คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 28

ตอน 28

ตอนที่ 28

เขายิ้มละมุนก่อนจะใช้ส้อมจิ้มบราวนี่ชิ้นสุดท้ายแล้วยื่นมาให้

ฉันมองเขาตาปริบๆ

ท่านดยุคที่กำลังส่งยิ้มกับบราวนี่ที่ดูน่าหวานอร่อย

หลังจากมองสลับไปมาระหว่างสองสิ่งนั้นอย่างตั้งใจ...

“ขอบคุนค่ะ คุ... คุนพ้อ!”

ง่ำ

ฉันรีบพ่นคำพูดออกไปแล้วอ้าปากงับบราวนี่เข้าปากทันที

ท่านดยุคที่กำลังยิ้มอยู่เบิกตากว้างพลางมองมาที่ฉัน

จากนั้น

“ฮ่าๆ”

เขาก็หัวเราะในลำคอเบาๆ สั้นๆ

ฉันหลับตาปี๋ลงทันใด

ต้นคอร้อนผ่าว หน้าฉันต้องแดงเป็นมันเทศเผาไปแล้วแน่ๆ

‘ไม่รู้ล่ะ ฉันไม่สนแล้ว!’

ก็บอกเองไม่ใช่หรือไงว่าให้ทำตามใจชอบน่ะ!

ฉันก็แค่ทำตามนั้นเองนะ

แน่นอนว่าความกลัวไม่ได้มลายหายไปในพริบตา

ความคิดที่ว่าความสัมพันธ์นี้อาจแตกสลายลงในวันใดวันหนึ่งก็ยังคงอยู่

แต่ว่า ถึงอย่างนั้น

‘ตอนนี้เราเป็นพ่อลูกกันนี่นา’

จะมัวแต่กลัวอนาคตที่จะถูกพรากไปจนเอาแต่หลับตาเมินเฉยต่อความเป็นจริงไม่ได้หรอก นั่นมันเรื่องโง่เขลาชัดๆ

นี่คือบทเรียนที่ฉันได้เรียนรู้จากการตายตั้งแต่อายุยังน้อย

‘แล้วก็ การเรียกให้ถูกต้องมันน่าจะช่วยให้อินกับบทบาทได้ดีกว่าด้วย จะได้ดูเป็นลูกสาวจริงๆ ในสายตาคนอื่นไงล่ะ!’

ใช่แล้ว ต้องอย่างนั้นสิ!

ฉันรีบหาเหตุผลอื่นๆ มาเสริมพลางกำหมัดแน่นแล้วเคี้ยวบราวนี่อย่างมุ่งมั่น

‘ทั้งๆ ที่เป็นแบบนี้แต่อร่อยจัง...’

แปลกจัง รู้สึกเหมือนจะอร่อยกว่าเมื่อกี้เสียอีก

ในตอนที่ฉันกำลังขยับกรามเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความรู้สึกแปลกๆ อยู่นั้นเอง

“อ้อ แต่ว่า ห้ามไปสนิทกับคนอื่นมากกว่าฉันเด็ดขาดนะ ไม่ว่าจะเป็นตาแก่นั่นหรือใครก็ตาม”

“...?”

จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาเนี่ยนะ?

พอฉันเบิกตากว้างด้วยความงุนงง ท่านดยุคที่ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าก็พูดย้ำอีกครั้ง

“เรื่องนี้ห้ามเด็ดขาดเลยล่ะ”

◆ ◆ ◆

และก็เป็นวันถัดมานั่นเองที่หลุยส์กลับมาหาฉันอีกครั้ง

ถ้าเป็นตามปกติฉันคงจะไปที่ห้องทำงานของท่านดยุคเพื่ออ่านหนังสือหรือวาดรูปเล่นไปแล้ว แต่วันนี้ฉันเลือกที่จะอยู่แต่ในห้อง

เพราะฉันยังไม่พร้อมเผชิญหน้า และกลัวว่าถ้าเพ่นพ่านออกไปข้างนอกอาจจะบังเอิญไปเจออดีตท่านดยุคเข้า

ด้วยเหตุนี้ฉันจึงตั้งใจว่าจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในวันนี้ ทว่า―

‘...ทำไมถึงมองมาแบบนั้นกันนะ?’

ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่ละสายตาจากนอกหน้าต่าง

ดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่งที่โผล่พ้นออกมาแอบมอง

จะมองมุมหน้า มุมหลัง หรือเอียงคอมองยังไง นั่นก็คือหลุยส์ชัดๆ

มีเรื่องอะไรจะพูดหรือเปล่านะ?

‘มายืนทำท่าแบบนั้นอยู่ได้อย่างน้อยก็น่าจะสักครึ่งชั่วโมงแล้วมั้ง’

หืม

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ลุกพรวดขึ้นแล้วลากเก้าอี้วิ่งตรงไปที่ริมหน้าต่างข้างๆ ทันที

พอปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ด้วยความทุลักทุเล ฉันก็เอื้อมมือเปิดหน้าต่างได้สำเร็จ

ครืด ปัง

“อันยอง!”

“หวาาาก!”

โอ้ ท่าทางตกใจเหมือนแมวไม่มีผิด

ตกใจกระโดดตัวลอยเลยแฮะ

“มาทัมอะไยตงนี้หยอ พี่ชาย?”

“...รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังแอบดูอยู่...?”

“ก็เหนเองง่ะ”

อย่าบอกนะว่าแอบอยู่น่ะ?

“ชิ ยัยเด็กนี่ตาไวชะมัด”

ให้ตายสิ แอบอยู่จริงๆ ด้วย

“แต่เกือบมองมะเหนแย้วน้า เมื่อกี้เพิ่งเหนแย้วตกใจหมดเยย เนียนสุดๆ ไปเยยล่ะ”

พอฉันรีบโบกไม้โบกมือแก้ตัวพัลวัน มุมปากของหลุยส์ก็กระตุกยิ้มขึ้นมา

“งั้นเหรอ? ก็นะ ฉันมันยอดเยี่ยมอยู่แล้วนี่นา เพราะในอนาคตฉันจะต้องเป็นผู้บัญชาการอัศวินยังไงล่ะ”

“ผู้บัยชาการอัดสิน?”

“ใช่แล้ว ผู้บัญชาการอัศวิน พอพี่ชายฉันได้เป็นดยุค ฉันก็จะคอยปกป้องพี่ในฐานะผู้บัญชาการอัศวิน เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลดยุคไงล่ะ! ถึงจะไม่รู้ว่าจะเอาชนะคุณอาได้หรือเปล่าก็เถอะ...”

ดวงตาของหลุยส์ที่กำลังเล่าถึงความฝันเปล่งประกายระยิบระยับเป็นพิเศษ

ท่าทางที่ดูดีแบบนั้นพลอยทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย

“เท่จังเยย! พี่ชายทัมได้แน่ๆ! เอาชนะคุมพ่อแย้วเปนที่หนึ่งในจักกะวัดไปเยย!”

“งั้นเหรอ? แต่คุณอาเก่งกาจมากเลยนะ ฉันจะทำได้จริงๆ หรือ”

“อื้ม เมนโอนี่กำปะกันเยย”

พอฉันทุบอกตัวเองดังปักๆ หลุยส์ก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างทะเล้นเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป

“ยัยบ๊อง เด็กกะเปี๊ยกอย่างเธอจะไปรู้อะไร...”

โอ้ พอยิ้มแล้วยิ่งหล่อขึ้นไปอีกแฮะ

จากเด็กชายที่ฉายแววความหล่อเหลาอยู่แล้ว พอแย้มยิ้มออกมาก็กลายเป็นหนุ่มดอกไม้ไปเลยจริงๆ

‘อย่างที่คิดไว้ โตไปต้องทำผู้หญิงร้องไห้ตามจีบกันเป็นแถวแน่ๆ หน้าตาแบบนี้...’

ในตอนนั้นเอง

ในจังหวะเดียวกับที่หลุยส์ซึ่งกำลังยิ้มอย่างสดใสพลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจ

“เอ๋?”

ร่างของฉันก็ลอยละลิ่วขึ้นไป

ที่ที่ร่างอันลอยเคว้งลงมาแตะนั้นคืออ้อมอกที่เริ่มจะคุ้นเคยไปเสียแล้ว

“มาร์ชเมลโลว์ที่เคยกลิ้งไปกลิ้งมาในห้องทำงานทุกทีดันไม่โผล่มา ฉันรู้สึกกวนใจเลยลองแวะมาดูเสียหน่อย”

ดวงตาของท่านดยุคที่พึมพำหรี่ลง

“ไม่นึกเลยว่าลูกสาวกับหลานชายจะจับมือเป็นพวกเดียวกันเพื่อวางแผนกำจัดฉันแบบนี้”

เฮือก

“มะ ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย ใช่ไหม พี่ซาย?”

ฉันรีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปให้หลุยส์อย่างร้อนรน

พวกเราไม่เคยพูดจาอันตรายแบบนั้นสักหน่อย ใช่ไหมล่ะ

ทว่า

“...”

แทนที่จะอ้าปากพูด หลุยส์กลับเอาแต่มองพวกเราสองคนตาค้าง

“...พี่ซาย?”

“อา เออ คือว่า...”

พอถูกถามซ้ำ หลุยส์ก็สะดุ้งพลางพูดจาตะกุกตะกัก

‘อะไรกัน ไม่สมกับเป็นหลุยส์เลยแฮะ’

ท่าทางฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดที่เคยแสดงใส่ฉันหายวับไปจนมองหาไม่เจอเลยสักนิด

ก็นะ เด็กที่เข้าใจยากจริงๆ

เด็กที่เข้าใจยากคนนั้นกลอกตาไปมา สูดหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้งแล้วเริ่มเปิดปากพูด

“สะ สวัสดีครับ คุณอา!”

“อืม หลุยส์ ทานมื้อเที่ยงหรือยังล่ะ”

“ครับ ทานกับคุณปู่แล้วครับ แล้วคุณอา...ทานหรือยังครับ”

“ยังเลย ก็นึกว่ายัยตัวเล็กของเราจะมาหาหรือเปล่า เลยรออยู่น่ะสิ—”

เขาที่ลากเสียงยาวเอื้อมมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ แบบไม่ให้เจ็บ

“ยอหนูเหยอคะ (รอหนูเหรอคะ)”

พอต้องพูดทั้งที่โดนดึงแก้มอยู่แบบนี้ การออกเสียงที่ไม่ค่อยชัดอยู่แล้วเลยยิ่งเละเทะไปกันใหญ่

ฮ่าๆ

เขาหัวเราะสั้นๆ พลางปล่อยมือออกจากแก้ม

“แน่นอนสิ ฉันรออยู่แล้ว รอนานจนคอย่นไปหมดแล้วเนี่ย”

บางครั้งฉันก็รู้สึกนะว่าเขาแอบสำออยเก่งชะมัด

พอฉันหลบสายตาแทนคำตอบ ท่านดยุคก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคออีกครั้ง

หัวข้อสนทนาวนกลับไปที่หลุยส์อีกรอบ

“ดูเหมือนอัสเตอร์จะไม่ได้มาด้วยสินะ ได้ยินว่าตัดสินใจอยู่ที่เมืองหลวงงั้นหรือ”

“ครับ เพราะอีกเดี๋ยวก็ถึงช่วงทัศนศึกษาของอะคาเดมีแล้ว...”

“ทัศนศึกษาของอะคาเดมีงั้นหรือ ถึงช่วงเวลานั้นแล้วสินะ”

ดวงตาของหลุยส์เป็นประกายขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพึมพำของท่านดยุค

“มีจดหมายจากทางอะคาเดมีส่งตรงมาถึงพี่ด้วยครับ บอกว่ากำลังตั้งตารอให้พี่เข้าเรียนอยู่ และขอให้มาร่วมการทัศนศึกษาในครั้งนี้ให้ได้น่ะครับ พวกเขาบอกว่าไม่สงสัยเลยว่าพี่จะต้องเป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ แล้วก็เป็นนักเรียนที่ทางอะคาเดมีคาดหวังไว้สูงมากด้วยครับ”

หลุยส์ร่ายยาวแทบไม่หยุดหายใจ

“...งั้นหรือ อะคาเดมีว่ามาอย่างนั้นสินะ”

“ครับ! พี่น่ะสุดยอดจริงๆ นะครับ จะต้องเติบโตไปเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากๆ แน่นอน”

แก้มแดงระเรื่อของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

‘อู้หู ดูเหมือนจะชอบพี่ชายมากเลยนะเนี่ย’

...ชิ ทีกับฉันละบอกว่าไม่ใช่เจ้าน้องสาวแท้ๆ

การที่ฉันแอบเบะปากออกมาแบบนี้ถือว่าอวดดีเกินไปหรือเปล่านะ

ในระหว่างที่ฉันกำลังพยายามหุบปากเป็ดๆ ที่จวนเจียนจะยื่นออกมานั่นเอง

“หลุยส์”

“ครับ คุณอา!”

“การเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก แต่ช่วยไปบอกอัสเตอร์ทีนะว่าไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองขนาดนั้น”

หลุยส์กะพริบตาปริบๆ ถามกลับเมื่อได้ยินคำพูดอันเรียบเฉยของท่านดยุค

“...เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง...”

“เพราะบางครั้งสิ่งที่มากเกินไป มันก็แย่ยิ่งกว่าการขาดแคลนเสียอีกนะ ทั้งต่อตัวเขาเอง และต่อคนรอบข้างด้วย”

“อา”

อึกอัก

ริมฝีปากของเด็กชายขยับมุบมิบอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก

ไม่นานนัก ไหล่ของเด็กน้อยที่เคยยกสูงขึ้นก็ค่อยๆ ลู่ตกลงมา

“...ครับ คุณอา”

เป็นน้ำเสียงที่หงอยเหงา

“อืม”

และนี่คือน้ำเสียงของคนที่ไม่ทันสังเกตเห็นความหงอยเหงานั้น

“...”

ส่วนนี่คือฉันที่กำลังปิดปากเงียบกริบ!

ฉันที่อยู่ในอ้อมแขนของท่านดยุคอยู่นิ่งๆ แล้วกลอกตาไปมา

‘อะไรกัน บรรยากาศแปลกๆ นี่?’

ดูท่าแล้ว ฉันคงต้องลองคุยกับหลุยส์ดูสักหน่อย

บางที อาจจะเจอเหตุผลที่หลุยส์ทำตัวบึ้งตึงใส่ฉันก็ได้...?!

◆ ◆ ◆

ทว่า

“ไม่มาแฮะ”

จึ๊

หลายวันหลังจากวันนั้น หลุยส์ไม่เคยมาหาฉันอีกเลย

ฉันคิดว่าเขาจะคอยมาแอบสอดแนมฉันต่ออีกสักพักเสียอีก

‘ต้องเกี่ยวข้องกับท่าทีที่แสดงออกต่อหน้าท่านดยุคในวันนั้นไม่ผิดแน่’

คิดแล้วเชียว ต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน

เด็กสี่ขวบสุดเจ้าเล่ห์

เด็กที่ฉลาดที่สุดในบรรดาเด็กสี่ขวบของจักรวรรดิ

ฉันไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปหรอกนะ

ฉันหยุดมือที่กำลังวาดรูปอยู่

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 28
อ่านตอน 29 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 27กลับหน้าเรื่อง
ตอน 27ตอน 29