอน 24ตอน 26