ตอนที่ 32
‘...เมื่อกี้ หัวเราะใช่ไหมนะ’
ฉันเบิกตากว้างพลางเงยหน้าขึ้นมอง
ทว่าบนใบหน้าของอดีตท่านดยุคกลับไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
แปลกจัง เมื่อกี้ได้ยินเสียงหัวเราะชัดๆ เลยนี่นา
‘ฉันหูฝาดไปเองหรือเปล่านะ...’
จังหวะที่กำลังเอียงคอสงสัย ร่างของฉันก็ลอยหวือขึ้นในอากาศ
“เอาเถอะ ในเมื่อเธอต้องการแบบนั้น ฉันก็คงต้องยอมทำให้ ฟานเทเบพูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้นอยู่แล้วนี่”
เขาอุ้มฉันขึ้นด้วยแขนอันแข็งแรงพลางเหลือบสายตามองลงมา
“ให้พาไปส่งที่สวนหลังบ้านแบบนี้เลยใช่ไหม”
“...คะะ?”
“ทำไม ไม่ชอบหรือ”
“ไม่ช่ายค่ะ! ชอบคุณปู่ค่ะ! ช๊อบชอบเลย! เฮะๆ”
พอฉันตอบรับอย่างกระตือรือร้น ริมฝีปากที่เหยียดตรงของเขาก็กระตุกยิ้มขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ
“ยัยหนูนี่ ยิ้มอะไรไร้สาระจริง”
ชายชราที่อุ้มฉันไว้ในอ้อมอกใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้นพลางก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
ฉันค่อยๆ เอนหลังพิงเข้ากับอกกว้างอันแข็งแกร่งอย่างระมัดระวัง
สะดุ้ง
แม้จะสัมผัสได้ถึงช่วงไหล่ที่เกร็งขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยดุด่าอะไรฉันเลยสักคำ
‘มาอีกแล้ว’
หลุยส์ที่กำลังกวัดแกว่งดาบไม้อยู่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก
ในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นก็แอบเหลือบมองไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
“ฮึบ เอาละ- ฮึ่ย-.”
ตรงจุดที่สายตาทอดมองไป มีเด็กหญิงตัวน้อยกำลังกางเสื่อปิกนิกอยู่
ทั้งที่แค่ปูเสื่อแท้ๆ แต่เด็กคนนั้นกลับส่งเสียงร้องออดแอดและทุลักทุเลอยู่นานสองนาน
“ฮู่ว เสร็จแย้ว”
เด็กน้อยที่ปูเสื่อจนสำเร็จอย่างปลอดภัยเริ่มหยิบของสารพัดอย่างออกมาจากกระเป๋ารูปหมีใบเล็ก
คุกกี้ช็อกโกแลตชิปกับน้ำส้มหนึ่งขวด
ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่พับไว้อย่างประณีตกับหนังสือนิทานเล่มบางหนึ่งเล่ม
เด็กน้อยที่นั่งลงประจำที่ด้วยใบหน้าอิ่มอกอิ่มใจหันหน้ามาทางนี้
ในจังหวะเดียวกันนั้นหลุยส์ก็รีบหลบสายตาทันที
‘ฮึ่ม เกือบโดนจับได้แล้วเชียว...’
เดี๋ยวนะ
โดนจับได้อะไรกัน?
ทำแบบนี้มันก็เหมือนกับว่าตนเองกำลังแอบมองเด็กคนนั้นอยู่ไม่ใช่หรือไง
ทั้งที่คนที่กำลังจ้องมองตนอยู่อย่างเปิดเผยคือยัยเปี๊ยกนั่นต่างหาก
ตอนที่หลุยส์ขบฟันกัดริมฝีปากแน่นแล้วสะบัดตัวหันหลังขวับนั่นเอง
“พี่ชาย สู้ๆ นะ เมนโอนี่เอาหนมมาให้อีกแย้ว!”
“บอกแล้วไงเล่าว่าไม่ต้องการ”
“แต่ก็กินหมกทู้กวันเยยนี่นา”
“กะ ก็อุตส่าห์เอามาให้ ถ้าไม่กินมันจะ...!”
หลุยส์ที่กำลังต่อปากต่อคำอย่างโมโหพลันหุบปากฉับลงทันที
‘เกือบตกหลุมพรางอีกแล้วไหมล่ะ’
พวงแก้มที่อยู่เหนือริมฝีปากที่เม้มแน่นกำลังแดงก่ำขึ้นมา
“อย่ามาชวนคุยนะ ยัยบ๊อง!”
“อื้อ งั้นจะอยู่นิ่งๆ เชียร์ตรงนี้นะ”
มีเสียงตอบรับอันบริสุทธิ์เจือแววขบขันดังกลับมาต่อคำต่อว่าอย่างบึ้งตึงนั้น
หลุยส์ชะงักไปก่อนจะกำหมัดแน่นเข้าหากัน
“...จะ จะทำอะไรก็เชิญ”
เมโลนี่เริ่มตามติดเขาแจแบบนี้มาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แล้ว
ไม่รู้ว่าไปสืบรู้มาได้อย่างไรว่าเขาฝึกซ้อมอยู่ที่สวนหลังบ้าน
ถึงได้แบกเสื่อมาปูจับจองที่นั่งอย่างทะมัดทะแมง แถมยัง
“มีขนมมาให้พี่ชายด้อย”
“พี่ชาย เอาอันนี้เช็ดเหงื่อฉิ!”
“ฮ้า เท่จัง พี่ชายเท่ฝุดๆ เยย”
คอยส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกับเขาไม่หยุดหย่อน
ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ
แม้แต่ตอนฝึกซ้อมเสร็จแล้ว เด็กคนนั้นก็ยังรีบลนลานเก็บข้าวของแล้วเดินเตาะแตะตามหลังเขาต้อยๆ
“ไปด้วยกันฉิ พี่ชาย”
“เล่นกับเมนโอนี่ไหม”
“เมนโอนี่ว่าเมนโอนี่ชอบพี่ชายอ้ะ”
ถึงจะไม่ตอบก็ยังจ้ออยู่คนเดียวไม่หยุด
พอตอบกลับไปก็ยิ่งได้ใจคุยเจื้อยแจ้วหนักกว่าเดิม
ไม่ว่าเขาจะทำตัวเย็นชาใส่แค่ไหน หรือเอะอะก็ดุว่า ‘ยัยบ๊องเอ๊ย!’ ใส่สักเท่าไร
เด็กคนนั้นก็ยังคงหัวเราะแหะๆ พลางเดินตามเขามาอยู่ดี
‘บ๊องชะมัดเลย’
ทว่า คนที่บ๊องตัวจริงนั้น
“พี่ชาย วันนี้ก็เท่ฝุดๆ ไปเยย เจ๋งที่สุด!”
คือตัวเขาเองที่กลับรู้สึกว่าเสียงจ้อไม่หยุดของเด็กคนนี้มันก็ไม่ได้แย่อะไร
ฝีเท้าของหลุยส์ค่อยๆ ชะลอช้าลงอย่างแนบเนียน
แนบเนียนเสียจนแม้แต่เมโลนี่ที่เดินเตาะแตะตามหลัง หรือแม้กระทั่งตัวหลุยส์เองที่ก้าวช้าลงก็ยังไม่ทันรู้ตัว
“พี่ชาย”
“...เรียกทำไม”
“ยังใส่ถุงมืออยู่เยย”
“อ๊ะ ลืมถอดเลย ต้องใช้อย่างทะนุถนอมแท้ๆ”
“เปงถุงมือที่สำคังกับพี่ชายหยอ?”
หลุยส์พยักหน้าตอบคำถามของเมโลนี่
ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงพลันผุดรอยยิ้มละมุนขึ้นมา
“อืม พี่ชายให้เป็นของขวัญน่ะ”
“พี่ชาย... พี่ชายอัสเต้อหยอ?”
“ใช่แล้ว พี่อัสเตอร์ให้เป็นของขวัญมาน่ะ”
หลุยส์ที่เผลอตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ สีหน้าก็พลันแข็งค้างขึ้นมา
กึก
เมื่อฝีเท้าหยุดลง เมโลนี่จึงเงยหน้าขึ้นแล้วเรียก “พี่ชาย?”
“...วันนี้ไม่ต้องตามมาแล้วนะ ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยแล้ว”
จู่ๆ ก็เป็นอะไรไปเนี่ย?
แม้ดวงตากลมโตจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่หลุยส์กลับหันหลังให้เด็กน้อยแล้วเริ่มสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว
“พี่ชาย...”
แม้จะได้ยินเสียงพึมพำอย่างเหม่อลอยดังมาจากด้านหลัง แต่หลุยส์ก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าอันเร่งรีบลงเลย
‘บ้าเอ๊ย พับผ่าสิ...’
ปัง
เมื่อกลับมาถึงห้อง หลุยส์ก็ลงกลอนประตูดังลั่น
หัวใจของเขาเต้นรัวแรง
แววตาที่ก้มมองถุงมือซึ่งกำไว้แน่นในมือนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความสับสน
“ฉันจะทรยศพี่ไม่ได้เด็ดขาด...”
เพื่อพี่แล้ว เขาจะยอมรับเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของคุณอาไม่ได้
ถ้าหากเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของคุณอาจริงๆ ล่ะก็ ตำแหน่งของพี่ก็คงจะ...
เด็กชายกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะค่อยๆ นั่งชันเข่าลงตรงนั้น
เด็กชายที่ซบดวงตาอันแห้งผากลงกับหัวเข่าพึมพำออกมาเบาๆ
“...แม่ครับ รีบฟื้นขึ้นมาทีเถอะนะ ผมคิดถึงแม่”
มันเป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึง
“ท้องฟ้าเหมือนฝนจาตกเยย”
พอแนบหน้าชิดติดกับหน้าต่าง ท้องฟ้าสลัวมัวหม่นก็ปรากฏสู่สายตา
“นั่นสิคะ ตอนบ่ายฝนจะตกหรือเปล่านะ?”
“ฝนตกแย้ว พี่ชายจายังฝึกดาบไหมอะ?”
เมื่อได้ยินคำถามของฉัน เอน่าก็ขมวดคิ้วพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด
“อืม น่าจะยังฝึกอยู่นะคะ? แต่ถ้าฝนเทลงมาห่าใหญ่ก็คงฝึกไม่ได้แหละค่ะ”
โอ้ เป็นเด็กที่ขยันจังแฮะ
ถ้าอย่างนั้นฉันก็ยอมแพ้ไม่ได้เหมือนกัน
“งั้นหนูก็ต้องออกไปแย้ว”
ทางนี้เองก็เป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นไม่แพ้กันนะจะบอกให้
แม้เอน่าจะบอกว่าฟ้าครึ้มขนาดนี้วันนี้หยุดพักสักวันดีไหม แต่ฉันก็ยังส่ายหน้าดิก
โชคดีที่เอน่าไม่ได้ห้ามฉันต่อ แต่ช่วยหาชุดที่ขยับตัวได้สะดวกมาให้แทน
มันคือชุดเดรสดีไซน์เรียบง่ายไม่มีลูกไม้ติดเลยสักชิ้น ผสมผสานระหว่างสีน้ำตาลเข้มกับสีเบจ
“เป็นอย่างไรบ้างคะ?”
“อื้อ ชอบมากเยย”
“ซีด... แต่ว่าตัวใหญ่ไปนิดสำหรับคุณหนูนะคะเนี่ย กะว่าจะตัดให้ใส่สบายตัวก็เลยเผื่อขนาดไว้หลวมไปหน่อย...”
มันตัวใหญ่เกินไปสำหรับฉันจริงๆ นั่นแหละ
ทั้งแนวตะเข็บไหล่ที่ตกลงมา และปลายแขนเสื้อที่ยาวคลุมมือ
เอน่าช่วยพับปลายแขนเสื้อที่รุ่มร่ามขึ้นให้อย่างคล่องแคล่ว
“แต่นแต๊น เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหนู!”
“ขอบคุนนะ เออน่า”
“ฮึๆๆ คุณหนูของเราใส่อะไรก็น่ารักไปหมดเลยนะคะเนี่ย ขนาดแต่งตัวเหมือนสาวน้อยบ้านนอกแบบนี้ยังเข้ากันได้เป๊ะสุดๆ เลย...”
อย่างที่เอน่าว่า ตัวฉันในกระจกดูเหมือนสาวน้อยบ้านนอกจริงๆ
อืม ขนาดฉันมองตัวเองยังว่าน่ารักอยู่นิดๆ เลยมั้ง...?
ฉันส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจด้วยความพึงพอใจที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
โดยหารู้ไม่เลยว่าในวันนี้จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง
“วันนี้ก็โดดเรียนอีกแล้วหรือ?”
คอนเต้พึมพำขณะเหลือบมองตักที่ว่างเปล่าของตนเอง
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่การมีเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่นมานั่งบนตักกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว?
ตอนนี้พอปล่อยให้ว่างก็ถึงขั้นรู้สึกโหวงๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น...
“มาร์ชเมลโลว์ไปหาหลุยส์อีกแล้วหรือ?”
“ก็ คงจะอย่างนั้นละครับ”
“เหมือนฝนจะตกเลยนะ”
“นายน้อยหลุยส์เป็นคนที่ขยันขันแข็งถึงขนาดฝึกซ้อมอยู่ท่ามกลางฝนพรำ และท่านหญิงเองก็เป็นคนที่มีความมุ่งมั่น ไม่ยอมแพ้ต่อฝนพรำแค่นี้เช่นกันครับ”
ไม่เหมือนใครบางคนที่ขี้เกียจและเฉื่อยชาเลยสักนิด
ฮัดสันแอบต่อประโยคหลังในใจพร้อมชำเลืองดูสีหน้าของคอนเต้
เขานึกว่าอีกฝ่ายจะได้ยินแล้วพูดสวนกลับมาสักคำ ทว่าท่านดยุคกลับเอาแต่เท้าคางลงกับโต๊ะด้วยสีหน้าเหม่อลอย
สันจมูกที่ย่นเข้าหากันเผยให้เห็นถึงความไม่สบอารมณ์อยู่บ้างเล็กน้อย
“...ท่านดยุค อย่าบอกนะครับว่า”
“อะไร”
“คงไม่ได้กำลัง... อิจฉาตาร้อนแบบน่าเกลียด เพียงเพราะรู้สึกว่าท่านหญิงสนิทกับคุณหลุยส์มากกว่าหรอกนะครับ?”
“...”
“มะ ไม่ใช่ใช่ไหมครับ?”
พอถูกถามย้ำ คอนเต้ก็ค่อยๆ ขยับตัวนั่งหลังตรง
“จะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไง”
“ฮะๆ นั่นสินะครับ? ค่อยโล่งอกหน่อย เกือบจะน่าขนลุกไปแล้วเชียว!”
“ฉันว่าปากนายน่าขนลุกกว่าอีก”
“ครับ?”
“เลิกพูดจาไร้สาระแล้วไปทำงานได้แล้วไป ว่างมากจนจะตายหรือไง? งานไม่พอทำเหรอ? ให้เพิ่มไหมล่ะ?”
“ไม่ครับ ผมจะหุบปากแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานเดี๋ยวนี้ครับ”
ฮัดสันตอบรับอย่างรวดเร็วแล้วปิดปากเงียบสนิท ก่อนจะก้มหน้ามุดลงกับโต๊ะทำงาน
คอนเต้ที่เสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิดก็ขมวดคิ้วแล้วเริ่มขยับมือทำงานเช่นกัน
ในห้องทำงานอันเงียบสงัดมีเพียงเสียงปากกาขูดขีดบนหน้ากระดาษดังสะท้อนก้อง
เสียงนั้นเงียบลงเมื่อมีสาวใช้คนหนึ่งนำข่าวด่วนมารายงาน
กำลังโหลดความเห็น...