คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 27

ตอน 27

ตอนที่ 27

“เอ๋?”

“ถามว่าให้เอาไปไว้ที่ไหนไงเล่า”

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิด ฉันก็กะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง เด็กชายจึงเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

“ห้องหนู...”

“งั้นก็นำทางไปสิ”

อะ อะไรกันเนี่ย?

ไม่ได้แย่งไป แต่จะช่วยเอาไปส่งให้หรอกเหรอ?

“บอกให้นำทางไปไงเล่า?”

“อ๊ะ อื้อ!”

พอได้ยินเสียงเอ็ดอย่างแง่งอน ฉันก็รีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างกระฉับกระเฉง

ไม่สิ คิดว่าจะลุกขึ้นได้ต่างหาก

“หวา หวา หวา...!”

คงเพราะนั่งยองๆ อยู่นาน ขาถึงไม่มีแรงเอาเสียเลย

พลอยเซไปมาสองสามทีก่อนจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เด็กชายที่เดินนำหน้าไปไม่กี่ก้าวก็รีบหมุนตัววิ่งกลับมาหาทันที

“อะไรเนี่ย จู่ๆ เป็นอะไรไปน่ะ? เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

“เปล่า นั่งนานไปหน่อย ขาก็เยยชา...”

“...เฮ้อ ช่างเถอะน่า รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว”

เด็กชายพูดพล

‘นี่คง... หมายถึงให้จับแล้วลุกขึ้นสินะ?’

ฉันเหลือบมองท่าทีของเขาอย่างระมัดระวัง พลางจับมือเด็กชายแล้วพยุงตัวลุกขึ้น

“เฮะๆ ขอบคุนนะที่ช่วย”

“ไม่ได้ตั้งใจจะช่วยสักหน่อย! ก็แค่... ถ้าเธอยังนั่งแหมะอยู่ตรงนี้ มันจะเกะกะทางเดินน่ะสิ! ก็แค่เพราะเรื่องนั้นหรอกน่า”

สัญชาตญาณแล่นพล่านขึ้นมาทันที

เด็กคนนี้

ถึงคำพูดจะฟังดูเย็นชา แต่มีมุมที่อ่อนโยนอยู่ไม่ผิดแน่

“อื้ม เข้าจายแย้ว ขอบคุนที่ชวยนะ”

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ช่ว...! ช่างเถอะ ปล่อยมือได้แล้ว นำทางไปสิ”

“เมนโอนียังขาชาอยู่เยย สงสัยต๋องให้พี่ชายชวยพยุงแย้วมั้ง...”

พอฉันแกล้งทำเป็นสำออยหนักกว่าเดิม เด็กชายที่ทำเสียงฮึดฮัดก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

“นี่ฉันจำใจพยุงหรอกนะ จำใจจริงๆ เข้าใจไหม”

นั่นไง อ่อนโยนกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะเชียวล่ะ

แถมเขายังยอมชะลอฝีเท้าลงเพื่อให้ทันช่วงก้าวอันเชื่องช้าของฉันอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงได้เดินเคียงข้างกันพลางพูดคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปด้วย

“ยีกว่าพี่ชายด่ายไหม”

“ทำไมฉันต้องเป็นพี่ชายเธอด้วยล่ะ ฉันไม่ยอมเป็นพี่ชายเธอหรอกนะ”

“แต่โตฟ่าเมนโอนี่นี่นา ถ้ายังงั้นก็เปนพี่ชายไม่ช่ายหยอ”

“มะ มันนับแบบนั้นได้ด้วยเหรอ”

“อื้ม!”

“...เดินเงียบๆ ไปเลยไป!”

“อื้ม แต่พี่ชายจื่ออะไรหยอ”

“ไม่อยากบอกเธอหรอก”

ถึงไม่อยากบอก ฉันก็รู้อยู่แล้วละน่า

เพราะหลังจากได้ยินจากท่านดยุคว่าหลานชายจะมา ฉันก็ได้ทำการบ้านมาล่วงหน้าแล้วยังไงล่ะ

‘ก็ฉันน่ะคือเด็กสี่ขวบที่รอบคอบและเตรียมพร้อมที่สุดในจักรวรรดินี่นา!’

ยิ่งไปกว่านั้น พอเค้นความทรงจำดูดีๆ ก็จำได้ว่าก่อนย้อนเวลากลับมา ฉันเคยอ่านบทความข่าวเกี่ยวกับพวกเขาทั้งสองคนอยู่บ่อยๆ

แม้จะไม่เท่าดยุคฟานเทเบ แต่ทั้งคู่ก็เป็นคนดังที่สำนักข่าวให้ความสนใจ ชื่อจึงมักจะปรากฏอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์อยู่เรื่อยๆ

“อัสเต้อ?”

“อัสเตอร์คือพี่ชายฉันต่างหากเล่า!”

“ถ้ายังงั้นก็ยูอิสสินะ พี่ชายยูอิส”

“บัดซบ บอกชื่อไปซะแล้วสิ...”

“เฮะๆ”

ถึงหลุยส์จะบ่นอุบอิบ แต่ก็ไม่เคยเมินคำพูดของฉันเลยสักครั้ง

‘โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ได้เกลียดฉันจริงๆ สินะ...?’

แน่นอนว่าเขาอาจจะเป็นคนเนื้อแท้ใจดีอยู่แล้วก็ได้

แต่ถึงอย่างนั้นถ้าเป็นคนที่เกลียดฉันจริงๆ คงทำเหมือนฉันเป็นคนล่องหนและไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยตั้งแต่แรกแล้วล่ะ

“เมนโอนี่ว่าพี่ชายน่ารักดีนะ”

“คึ่มมม!”

พอมาถึงห้อง หลุยส์ก็เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งๆ เหมือนเมื่อกี้แล้วเอ่ยปากอย่างวางมาด

“ฟังให้ดีนะ ฉันไม่มีทางยอมรับเธอเป็นน้องสาวหรอก เข้าใจไหม”

“แต่ว่า เมนโอนี่เดะกว่าพี่ชาย ก็ต้องเป็นน้องฉิ”

“มันก็ใช่... แต่ยังไงก็คอยดูเถอะ!”

ตึก ตึก ตึก

แม้ปากจะบอกว่าคอยดูเถอะ แต่หลุยส์กลับช่วยจัดวางหนังสือที่ถือมาไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อยก่อนจะจากไป

ให้ตายสิ

“ไม่เข้าจายเยย...”

หลุยส์ดูภายนอกเย็นชา แต่น่าจะไม่ชอบฉันจริงๆ เสียเมื่อไหร่...

ดูเป็นเด็กที่เข้าใจยากนิดหน่อยแฮะ

‘แต่ยังไงก็ต้องสนิทกันให้ได้’

ต้องสนิทกัน แล้วทำให้หลุยส์ยอมรับฉันเป็นส่วนหนึ่งของฟานเทเบให้ได้เลย!

ฉันกำหมัดแน่นแล้ววิ่งตึกๆๆ ไปหาหนังสือที่หลุยส์อุตส่าห์ช่วยแบกมาส่งให้

แองเจลา รอแป๊บเดียวนะ!

◆ ◆ ◆

ท่านดยุคกลับมาหาฉันอีกครั้งในตอนเย็นของวันนั้น ช่วงเวลากินของว่าง

“ดูท่าสะอึกจะหยุดแล้วสินะ ค่อยโล่งอกหน่อย”

“หยุดไปตั้งนานแยะค่า เป็นแป๊บเดียวจิงๆ น้า”

“...ให้ตายสิ ตาแก่นั่นก็ดีแต่เสียงดังไร้สาระชะมัด”

อื้ม ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยจริงๆ นะ

ท่านดยุคที่พึมพำด้วยอารมณ์หงุดหงิดตักเค้กแล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน

“หนูกิงเองด้าย...”

“อ้าม เร็วเข้า”

“อ้ามม”

ฉันอ้าปากกว้างงับเค้กเข้าไป

แน่นอนว่าฉันกินเองได้

แต่ถ้าฝ่ายผู้มีอำนาจเหนือกว่าอยากจะป้อน ฝ่ายผู้น้อยอย่างฉันก็มีแต่ต้องยอมอ้าปากรับเท่านั้นแหละ

“อร่อยไหม”

“ค่า ละลายในปากเยย...”

ตั้งแต่มาอยู่ที่คฤหาสน์ดยุค ฉันก็ได้ลองชิมของหวานที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตตั้งเยอะแยะ

สิ่งที่เรียกว่าบราวนี่ในวันนี้ก็เป็นของว่างที่เพิ่งเคยได้กินเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

เห็นมันเป็นสีดำปี๋ก็แอบกังวลอยู่นิดหน่อย แต่ว่า...

‘อร่อยสุดๆ ไปเลย’

พอฉันเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มสั่นระริก ท่านดยุคก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อย่างที่เคยบอกไปคราวก่อน เธอเมินตาแก่นั่นไปได้เลยนะ ตาเฒ่านั่นวันๆ เอาแต่พูดจาไร้สาระ ถ้าบังเอิญเจอก็ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเดินผ่านไปซะ”

“...แต่หนูอยากสนิดกะคุณปู่นี่นา”

“...อะไรนะ”

คำพูดที่ฉันเอ่ยออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทำให้คิ้วของท่านดยุคกระตุกขึ้น

‘เฮือก โกรธเหรอเนี่ย’

เพราะฉันบอกว่าอยากสนิทกับคนที่ไม่ถูกกับเขาอย่างนั้นเหรอ

หรือว่าเพราะฉันเมินคำเตือนของเขากันแน่นะ

เพราะทั้งสองอย่างล้วนเป็นไปได้ทั้งคู่ ฉันจึงรีบหลุบตาต่ำลงทันควัน

ทว่าในวินาทีถัดมา

“เพิ่งเจอหน้าแค่ครั้งเดียวก็เรียกคุณปู่ได้ทันทีเลยงั้นเหรอ ทั้งที่กับฉันยังเรียกท่านดยุคอยู่เลยแท้ๆ เนี่ยนะ”

“เหย?”

ฉันเงยหน้าขึ้นขวับให้กับเสียงพึมพำที่คาดไม่ถึงแม้แต่น้อย

สีหน้าของท่านดยุคที่สบตากันนั้นดูจริงจัง

ไม่สิ ไม่ใช่หรอก

เหมือนเขากำลังงอนอยู่หน่อยๆ มากกว่า

‘งอนเนี่ยนะ จะเป็นไปได้ยังไง’

ท่านดยุคฟานเทเบผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะจะงอน

แถมยังเป็นเพราะแค่สรรพนามเรียกแค่นั้นเนี่ยนะ

ไม่เอาน่า เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าโกรธก็ว่าไปอย่าง

พอคิดแบบนั้นแล้วฉันก็ค่อยเข้าใจขึ้นมาบ้าง

‘ใช่แล้ว เขากำลังอารมณ์บูดอยู่นี่เอง!’

เดิมทีในความสัมพันธ์ของมนุษย์ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสรรพนามเรียกขานอยู่แล้ว

ในเมื่อฉันที่ต้องได้รับการยอมรับจากผู้คนว่าเป็นลูกสาวของดยุค กลับไม่เรียกเขาว่า ‘คุณพ่อ’ แต่ดันเรียกว่า ‘ท่านดยุค’ เสียนี่

แน่นอนว่าฉันเองก็ไม่ได้ละเลยปัญหาเรื่องนี้ไปหรอกนะ

ฉันเคยสงสัยว่าทำไมคำเรียกที่หลุดปากออกมาได้ง่ายๆ ต่อหน้าคนอื่น พออยู่ต่อหน้าท่านดยุคกลับพูดไม่ออกกันนะ

แต่ถึงอย่างนั้น เหตุผลที่ฉันไม่กล้าพูดสรรพนามนั้นต่อหน้าท่านดยุคออกมาง่ายๆ ก็เพราะว่า...

‘ปะป๊า คุณพ่อ’

การจะพูดคำเรียกที่ไม่เคยมีมาตลอดทั้งชีวิตนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดเลย

อีกอย่าง ฉันก็กลัวว่าเขาอาจจะมองว่าฉันทำตัวล้ำเส้นไปด้วย

และยิ่งไปกว่าสิ่งอื่นใด

‘ฉันกลัวนี่นา’

กลัวว่าตัวเองอาจจะเผลอไปคาดหวังเข้า

ต่อให้บอกว่าเป็นลูกสาวของดยุค แต่อย่างไรเสียก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ตามสัญญาเท่านั้นเอง

ความสัมพันธ์ที่จะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นเมื่อสัญญาที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใดจบลง

แม้จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเกาะติดอยู่ในตระกูลดยุคให้นานที่สุดก็ตาม...

‘แต่ตั้งแต่จุดที่ต้องพยายามทำแบบนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเรามันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง’

ของปลอมที่ไม่ใช่ของจริง

ความโลภที่ไม่เจียมตัวเช่นนั้นไม่ได้รับอนุญาตแท้ๆ หากเผลอเรียกคำว่า ‘คุณพ่อ’ ออกไปง่ายๆ แล้วล่ะก็―

‘ถ้าเกิดโลภอยากได้ครอบครัวจริงๆ ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ’

เพราะถ้าไปตั้งชื่อให้กับสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง ฉันกลัวว่าสิ่งนั้นจะกลายเป็นสิ่งล้ำค่าจนเกินไป

กลัวว่าจะต้องเสียใจเหลือเกินเมื่อถูกพรากมันไปในภายหลัง

เพราะอย่างนั้นถึงได้จงใจเลี่ยงมาตลอดแท้ๆ―

“...คึ คุณพะ พ่อคะ”

“...”

“ต่อไปหนูจะเรียกว่า คุณพ่อ นะคะ”

อึก

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอพลางส่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

ทว่ากลับไม่มีคำตอบรับกลับมาอยู่พักหนึ่ง ฉันจึงแอบลอบมองสีหน้าของท่านดยุคอย่างกระวนกระวายใจ

‘ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ...?’

พอได้ยินคำว่า ‘คุณพ่อ’ เข้าจริงๆ แล้ว อารมณ์ไม่ดีงั้นหรือ?

ฉันที่ขยำปลายนิ้วไปมาอย่างกระสับกระส่าย ในที่สุดก็ส่งยิ้มโง่ๆ ออกไปแบบ เฮะๆ―

เพราะเวลาที่สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก การยิ้มเข้าไว้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดอยู่แล้ว

ในที่สุด

“ฉันเคยบอกไปแล้วนี่”

แปะ

สัมผัสแผ่วเบาแตะลงที่ปลายจมูกของฉันเบาๆ

“ว่าที่นี่ไม่มีใครที่เธอต้องคอยระแวงดูสีหน้าหรอกนะ”

อ่า จริงด้วยสิ

เขาเคยพูดแบบนั้นไว้จริงๆ ด้วย

ตอนนั้นก็กำลังกินของว่างอยู่เหมือนตอนนี้เลย...

“รวมถึงฉันด้วยนะ มาร์ชเมลโลว์ ไม่ต้องคอยดูสีหน้าฉันหรอก เธออยากทำอะไรก็ทำตามใจได้เลย”

หัวใจของฉันสั่นไหวเหมือนอย่างตอนนี้เลย

ฉันอ้าปากพะงาบๆ อยู่สองสามครั้งโดยไม่มีเสียงพูดเล็ดลอดออกมาก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ

มือใหญ่ขยี้หัวฉันอย่างหยอกล้อ

“บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเธออยากสนิทกับตาแก่นั่นก็แล้วแต่เธอเลย”

“...เจงเหยอคะ”

“ใช่แล้ว ฉันแค่ห่วงว่าเธอจะเสียใจเพราะตาแก่ไร้ความละเอียดอ่อนคนนั้นก็เท่านั้นเอง”

แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นมาร์ชเมลโลว์ที่แข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิดแฮะ

“ไม่ใช่สิ ดูเหมือนจะนิ่มปวกเปียกอยู่เหมือนกันนะ?”

ท่านดยุคที่พึมพำออกมาใช้มือที่เคยขยี้หัวฉันเอื้อมมาบีบแก้มฉันเบาๆ แล้วปล่อย

“อืม นุ่มนิ่มจริงๆ ด้วย”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 27
อ่านตอน 28 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 26กลับหน้าเรื่อง
ตอน 26ตอน 28