ตอนที่ 30
ฮึบ
‘ยังมีอะไรอีกนะ?’
พอพรั่งพรูออกมาถึงตรงนี้ ฉันก็นึกข้อดีอย่างอื่นไม่ออกแล้ว
แค่นี้ดูเหมือนจะยังไม่พอแฮะ
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องทำให้อดีตท่านดยุครู้สึกว่าฉันมีประโยชน์ให้ได้
เพื่อไม่ให้เขาคิดว่า ‘เด็กพรรค์นี้เนี่ยนะเป็นลูกสาวของลูกชายฉัน!’
อย่างน้อยที่สุด
‘ถ้าได้ขนาดนี้ จะยอมรับว่าเป็นลูกสาวของลูกชายฉันก็ได้อยู่หรอก’
ก็เพื่อให้ได้ยินคำพูดทำนองนี้นั่นแหละ
“ทำตัวให้มันมีประโยชน์หน่อย!”
“หนูจะทำตัวให้มีปะโหยดค่ะ”
“ทำตัวให้สมกับค่าข้าวค่าน้ำบ้างสิ!”
“หนูจะทำตัวให้มีค่าค่ะ”
“ถ้าทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ก็อย่าแส่หาเรื่องแล้วอยู่อย่างเงียบๆ ซะ!”
“หนูจะอยู่... เงียบๆ ค่ะ”
ฉันพูดเลียนแบบคำพูดของผู้อำนวยการที่ก้องกังวานอยู่ในหัวราวกับเสียงสะท้อน
“เพราะงั้นอย่าไล่หนูไปเยยนะคะ แค่ ให้หนูได้อยู่กับคุณพ่อก้อพอแล้วค่ะ...!”
ฉันพยายามฉีกยิ้มให้ดูเหมือนเด็กไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะทำได้
ยิ้มเผล่ ดึงมุมปากขึ้นจนสุดเหมือนคนโง่
“เพราะนี่เป็น... ครอบครัวแรกของหนูเยยค่ะ”
อุ๊บ
‘...คำนี้ไม่ได้กะจะพูดออกไปแท้ๆ’
ฉันรีบยกมือขึ้นมาตะปบปิดปากตัวเองที่เผลอขยับพูดออกไปตามใจชอบ
อะไรกัน ทำไมจู่ๆ ถึงพูดคำแบบนี้ออกไปได้นะ...
ในระหว่างที่ฉันกำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสับสน
“ใคคคครกัน!”
“ฮึบบบ”
พอฉันสะดุ้งโหยงเพราะเสียงที่ดังลั่น อดีตท่านดยุคก็แสร้งกระแอมไอ
“...กระแอม! ใครมาเห็นเข้า คงนึกว่าฉันเป็นคนหน้ามืดตามัวจ้องแต่จะไล่เธอออกไปแล้วมั้งเนี่ย!”
“กะ ก็ จิงนี่คะ”
“พูดจาอะไรอย่างนั้น! ฉันไม่เคยทำแบบนั้นสักหน่อย!”
“ทะ ตอนนั้น คุณปู่ตะคอกใส่หนูนี่คะ...”
“...”
“บอกว่า เปนเด็กนอกสมรสที่เปนไปมะด้าย...”
“...”
อดีตท่านดยุคที่พูดไม่ออกแอบหลบสายตาพลางกระแอมไอซ้ำๆ
กระแอม!
อะแฮ่ม!
“ตอนนั้นตัวเธอเล็กกะเปี๊ยกเดียวจนมองไม่เห็นต่างหากเล่า! แถมฉันก็นึกว่าไอ้เจ้าคอนเต้มันเล่นตลกแผลงๆ...!”
เขาที่ตะคอกแก้ตัวอย่างหัวเสียพลันหุบปากฉับลง
“นี่ฉันกำลังแก้ตัวบ้าบออะไรอยู่เนี่ย”
เขาพึมพำกับตัวเองคนเดียวแล้วเริ่มกระแอมไอซ้ำอีกครั้ง
อะแฮ่ม แค่กๆ!
...เจ็บคอหรือเปล่านะ? ในจังหวะที่ฉันแอบส่งสายตาเป็นห่วงไปให้
“แน่นอนว่า เรื่องที่สถานการณ์มันไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลยน่ะมันก็จริงอยู่! จู่ๆ ก็มีสายเลือดฟานเทเบโผล่พรวดพราดขึ้นมาเนี่ยนะ”
“...ค่าาา”
ก็นั่นสินะ มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว
ฉันพยักหน้าหงอยๆ
“ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้คิดจะขับไล่เธอออกไปเดี๋ยวนี้สักหน่อย! เพราะงั้น อย่ามาพูดจาไร้สาระแบบนั้นอีกนะ!”
“พูดมะมีสาระ... หยอคะ?”
“ไอ้เรื่องที่จะกินข้าวแค่วันละสองมื้อเอย จะเจียมเนื้อเจียมตัวเอย อะไรพรรค์นั้นนั่นแหละ!”
ชิ พูดออกมาแล้วกระดากปากชะมัด
ถุยๆๆ
“ขึ้นชื่อว่าเด็ก มันต้องกินข้าววันละสามมื้อสิ กินให้ครบทั้งสามมื้อ แล้วก็กินขนมด้วย กินให้อิ่ม วิ่งเล่นให้เหนื่อย แล้วก็นอนแผ่หลับปุ๋ยไป นั่นต่างหากคือกิจวัตรที่ถูกต้องของเด็ก เข้าใจหรือยัง?!”
“...คะ?”
ในตอนที่ฉันกำลังเอียงคอสงสัยกับคำพูดที่ไม่เข้าใจเอาเสียเลย
“ตอบสิ!”
“คะ ค่า!”
“แล้วถ้าเธอคิดจะเป็นคนของฟานเทเบจริงๆ ละก็ อย่าไปก้มหัวให้ใครง่ายๆ เชียว ในพจนานุกรมของฟานเทเบไม่มีคำพรรค์นั้นหรอก! ดูพ่อเฮงซวยของเธอเป็นตัวอย่างสิ! เจ้านั่นมันดูเหมือนคนที่จะไปก้มหัวให้ใครที่ไหนกัน?”
“...เรื่องนั้น...”
มันก็จริงที่ท่านดยุคไม่ใช่คนที่จะไปก้มหัวให้ใครหรอกนะ แต่ว่า...
ยังไม่ทันที่ฉันจะลังเลคำตอบได้นาน เสียงตวาดฟ้าผ่าก็ดังตามมาอีกระลอก
“ตอบ!”
“ค่า!”
คำตอบหลุดออกจากปากโดยอัตโนมัติราวกับเครื่องจักรที่ถูกกดปุ่ม
เมื่อได้ยินคำตอบอันฉะฉาน อดีตท่านดยุคก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“หน้าตาเหมือนสายไหมแท้ๆ แต่ข้างในกลับเปียกโชกเป็นสำลีชุบน้ำไปได้ ชิ ไอ้ลูกเวรเอ๊ย! พาเด็กตัวเท่าขี้มูกมาแท้ๆ ก็ควรจะเลี้ยงดูให้สดใสร่าเริงสิ นี่มันทำบ้าอะไรอยู่กัน...!”
อดีตท่านดยุคผู้มีแม้กระทั่งเสียงพึมพำอันกึกก้องกระทุ้งไม้เท้าลงบนพื้นทางเดินเสียงดังตึงด้วยความไม่สบอารมณ์
“เอาเถอะ จากนี้ไปฉันจะคอยดู แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าจะไล่เธอออกไปหรอกนะ เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปแอบหดหัวอยู่ที่ไหนอีกล่ะ...!”
พยักหน้าหงึกๆ
“คะ เข้าใจแย้วค่ะ!”
เมื่อเห็นฉันพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น อดีตท่านดยุคก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกดังฮึ่มแล้วหันหลังกลับไป
จากนั้นก็เดาะลิ้นจึ๊กจั๊กพลางเดินช้าๆ— ไม่สิ เดินฮึดฮัดก้าวเท้ายาวๆ จากไป
ฉันที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังได้แต่มองตามแผ่นหลังของชายชราร่างยักษ์ที่เดินห่างออกไปด้วยความเหม่อลอย
วะ ว้าว
จะว่ายังไงดีนะ แบบว่า
‘...เหมือนพายุเพิ่งพัดถล่มไปเลย’
เฮ้อออ
ฉันรู้สึกได้ว่าความตึงเครียดที่เกร็งอยู่ตรงหัวไหล่ค่อยๆ คลายตัวลงจนหมดแรง
ความวิตกกังวลยามที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตท่านดยุคดูเหมือนจะถูกพายุอันบ้าคลั่งพัดหายวับไปจนสิ้น
จะว่าไปแล้ว
‘ระ รอบนี้... ก็น่าจะไม่แย่เท่าไหร่ใช่ไหมนะ?’
ทั้งบอกให้กินข้าวตั้งสามมื้อ แถมยังบอกให้กินของว่างด้วยนี่นา
แถมยังให้คำแนะนำเรื่องการเตรียมใจเพื่อที่จะใช้ชีวิตในฐานะคนของฟานเทเบอีกต่างหาก
...ฮึ่ม
“...ม่ายยู้ด้วยแย้ว กลับห้องไปนอนเยยดีกั่ว”
ดูท่าคงต้องค่อยไปตามหาหลุยส์ในวันพรุ่งนี้แทนแล้วล่ะ
เพราะการใช้ร่างเด็กเล็กๆ มารับมือทั้งหลุยส์และอดีตท่านดยุคพร้อมกันในวันเดียวดูจะเกินกำลังไปหน่อย
หาววว
ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาในพริบตาทำให้ความง่วงงุนเข้าจู่โจมอย่างหนัก
ฉันขยี้ดวงตาที่ปรือปรอยไปมาพลางมุ่งหน้ากลับห้องของตัวเอง
ในขณะเดียวกัน ณ เวลานั้น
คาร์ลอสที่เลี้ยวตรงหัวมุมได้ซ่อนตัวพลางเฝ้ามองเด็กน้อยอยู่เงียบๆ
เด็กน้อยที่ยืนมองตาแป๋วไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งเดินจากมาได้อ้าปากหาวหวอด ก่อนจะขยี้ตาอันง่วงงุนแล้วเดินเตาะแตะไปอีกทาง
ต้วมเตี้ยม ต้วมเตี้ยม
เป็นแผ่นหลังที่ดูเหมือนจะมีเสียงแบบนั้นดังออกมาทุกครั้งที่ก้าวเดิน
คาร์ลอสหรี่ตาลง จ้องมองท้ายทอยเล็กจ้อยนั้นจนกระทั่งเด็กน้อยลับสายตาไป
ในที่สุด
เมื่อเด็กน้อยเดินหายไปแล้ว
“มีพิรุธจริงๆ นั่นแหละ...”
หลังจากพึมพำเสียงเบา เขาก็สาวเท้าเดินจากไปอย่างเร่งรีบ
จุดหมายที่เขามุ่งหน้าไปคือบริเวณใกล้ห้องทำงานของคอนเต้
เขาไม่ได้เข้าไปในห้องทำงาน แต่กลับเดินวนเวียนอยู่แถวหน้าประตู และทันทีที่ฮัดสันก้าวพรวดพราดออกมาจากห้อง เขาก็คว้าคอเสื้ออีกฝ่ายหมับอย่างรวดเร็ว
“เหวออ่อก”
ฮัดสันที่จู่ๆ ก็ถูกลักพาตัวมายังมุมทางเดินอันมืดสลัวถึงกับอ้าปากค้างด้วยความงุนงง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...
‘ไม่สิ เหนือสิ่งอื่นใด’
ฮัดสันที่แหงนหน้ามองอดีตท่านดยุคผู้ยืนขวางหน้าตนไว้ราวกับขุนเขาขนาดยักษ์จึงรีบปั้นยิ้มประจบประแจง
“ขอลาออ- ไม่ใช่สิ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ”
“ไม่ฆ่าแกหรอก”
“โล่งอกไปทีครับ ถ้าอย่างนั้นจะช่วยปล่อยผมไปเฉยๆ-”
“แกน่าจะรู้อะไรเกี่ยวกับยัยหนูสายไหมนั่นบ้างใช่ไหม”
อื้อหือ ไม่คิดจะปล่อยไปจริงๆ สินะ!
เมื่อยอมรับชะตากรรมได้อย่างรวดเร็ว ฮัดสันจึงเอียงคอถามกลับ
“ถ้าหมายถึงสายไหม... ท่านหญิงเมโลนี่น่ะหรือครับ”
“ใช่แล้ว ยัยสายไหมนั่นแหละ ถ้ารู้อะไรก็คายออกมาให้หมด”
“นั่นสินะครับ ตัวผมเองก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรละเอียดขนาดนั้นหรอกครับ...”
ทันทีที่ฮัดสันเริ่มพูดจาอ้อมแอ้ม คาร์ลอสก็เบิกตากว้างจ้องเขม็งใส่เขาทันที
“แต่ว่า! เท่าที่ผมรู้ ผมจะตอบอย่างสุดความสามารถเลยครับ ท่านอยากทราบเรื่องไหนหรือครับ”
“หึม ยัยหนูนั่นน่ะ ได้ยินมาว่าใช้พลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้งั้นเรอะ”
อ่า
ฮัดสันพยักหน้าหงึกหงัก
“ถูกต้องแล้วครับ ท่านหญิงสามารถใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้ครับ”
“เหอะ ไอ้ลูกบ้านั่น ในที่สุดก็ไปขโมยลูกบ้านดยุคอื่นมาจนได้...!”
“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แบบนั้นเลย ผมเองก็เคยเข้าใจผิดแบบเดียวกันมาก่อน แต่เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ขอท่านโปรดอย่าได้กังวลไปเลยครับ”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน คาร์ลอสจึงเอียงคอแสดงความสงสัยออกมา
ฮัดสันเริ่มอธิบายเรื่องราวเท่าที่ตนเองรู้
ซึ่งก็คือเรื่องเกี่ยวกับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่เมโลนี่ครอบครองอยู่
หลังจากได้ยินเรื่องเล่า รอยย่นระหว่างคิ้วของคาร์ลอสก็ยิ่งลึกขึ้น
“อำนาจศักดิ์สิทธิ์รูปแบบใหม่เรอะ มีชีวิตอยู่มาจนแก่ป่านนี้เพิ่งเคยได้ยินนี่ละ”
“นั่นสิครับ ตัวผมเองก็ตกใจมากจนพูดไม่ออกเหมือนกันครับ”
หลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ
เมื่อเห็นสีหน้าของคาร์ลอสที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่อย่างขะมักเขม้น ฮัดสันก็กำลังจะอ้าปากถามว่า ‘ถ้าท่านไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จะปล่อยผมไปได้หรือยังครับ?’
“เจ้าสายไหมนั่นน่ะ ดูยังไงก็น่าสงสัยชะมัด”
“ครับ? สายไหม... ท่านหญิงน่าสงสัยอย่างนั้นหรือครับ?”
ฮัดสันถามกลับด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เด็กตัวกะเปี๊ยกวัยสี่ขวบจะมีตรงไหนให้น่าสงสัยกันเล่า
ทว่า
“ใช่ คิดดูยังไงก็น่าสงสัยอยู่ดี”
คาร์ลอสดูมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
‘อะไรกัน? มีบางอย่างที่ฉันมองข้ามไปงั้นเหรอ?’
แม้ว่าอดีตท่านดยุคอย่างคาร์ลอสจะดูเหมือนตาแก่ขี้โมโหเสียงดัง ทว่าในวัยหนุ่มเขาคือนักรบผู้มีผลงานเด็ดเดี่ยวบุกตะลุยเดี่ยวสังหารศัตรูกว่าร้อยคนในสนามรบ
อีกทั้งยังเป็นพ่อค้าที่สร้างผลกำไรมหาศาลจนทำให้ตระกูลดยุคฟานเทเบมั่งคั่งที่สุดในประวัติศาสตร์อีกด้วย
‘ถึงแม้ว่าสถิตินั้นกำลังจะถูกท่านดยุคคนปัจจุบันทำลายลงในไม่ช้าก็เถอะ’
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเขาอาจจะกำลังตรวจจับสัญญาณอันตรายบางอย่างอยู่ก็เป็นได้
อึก
“มีจุดไหนที่... น่าสงสัยหรือครับ?”
ฮัดสันกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความตึงเครียด
กำลังโหลดความเห็น...