ตอนที่ 31
“เรื่องนั้นน่ะ...”
เรื่องนั้น?
“มันให้ความรู้สึก...”
รู้สึกยังไงกันล่ะ?!
“ชวนให้รู้สึกติดใจอยู่เรื่อยเลย เกะกะลูกตา สายตามันคอยจะเหลือบไปมองอยู่เรื่อย”
“ฮึ่ม อย่างนี้นี่เองครับ”
แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล แต่ฮัดสันก็พยักหน้ารับไปก่อน
ทว่า
“แถมพอมองดูแล้วนะ ทั้งที่ไม่มีทางเป็นสายเลือดของคอนเต้อย่างแน่นอน แต่ในใจกลับมีความคิดแวบขึ้นมาอย่างวู่วามว่า ‘จะยอมแกล้งเชื่อว่าเป็นสายเลือดเดียวกันให้หน่อยดีไหมนะ?’ ทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันแค่สองครั้งแท้ๆ”
หือ?
“พอเด็กนั่นเบิกตากลมโตจ้องมาทีไร ก็รู้สึกเหมือนจะเผลอพูดออกไปว่า ‘เออ แกเอาแซ่ฟานเทเบไปเลยไป!’ แบบนี้ทุกทีน่ะสิ? แกคิดว่าเรื่องพรรค์นี้มันสมเหตุสมผลหรือไง? ที่ทำให้ฉันอยากจะเออออตามการเล่นพิเรนทร์ของคอนเต้ไปด้วยเนี่ยนะ?!”
ฮัดสันเริ่มรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันควัน
‘...คนที่กำลังเล่นพิเรนทร์อยู่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นอดีตท่านดยุคมากกว่านะครับ’
เขาทำได้เพียงหุบปากแน่นเพื่อไม่ให้คำพูดนั้นหลุดรอดออกไป
ปากมันคอยแต่จะขยับไม่หยุด จนสุดท้ายเขาก็จำต้องเอามืออุดปากตัวเองไว้เสียเลย
จะอย่างไรก็ตาม คำพูดของคาร์ลอสยังคงพรั่งพรูออกมาอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้มันไม่ใช่คำพูดที่เอ่ยกับฮัดสันแล้ว แต่ใกล้เคียงกับการพึมพำกับตัวเองเสียมากกว่า
“ทำไมถึงทลายกำแพงในใจคนได้ในเวลาสั้นๆ ขนาดนั้นกันนะ? เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้ด้วยหรือ? หรือว่าจะเป็นสายลับที่วิหารหรือพวกพ่อมดดำส่งมากันแน่...?”
“...”
“การที่เด็กนั่นหน้าตานุ่มฟูนิ่มนิ่มเกินไปก็น่าสงสัย มนุษย์เราจะมีหน้าตาเหมือนสายไหมได้ยังไงกัน? เด็กที่น่ารักขนาดนั้นบนโลกใบนี้ เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พวกหลานชายฉันเลยนะ!”
หลังจากนั้นเขาก็พึมพำว่า ‘น่าสงสัย น่าสงสัยจัง...’ ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วจ้องเขม็งมาที่ฮัดสัน
“แกคิดว่ายังไง?”
“...คิดเรื่องอะไรหรือครับ”
“ก็เจ้าสายไหมน่าสงสัยนั่นไงเล่า! อาจจะมีคนบงการให้แฝงตัวเข้ามาในตระกูลดยุค เพื่อทำให้คนละลายใจยอมปลดอาวุธ... จากนั้นก็คอยขโมยความลับของตระกูลดยุคไปก็ได้ไม่ใช่เรอะ หืม? แกคิดว่ายังไงล่ะ”
จะคิดอะไรได้ล่ะครับ
‘...ดูเหมือนว่าท่านคาร์ลอสจะถูกใจท่านหญิงเข้าแล้วสิ’
ถึงแม้จะดูเหมือนพยายามทำเป็นมองข้ามเพราะยอมรับความจริงได้ยากก็เถอะ
อ่า เหมือนจะมีคำศัพท์ที่คล้ายๆ กับอาการนี้โผล่มาในหนังสือที่ท่านหญิงอ่านอยู่นี่นะ
‘ช่วงปฏิเสธการเป็นติ่งหรือเปล่านะ?’
ใช่แล้ว น่าจะเป็นคำประมาณนั้นแหละ
ฮัดสันที่นึกถึงคำศัพท์พิลึกกึกกือขึ้นมาได้ก็พยักหน้าตอบรับอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกพอกัน
“ครับ ก็นะ ความเป็นไปได้แบบนั้นก็คงจะตัดทิ้งไปเลยไม่ได้...”
“อะไรนะ?! สติดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย?! แกคิดว่าเจ้าเด็กตัวเปี๊ยกนั่นจะทำหน้าที่เป็นสายลับได้จริงเรอะ?!”
“...ว้าว อยากลาออกจัง”
อดีตท่านดยุคเคาะไม้เท้าลงบนพื้นดังต็อกแต๊กโดยทิ้งให้ฮัดสันพึมพำออกมาอย่างเหม่อลอยอยู่ด้านหลัง
ต็อก ต็อก ต็อก
“หึ ถ้าเป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ละนะ ถึงจะน่ารำคาญไปหน่อย แต่ฉันคงต้องคอยจับตาดูเจ้าสายไหมนั่นด้วยตัวเองแล้วล่ะ”
น้ำเสียงของเขาแฝงความฮัมเพลงเอาไว้พอๆ กับจังหวะเคาะที่เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อยๆ
“เพื่อการสอดส่องอย่างรัดกุม สักพักนี้ฉันคงต้องอยู่ใกล้ชิดกับยัยหนูนั่นอย่างเลี่ยงไม่ได้เสียแล้วสิ”
เหอะ ให้ตายสิ
“น่ารำคาญเป็นบ้าเลย! เพราะเจ้าลูกเวรคอนเต้นั่นแท้ๆ ฉันถึงต้องมารำคาญจะตายชักแบบนี้เนี่ย!”
ปากก็บ่นว่าน่ารำคาญแต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มไม่หยุดหย่อน
เมื่อเห็นมุมปากที่กระตุกยิ้มจนแทบจะลอยขึ้นฟ้าได้อยู่รอมร่อ ฮัดสันจึงแอบล้วงเอายาเคลือบกระเพาะในอกเสื้อออกมาเงียบๆ
เฮ้อ ที่ทำงานบ้านี่
สักวันหนึ่งฉันจะต้องลาออกให้ได้จริงๆ เลยคอยดู!
กำลังโหลดความเห็น...