คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 33

ตอน 33

ตอนที่ 33

“ใครมานะ?”

สาวใช้ตอบคำถามของคอนเต้

“ท่านเคานต์สเปลเดียกับพวกลูกชายมาถึงแล้วค่ะ”

หากพูดถึงสเปลเดีย ก็นับเป็นหนึ่งในตระกูลสาขาของฟานเทเบ ซึ่งรับผิดชอบดูแลหนึ่งในธุรกิจมากมายที่ตระกูลดยุคบริหารอยู่

แม้ว่าจะเป็นเพียงธุรกิจเล็กๆ ที่แทบจะนับเป็นแค่เศษผงในทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลดยุคก็ตาม

“แปลกจริง”

ท่านดยุคผู้ไร้อารมณ์พึมพำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันจำไม่ได้ว่าเคยเชิญไปนะ แล้วก็จำไม่ได้ด้วยว่าเคยได้รับคำขอเข้าพบ”

“คือว่า... เห็นบอกว่านำเรื่องที่ควรค่าแก่การหยิบยกมาเป็นวาระในการประชุมขุนนางคนสนิทมาด้วยค่ะ อยากจะขอความกรุณาท่านดยุคช่วยตรวจสอบให้ก่อนน่ะค่ะ”

“ให้ตายสิ น่ารำคาญจริง”

มีพวกที่ทำแบบนี้อยู่เป็นครั้งคราว

พวกที่แอบเสนอหน้าเข้ามาก่อนการประชุมขุนนางคนสนิท โดยอ้างว่าจะขอให้ช่วยตรวจสอบวาระล่วงหน้านั่นแหละ

ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องที่หอบหิ้วกันมาก็ล้วนเป็นคำพูดไร้สาระที่มุ่งแต่จะกอบโกยผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองทั้งนั้น

ชิ

“ส่งกลับไปเฉยๆ― เดี๋ยวก่อน”

ท่านดยุคที่เกาคิ้วอย่างขอไปทีหยุดพูดกลางคันแล้วเอียงคอ

“แต่ทำไมถึงพาลูกชายมาด้วยล่ะ? ถ้าคิดจะเปิดประเด็นคุยเรื่องธุรกิจ ไม่พามาน่าจะดีกว่าแท้ๆ”

“อ๋อ เห็นว่าท่านหลุยส์กับพวกลูกชายของเคานต์สเปลเดียคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่ค่ะ ได้เป็นเพื่อนกันในการพบกันเมื่อคราวก่อน...”

“เอาพวกลูกๆ มาบังหน้าเพื่อหาทางเหยียบย่างเข้ามาในคฤหาสน์ดยุคล่ะสิ”

สาวใช้กลอกตาไปมาเมื่อได้ยินคำพูดที่ตรงไปตรงมา

“จะให้ทำอย่างไรดีคะ? ให้ส่งกลับไปไหมคะ?”

“ช่างเถอะ ให้เข้ามาได้ จะยอมเล่นตามเกมน่ารำคาญนั่นดูสักรอบแล้วกัน”

เรื่องแบบนี้ใครจะไปรู้ล่ะ

“อาจจะเป็นเพื่อนของหลุยส์จริงๆ ก็ได้นี่”

แม้จะเคืองที่ท่านเคานต์บุกรุกเข้ามาโดยไม่มีการนัดหมายล่วงหน้า แต่หากลูกๆ ของเขาเป็นเพื่อนกับหลุยส์จริงๆ ก็พอจะยอมหยวนให้สักครั้ง

เพื่อนของหลานชายสุดที่รักมาเที่ยวเล่นที่บ้านทั้งที จะให้ขับไล่ไสส่งอย่างรุนแรงก็ใช่ที่

แน่นอนว่าการยอมผ่อนปรนให้คงมีแค่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายเท่านั้น

ประกายประหลาดวูบผ่านนัยน์ตาสีน้ำเงินอันเฉยชาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป

หลังจากสาวใช้จากไปเพื่อนำความไปแจ้ง คอนเต้ก็หันตัวมองออกไปนอกหน้าต่าง

“อากาศไม่ค่อยเหมาะให้เด็กๆ เล่นกันเลยแฮะ”

ทว่าท้องฟ้าที่มืดครึ้มกลับไม่มีทีท่าว่าจะแจ่มใสขึ้นตามที่ใจหวัง

◆ ◆ ◆

“ท่านดยุคอนุญาตให้เข้าพบได้แล้วครับ”

เมื่อได้ยินคำพูดของอัศวินผู้เฝ้าประตู เคานต์สเปลเดียก็เชิดคางขึ้นสูง

“เห็นหรือยังล่ะ คราวนี้รู้หรือยังว่ากล้ามาขวางหน้าใครกัน เด็กๆ ของฉันกับท่านกงจื่อสนิทสนมกันถึงเพียงนั้น ยังกล้ามาขวางทางพวกเราอีกหรือ”

น้ำเสียงเย่อหยิ่งนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเปี่ยมล้น

นั่นเป็นเพราะเขาพารถม้าดุ่มๆ มาเยือนคฤหาสน์ดยุคโดยพลการ แต่กลับต้องมาอับอายขายขี้หน้าเพราะถูกกักไว้ตั้งแต่หน้าประตูใหญ่

พวกอัศวินที่ไร้ความยืดหยุ่นต่างทำตัวแข็งทื่อ ปฏิเสธไม่ยอมเปิดประตูให้จนกว่าจะมีคำอนุญาตจากท่านดยุค

“ฉันจำหน้าพวกแกไว้หมดแล้ว ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ!”

ท่านเคานต์ที่พ่นลมหายใจฟึดฟัดอีกครั้งก้าวขึ้นไปบนรถม้าที่จอดรออยู่

ไม่นานนัก ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ขวางกั้นคฤหาสน์ดยุคก็เปิดออก

ผิดกับท่านเคานต์ที่ยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ สีหน้าของลูกๆ เขากลับบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ

“เฮ้อ ท่านพ่อครับ ผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับเจ้านั่นเลย”

“ผมก็ด้วย อายุน้อยกว่าผมตั้งสามปี จะให้ไปเล่นอะไรกับไอ้เด็กกะโปโลแบบนั้นกันครับ”

“จริงด้วย แถมยังน่าหมั่นไส้—”

“ซี่!”

ท่านเคานต์ส่งเสียงจิ๊จ๊ะตัดบทบ่นพึมพำของลูกชายทั้งสอง

“อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสากันทั้งคู่เลยน่า! หลุยส์เป็นหนึ่งในหลานชายที่ท่านดยุคฟานเทเบเอ็นดูมาก เผลอๆ อาจจะได้เป็นท่านดยุคคนต่อไปด้วยซ้ำ ผูกมิตรไว้ตั้งแต่เด็กไม่มีอะไรเสียหายหรอก!”

เรื่องที่ท่านดยุครักใคร่หลานๆ เหมือนลูกแท้ๆ นั้นเป็นเรื่องที่รู้กันทั่วอยู่แล้ว

ถึงขนาดมีข่าวลือว่าเหตุผลที่เขาไม่ยอมแต่งงาน ก็เพื่อจะสืบทอดบรรดาศักดิ์ให้แก่พวกหลานชายนั่นแหละ

การที่คอนเต้ให้คนปฏิบัติต่อเด็กๆ เหมือนเป็น ‘ท่านชาย’ หลังจากขึ้นเป็นดยุค ยิ่งช่วยตอกย้ำให้ข่าวลือนั้นมีน้ำหนักมากขึ้น

เพราะฉะนั้น

‘ถ้าพวกลูกชายของฉันสนิทสนมกับหลานๆ ของท่านดยุคได้ล่ะก็...’

นอกจากจะสร้างสายสัมพันธ์กับว่าที่ท่านดยุคในอนาคตแล้ว ดยุคคนปัจจุบันก็คงไม่กล้าดูแคลนตระกูลของตนเป็นแน่

“เราจะทำธุรกิจกระจอกๆ หางหนูแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ”

นัยน์ตาของท่านเคานต์เปล่งประกายด้วยความโลภ

“ตระกูลของเราต้องไปอยู่ในจุดที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ และเพื่อการนั้น บทบาทของพวกเธอจึงสำคัญมาก เข้าใจหรือไม่”

“ค้าบๆ เข้าใจแล้วน่า ก็แค่ไปสนิทกับไอ้หมอน่ารำคาญนั่นก็พอใช่ไหมล่ะ”

“ฮื่อ หงุดหงิดชะมัด”

พวกเด็กๆ บิดตัวไปมาด้วยความไม่พอใจพลางพยักหน้าส่งๆ

ในไม่ช้า รถม้าก็หยุดลงตรงหน้าคฤหาสน์อันโอ่อ่าหรูหรา

◆ ◆ ◆

กลิ้ง

ดุ๊กดิ๊ก

ฉันนั่งยองๆ อยู่บนพื้นดิน เกยคางไว้บนเข่าแล้วกลอกตาไปมาไม่หยุด

‘เกร็งจังเลยแฮะ...’

หลุยส์ในวันนี้มีระดับความหยิ่งเชิดแง่งอนมากกว่าปกติถึงสิบเท่า

หากความเย็นชาในยามปกติเทียบได้กับรสชาติของผลส้ม วันนี้ก็คงเปรี้ยวจี๊ดระดับเลมอนเลยทีเดียว

“พี่ชาย อันยอง!”

“...”

“พี่ชายงั้นเหรอ?”

“หนวกหู ชวนคุยอยู่ได้”

แม้ฉันจะทักทายไปอย่างร่าเริง เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามามองทางนี้เลยสักนิด

‘เขาเป็นพวกแพ้อากาศหรือเปล่านะ...?’

หรือว่าจะเกี่ยวกับท่าทางแปลกๆ เมื่อวานนี้กันแน่นะ?

ปกติถึงจะชอบบ่นพึมพำ แต่หลุยส์ก็แอบคอยสังเกตอารมณ์ของฉันและไม่เคยเมินเฉยใส่กันแบบนี้

ถึงจะทำเป็นเหมือนรำคาญ แต่ลึกๆ เขาก็ดูชอบใจที่ฉันเดินไปส่งจนถึงหน้าห้องแท้ๆ

แต่ว่าเมื่อวานนี้...

“...วันนี้ไม่ต้องตามมาแล้วนะ ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยหรอกน่า”

ใบหน้านั้นดูเหมือนจะร้องไห้ยังไงชอบกล

จนฉันไม่กล้าทำหน้าหนาเดินตามไปต่อ

‘เฮ้อ อึดอัดชะมัด’

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เกลียดฉันเลย ออกจะรู้สึกดีด้วยนิดๆ เสียด้วยซ้ำ

แล้วทำไมถึงต้องพยายามเว้นระยะห่างจากฉันกันนะ?

ถึงขนาดทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นออกมาด้วย

‘ต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่ๆ เลย...’

แต่ฉันก็ไม่เข้าใจเอาเสียเลย

ต่อให้พยายามเค้นสมองคิดแค่ไหนก็ไม่มีคำตอบโผล่มาเลยสักนิด

เฮ้อ

‘คิดไม่ถึงเลยว่าทางนี้จะรับมือยากกว่าอดีตท่านดยุคเสียอีก’

หลังจากวันที่ฉันมอบภาพวาดเป็นของขวัญให้อดีตท่านดยุค เขาก็แวะมาหาฉันทุกวันแทบไม่เว้น

“รับไปสิ ตุ๊กตาน่ะ เก็บได้ระหว่างทาง”

“รับไปสิ หนังสือนิทานน่ะ เก็บได้ระหว่างทาง”

“รับไปสิ ชุดนอนน่ะ เก็บได้ระหว่างทาง”

พร้อมกับถือของบางอย่างที่บอกว่าเก็บได้ระหว่างทางมาด้วยเสมอ

ให้ตายสิ ฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเขาไปเก็บเอาของดีๆ สภาพไร้ตำหนิแบบนั้นมาจากที่ไหนกัน

ตอนที่ฉันยังใช้ชีวิตเป็นขอทาน ต่อให้รื้อพุ่มไม้หาอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังแทบหาหญ้าที่พอกินได้ไม่ถึงกำมือเลยด้วยซ้ำ

เอาเป็นว่า

‘รู้สึกเหมือนเริ่มสนิทกับอดีตท่านดยุคขึ้นมาหน่อยแล้วแท้ๆ...’

ในทางกลับกัน หลุยส์พอทำท่าเหมือนจะสนิทกันแล้ว เขากลับถอยห่างออกไปไกลลิบในพริบตา

แถมไม่รู้เหตุผลที่เขาถอยห่างไปด้วย มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจเข้าไปใหญ่

สุดท้าย สิ่งที่ฉันทำได้ก็มีเพียงการนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้องแล้วมองดูหลุยส์เท่านั้นเอง

‘รู้งี้เอาเสื่อรองนั่งติดมือมาด้วยก็ดีหรอก’

พอคิดว่าฝนจะตก ฉันก็เลยทิ้งทั้งกระเป๋าและเสื่อรองนั่งไว้หมดเลย

ฮึบ

‘...หรือจะนั่งแหมะลงไปเลยดีนะ?’

พี่เอน่าบอกว่าเสื้อผ้าจะทำเลอะแค่ไหนก็ได้นี่นา...

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งแปะกับพื้น

ไม่รู้ว่าฉันนั่งปิดปากเงียบกริบแบบนั้นอยู่นานเท่าไรแล้ว

เปาะ แปะ

“...ฝนเหรอ?”

ฉันรู้สึกได้ถึงหยดน้ำฝนที่ตกลงมาเปาะแปะหนึ่งหรือสองหยดจากท้องฟ้า

ถึงแม้หลังจากนั้นจะไม่มีเม็ดฝนตกลงมาอีกเลยก็ตามที―

‘จังหวะนี้แหละ!’

ฉันไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป รีบลุกพรวดขึ้นยืนทันที

“พี่ชา...!”

อ่า จริงสิ เขาบอกว่าห้ามเรียกพี่ชายนี่นา

ถ้างั้นต้องเรียกว่าอะไรดีล่ะ?

“อืม เอ่อ... ท่านยูอิสคะ?”

หลังจากที่ฉันคิดสรรพนามอย่างหนัก หลุยส์ก็หันขวับมามองทางนี้ทันควัน

ใบหน้าที่ไร้อารมณ์มาตลอดพลันบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

“เธอ เมื่อกี้เรียกอะไรนะ... ช่างเถอะ พอที เรื่องพรรค์นี้ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”

หลุยส์พึมพำกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเย็นชาอีกครั้ง

“เรียกทำไม บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามาชวนคุย นี่เมินคำพูดฉันเหรอไง?”

“ไม่ใช่หนา! ไม่ได้เมินเยย! คะ คือว่า... ฝนทำท่าจะต๊ก หนูเยยจะเอาร่มมาห้าย... ค่ะ!”

น้ำเสียงที่เย็นชากว่าปกตินั้นทำให้ฉันเผลอหลุดพูดจาสุภาพออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ของพรรค์นั้นน่ะไม่จำเป็นหรอก”

“ม่ายช่ายนะ เดี๋ยวยากฝนเปียกม่ายด้ายนะ...!”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน หลุยส์ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

“งี่เง่าชะมัด อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ จะทำอะไรก็เรื่องของเธอเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเธอสักนิด”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 33
อ่านตอน 34 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 32กลับหน้าเรื่อง
ตอน 32ตอน 34