คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 26

ตอน 26

ตอนที่ 26

“เป็นอย่างไรบ้างครับ หนักไหมครับ”

“บายมาก เบาหยั่งกะขนนก”

ฉันที่กอดหนังสือไว้ในอ้อมอกพ่นลมหายใจออกทางจมูก

ปัดโธ่เอ๊ย ออกจะเบาขนาดนี้

‘เคลนี่ก็ขี้กังวลเกินไปจริงๆ เล้ย’

แค่นี้สบายมาก ไม่ระคายผิวสักนิด

แถมหนังสือพวกนี้ก็หนากว่าหนังสือนิทานแค่นิดเดียวเอง

และที่สำคัญที่สุด ฉันไม่ใช่เด็ก 4 ขวบธรรมดาๆ ซะหน่อย!

ข้างในนี้มีวิญญาณของผู้ใหญ่วัย 20 ปีที่เคยยกของหนักได้สบายๆ อยู่ข้างในเชียวนะ!

ฮึๆ

“เดินทางกลับดีๆ นะครับท่านหญิง ไว้คราวหน้าแวะมาใหม่นะครับ”

“อื้อ แล้วเจอกันนะเกล”

ฉันกะว่าจะโบกมือให้ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามือทั้งสองข้างถูกผนึกไว้ด้วยหนังสือเสียแล้ว

ทำไงดีล่ะ

ช่างเถอะ ขอแค่ได้โบกอะไรสักอย่างก็พอแล้วนี่นา

ฉันส่ายหัวไปมาดุ๊กดิ๊กแทนมือ ก่อนจะหันหลังกลับอย่างกระฉับกระเฉง

เอาล่ะ รีบกลับห้องกันดีกว่า!

◆ ◆ ◆

ใครกันนะที่เคยบอกไว้

ว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่ขี้ลืม

กิเลสของมนุษย์นั้นไร้ที่สิ้นสุด และการทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมก็คือข้อพิสูจน์

และตรงนี้

“ฮึบบบ”

ก็มีหลักฐานที่มีลมหายใจชิ้นหนึ่งยืนอยู่

ใช่แล้ว ฉันเองแหละ

“เมโลนี่อ่อนแอ อ่อนแอมากเยย...”

เคล นายพูดถูกจริงๆ

‘ทั้งที่เคยผ่านความลำบากขนาดนั้นในบรัมชูอามาแล้วแท้ๆ...!’

ตอนที่เอาผ้าห่มไปเป็นสินบนเพื่อผูกมิตรกับคุณอาโอลิเวอร์ ไม่สิ ท่านดยุค

ฉันเคยตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายๆ กันนี้ไม่ใช่หรือไง

ความทรงจำตอนที่เหงื่อท่วมตัวด้วยความเสียใจและท้อแท้เพราะแบกรับน้ำหนักเกินตัวเด็ก 4 ขวบไม่ไหวยังคงชัดเจนอยู่แท้ๆ...!

แต่น้ำหนักของหนังสือ 3 เล่มนี้มีแต่จะหนักกว่าตอนนั้น ไม่มีทางเบากว่าเลยสักนิด

‘ฮือ คิดถึงพี่ฌานจัง...’

พอต้องมาทนเหนื่อยอยู่คนเดียวแบบนี้ จู่ๆ ก็คิดถึงพี่ฌานขึ้นมาเฉยเลย

พี่ริกกี้ด้วย

ความคิดถึงที่พยายามเก็บซ่อนไว้เริ่มเอ่อล้นทะลักเข้ามาเพียงเพราะหนังสือสามเล่มนี้

ไม่รู้ทำไมลมถึงรู้สึกหนาวขึ้นมาได้

ปลายจมูกเริ่มเย็นวาบจนต้องสูดน้ำมูกฟุดฟิดไม่หยุด

ฟึด ฟึด

‘ต้องเข้มแข็งเข้าไว้สิ’

จะวางหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดของตระกูลดยุคลงกับพื้นส่งเดชก็ไม่ได้ แต่จะให้แบกเดินต่อไปก็ไม่มีแรงเหลือแล้ว

ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ น้ำตามันพานจะไหลออกมาดื้อๆ

‘ร่างเด็กนี่ต่อมน้ำตาตื้นเกินไปจนเป็นปัญหาจริงๆ’

ฟื้ดดด!

ฉันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อกลืนน้ำตาลงไป

จากนั้นจึงก้าวเดินไปยังกำแพงที่อยู่ด้านข้าง

“เดี๋ยวรออยู่ตรงนี้ แยะค่อยขอห้ายคนที่เดิงผ่านไปมาช่วยดีกั่ว...”

พอได้นั่งยองๆ เอาหลังพิงกำแพงไว้ก็ค่อยรู้สึกเหมือนรอดตายขึ้นมาหน่อย

ในระหว่างที่กำลังนั่งรอใครสักคนเดินผ่านมาเหมือนกระต่ายถูกทิ้งอยู่นั้นเอง

“...?”

“นี่”

เงาหนึ่งทอดทับลงมาบนหัวฉันพร้อมกับเสียงอันก้องกังวาน

กะพริบตาปริบๆ

‘เด็กผู้ชายคนนี้เป็นใครกันนะ’

เจ้าของเงาที่ทอดลงมาคือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

เด็กผู้ชายหน้าตาดีที่มีหางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ดูทรงแล้วโตไปคงทำผู้หญิงร้องไห้หัวใจสลายไปหลายคนแน่ๆ

หน้าตาดูเหมือนแมวมากๆ...

“มอ มองอะไร ยัยตัวเปี๊ยก!”

อืม แมวป่าชัดๆ เลย

“ม่ายช่ายตัวเปี๊ยก เมนโลนี่ต่างหาก...”

พยายามจะตอบกลับแบบต่อต้านในแบบของตัวเองแล้วแท้ๆ แต่ความหงอที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ก็ดันโผล่ออกมา

“เมนโลนี่?”

“เมเอล-โลนี่”

“อ๋อ เมโลนี่!”

“อื้อ เมนโลนี่!”

เด็กคนนั้นยืนนิ่งพลางทวนชื่อฉันในใจซ้ำๆ สองสามครั้ง

เมโลนี่ เมโลนี่...

เด็กชายที่พึมพำชื่อฉันอยู่ในคอชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็

“ใครถามชื่อเธอไม่ทราบ?!”

ตะโกนลั่นพลางฟึดฟัดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

หลังจากนั้นเขาก็ยกมือเท้าเอวสองข้างอย่างมาดมั่นแล้วก้มมองฉัน

ชัดเลยว่าคิดว่าท่านั้นเท่ที่สุดแล้ว

เด็กชายเชิดปลายคางขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า

“เธอคือยัยตัวแสบที่บอกว่าเป็นลูกสาวของคุณอาใช่ไหม?!”

หือ?

‘คุณอา? ลูกสาว?’

ถ้างั้นก็หมายความว่า เด็กคนนี้คือ...

“พี่จาย?”

ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในหลานชายที่ท่านดยุคเคยพูดถึง

พอพินิจดูอีกครั้งอย่างละเอียด ก็มีส่วนที่ละม้ายคล้ายท่านดยุคจนน่าแปลกใจว่าทำไมฉันถึงจำไม่ได้ตั้งแต่แรก

เส้นผมสีเทาอมฟ้าที่มีประกายสีน้ำเงินเข้มข้น

นัยน์ตาสีฟ้า

ที่สำคัญคือหน้าตาหล่อเหลาเตะตาจนถอดแบบกันมาเป๊ะ ถึงจะบอกว่าเป็นลูกชายแท้ๆ ก็เชื่อ

‘คนโตหรือคนรองกันนะ’

ท่านดยุคเคยบอกว่ามีหลานชายอยู่สองคน จำได้ว่าคนโตอายุสิบสาม ส่วนคนรองอายุเก้าขวบ...

‘ดูจากหน้าตาแล้วคนนี้คือคนโตหรือเปล่านะ’

เพราะถ้าจะบอกว่าอายุเก้าขวบก็ดูตัวสูงสง่าเกินไปน่ะสิ

พอฉันเอียงคอพลางทำตาเป็นประกาย เด็กชายก็สะดุ้งตัวโยน

ใบหน้าของเขาที่สบตากับฉันเริ่มแดงก่ำขึ้นมา

‘อะไรกัน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่านะ’

ตอนนั้นเอง

จู่ๆ เด็กชายก็โพล่งออกมาอย่างกับกาน้ำเดือดพล่านที่ส่งเสียงหวีดแหลม

“ทะ ทำไมฉันต้องเป็นพี่ชายของเธอด้วยเล่า...!”

ฉันเองก็พึมพัมเสียงอ่อย

“คูมพ่อบอกว่าเปงพี่จายนี่นา”

“บอกว่าไม่ใช่พี่ชายไงเล่า! อีกอย่าง เธอก็ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณอาด้วยซ้ำ!”

เฮือก

คำพูดที่แทงใจดำเข้าอย่างจังทำให้ฉันเบิกตากว้างมองเด็กชาย

‘รู้ได้ยังไงกัน’

มีพิรุธตรงไหนงั้นเหรอ

“ยิ่งไปกว่านั้น แก เรื่องที่ไปพาเอาลูกนอกสมรสเหลวไหลพรรค์นั้นมาจากไหนไม่รู้เป็นเรื่องจริงเรอะ?!”

ทั้งอดีตท่านดยุคก็ด้วย ดูท่าสายเลือดฟานเทเบจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบคมกันสินะ

หรือว่าจะเป็นเรื่องนั้นกันนะ

‘เรื่องที่บอกว่าสายเลือดไม่ดึงดูดกัน...’

ฉันเคยเห็นประโยคที่ว่า ‘มิน่าล่ะ สายเลือดมันถึงได้ดึงดูดหากัน!’ โผล่มาในนิยายอยู่บ้าง

ถ้าเกิดว่าคนสายเลือดเดียวกันมีแรงดึงดูดหากันจริงๆ ขึ้นมาละก็...

‘ถ้าเป็นแบบนั้นก็แย่สิ’

การที่ฉันจะหลอกว่าเป็นสายเลือดของท่านดยุคมันก็จะเป็นไปไม่ได้เลยน่ะสิ

อึก

ฉันกลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความตึงเครียดที่เอ่อล้นขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยปากพูดออกไป

“เมนโอนี่เป็งลูกคุมพ่อจิงๆ น้า...”

พอสบตากัน เด็กคนนั้นก็สะดุ้งโหยงขึ้นมาอย่างแรง

“เรื่องจิงน้า...”

“มะ ไม่รู้ด้วยแล้ว! ยังไงฉันก็ไม่มีวันยอมรับหรอก!”

เขาที่สะดุ้งตัวลอยตะโกนลั่นออกมา จากนั้นก็รีบหันหลังแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

อุ๊ย ตกใจหมดเลย

ฉันเอาหนังสือกดทับหัวใจที่กำลังเต้นตึกตักเอาไว้แน่น

‘วันเดียวโดนสงสัยไปตั้งสองรอบแหน่ะ...’

รู้สึกหดหู่ใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ก่อนหน้านี้การพบกับคุณปู่ก็เพิ่งจะพังไม่เป็นท่ามาหยกๆ ไม่ใช่หรือไง

แต่ครั้งนี้ก็ยังทำพังไปอีกรอบจนได้

พอเป็นแบบนี้เข้า ต่อให้เป็นเด็ก 4 ขวบผู้กล้าหาญหรือเด็ก 4 ขวบที่เข้มแข็งที่สุดในจักรวรรดิอย่างฉัน ก็อดไม่ได้ที่จะสูญเสียความมั่นใจไปจนหมดสิ้น

ความจริงแล้ว มันช่วยไม่ได้ที่ใครๆ ก็ต้องเกลียดฉันหรือเปล่านะ

‘ตอนอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เป็นแบบนี้เหมือนกันนี่นา’

“เพราะแกนั่นแหละ อาหารของพวกเราถึงได้ลดลงไปอีก!”

“ชิ! ไม่มีผ้าห่มให้แกคลุมหรอก ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ!”

ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไม่ต่างอะไรจากป่าเถื่อนเพราะความเพิกเฉยของผู้อำนวยการและพวกครู เด็กๆ มักจะมองหาคนที่อ่อนแอกว่าได้อย่างแม่นยำราวกูรูแล้วพากันผลักไสออกไป

และคนคนนั้นก็คือฉันเอง

ตัวเล็กกว่าคนวัยเดียวกัน ออกเสียงพูดก็ไม่ชัดเท่าเด็กวัยเดียวกัน

เด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่รู้อะไรเลยและเติบโตมาจากสภาพแวดล้อมที่แปลกแยกในหลายๆ ด้าน

ท่ามกลางการกีดกันอย่างดุเดือดของเด็กคนอื่นๆ ฉันต้องถูกแย่งอาหารไปทุกมื้อ และต้องนอนตัวสั่นงันงกโดยไม่มีแม้แต่ผ้าห่มดีๆ ให้คลุม

‘ตอนนั้นฉันคิดว่าที่พวกเขาเกลียดคงเป็นเพราะฉันเพิ่งเข้ามาทีหลังแท้ๆ’

พอต้องมาเผชิญหน้ากับคนที่เกลียดฉันถึงสองครั้งในวันเดียว มันก็พูดยากนะ

ฉันเริ่มคิดขึ้นมาว่า หรือจริงๆ แล้วปัญหาอยู่ที่ตัวฉันเองกันแน่นะ

“หนักจางง...”

แล้วหนังสือก็ดันมาหนักเอาตอนนี้อีก

ฉันห่อไหล่ที่ล้าล้าพลางก้มหน้าลงต่ำ

ดูเหมือนน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไว้กำลังจะเอ่อล้นขึ้นมาอีกรอบ

ทว่า ในตอนนั้นเอง

“...นี่ ยัยหนู”

เงาร่างหนึ่งทอดลงมาเหนือหัวฉันอีกครั้ง

“...พี่ชายย?”

เจ้าของเงานั้นเป็นเด็กผู้ชายคนเดิม

อะไรกัน

ทำไมถึงย้อนกลับมาล่ะ

พอฉันเอียงคอเรียก เด็กชายที่มีแก้มแดงระเรื่อก็กระแอมไอแก้เขิน

“กระแอม ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นพะ... พี่ชายอะไรของเธอสักหน่อย แล้วก็นี่เธอ”

“อื้อ”

“ทำไมถึงมานั่งคุดคู้อยู่ตรงนี้ล่ะ อย่าบอกนะว่าเพราะหนังสือพวกนั้นมันหนักน่ะ”

“อื้อ ใช่แย้ว”

“บื้อหรือเปล่า ถ้าหนักก็แค่วางลงสิ”

บื้ออย่างนั้นเหรอ พูดแรงจังนะ...!

แต่ฉันก็ไม่มีความกล้าพอที่จะเถียงออกไป

“แต่ว่านะ นี่เป็นของที่ยืมมาจากห้องสมุดคฤหาสน์ดยุคเชียวน้า เป็นของล้ำค่า ถ้าสกปรกเพราะหนูจะทำยางงัย...”

พอฉันพึมพำอย่างหงอยๆ เด็กคนนั้นก็กะพริบตาปริบๆ มองสลับระหว่างฉันกับหนังสือ

เฮือก อย่าบอกนะว่าเข้าใจผิดไปแล้วน่ะ

“ยังไม่สกปรกนะ เมนโลนี่ถือไว้อย่างดีแย้ว...!”

ด้วยความรู้สึกร้อนตัวโดยใช่เหตุ ฉันจึงกอดหนังสือไว้ในอ้อมอกแน่นราวกับจะอวดให้เห็น

“...อีแค่หนังสือสกปรกนิดหน่อยมันจะเป็นอะไรนักหนา”

“หือ ว่ายางงัยนะ”

“ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”

“...เหมือนจาพูดนะ”

“ช่างเถอะน่า เอาไอ้นั่นมานี่!”

พอพูดแบบนั้น เด็กคนนั้นก็แย่งหนังสือทั้งหมดที่อยู่ในอ้อมแขนฉันไปโดยไม่รอให้ฉันได้ยื่นให้ด้วยซ้ำ

เมื่อสิ่งที่เคยกดทับอย่างหนักอึ้งหายวับไปในคราวเดียว ร่างกายก็รู้สึกเบาหวิวอย่างน่าประหลาด

ทว่าจิตใจกลับหนักอึ้ง สวนทางกับร่างกายที่เบาสบาย

‘โดนแย่งหนังสือไปหมดเลย’

แองเจลาของฉัน

หนังสืออ้างอิงของฉัน

หนังสือที่เคลแนะนำให้แท้ๆ...

ในตอนที่ฉันกำลังเบะปากคว่ำลงอย่างหงอยเหงานั่นเอง

“แล้วต้องไปทางไหนล่ะ”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 26
อ่านตอน 27 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 25กลับหน้าเรื่อง
ตอน 25ตอน 27