ตอนที่ 25
ตึกตักๆๆๆ
มันเป็นตอนที่ฉันกำลังวิ่งวุ่นมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด
ในจังหวะที่เพิ่งเลี้ยวตรงหัวมุมนั้นเอง
“ฮึก!”
“หวา!”
ฉันเกือบจะชนเข้ากับใครบางคนที่โผล่พรวดพราดออกมา
โชคดีที่ไม่ล้มลงไป แต่ขาก็หมดแรงจนเซถลา
และก่อนที่ก้นซึ่งส่ายไปมาจะกระแทกพื้นดังปึ้ก มือของใครคนหนึ่งก็คว้าไหล่ฉันเอาไว้
“โอ๊ะ เป็นอะไรไหมครับ”
เป็นผู้ชายที่เกือบจะชนกับฉันนั่นเอง
ฉันกุมอกที่ตกใจพลางพยักหน้า
“ขะ ขอบคุงที่ช่วยจับนะค้า”
“ไม่เป็นไรเลยครับ เพราะผมแท้ๆ ที่เกือบทำให้คุณบาดเจ็บ พอดีผมเป็นพวกขอบเขตสายตาค่อนข้างแคบน่ะครับ... โอ๊ย!”
ชายคนนั้นถอยหลังไปชนกำแพงเข้าอย่างจังราวกับจะพิสูจน์คำพูดของตัวเอง
“โอยยย...”
เขาเอามือขยี้ท้ายทอยแรงๆ พลางส่งเสียงครางออกมา
จากนั้นก็หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน
ถึงตอนนั้นฉันจึงค่อยๆ กวาดสายตามองสำรวจผู้ชายคนนั้นได้
ผิวสีแทนกำลังดีกับดวงตาสีเขียวอันเป็นเอกลักษณ์
แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของฉันมากที่สุด ก็คือเสื้อผ้าที่ชายคนนั้นสวมอยู่
‘เสื้อผ้านั่นมัน...’
ชุดนักบวช! ชุดนักบวชนี่นา?!
“มะ หรือว่าเป็น... ท่านนักบวดคะ”
“ใช่แล้วครับ ถูกต้องแล้ว”
ทำไมนักบวชถึงมาอยู่ที่ฟานเทเบได้ล่ะ
‘เกี่ยวข้องกับท่านเซียน่าหรือเปล่านะ’
ดูจากที่อดีตท่านดยุคกลับมาวันนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าท่านเซียน่าเองก็คงกลับมาที่คฤหาสน์ดยุคแล้วเหมือนกัน
‘บางทีนักบวชอาจจะร่วมทางมาด้วยเพื่อถือโอกาส...’
ในระหว่างที่ฉันกำลังขบคิดและคาดเดาไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นเอง
“แต่ว่านะครับ ท่านหญิง”
“...คะ?”
“ไม่ทราบว่า เราเคยพบกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ”
จู่ๆ มาถามอะไรแบบนี้กันเนี่ย
ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก
“ม่ายค่า เพิ่งเคยเจองับ”
ยิ่งหลังจากย้อนเวลากลับมาแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ก่อนย้อนเวลาฉันก็จำไม่ได้เลยว่าเคยพบคนแบบนี้
อีกอย่าง ต่อให้เคยพบกันก่อนย้อนเวลากลับมา ชายคนนี้ก็ไม่มีทางจำฉันได้อยู่แล้ว
“อย่างนั้นหรือครับ เพิ่งเคยพบกันสินะครับ”
“ช่ายค่า เพิ่งเคยเจอ!”
“...อืม ถ้าอย่างนั้นผมคงเข้าใจอะไรผิดไปเองละมั้งครับ ก็แหม ถ้าเป็นเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้ คงยากที่จะลืมลงนี่นา!”
แหม ดูพูดเข้า
คิดว่ามีคนมาประจบประแจงแบบนั้นแล้วฉันจะชอบใจหรือไงกัน
‘...แก้มจ๋า รู้ความหน่อยสิ! อย่ามัวแต่กระตุกยิ้มขึ้นไปไม่หยุดแบบนี้นะ!’
เพราะมัวแต่ดุแก้มตัวเองที่ขยับยิ้มตามใจชอบ ฉันจึงไม่ทันสังเกตเห็นเลย
ว่าใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อครู่ กลับแข็งทื่อราวกับตุ๊กตาขึ้นมาในชั่วพริบตา
ชำเลือง
ดวงตาสีเขียวของชายคนนั้นเหลือบมองไปทางด้านหลังเสาต้นหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมา
“ดีใจที่ได้พูดคุยด้วยนะครับ! ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบท่านหญิงอีกในคราวหน้าครับ”
“อา ค่า...”
ชายคนนั้นยิ้มกริ่มพลางก้มหัวให้ ก่อนจะฮัมเพลงในลำคอแล้วเดินห่างออกไป
ฉันยืนเหม่อมองตามแผ่นหลังของชายที่ค่อยๆ ไกลออกไป
‘อะไรของเขาน่ะ’
ช่างเป็นคนที่เหมือนกับพายุพัดผ่านจริงๆ
ไม่สิ เหนือสิ่งอื่นใด...
‘เขารู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นท่านหญิง’
ตอนนี้ยังไม่ได้มีการประกาศต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการ และชื่อของฉันก็ยังไม่ได้ถูกบันทึกในทะเบียนตระกูลดยุคด้วยซ้ำ...
อย่างมากที่สุดก็คงมีแค่คนที่ได้ยินข่าวลือต่อๆ กันมาเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้
“...เมื่อกี้ได้ยินเสียงท่านอดีตดยุคหรือเปล่านะ”
อา ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
ก็เสียงท่านออกจะดังกังวานปานฟ้าผ่าขนาดนั้นนี่นา!
ถ้าอยู่ตึกเดียวกันก็คงได้ยินจนทะลุปรุโปร่งเลยมั้ง...?
หรือไม่อย่างนั้นก็อาจจะได้ยินมาจากใครบางคนที่มาจากบรัมชูอา หรือไม่ก็พวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ดยุค...
เอาเข้าจริงก็มีวิธีให้รู้ได้ตั้งเยอะนี่นา
เผลอๆ ข่าวลืออาจจะแพร่สะพัดไปทั่วแล้วก็ได้
หงึกหงึก
‘อา ห้องสมุด!’
ช่างเถอะ ตอนนี้เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสักหน่อย!
เมื่อได้ข้อสรุป ฉันก็รีบขยับสองเท้าที่เคยหยุดนิ่งให้ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างเร่งรีบ
“เคล!”
“ท่านหญิง...!”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องสมุด เคลก็ต้อนรับฉันด้วยสีหน้าดีใจ
ในช่วงสองสามวันมานี้พวกเราสนิทกันขึ้นมากทีเดียว
หลังจากที่ฉันถูกใจหนังสือที่เคลแนะนำให้ในตอนแรก (โดยเฉพาะเล่ม ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ที่มีแองเจลาออกมา) ฉันก็แวะไปหาเคลเพื่อขอให้เขาช่วยแนะนำหนังสือให้อีกเรื่อยๆ
เคลผู้แสนอ่อนโยนคอยช่วยเลือกหนังสือให้อย่างกระตือรือร้นราวกับเป็นธุระของตัวเอง
ได้เจอกันบ่อยขนาดนั้น ก็เลยสนิทกันไปเองโดยปริยายละมั้ง?
“ยินดีต้อนรับครับ ผะ-เผื่อว่าท่านหญิงจะแวะมา ผมก็เลยเตรียมคุกกี้เอาไว้นิดหน่อย...”
“ฮะ คุกกี๊?”
“ครับ ผมอบเองกับมือก็เลยไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า...”
“ไม่น้า! คุกกี๊ของเคลอาหย่อยมาก! หนูกินแล้วชอบม้ากมากเลยนะ?!”
คุกกี้ที่เคลอบเองฉันเคยได้กินอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อคราวก่อน
ถ้าคุกกี้ที่เชฟของคฤหาสน์ดยุคอบมีรสชาติหรูหรา คุกกี้ของเคลก็คงอร่อยแบบเรียบง่ายละมั้ง?
“พูดแบบนั้นผมก็โล่งอกครับ ฮิๆ...”
เคลยิ้มอย่างขี้อายพลางยกคุกกี้ออกมาให้
“น้อนหมีนี่นา?”
“ผมคิดว่าท่านหญิงน่าจะชอบน่ะครับ...”
“ชอบน้อนหมีที่ฉุดเลย ขอบคุนนะ เคล”
ฉันนั่งลงเข้าที่แล้วหยิบคุกกี้เคี้ยวกรุบกรอบ
อืม อร่อยจัง
รู้สึกเหมือนความอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อช็อกโกแลตร้อนที่ทิ้งไว้คลายลงไปนิดหน่อยแล้ว
“วะ วันนี้ก็มาหาหนังสือเหมือนกันหรือเปล่าครับ?”
“อื้ม เล่มที่แล้วอ่านจบแย้ว”
“ท่านหญิงชอบอ่านหนังสือจริงๆ เลยนะครับ ในฐานะบรรณารักษ์แล้วผมดีใจมากเลย อ๊ะ ถ้าเกิดว่าผมสะ-สามหาวไปก็ต้องขออภัยด้วยนะครับ...!”
“ไม่อวดดีซะหน่อย! อีกอย่าง เคลกับเมโลนี่เป็นเปื่อนกันแล้วนี่นา”
“...ทะ ท่านหญิงงง”
เคลพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไปด้วยความซาบซึ้ง
“ผะ ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ เลยครับ ทั้งได้รับการอุปถัมภ์จากฟานเทเบ ได้มีโอกาสทำงานเป็นบรรณารักษ์ของตระกูลดยุค แล้วยังได้มาพบกับท่านหญิงที่แสนจะน่าระ ไม่สิ แสนจะใจดีขนาดนี้อีก... มีความสุขจริงๆ ครับ”
บอกว่ามีความสุขที่ได้เจอฉันงั้นเหรอ?
‘มาได้ยินคำพูดแบบนี้ต่อหน้า ก็แอบเขินเหมือนกันแฮะ...’
รู้สึกซึ้งใจอยู่หน่อยๆ เหมือนกันนะเนี่ย
ฉันส่งยิ้มเก้อๆ ไปด้วยเคี้ยวคุกกี้กร้วมๆ ไปด้วย
จะว่าไปแล้ว
‘เคลได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลดยุคสินะ?’
มิน่าล่ะ ถึงได้รู้สึกว่าเขาดูหนุ่มมากเมื่อเทียบกับการเป็นบรรณารักษ์ของตระกูลดยุค...
‘พอลองคิดดูแล้ว ตั้งแต่ช่วงเวลาหนึ่งเป็นต้นไป การที่ตระกูลขุนนางให้การอุปถัมภ์เหล่านักปราชญ์หรือศิลปินก็กลายเป็นกระแสนิยมนี่นา’
ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
เหล่าขุนนางต่างแข่งขันกันโดยดูว่าคนรุ่นใหม่ผู้มีพรสวรรค์ที่ตนอุปถัมภ์นั้นจะสร้างผลงานอะไรได้บ้าง
เพราะในหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารมักจะมีเรื่องเล่าทำนองว่า ‘คนที่ตระกูลนั้นตระกูลนี้อุปถัมภ์กลายเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน-’ ลงอยู่บ่อยๆ น่ะสิ
ในบรรดานั้น ที่ที่ผลิตบุคลากรผู้โดดเด่นที่สุดออกมาก็คือวิหาร
เพราะนักวิชาการหนุ่มที่ทางวิหารให้การอุปถัมภ์ได้กลายเป็นศาสตราจารย์ที่อายุน้อยที่สุดของอะคาเดมี
‘เอ๊ะ ศาสตราจารย์คนนั้นชื่ออะไรแล้วนะ...?’
เหมือนจะนึกออกแต่นึกไม่ออกแฮะ
“เอ่อ ท่านหญิงงง?”
“เอ๋ เอ่อ หือ?”
พอดึงสติที่ลอยเตลิดไปชั่วครู่กลับมาได้ ก็เห็นเคลกำลังดันแว่นตาขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
“หนูเหรอ? ทำไมเหรอคะ?”
“เปล่าครับ แค่เห็นว่าดูเหม่อๆ ไปหน่อยน่ะครับ...”
“อ๋อ คุกกี้อาหย่อยมากก็เลยเปนแบบนั้นแหละค่ะ แหะๆ”
“ดะ ดีใจที่ชอบนะครับ อ่า แล้วก็ผมเลือกหนังสือที่คิดว่าท่านหญิงน่าจะชอบไว้สองสามเล่มแล้วครับ ถ้าไม่รังเกียจ จะให้ผมแนะนำให้ได้...ไหมครับ?”
“ฮัก แน่นอนสิคะ! หนังสือที่คุณเคลแนะนำหนุกที่ซู้ดเยย!”
“ขะ ขอบคุณครับบบ...”
เคลที่ตอบรับด้วยรอยยิ้มเขินอายรีบผลุบหายไปหลังชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว
พอเขากลับมาอีกครั้ง ในอ้อมแขนก็มีหนังสืออยู่สองเล่ม
“ผมลองเลือกเล่มที่คิดว่าท่านหญิงน่าจะอ่านสนุกมาให้น่ะครับ อ่า แล้วก็มีซีรีส์ ‹องค์หญิงคนเล็กผู้ละลายหัวใจจักรวรรดิน้ำแข็ง› ด้วยนะครับ...”
“‹องหยิงคนเย็กจักรวรรดิน้ำแย็ง› เหรอคะ?!”
“ครับ ในเล่มสองดูเหมือนจะมีคุณปู่ของท่านหญิงปรากฏตัวด้วยนะครับ จะให้ผมเตรียมเล่มนี้ไปด้วยเลยไหมครับ”
“อื้อ! เอา! หนูอยากเจอแยงเจลา!”
จะพลาดซีรีส์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ได้ยังไงล่ะ
แถมยังมีตัวละครคุณปู่โผล่มาอีกด้วย
ไม่แน่ว่าอาจจะได้เคล็ดลับในการเอาชนะใจอดีตท่านดยุคก็ได้
‘นั่นไง แองเจลานี่แหละคือฮีโร่ของฉันตัวจริง’
เคลวางซ้อนหนังสือที่ตัวเองแนะนำขึ้นทีละเล่มอย่างเป็นระเบียบ
คราวนี้ก็เป็นทั้งหมดสามเล่มเหมือนคราวที่แล้ว
“ดูเหมือนว่าซีรีส์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสามจะออกเร็วๆ นี้ด้วยนะครับ ถ้าตีพิมพ์เมื่อไหร่ ผมจะรีบหามาให้ก่อนใครเลยครับ”
ฮึบ ซีรีส์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสามเหรอ
“ถ้าเน่มสามออก ต้องบอกหนูแน่น้อนนะ?”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ว่าา...”
เคลมองสลับระหว่างฉันกับหนังสือก่อนจะแสดงสีหน้าเป็นกังวลออกมา
“จะถือกลับไปหมดคนเดียวไหวหรือครับ ดูแล้วน่าจะหนักเกินไป...”
“เอ๋ ไม่เป็งไรหรอก เมโนนี่แย็งแยงจะตาย”
“แหมม แข็งแรงอยู่แล้วสิครับ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะหนักอยู่ดี... สงสัยผมปิดห้องสมุดครู่หนึ่งแล้วเดินไปส่งน่าจะดีกว่า...!”
จึ๊ จะทำให้ยุ่งยากไปทำไมกันนะ
“ไม่ต้องหรอก ถือไหวจิงๆ นะ”
“เอ่อ... อืออ”
เคลที่ส่งเสียงครางฮือในลำคอพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นผมขอไปส่งแค่หน้าทางเข้านะครับ ไหวแน่นะครับ”
“อื้อ ไม่เป็งไร”
ฉันตบอกตัวเองแปะๆ ราวกับจะบอกให้เขาเชื่อใจ
เคลที่เดินตามมาส่งถึงหน้าทางเข้ายื่นหนังสือทั้งสามเล่มมาใส่อ้อมแขนฉัน
กำลังโหลดความเห็น...