คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 30

ตอน 30

ตอนที่ 30

ฮึบ

‘ยังมีอะไรอีกนะ?’

พอพรั่งพรูออกมาถึงตรงนี้ ฉันก็นึกข้อดีอย่างอื่นไม่ออกแล้ว

แค่นี้ดูเหมือนจะยังไม่พอแฮะ

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องทำให้อดีตท่านดยุครู้สึกว่าฉันมีประโยชน์ให้ได้

เพื่อไม่ให้เขาคิดว่า ‘เด็กพรรค์นี้เนี่ยนะเป็นลูกสาวของลูกชายฉัน!’

อย่างน้อยที่สุด

‘ถ้าได้ขนาดนี้ จะยอมรับว่าเป็นลูกสาวของลูกชายฉันก็ได้อยู่หรอก’

ก็เพื่อให้ได้ยินคำพูดทำนองนี้นั่นแหละ

“ทำตัวให้มันมีประโยชน์หน่อย!”

“หนูจะทำตัวให้มีปะโหยดค่ะ”

“ทำตัวให้สมกับค่าข้าวค่าน้ำบ้างสิ!”

“หนูจะทำตัวให้มีค่าค่ะ”

“ถ้าทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ก็อย่าแส่หาเรื่องแล้วอยู่อย่างเงียบๆ ซะ!”

“หนูจะอยู่... เงียบๆ ค่ะ”

ฉันพูดเลียนแบบคำพูดของผู้อำนวยการที่ก้องกังวานอยู่ในหัวราวกับเสียงสะท้อน

“เพราะงั้นอย่าไล่หนูไปเยยนะคะ แค่ ให้หนูได้อยู่กับคุณพ่อก้อพอแล้วค่ะ...!”

ฉันพยายามฉีกยิ้มให้ดูเหมือนเด็กไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะทำได้

ยิ้มเผล่ ดึงมุมปากขึ้นจนสุดเหมือนคนโง่

“เพราะนี่เป็น... ครอบครัวแรกของหนูเยยค่ะ”

อุ๊บ

‘...คำนี้ไม่ได้กะจะพูดออกไปแท้ๆ’

ฉันรีบยกมือขึ้นมาตะปบปิดปากตัวเองที่เผลอขยับพูดออกไปตามใจชอบ

อะไรกัน ทำไมจู่ๆ ถึงพูดคำแบบนี้ออกไปได้นะ...

ในระหว่างที่ฉันกำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสับสน

“ใคคคครกัน!”

“ฮึบบบ”

พอฉันสะดุ้งโหยงเพราะเสียงที่ดังลั่น อดีตท่านดยุคก็แสร้งกระแอมไอ

“...กระแอม! ใครมาเห็นเข้า คงนึกว่าฉันเป็นคนหน้ามืดตามัวจ้องแต่จะไล่เธอออกไปแล้วมั้งเนี่ย!”

“กะ ก็ จิงนี่คะ”

“พูดจาอะไรอย่างนั้น! ฉันไม่เคยทำแบบนั้นสักหน่อย!”

“ทะ ตอนนั้น คุณปู่ตะคอกใส่หนูนี่คะ...”

“...”

“บอกว่า เปนเด็กนอกสมรสที่เปนไปมะด้าย...”

“...”

อดีตท่านดยุคที่พูดไม่ออกแอบหลบสายตาพลางกระแอมไอซ้ำๆ

กระแอม!

อะแฮ่ม!

“ตอนนั้นตัวเธอเล็กกะเปี๊ยกเดียวจนมองไม่เห็นต่างหากเล่า! แถมฉันก็นึกว่าไอ้เจ้าคอนเต้มันเล่นตลกแผลงๆ...!”

เขาที่ตะคอกแก้ตัวอย่างหัวเสียพลันหุบปากฉับลง

“นี่ฉันกำลังแก้ตัวบ้าบออะไรอยู่เนี่ย”

เขาพึมพำกับตัวเองคนเดียวแล้วเริ่มกระแอมไอซ้ำอีกครั้ง

อะแฮ่ม แค่กๆ!

...เจ็บคอหรือเปล่านะ? ในจังหวะที่ฉันแอบส่งสายตาเป็นห่วงไปให้

“แน่นอนว่า เรื่องที่สถานการณ์มันไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลยน่ะมันก็จริงอยู่! จู่ๆ ก็มีสายเลือดฟานเทเบโผล่พรวดพราดขึ้นมาเนี่ยนะ”

“...ค่าาา”

ก็นั่นสินะ มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

ฉันพยักหน้าหงอยๆ

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้คิดจะขับไล่เธอออกไปเดี๋ยวนี้สักหน่อย! เพราะงั้น อย่ามาพูดจาไร้สาระแบบนั้นอีกนะ!”

“พูดมะมีสาระ... หยอคะ?”

“ไอ้เรื่องที่จะกินข้าวแค่วันละสองมื้อเอย จะเจียมเนื้อเจียมตัวเอย อะไรพรรค์นั้นนั่นแหละ!”

ชิ พูดออกมาแล้วกระดากปากชะมัด

ถุยๆๆ

“ขึ้นชื่อว่าเด็ก มันต้องกินข้าววันละสามมื้อสิ กินให้ครบทั้งสามมื้อ แล้วก็กินขนมด้วย กินให้อิ่ม วิ่งเล่นให้เหนื่อย แล้วก็นอนแผ่หลับปุ๋ยไป นั่นต่างหากคือกิจวัตรที่ถูกต้องของเด็ก เข้าใจหรือยัง?!”

“...คะ?”

ในตอนที่ฉันกำลังเอียงคอสงสัยกับคำพูดที่ไม่เข้าใจเอาเสียเลย

“ตอบสิ!”

“คะ ค่า!”

“แล้วถ้าเธอคิดจะเป็นคนของฟานเทเบจริงๆ ละก็ อย่าไปก้มหัวให้ใครง่ายๆ เชียว ในพจนานุกรมของฟานเทเบไม่มีคำพรรค์นั้นหรอก! ดูพ่อเฮงซวยของเธอเป็นตัวอย่างสิ! เจ้านั่นมันดูเหมือนคนที่จะไปก้มหัวให้ใครที่ไหนกัน?”

“...เรื่องนั้น...”

มันก็จริงที่ท่านดยุคไม่ใช่คนที่จะไปก้มหัวให้ใครหรอกนะ แต่ว่า...

ยังไม่ทันที่ฉันจะลังเลคำตอบได้นาน เสียงตวาดฟ้าผ่าก็ดังตามมาอีกระลอก

“ตอบ!”

“ค่า!”

คำตอบหลุดออกจากปากโดยอัตโนมัติราวกับเครื่องจักรที่ถูกกดปุ่ม

เมื่อได้ยินคำตอบอันฉะฉาน อดีตท่านดยุคก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“หน้าตาเหมือนสายไหมแท้ๆ แต่ข้างในกลับเปียกโชกเป็นสำลีชุบน้ำไปได้ ชิ ไอ้ลูกเวรเอ๊ย! พาเด็กตัวเท่าขี้มูกมาแท้ๆ ก็ควรจะเลี้ยงดูให้สดใสร่าเริงสิ นี่มันทำบ้าอะไรอยู่กัน...!”

อดีตท่านดยุคผู้มีแม้กระทั่งเสียงพึมพำอันกึกก้องกระทุ้งไม้เท้าลงบนพื้นทางเดินเสียงดังตึงด้วยความไม่สบอารมณ์

“เอาเถอะ จากนี้ไปฉันจะคอยดู แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าจะไล่เธอออกไปหรอกนะ เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปแอบหดหัวอยู่ที่ไหนอีกล่ะ...!”

พยักหน้าหงึกๆ

“คะ เข้าใจแย้วค่ะ!”

เมื่อเห็นฉันพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น อดีตท่านดยุคก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกดังฮึ่มแล้วหันหลังกลับไป

จากนั้นก็เดาะลิ้นจึ๊กจั๊กพลางเดินช้าๆ— ไม่สิ เดินฮึดฮัดก้าวเท้ายาวๆ จากไป

ฉันที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังได้แต่มองตามแผ่นหลังของชายชราร่างยักษ์ที่เดินห่างออกไปด้วยความเหม่อลอย

วะ ว้าว

จะว่ายังไงดีนะ แบบว่า

‘...เหมือนพายุเพิ่งพัดถล่มไปเลย’

เฮ้อออ

ฉันรู้สึกได้ว่าความตึงเครียดที่เกร็งอยู่ตรงหัวไหล่ค่อยๆ คลายตัวลงจนหมดแรง

ความวิตกกังวลยามที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตท่านดยุคดูเหมือนจะถูกพายุอันบ้าคลั่งพัดหายวับไปจนสิ้น

จะว่าไปแล้ว

‘ระ รอบนี้... ก็น่าจะไม่แย่เท่าไหร่ใช่ไหมนะ?’

ทั้งบอกให้กินข้าวตั้งสามมื้อ แถมยังบอกให้กินของว่างด้วยนี่นา

แถมยังให้คำแนะนำเรื่องการเตรียมใจเพื่อที่จะใช้ชีวิตในฐานะคนของฟานเทเบอีกต่างหาก

...ฮึ่ม

“...ม่ายยู้ด้วยแย้ว กลับห้องไปนอนเยยดีกั่ว”

ดูท่าคงต้องค่อยไปตามหาหลุยส์ในวันพรุ่งนี้แทนแล้วล่ะ

เพราะการใช้ร่างเด็กเล็กๆ มารับมือทั้งหลุยส์และอดีตท่านดยุคพร้อมกันในวันเดียวดูจะเกินกำลังไปหน่อย

หาววว

ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาในพริบตาทำให้ความง่วงงุนเข้าจู่โจมอย่างหนัก

ฉันขยี้ดวงตาที่ปรือปรอยไปมาพลางมุ่งหน้ากลับห้องของตัวเอง

◆ ◆ ◆

ในขณะเดียวกัน ณ เวลานั้น

คาร์ลอสที่เลี้ยวตรงหัวมุมได้ซ่อนตัวพลางเฝ้ามองเด็กน้อยอยู่เงียบๆ

เด็กน้อยที่ยืนมองตาแป๋วไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งเดินจากมาได้อ้าปากหาวหวอด ก่อนจะขยี้ตาอันง่วงงุนแล้วเดินเตาะแตะไปอีกทาง

ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม

เป็นแผ่นหลังที่ดูเหมือนจะมีเสียงแบบนั้นดังออกมาทุกครั้งที่ก้าวเดิน

คาร์ลอสหรี่ตาลง จ้องมองท้ายทอยเล็กจ้อยนั้นจนกระทั่งเด็กน้อยลับสายตาไป

ในที่สุด

เมื่อเด็กน้อยเดินหายไปแล้ว

“มีพิรุธจริงๆ นั่นแหละ...”

หลังจากพึมพำเสียงเบา เขาก็สาวเท้าเดินจากไปอย่างเร่งรีบ

จุดหมายที่เขามุ่งหน้าไปคือบริเวณใกล้ห้องทำงานของคอนเต้

เขาไม่ได้เข้าไปในห้องทำงาน แต่กลับเดินวนเวียนอยู่แถวหน้าประตู และทันทีที่ฮัดสันก้าวพรวดพราดออกมาจากห้อง เขาก็คว้าคอเสื้ออีกฝ่ายหมับอย่างรวดเร็ว

“เหวออ่อก”

ฮัดสันที่จู่ๆ ก็ถูกลักพาตัวมายังมุมทางเดินอันมืดสลัวถึงกับอ้าปากค้างด้วยความงุนงง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...

‘ไม่สิ เหนือสิ่งอื่นใด’

ฮัดสันที่แหงนหน้ามองอดีตท่านดยุคผู้ยืนขวางหน้าตนไว้ราวกับขุนเขาขนาดยักษ์จึงรีบปั้นยิ้มประจบประแจง

“ขอลาออ- ไม่ใช่สิ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ”

“ไม่ฆ่าแกหรอก”

“โล่งอกไปทีครับ ถ้าอย่างนั้นจะช่วยปล่อยผมไปเฉยๆ-”

“แกน่าจะรู้อะไรเกี่ยวกับยัยหนูสายไหมนั่นบ้างใช่ไหม”

อื้อหือ ไม่คิดจะปล่อยไปจริงๆ สินะ!

เมื่อยอมรับชะตากรรมได้อย่างรวดเร็ว ฮัดสันจึงเอียงคอถามกลับ

“ถ้าหมายถึงสายไหม... ท่านหญิงเมโลนี่น่ะหรือครับ”

“ใช่แล้ว ยัยสายไหมนั่นแหละ ถ้ารู้อะไรก็คายออกมาให้หมด”

“นั่นสินะครับ ตัวผมเองก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรละเอียดขนาดนั้นหรอกครับ...”

ทันทีที่ฮัดสันเริ่มพูดจาอ้อมแอ้ม คาร์ลอสก็เบิกตากว้างจ้องเขม็งใส่เขาทันที

“แต่ว่า! เท่าที่ผมรู้ ผมจะตอบอย่างสุดความสามารถเลยครับ ท่านอยากทราบเรื่องไหนหรือครับ”

“หึม ยัยหนูนั่นน่ะ ได้ยินมาว่าใช้พลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้งั้นเรอะ”

อ่า

ฮัดสันพยักหน้าหงึกหงัก

“ถูกต้องแล้วครับ ท่านหญิงสามารถใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้ครับ”

“เหอะ ไอ้ลูกบ้านั่น ในที่สุดก็ไปขโมยลูกบ้านดยุคอื่นมาจนได้...!”

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แบบนั้นเลย ผมเองก็เคยเข้าใจผิดแบบเดียวกันมาก่อน แต่เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ขอท่านโปรดอย่าได้กังวลไปเลยครับ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน คาร์ลอสจึงเอียงคอแสดงความสงสัยออกมา

ฮัดสันเริ่มอธิบายเรื่องราวเท่าที่ตนเองรู้

ซึ่งก็คือเรื่องเกี่ยวกับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่เมโลนี่ครอบครองอยู่

หลังจากได้ยินเรื่องเล่า รอยย่นระหว่างคิ้วของคาร์ลอสก็ยิ่งลึกขึ้น

“อำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่เรอะ มีชีวิตอยู่มาจนแก่ป่านนี้เพิ่งเคยได้ยินนี่ละ”

“นั่นสิครับ ตัวผมเองก็ตกใจมากจนพูดไม่ออกเหมือนกันครับ”

หลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ

เมื่อเห็นสีหน้าของคาร์ลอสที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่อย่างขะมักเขม้น ฮัดสันก็กำลังจะอ้าปากถามว่า ‘ถ้าท่านไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จะปล่อยผมไปได้หรือยังครับ?’

“เจ้าสายไหมนั่นน่ะ ดูยังไงก็น่าสงสัยชะมัด”

“ครับ? สายไหม... ท่านหญิงน่าสงสัยอย่างนั้นหรือครับ?”

ฮัดสันถามกลับด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เด็กตัวกะเปี๊ยกวัยสี่ขวบจะมีตรงไหนให้น่าสงสัยกันเล่า

ทว่า

“ใช่ คิดดูยังไงก็น่าสงสัยอยู่ดี”

คาร์ลอสดูมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

‘อะไรกัน? มีบางอย่างที่ฉันมองข้ามไปงั้นเหรอ?’

แม้ว่าอดีตท่านดยุคอย่างคาร์ลอสจะดูเหมือนตาแก่ขี้โมโหเสียงดัง ทว่าในวัยหนุ่มเขาคือนักรบผู้มีผลงานเด็ดเดี่ยวบุกตะลุยเดี่ยวสังหารศัตรูกว่าร้อยคนในสนามรบ

อีกทั้งยังเป็นพ่อค้าที่สร้างผลกำไรมหาศาลจนทำให้ตระกูลดยุคฟานเทเบมั่งคั่งที่สุดในประวัติศาสตร์อีกด้วย

‘ถึงแม้ว่าสถิตินั้นกำลังจะถูกท่านดยุคคนปัจจุบันทำลายลงในไม่ช้าก็เถอะ’

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเขาอาจจะกำลังตรวจจับสัญญาณอันตรายบางอย่างอยู่ก็เป็นได้

อึก

“มีจุดไหนที่... น่าสงสัยหรือครับ?”

ฮัดสันกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความตึงเครียด

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 30
อ่านตอน 31 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 29กลับหน้าเรื่อง
ตอน 29ตอน 31