ตอนที่ 29
การวาดรูปก็เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์ ‘ทำตัวให้ดูเหมือนลูกสาว’ เช่นกัน
นั่นเป็นเพราะในหนังสือที่อ่านมาตลอด มักจะมีฉากวาดรูปแล้วนำไปเป็นของขวัญให้คนรอบข้างอยู่เสมอน่ะสิ
‘ฮู มีเรื่องที่ต้องทำเยอะกว่าที่คิดแฮะ?’
ทว่าสิ่งที่ยังทำให้พอมีกะจิตกะใจทำอยู่บ้าง ก็เพราะ ‘การวาดรูปให้เป็นของขวัญ’ นั้นค่อนข้างได้ผลทีเดียว
เพราะทุกคนที่ได้รับรูปวาดไปเป็นของขวัญต่างก็ยิ้มแก้มแทบปริพลางดีอกดีใจกันใหญ่ว่า ‘ดิฉันจะใส่กรอบเก็บไว้อย่างดีเลยค่ะ คุณหนู!’
ด้วยเหตุนี้ ตลอดช่วงสองสามวันมานี้ ฉันจึงตั้งหน้าตั้งตาวาดรูปคนในคฤหาสน์ราวกับเป็นโรงงานผลิตภาพวาดเลยล่ะ
แต่ทว่า
‘วันนี้มีเรื่องต้องทำ วาดแค่นี้พอก่อนดีกว่า’
พอฉันขยับตัวดุ๊กดิ๊ก ดยุคที่อุ้มฉันนั่งอยู่บนตักก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง
“อะไรกัน จะไปไหนหรือ”
“ไปหาพี่ซายค่ะ”
“ถ้าพี่ชาย... หมายถึงหลุยส์งั้นหรือ”
“ค่า!”
หืม
ระหว่างที่ดยุคกำลังเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางเท้าคางกับโต๊ะ
“ฮึบ”
ฉันก็กระโดดลงมาจากตักของดยุค
ฟู่ วันนี้ก็แลนดิงลงพื้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ดีจังนะที่ดูเหมือนพวกเธอสองคนจะเข้ากันได้ดี”
จึ๊ก
จะว่ายังไงดีล่ะ จะบอกว่าเข้ากันได้ดีก็คง...
“...กระแอม”
“แหม ดันไปสะกิดโดนจุดที่เจ็บปวดเข้าซะแล้วหรือนี่”
แม้น้ำเสียงจะฟังดูทอดถอนใจ แต่บนใบหน้าของดยุคกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มระรื่นตา
เจ็บใจชะมัด
การที่ฉันต้องเจอเรื่องยากลำบากมันน่าสนุกมากนักใช่ไหม
แต่คอยดูเถอะ
“เดี๋ยวก็สนิทกังแยะ...”
พอฉันแอ่นพุงน้อยๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ พลางพึมพำงึมงำ ดยุคก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
“ได้สิ ฉันจะตั้งตารอคอยและเอาใจช่วยนะ”
สนิทกันเมื่อไหร่ก็บอกล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้ของขวัญแสดงความยินดีด้วย
คำพูดที่ตามหลังมานั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างเห็นได้ชัด
‘น่าเจ็บใจจริงๆ...’
...คอยดูเถอะ ฉันจะสนิทด้วยให้ได้เลย
ฉันแอบกัดฟันกรอดโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นแล้วเดินออกจากห้องทำงาน
เปล่าหรอก ก่อนจะออกไป ฉันรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาฮัดสันแล้วยื่นสมุดสเก็ตช์ภาพให้เขาก่อน
“ท่านหญิงครับ?”
“ฝากอันนี้โหน่ยสิ ฮัดตั้น”
“ผมหรือครับ? เอ่อ ก็ได้ครับ...”
“เดี๋ยวก่อนสิ พ่อของเธออยู่นี่ทั้งคนนะ?”
ดยุคเอ่ยแทรกขัดจังหวะคำพูดของฮัดสัน
‘จ้า ไม่ได้ยินหรอกนะ’
ฉันเมินเขาอย่างหน้าตาเฉยแล้วพูดต่อ
“ฮัดตั้น ฝากสมุดสะเก็ดภาพด้วยนะ”
“ก็บอกว่าพ่อของเธออยู่ตรงนี้ไง มาร์ชเมลโลว์? ไม่ว่าจะสมุดสเก็ตช์ภาพหรืออะไร ทั่วทั้งจักรวรรดินี้คงไม่มีใครปกป้องมันได้ดีเท่าฉันอีกแล้วนะ”
“ฝากด้วยนะ ฮัดตั้น”
“อ๋อ นี่ไม่ได้ยินที่ฉันพูดสินะ...?”
“ไปแยวน้า ฮัดตั้น!”
ฉันตะโกนเสียงใสอย่างกระตือรือร้นพลางก้าวออกจากห้องทำงานไป
เสียงพูดคุยพึมพำแว่วดังลอดออกมาจากช่องว่างของประตูที่ปิดสนิท
“เอาสิ่งนั้นมานี่ ฮัดสัน”
“แต่นี่เป็นของที่คุณหนูฝากไว้กับผมนะครับ?”
“อ้อ งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นระหว่างชีวิตนายกับสมุดสเกตช์ภาพ จะยอมส่งอะไรมาล่ะ”
“...ขออภัยด้วยครับคุณหนู ได้โปรดยกโทษให้ฮัดสันผู้ขี้ขลาดคนนี้ด้วยเถอะครับ”
โธ่เอ๋ย ฮัดสันผู้น่าสงสาร
ฉันส่ายหน้าไปมาพร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาก้าวเดินต่อไป
พอเดินตามโถงทางเดินคนเดียว ก็พบว่ามีคนเดินผ่านไปมาอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
“สวัสดีครับ คุณหนู”
“อันยอง”
“กำลังจะไปไหนหรือครับ ให้ผมพาไปส่งไหมครับ”
“ม่ายเปงราย ไปคงเดียวด้าย”
“แต่ถ้าต้องการความช่วยเหลือจากผมเมื่อไหร่ก็บอกได้ตลอดเลยนะครับ! ไม่ว่าจะอุ้ม ขี่คอ หรือจะให้ผมก้มคลานสี่ขาให้คุณหนูขี่หลังก็ทำได้ทั้งนั้นเลยครับ!”
หือ? แบบนั้นมันจะดีเหรอ...?
ฉันหัวเราะแหะๆ อย่างเก้อเขินแล้วรีบเดินเลี่ยงออกมา
เหมือนจะได้ยินเสียงคล้ายคนกรี๊ด ‘กรี๊ด-!’ แว่วมาจากข้างหลังด้วยแฮะ
‘นะ...นี่เอ็นดูฉันอยู่เหรอเนี่ย’
ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความเขินอายที่เอ่อล้นโดยไม่จำเป็น
‘มะ ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น’
ใช่แล้ว ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยสักนิด!
ฉันพยายามแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเต็มที่แล้วจ้ำอ้าวต่อไป
‘ว่าแต่ หลุยส์อยู่ที่ไหนกันแน่นะ’
ถ้ารู้อย่างนี้ น่าจะสืบดูห้องของหลุยส์เอาไว้ก่อนก็ดีหรอก
นึกว่าหลุยส์จะมาหาฉันอีก ก็เลยไม่ได้ใส่ใจจะสืบดูไว้เลย
ช่างเถอะ ช่วยไม่ได้นี่นา
‘ไว้ค่อยถามคนที่เจอคนถัดไปแล้วกัน!’
ทางเดินในคฤหาสน์มีคนเดินผ่านไปมาเยอะอยู่แล้ว เดี๋ยวก็คงเจอใครสักคน
และการคาดเดาของฉันก็ไม่ผิดพลาด
เดินไปได้ไม่ทันไร ฉันก็เจอกับใครบางคนเข้าจริงๆ
เพียงแต่ว่า มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งน่ะสิ―
“คุณ คุณปู่คะ?”
“...คุณปู่เรอะ?”
คนที่ฉันบังเอิญเจอ ดันเป็นถึงอดีตท่านดยุคนี่สิ?
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
‘น่า น่ากลัวจัง...!’
นี่เป็นครั้งแรกที่เราเจอกันนับตั้งแต่พบกันคราวก่อน
สองสามวันแรกฉันไม่ได้ไปที่ห้องทำงาน และพอกลับไปที่ห้องทำงานของท่านดยุคอีกครั้ง ก็โชคดีที่แคล้วคลาดไม่เจอกันจนได้
แต่ว่า...
‘ก็นะ จะหลบหน้ากันไปได้ตลอดได้ยังไงล่ะ’
ในเมื่ออาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแท้ๆ
อันที่จริง การที่เพิ่งจะได้มาเจอกันเอาป่านนี้สิถึงจะแปลก
‘วันนี้ก็ยังแผ่รังสีไม่ธรรมดาเหมือนเดิมเลยแฮะ’
ท่านดยุคที่ถือไม้เท้าไว้ในมือข้างหนึ่งกำลังก้มมองฉันเขม็ง
ทั้งที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแท้ๆ แต่แรงกดดันช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ไม่ว่าจะมองมุมไหน บารมีแบบนี้ก็ไม่ใช่คนแก่วัยชราธรรมดาๆ แน่
ฟู่
‘ทำได้น่า เมโลนี่’
วันนี้ต้องไม่สั่น แล้วสร้างความประทับใจดีๆ ไว้อย่างมั่นคงให้ได้
ก่อนอื่น มือประสานไว้ที่สะดือ
แปะ!
จากนั้นก็ก้มคำนับเก้าสิบองศา!
พรึ่บ
หลังจากผ่านสองขั้นตอนแรกไปได้อย่างยอดเยี่ยม ฉันก็กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วอ้าปากพูด
“สะ สวัสดีค่า”
ดีละ ทักทายไปแล้ว
ต่อไปคือการแนะนำตัว
ฉันยื่นมือออกไปตรงๆ ทั้งอย่างนั้น แล้วกางนิ้วออกสี่นิ้ว
“เมนโอนี่ ซี่ขวบ—”
อ๊ะ พลาดไปแล้ว
‘ต้องยืดหลังตรงก่อนสิถึงจะค่อยทำ!’
เพราะตื่นเต้นเกินไปเลยสับสนลำดับขั้นตอนเสียได้
ฉันรีบยืดหลังที่ก้มอยู่อย่างลนลาน จากนั้นก็กางนิ้วออกสี่นิ้วอีกครั้งแล้วเอ่ยปากพูด
“ซี่ขวบ เมนโอนี่ เป็นยูกสาวของท่านดยูกค่า!”
ฟู่ สมบูรณ์แบบ
แต่ทว่า ทั้งที่แนะนำตัวได้อย่างไร้ที่ติแล้ว ทำไมถึงไม่มีคำตอบกลับมาเลยล่ะ
สีหน้าของอดีตท่านดยุคที่มองมาทางฉันกลับดูแปลกพิกลไปแทน
‘อะไรกัน หรือว่าครั้งนี้ก็ทำอะไรผิดไปอีกเหรอ’
อ๊ะ จริงสิ
‘รอยยิ้ม!’
ฉันส่งยิ้มหวานให้อีกด้วย
‘ไม่มีใครถ่มน้ำลายรดใบหน้าที่กำลังยิ้มแย้มหรอก!’
ทว่า สีหน้าของอดีตท่านดยุคกลับเริ่มแปลกประหลาดขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้ไปอีก
...แย่แล้วสิ
คราวนี้ฉันเดาไม่ออกเลยสักนิดว่ามันผิดพลาดตรงไหน
วันนี้ก็ล้มเหลวอีกแล้วอย่างนั้นหรือเนี่ย
เป็นตอนที่มุมปากซึ่งฝืนยกยิ้มเริ่มจะสั่นระริกจนเกือบจะเป็นตะคริว
“มารยาทดีใช้ได้นี่ คอนเต้ที่นิสัยบิดเบี้ยวพรรค์นั้นไม่มีทางมีลูกสาวแบบนี้ได้หรอกมั้ง...”
เขาใช้มือหนาเกาสันจมูกแล้วบ่นพึมพำเสียงเบา
“คะ? มะกี้ว่าไงนะ...”
“ช่างเถอะ ไม่ได้พูดให้เธอฟังหรอก”
“ค่า”
แทนที่จะถามซ้ำ ฉันรีบตอบรับอย่างว่าง่าย
จากประสบการณ์ก่อนย้อนเวลากลับมา ผู้ใหญ่มักจะชอบเด็กที่ยอมรับอะไรง่ายๆ มากกว่าเด็กที่ชอบเถียงคำไม่ตกฟาก
“หืม เธอคือลูกสาวของไอ้เวรนั่น สินะ?”
ไอ้เวรนั่นคงหมายถึงท่านดยุคสินะ?
ฉันพยักหน้ารับอย่างมีไหวพริบ
“ค่า คุณปู่”
กึก
ชั่วพริบตานั้น ไหล่ของท่านดยุคสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย
เขาเบิกตากว้างพร้อมจ้องเขม็งมาที่ฉัน
“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ”
“มะ เมื่อกี้หยอคะ?”
“ใช่! เมื่อกี้พูดว่า...”
“คุ คุณปู่?”
“คุณปู่...งั้นเรอะ?”
คิ้วที่โก่งขึ้นขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น พร้อมกับน้ำเสียงที่ทวนคำเรียกนั้นซ้ำอีกครั้ง
เฮือก
...หน้าตาน่ากลัวจัง
‘มีตรงไหนที่ไม่ถูกใจงั้นหรือ?’
ฉันทำอะไรผิดไปกันนะ? หรือว่าเพราะสร้างความประทับใจแรกได้แย่กันแน่นะ?
ถ้าเขาจะไล่ฉันออกไปแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ?
‘...แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ’
ความวิตกกังวลพุ่งขึ้นมาจุกอกในชั่วพริบตา
ฉันกุมมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน ขยับนิ้วดุ๊กดิ๊กไปมาและเค้นสมองคิดอย่างหนัก
‘แองเจลา ตอนนั้นแองเจลาทำยังไงนะ...’
ทำยังไงดี จำไม่ได้เลย
...ถ้าอย่างนั้นในอดีตฉันทำยังไงกันนะ?
‘อ๊ะ เรื่องนี้จำได้แล้ว’
หากจะพูดให้ถูกต้อง มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันทำ แต่เป็นการกระทำของผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างหาก
ก่อนย้อนเวลากลับมา ตอนที่ยังอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
เวลาที่มีคนมาดูตัวเด็ก ผู้อำนวยการมักจะพาพวกเรามาเข้าแถวเรียงหนึ่งแล้วเอ่ยแนะนำตัว
เขาแนะนำอย่างกระตือรือร้นจนน้ำลายแตกฟอง ราวกับจะกำจัดปากท้องที่ไม่จำเป็นออกไปให้ได้แม้แต่คนเดียวก็ยังดี
เหมือนกับคนที่กำลังเร่ขายสิ่งของไม่มีผิด
...คำพูดที่เขาใช้แนะนำตัวฉันในตอนนั้นคือ―
“หนู...หนูกิงข้าวแค่วันละสองมื้อก้อด้ายค่ะ! ข้าวก็มะค่อยกินด้วยค่ะ!”
“หืม? พูดเรื่องอะไรของ―”
“ละ แล้วก้อ! ของเล่นกับเสื้อผ้าหนูก็ไม่ต็องกานค่ะ หนูว่าง่าย ไม่เถียง แล้วก้อมะทำตัวล้ำเส้นด้วย...!”
โอ้ พอพูดไปเรื่อยๆ ก็เริ่มจับทางได้แล้ว
ถึงแม้จะหลุดพูดจาสะเปะสะปะไปบ้างเพราะต้องใช้ความคิดไปด้วยพูดไปด้วยก็เถอะ
“แล้วก้อ หนูตัวกะเปี๊ยกเดียวจนมองไม่ค่อยเหนด้วยค่ะ! ถ้ารำคาญตา หนูก็แอบมะให้เหนได้เก่งมั่กๆ เลยค่ะ! มะค่อยร้องไห้งอแงด้วย”
อื้ม นี่ก็นับเป็นข้อดีเหมือนกันใช่ไหมนะ?
เริ่มสับสนนิดหน่อยแล้วสิ
แต่อย่างน้อยสิ่งนี้ก็เป็นข้อดีที่ชัดเจนที่สุด
“หนูมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ด้วยนะค้า! ถึงจะไม่ใช่อำนาจแห่งความมืด แต่หนูซ่อมของพังเก่งมั่กๆ เลยค่ะ! ซ่อมให้ด้ายทุกอย่างเยย! อะ อาจจะนะค้า?”
กำลังโหลดความเห็น...