คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 32

ตอน 32

ตอนที่ 32

‘...เมื่อกี้ หัวเราะใช่ไหมนะ’

ฉันเบิกตากว้างพลางเงยหน้าขึ้นมอง

ทว่าบนใบหน้าของอดีตท่านดยุคกลับไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

แปลกจัง เมื่อกี้ได้ยินเสียงหัวเราะชัดๆ เลยนี่นา

‘ฉันหูฝาดไปเองหรือเปล่านะ...’

จังหวะที่กำลังเอียงคอสงสัย ร่างของฉันก็ลอยหวือขึ้นในอากาศ

“เอาเถอะ ในเมื่อเธอต้องการแบบนั้น ฉันก็คงต้องยอมทำให้ ฟานเทเบพูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้นอยู่แล้วนี่”

เขาอุ้มฉันขึ้นด้วยแขนอันแข็งแรงพลางเหลือบสายตามองลงมา

“ให้พาไปส่งที่สวนหลังบ้านแบบนี้เลยใช่ไหม”

“...คะะ?”

“ทำไม ไม่ชอบหรือ”

“ไม่ช่ายค่ะ! ชอบคุณปู่ค่ะ! ช๊อบชอบเลย! เฮะๆ”

พอฉันตอบรับอย่างกระตือรือร้น ริมฝีปากที่เหยียดตรงของเขาก็กระตุกยิ้มขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

“ยัยหนูนี่ ยิ้มอะไรไร้สาระจริง”

ชายชราที่อุ้มฉันไว้ในอ้อมอกใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้นพลางก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ฉันค่อยๆ เอนหลังพิงเข้ากับอกกว้างอันแข็งแกร่งอย่างระมัดระวัง

สะดุ้ง

แม้จะสัมผัสได้ถึงช่วงไหล่ที่เกร็งขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยดุด่าอะไรฉันเลยสักคำ

◆ ◆ ◆

‘มาอีกแล้ว’

หลุยส์ที่กำลังกวัดแกว่งดาบไม้อยู่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก

ในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นก็แอบเหลือบมองไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

“ฮึบ เอาละ- ฮึ่ย-.”

ตรงจุดที่สายตาทอดมองไป มีเด็กหญิงตัวน้อยกำลังกางเสื่อปิกนิกอยู่

ทั้งที่แค่ปูเสื่อแท้ๆ แต่เด็กคนนั้นกลับส่งเสียงร้องออดแอดและทุลักทุเลอยู่นานสองนาน

“ฮู่ว เสร็จแย้ว”

เด็กน้อยที่ปูเสื่อจนสำเร็จอย่างปลอดภัยเริ่มหยิบของสารพัดอย่างออกมาจากกระเป๋ารูปหมีใบเล็ก

คุกกี้ช็อกโกแลตชิปกับน้ำส้มหนึ่งขวด

ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่พับไว้อย่างประณีตกับหนังสือนิทานเล่มบางหนึ่งเล่ม

เด็กน้อยที่นั่งลงประจำที่ด้วยใบหน้าอิ่มอกอิ่มใจหันหน้ามาทางนี้

ในจังหวะเดียวกันนั้นหลุยส์ก็รีบหลบสายตาทันที

‘ฮึ่ม เกือบโดนจับได้แล้วเชียว...’

เดี๋ยวนะ

โดนจับได้อะไรกัน?

ทำแบบนี้มันก็เหมือนกับว่าตนเองกำลังแอบมองเด็กคนนั้นอยู่ไม่ใช่หรือไง

ทั้งที่คนที่กำลังจ้องมองตนอยู่อย่างเปิดเผยคือยัยเปี๊ยกนั่นต่างหาก

ตอนที่หลุยส์ขบฟันกัดริมฝีปากแน่นแล้วสะบัดตัวหันหลังขวับนั่นเอง

“พี่ชาย สู้ๆ นะ เมนโอนี่เอาหนมมาให้อีกแย้ว!”

“บอกแล้วไงเล่าว่าไม่ต้องการ”

“แต่ก็กินหมกทู้กวันเยยนี่นา”

“กะ ก็อุตส่าห์เอามาให้ ถ้าไม่กินมันจะ...!”

หลุยส์ที่กำลังต่อปากต่อคำอย่างโมโหพลันหุบปากฉับลงทันที

‘เกือบตกหลุมพรางอีกแล้วไหมล่ะ’

พวงแก้มที่อยู่เหนือริมฝีปากที่เม้มแน่นกำลังแดงก่ำขึ้นมา

“อย่ามาชวนคุยนะ ยัยบ๊อง!”

“อื้อ งั้นจะอยู่นิ่งๆ เชียร์ตรงนี้นะ”

มีเสียงตอบรับอันบริสุทธิ์เจือแววขบขันดังกลับมาต่อคำต่อว่าอย่างบึ้งตึงนั้น

หลุยส์ชะงักไปก่อนจะกำหมัดแน่นเข้าหากัน

“...จะ จะทำอะไรก็เชิญ”

เมโลนี่เริ่มตามติดเขาแจแบบนี้มาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ แล้ว

ไม่รู้ว่าไปสืบรู้มาได้อย่างไรว่าเขาฝึกซ้อมอยู่ที่สวนหลังบ้าน

ถึงได้แบกเสื่อมาปูจับจองที่นั่งอย่างทะมัดทะแมง แถมยัง

“มีขนมมาให้พี่ชายด้อย”

“พี่ชาย เอาอันนี้เช็ดเหงื่อฉิ!”

“ฮ้า เท่จัง พี่ชายเท่ฝุดๆ เยย”

คอยส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกับเขาไม่หยุดหย่อน

ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ

แม้แต่ตอนฝึกซ้อมเสร็จแล้ว เด็กคนนั้นก็ยังรีบลนลานเก็บข้าวของแล้วเดินเตาะแตะตามหลังเขาต้อยๆ

“ไปด้วยกันฉิ พี่ชาย”

“เล่นกับเมนโอนี่ไหม”

“เมนโอนี่ว่าเมนโอนี่ชอบพี่ชายอ้ะ”

ถึงจะไม่ตอบก็ยังจ้ออยู่คนเดียวไม่หยุด

พอตอบกลับไปก็ยิ่งได้ใจคุยเจื้อยแจ้วหนักกว่าเดิม

ไม่ว่าเขาจะทำตัวเย็นชาใส่แค่ไหน หรือเอะอะก็ดุว่า ‘ยัยบ๊องเอ๊ย!’ ใส่สักเท่าไร

เด็กคนนั้นก็ยังคงหัวเราะแหะๆ พลางเดินตามเขามาอยู่ดี

‘บ๊องชะมัดเลย’

ทว่า คนที่บ๊องตัวจริงนั้น

“พี่ชาย วันนี้ก็เท่ฝุดๆ ไปเยย เจ๋งที่สุด!”

คือตัวเขาเองที่กลับรู้สึกว่าเสียงจ้อไม่หยุดของเด็กคนนี้มันก็ไม่ได้แย่อะไร

ฝีเท้าของหลุยส์ค่อยๆ ชะลอช้าลงอย่างแนบเนียน

แนบเนียนเสียจนแม้แต่เมโลนี่ที่เดินเตาะแตะตามหลัง หรือแม้กระทั่งตัวหลุยส์เองที่ก้าวช้าลงก็ยังไม่ทันรู้ตัว

“พี่ชาย”

“...เรียกทำไม”

“ยังใส่ถุงมืออยู่เยย”

“อ๊ะ ลืมถอดเลย ต้องใช้อย่างทะนุถนอมแท้ๆ”

“เปงถุงมือที่สำคังกับพี่ชายหยอ?”

หลุยส์พยักหน้าตอบคำถามของเมโลนี่

ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงพลันผุดรอยยิ้มละมุนขึ้นมา

“อืม พี่ชายให้เป็นของขวัญน่ะ”

“พี่ชาย... พี่ชายอัสเต้อหยอ?”

“ใช่แล้ว พี่อัสเตอร์ให้เป็นของขวัญมาน่ะ”

หลุยส์ที่เผลอตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ สีหน้าก็พลันแข็งค้างขึ้นมา

กึก

เมื่อฝีเท้าหยุดลง เมโลนี่จึงเงยหน้าขึ้นแล้วเรียก “พี่ชาย?”

“...วันนี้ไม่ต้องตามมาแล้วนะ ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยแล้ว”

จู่ๆ ก็เป็นอะไรไปเนี่ย?

แม้ดวงตากลมโตจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่หลุยส์กลับหันหลังให้เด็กน้อยแล้วเริ่มสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว

“พี่ชาย...”

แม้จะได้ยินเสียงพึมพำอย่างเหม่อลอยดังมาจากด้านหลัง แต่หลุยส์ก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าอันเร่งรีบลงเลย

‘บ้าเอ๊ย พับผ่าสิ...’

ปัง

เมื่อกลับมาถึงห้อง หลุยส์ก็ลงกลอนประตูดังลั่น

หัวใจของเขาเต้นรัวแรง

แววตาที่ก้มมองถุงมือซึ่งกำไว้แน่นในมือนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความสับสน

“ฉันจะทรยศพี่ไม่ได้เด็ดขาด...”

เพื่อพี่แล้ว เขาจะยอมรับเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของคุณอาไม่ได้

ถ้าหากเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของคุณอาจริงๆ ล่ะก็ ตำแหน่งของพี่ก็คงจะ...

เด็กชายกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะค่อยๆ นั่งชันเข่าลงตรงนั้น

เด็กชายที่ซบดวงตาอันแห้งผากลงกับหัวเข่าพึมพำออกมาเบาๆ

“...แม่ครับ รีบฟื้นขึ้นมาทีเถอะนะ ผมคิดถึงแม่”

มันเป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึง

◆ ◆ ◆

“ท้องฟ้าเหมือนฝนจาตกเยย”

พอแนบหน้าชิดติดกับหน้าต่าง ท้องฟ้าสลัวมัวหม่นก็ปรากฏสู่สายตา

“นั่นสิคะ ตอนบ่ายฝนจะตกหรือเปล่านะ?”

“ฝนตกแย้ว พี่ชายจายังฝึกดาบไหมอะ?”

เมื่อได้ยินคำถามของฉัน เอน่าก็ขมวดคิ้วพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด

“อืม น่าจะยังฝึกอยู่นะคะ? แต่ถ้าฝนเทลงมาห่าใหญ่ก็คงฝึกไม่ได้แหละค่ะ”

โอ้ เป็นเด็กที่ขยันจังแฮะ

ถ้าอย่างนั้นฉันก็ยอมแพ้ไม่ได้เหมือนกัน

“งั้นหนูก็ต้องออกไปแย้ว”

ทางนี้เองก็เป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นไม่แพ้กันนะจะบอกให้

แม้เอน่าจะบอกว่าฟ้าครึ้มขนาดนี้วันนี้หยุดพักสักวันดีไหม แต่ฉันก็ยังส่ายหน้าดิก

โชคดีที่เอน่าไม่ได้ห้ามฉันต่อ แต่ช่วยหาชุดที่ขยับตัวได้สะดวกมาให้แทน

มันคือชุดเดรสดีไซน์เรียบง่ายไม่มีลูกไม้ติดเลยสักชิ้น ผสมผสานระหว่างสีน้ำตาลเข้มกับสีเบจ

“เป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“อื้อ ชอบมากเยย”

“ซีด... แต่ว่าตัวใหญ่ไปนิดสำหรับคุณหนูนะคะเนี่ย กะว่าจะตัดให้ใส่สบายตัวก็เลยเผื่อขนาดไว้หลวมไปหน่อย...”

มันตัวใหญ่เกินไปสำหรับฉันจริงๆ นั่นแหละ

ทั้งแนวตะเข็บไหล่ที่ตกลงมา และปลายแขนเสื้อที่ยาวคลุมมือ

เอน่าช่วยพับปลายแขนเสื้อที่รุ่มร่ามขึ้นให้อย่างคล่องแคล่ว

“แต่นแต๊น เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหนู!”

“ขอบคุนนะ เออน่า”

“ฮึๆๆ คุณหนูของเราใส่อะไรก็น่ารักไปหมดเลยนะคะเนี่ย ขนาดแต่งตัวเหมือนสาวน้อยบ้านนอกแบบนี้ยังเข้ากันได้เป๊ะสุดๆ เลย...”

อย่างที่เอน่าว่า ตัวฉันในกระจกดูเหมือนสาวน้อยบ้านนอกจริงๆ

อืม ขนาดฉันมองตัวเองยังว่าน่ารักอยู่นิดๆ เลยมั้ง...?

ฉันส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจด้วยความพึงพอใจที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

โดยหารู้ไม่เลยว่าในวันนี้จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง

◆ ◆ ◆

“วันนี้ก็โดดเรียนอีกแล้วหรือ?”

คอนเต้พึมพำขณะเหลือบมองตักที่ว่างเปล่าของตนเอง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่การมีเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่นมานั่งบนตักกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว?

ตอนนี้พอปล่อยให้ว่างก็ถึงขั้นรู้สึกโหวงๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

“มาร์ชเมลโลว์ไปหาหลุยส์อีกแล้วหรือ?”

“ก็ คงจะอย่างนั้นละครับ”

“เหมือนฝนจะตกเลยนะ”

“นายน้อยหลุยส์เป็นคนที่ขยันขันแข็งถึงขนาดฝึกซ้อมอยู่ท่ามกลางฝนพรำ และท่านหญิงเองก็เป็นคนที่มีความมุ่งมั่น ไม่ยอมแพ้ต่อฝนพรำแค่นี้เช่นกันครับ”

ไม่เหมือนใครบางคนที่ขี้เกียจและเฉื่อยชาเลยสักนิด

ฮัดสันแอบต่อประโยคหลังในใจพร้อมชำเลืองดูสีหน้าของคอนเต้

เขานึกว่าอีกฝ่ายจะได้ยินแล้วพูดสวนกลับมาสักคำ ทว่าท่านดยุคกลับเอาแต่เท้าคางลงกับโต๊ะด้วยสีหน้าเหม่อลอย

สันจมูกที่ย่นเข้าหากันเผยให้เห็นถึงความไม่สบอารมณ์อยู่บ้างเล็กน้อย

“...ท่านดยุค อย่าบอกนะครับว่า”

“อะไร”

“คงไม่ได้กำลัง... อิจฉาตาร้อนแบบน่าเกลียด เพียงเพราะรู้สึกว่าท่านหญิงสนิทกับคุณหลุยส์มากกว่าหรอกนะครับ?”

“...”

“มะ ไม่ใช่ใช่ไหมครับ?”

พอถูกถามย้ำ คอนเต้ก็ค่อยๆ ขยับตัวนั่งหลังตรง

“จะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไง”

“ฮะๆ นั่นสินะครับ? ค่อยโล่งอกหน่อย เกือบจะน่าขนลุกไปแล้วเชียว!”

“ฉันว่าปากนายน่าขนลุกกว่าอีก”

“ครับ?”

“เลิกพูดจาไร้สาระแล้วไปทำงานได้แล้วไป ว่างมากจนจะตายหรือไง? งานไม่พอทำเหรอ? ให้เพิ่มไหมล่ะ?”

“ไม่ครับ ผมจะหุบปากแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานเดี๋ยวนี้ครับ”

ฮัดสันตอบรับอย่างรวดเร็วแล้วปิดปากเงียบสนิท ก่อนจะก้มหน้ามุดลงกับโต๊ะทำงาน

คอนเต้ที่เสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิดก็ขมวดคิ้วแล้วเริ่มขยับมือทำงานเช่นกัน

ในห้องทำงานอันเงียบสงัดมีเพียงเสียงปากกาขูดขีดบนหน้ากระดาษดังสะท้อนก้อง

เสียงนั้นเงียบลงเมื่อมีสาวใช้คนหนึ่งนำข่าวด่วนมารายงาน

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 32
อ่านตอน 33 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 31กลับหน้าเรื่อง
ตอน 31ตอน 33