ตอนที่ 33
“ใครมานะ?”
สาวใช้ตอบคำถามของคอนเต้
“ท่านเคานต์สเปลเดียกับพวกลูกชายมาถึงแล้วค่ะ”
หากพูดถึงสเปลเดีย ก็นับเป็นหนึ่งในตระกูลสาขาของฟานเทเบ ซึ่งรับผิดชอบดูแลหนึ่งในธุรกิจมากมายที่ตระกูลดยุคบริหารอยู่
แม้ว่าจะเป็นเพียงธุรกิจเล็กๆ ที่แทบจะนับเป็นแค่เศษผงในทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลดยุคก็ตาม
“แปลกจริง”
ท่านดยุคผู้ไร้อารมณ์พึมพำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ฉันจำไม่ได้ว่าเคยเชิญไปนะ แล้วก็จำไม่ได้ด้วยว่าเคยได้รับคำขอเข้าพบ”
“คือว่า... เห็นบอกว่านำเรื่องที่ควรค่าแก่การหยิบยกมาเป็นวาระในการประชุมขุนนางคนสนิทมาด้วยค่ะ อยากจะขอความกรุณาท่านดยุคช่วยตรวจสอบให้ก่อนน่ะค่ะ”
“ให้ตายสิ น่ารำคาญจริง”
มีพวกที่ทำแบบนี้อยู่เป็นครั้งคราว
พวกที่แอบเสนอหน้าเข้ามาก่อนการประชุมขุนนางคนสนิท โดยอ้างว่าจะขอให้ช่วยตรวจสอบวาระล่วงหน้านั่นแหละ
ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องที่หอบหิ้วกันมาก็ล้วนเป็นคำพูดไร้สาระที่มุ่งแต่จะกอบโกยผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองทั้งนั้น
ชิ
“ส่งกลับไปเฉยๆ― เดี๋ยวก่อน”
ท่านดยุคที่เกาคิ้วอย่างขอไปทีหยุดพูดกลางคันแล้วเอียงคอ
“แต่ทำไมถึงพาลูกชายมาด้วยล่ะ? ถ้าคิดจะเปิดประเด็นคุยเรื่องธุรกิจ ไม่พามาน่าจะดีกว่าแท้ๆ”
“อ๋อ เห็นว่าท่านหลุยส์กับพวกลูกชายของเคานต์สเปลเดียคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่ค่ะ ได้เป็นเพื่อนกันในการพบกันเมื่อคราวก่อน...”
“เอาพวกลูกๆ มาบังหน้าเพื่อหาทางเหยียบย่างเข้ามาในคฤหาสน์ดยุคล่ะสิ”
สาวใช้กลอกตาไปมาเมื่อได้ยินคำพูดที่ตรงไปตรงมา
“จะให้ทำอย่างไรดีคะ? ให้ส่งกลับไปไหมคะ?”
“ช่างเถอะ ให้เข้ามาได้ จะยอมเล่นตามเกมน่ารำคาญนั่นดูสักรอบแล้วกัน”
เรื่องแบบนี้ใครจะไปรู้ล่ะ
“อาจจะเป็นเพื่อนของหลุยส์จริงๆ ก็ได้นี่”
แม้จะเคืองที่ท่านเคานต์บุกรุกเข้ามาโดยไม่มีการนัดหมายล่วงหน้า แต่หากลูกๆ ของเขาเป็นเพื่อนกับหลุยส์จริงๆ ก็พอจะยอมหยวนให้สักครั้ง
เพื่อนของหลานชายสุดที่รักมาเที่ยวเล่นที่บ้านทั้งที จะให้ขับไล่ไสส่งอย่างรุนแรงก็ใช่ที่
แน่นอนว่าการยอมผ่อนปรนให้คงมีแค่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายเท่านั้น
ประกายประหลาดวูบผ่านนัยน์ตาสีน้ำเงินอันเฉยชาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป
หลังจากสาวใช้จากไปเพื่อนำความไปแจ้ง คอนเต้ก็หันตัวมองออกไปนอกหน้าต่าง
“อากาศไม่ค่อยเหมาะให้เด็กๆ เล่นกันเลยแฮะ”
ทว่าท้องฟ้าที่มืดครึ้มกลับไม่มีทีท่าว่าจะแจ่มใสขึ้นตามที่ใจหวัง
“ท่านดยุคอนุญาตให้เข้าพบได้แล้วครับ”
เมื่อได้ยินคำพูดของอัศวินผู้เฝ้าประตู เคานต์สเปลเดียก็เชิดคางขึ้นสูง
“เห็นหรือยังล่ะ คราวนี้รู้หรือยังว่ากล้ามาขวางหน้าใครกัน เด็กๆ ของฉันกับท่านกงจื่อสนิทสนมกันถึงเพียงนั้น ยังกล้ามาขวางทางพวกเราอีกหรือ”
น้ำเสียงเย่อหยิ่งนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเปี่ยมล้น
นั่นเป็นเพราะเขาพารถม้าดุ่มๆ มาเยือนคฤหาสน์ดยุคโดยพลการ แต่กลับต้องมาอับอายขายขี้หน้าเพราะถูกกักไว้ตั้งแต่หน้าประตูใหญ่
พวกอัศวินที่ไร้ความยืดหยุ่นต่างทำตัวแข็งทื่อ ปฏิเสธไม่ยอมเปิดประตูให้จนกว่าจะมีคำอนุญาตจากท่านดยุค
“ฉันจำหน้าพวกแกไว้หมดแล้ว ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!”
ท่านเคานต์ที่พ่นลมหายใจฟึดฟัดอีกครั้งก้าวขึ้นไปบนรถม้าที่จอดรออยู่
ไม่นานนัก ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ขวางกั้นคฤหาสน์ดยุคก็เปิดออก
ผิดกับท่านเคานต์ที่ยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ สีหน้าของลูกๆ เขากลับบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ
“เฮ้อ ท่านพ่อครับ ผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับเจ้านั่นเลย”
“ผมก็ด้วย อายุน้อยกว่าผมตั้งสามปี จะให้ไปเล่นอะไรกับไอ้เด็กกะโปโลแบบนั้นกันครับ”
“จริงด้วย แถมยังน่าหมั่นไส้—”
“ซี่!”
ท่านเคานต์ส่งเสียงจิ๊จ๊ะตัดบทบ่นพึมพำของลูกชายทั้งสอง
“อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสากันทั้งคู่เลยน่า! หลุยส์เป็นหนึ่งในหลานชายที่ท่านดยุคฟานเทเบเอ็นดูมาก เผลอๆ อาจจะได้เป็นท่านดยุคคนต่อไปด้วยซ้ำ ผูกมิตรไว้ตั้งแต่เด็กไม่มีอะไรเสียหายหรอก!”
เรื่องที่ท่านดยุครักใคร่หลานๆ เหมือนลูกแท้ๆ นั้นเป็นเรื่องที่รู้กันทั่วอยู่แล้ว
ถึงขนาดมีข่าวลือว่าเหตุผลที่เขาไม่ยอมแต่งงาน ก็เพื่อจะสืบทอดบรรดาศักดิ์ให้แก่พวกหลานชายนั่นแหละ
การที่คอนเต้ให้คนปฏิบัติต่อเด็กๆ เหมือนเป็น ‘ท่านชาย’ หลังจากขึ้นเป็นดยุค ยิ่งช่วยตอกย้ำให้ข่าวลือนั้นมีน้ำหนักมากขึ้น
เพราะฉะนั้น
‘ถ้าพวกลูกชายของฉันสนิทสนมกับหลานๆ ของท่านดยุคได้ล่ะก็...’
นอกจากจะสร้างสายสัมพันธ์กับว่าที่ท่านดยุคในอนาคตแล้ว ดยุคคนปัจจุบันก็คงไม่กล้าดูแคลนตระกูลของตนเป็นแน่
“เราจะทำธุรกิจกระจอกๆ หางหนูแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ”
นัยน์ตาของท่านเคานต์เปล่งประกายด้วยความโลภ
“ตระกูลของเราต้องไปอยู่ในจุดที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ และเพื่อการนั้น บทบาทของพวกเธอจึงสำคัญมาก เข้าใจหรือไม่”
“ค้าบๆ เข้าใจแล้วน่า ก็แค่ไปสนิทกับไอ้หมอน่ารำคาญนั่นก็พอใช่ไหมล่ะ”
“ฮื่อ หงุดหงิดชะมัด”
พวกเด็กๆ บิดตัวไปมาด้วยความไม่พอใจพลางพยักหน้าส่งๆ
ในไม่ช้า รถม้าก็หยุดลงตรงหน้าคฤหาสน์อันโอ่อ่าหรูหรา
กลิ้ง
ดุ๊กดิ๊ก
ฉันนั่งยองๆ อยู่บนพื้นดิน เกยคางไว้บนเข่าแล้วกลอกตาไปมาไม่หยุด
‘เกร็งจังเลยแฮะ...’
หลุยส์ในวันนี้มีระดับความหยิ่งเชิดแง่งอนมากกว่าปกติถึงสิบเท่า
หากความเย็นชาในยามปกติเทียบได้กับรสชาติของผลส้ม วันนี้ก็คงเปรี้ยวจี๊ดระดับเลมอนเลยทีเดียว
“พี่ชาย อันยอง!”
“...”
“พี่ชายงั้นเหรอ?”
“หนวกหู ชวนคุยอยู่ได้”
แม้ฉันจะทักทายไปอย่างร่าเริง เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามามองทางนี้เลยสักนิด
‘เขาเป็นพวกแพ้อากาศหรือเปล่านะ...?’
หรือว่าจะเกี่ยวกับท่าทางแปลกๆ เมื่อวานนี้กันแน่นะ?
ปกติถึงจะชอบบ่นพึมพำ แต่หลุยส์ก็แอบคอยสังเกตอารมณ์ของฉันและไม่เคยเมินเฉยใส่กันแบบนี้
ถึงจะทำเป็นเหมือนรำคาญ แต่ลึกๆ เขาก็ดูชอบใจที่ฉันเดินไปส่งจนถึงหน้าห้องแท้ๆ
แต่ว่าเมื่อวานนี้...
“...วันนี้ไม่ต้องตามมาแล้วนะ ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยหรอกน่า”
ใบหน้านั้นดูเหมือนจะร้องไห้ยังไงชอบกล
จนฉันไม่กล้าทำหน้าหนาเดินตามไปต่อ
‘เฮ้อ อึดอัดชะมัด’
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เกลียดฉันเลย ออกจะรู้สึกดีด้วยนิดๆ เสียด้วยซ้ำ
แล้วทำไมถึงต้องพยายามเว้นระยะห่างจากฉันกันนะ?
ถึงขนาดทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นออกมาด้วย
‘ต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่ๆ เลย...’
แต่ฉันก็ไม่เข้าใจเอาเสียเลย
ต่อให้พยายามเค้นสมองคิดแค่ไหนก็ไม่มีคำตอบโผล่มาเลยสักนิด
เฮ้อ
‘คิดไม่ถึงเลยว่าทางนี้จะรับมือยากกว่าอดีตท่านดยุคเสียอีก’
หลังจากวันที่ฉันมอบภาพวาดเป็นของขวัญให้อดีตท่านดยุค เขาก็แวะมาหาฉันทุกวันแทบไม่เว้น
“รับไปสิ ตุ๊กตาน่ะ เก็บได้ระหว่างทาง”
“รับไปสิ หนังสือนิทานน่ะ เก็บได้ระหว่างทาง”
“รับไปสิ ชุดนอนน่ะ เก็บได้ระหว่างทาง”
พร้อมกับถือของบางอย่างที่บอกว่าเก็บได้ระหว่างทางมาด้วยเสมอ
ให้ตายสิ ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเขาไปเก็บเอาของดีๆ สภาพไร้ตำหนิแบบนั้นมาจากที่ไหนกัน
ตอนที่ฉันยังใช้ชีวิตเป็นขอทาน ต่อให้รื้อพุ่มไม้หาอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังแทบหาหญ้าที่พอกินได้ไม่ถึงกำมือเลยด้วยซ้ำ
เอาเป็นว่า
‘รู้สึกเหมือนเริ่มสนิทกับอดีตท่านดยุคขึ้นมาหน่อยแล้วแท้ๆ...’
ในทางกลับกัน หลุยส์พอทำท่าเหมือนจะสนิทกันแล้ว เขากลับถอยห่างออกไปไกลลิบในพริบตา
แถมไม่รู้เหตุผลที่เขาถอยห่างไปด้วย มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจเข้าไปใหญ่
สุดท้าย สิ่งที่ฉันทำได้ก็มีเพียงการนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้องแล้วมองดูหลุยส์เท่านั้นเอง
‘รู้งี้เอาเสื่อรองนั่งติดมือมาด้วยก็ดีหรอก’
พอคิดว่าฝนจะตก ฉันก็เลยทิ้งทั้งกระเป๋าและเสื่อรองนั่งไว้หมดเลย
ฮึบ
‘...หรือจะนั่งแหมะลงไปเลยดีนะ?’
พี่เอน่าบอกว่าเสื้อผ้าจะทำเลอะแค่ไหนก็ได้นี่นา...
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งแปะกับพื้น
ไม่รู้ว่าฉันนั่งปิดปากเงียบกริบแบบนั้นอยู่นานเท่าไรแล้ว
เปาะ แปะ
“...ฝนเหรอ?”
ฉันรู้สึกได้ถึงหยดน้ำฝนที่ตกลงมาเปาะแปะหนึ่งหรือสองหยดจากท้องฟ้า
ถึงแม้หลังจากนั้นจะไม่มีเม็ดฝนตกลงมาอีกเลยก็ตามที―
‘จังหวะนี้แหละ!’
ฉันไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป รีบลุกพรวดขึ้นยืนทันที
“พี่ชา...!”
อ่า จริงสิ เขาบอกว่าห้ามเรียกพี่ชายนี่นา
ถ้างั้นต้องเรียกว่าอะไรดีล่ะ?
“อืม เอ่อ... ท่านยูอิสคะ?”
หลังจากที่ฉันคิดสรรพนามอย่างหนัก หลุยส์ก็หันขวับมามองทางนี้ทันควัน
ใบหน้าที่ไร้อารมณ์มาตลอดพลันบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
“เธอ เมื่อกี้เรียกอะไรนะ... ช่างเถอะ พอที เรื่องพรรค์นี้ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”
หลุยส์พึมพำกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเย็นชาอีกครั้ง
“เรียกทำไม บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามาชวนคุย นี่เมินคำพูดฉันเหรอไง?”
“ไม่ใช่หนา! ไม่ได้เมินเยย! คะ คือว่า... ฝนทำท่าจะต๊ก หนูเยยจะเอาร่มมาห้าย... ค่ะ!”
น้ำเสียงที่เย็นชากว่าปกตินั้นทำให้ฉันเผลอหลุดพูดจาสุภาพออกไปโดยไม่รู้ตัว
“ของพรรค์นั้นน่ะไม่จำเป็นหรอก”
“ม่ายช่ายนะ เดี๋ยวยากฝนเปียกม่ายด้ายนะ...!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน หลุยส์ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น
“งี่เง่าชะมัด อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ จะทำอะไรก็เรื่องของเธอเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเธอสักนิด”
กำลังโหลดความเห็น...