ต่อจากมังฮวา ตอน 20
ตอนที่ 34
สะดุ้ง
“...”
ฉันตั้งใจจะบอกว่าจะรีบไปเอาร่มมาให้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงพูดไม่ออก
ฉันที่ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ จึงพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ แทนคำตอบ แล้วหันหลังเดินออกมาทั้งอย่างนั้น
‘ไม่เป็นไรนะ เมโลนี่ เรื่องโดนทำตัวเย็นชาใส่เนี่ยชินแล้วนี่นา!’
ความเย็นชาแค่นั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก
ใช่แล้ว ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นะ แต่ว่า...
ทำไมไหล่ที่ลู่ลงถึงไม่มีแรงยกขึ้นมาเลยล่ะ
ระหว่างที่ฉันก้มหน้ามองพื้นเดินเตาะแตะอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่นั้น
พลั่ก
“โอ๊ย-!”
แผละ
หัวของฉันชนเข้ากับบางอย่างที่โผล่พรวดขึ้นมาอย่างจัง จนหงายหลังก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น
‘อูย ก้นจะแตกเป็นสองซีกแล้วมั้งเนี่ย...’
เดี๋ยวนะ
ปกติก้นคนเรามันก็มีสองซีกอยู่แล้วนี่นา?
ในขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงคำถามอันลึกซึ้งพลางลูบก้นที่ปวดระบมป้อยๆ อยู่นั้น...
“อ๊ะ บ้าเอ๊ย! สกปรกชะมัด!”
“เฮ้ย มีตามีแววไหมเนี่ย?!”
เสียงสบถอันแหลมคมก็ดังกระหน่ำลงมาจากเหนือหัว
เมื่อเห็นเด็กน้อยล้มก้นจ้ำเบ้าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น สองบุตรชายแห่งตระกูลสเปลเดีย อีเดนและโนอาห์ก็แสยะยิ้มออกมา
ทั้งสองคนสบตากันอย่างเงียบเชียบ
‘เป็นไปตามแผน’
‘อืม ติดกับแล้ว’
ทั้งคู่จงใจเดินชนเมโลนี่ก่อนจะเริ่มหาเรื่องใส่ความเธอ
หลังจากได้ยินคนรับใช้บอกว่าหลุยส์อยู่ที่สวนหลังบ้าน เมื่อพวกเขามาถึงที่นี่เพื่อตามหาเขา―
“เรียกทำไม บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่ามาชวนคุย นี่คิดจะเมินฉันเหรอ”
“ของพรรค์นั้นน่ะไม่จำเป็นหรอก”
“งี่เง่าชะมัด อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ จะทำอะไรก็เรื่องของเธอเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเธอสักนิด”
พวกเขาก็ได้เห็นหลุยส์กำลังทำท่าทีเย็นชาใส่เด็กตัวกะเปี๊ยกที่ดูมอมแมมคนหนึ่งเข้าพอดี
เมื่อดูจากการแต่งกาย เด็กคนนั้นน่าจะเป็นคนรับใช้ตัวน้อยหรือไม่ก็ลูกของคนรับใช้
หรือไม่อย่างนั้น ก็อาจจะเป็นเด็กที่ถูกเอาไว้รับไม้เรียวแทนท่านกงจื่อก็ได้
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดก็คือ
“ไอ้ขี้เก๊กนั่นดูท่าจะเกลียดเด็กยาจกคนนั้นเข้าไส้เลยใช่ไหมล่ะ”
“อืม ท่าทางจะเป็นแบบนั้นแหละ”
“ฮึ่ม แบบนี้เรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะน่ะสิ”
ระหว่างหลุยส์กับทั้งสองคนนั้น เพิ่งจะเคยเห็นหน้าค่าตากันเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
ความสัมพันธ์ไม่ได้มากหรือน้อยไปกว่าแค่คนเคยทักทายกันตอนเดินผ่านเลยสักนิด
ด้วยเหตุนี้จึงกำลังกลุ้มใจอยู่ว่าจะสนิทสนมกับไอ้ขี้เก๊กนั่นได้อย่างไร ทว่าจังหวะช่างเหมาะเจาะพอดิบพอดี
“ถ้าช่วยสั่งสอนเด็กเปี๊ยกที่มันเกลียดให้เข็ดหลาบ ไอ้ขี้เก๊กนั่นต้องชอบใจแน่”
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับการเอาแต่คอยประจบเอาใจหลุยส์แล้ว การได้แกล้งรังแกเด็กเปี๊ยกซอมซ่อนั่นดูจะสนุกกว่าเป็นไหนๆ
และด้วยเหตุนี้ ในเวลานี้เอง
ทั้งสองคนจึงมายืนคำรามเสียงเหี้ยมเกรียมอยู่เบื้องหน้าของเมโลนี่ที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น
สายตาของเด็กน้อยที่กำลังตื่นตระหนกกวาดมองใบหน้าของทั้งสองคนไปมาอย่างลนลาน
“หน็อยแน่ะ ยังไม่รีบก้มหน้าลงไปอีกเหรอ”
“กล้าดียังไงถึงทำตาโตจ้องหน้าพวกเรา ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นใคร”
“...กะ ก็ตาของคงเรามันก็กลมทู้กคนนี่นา...”
“ยังจะกล้าต่อปากต่อคำอีกนะ?!”
เสียงตวาดแหวทำเอาร่างที่เล็กกระจิริดอยู่แล้วยิ่งหดคู้กลมดิกลงไปอีก
เมื่อเห็นเด็กน้อยสั่นงันงก ทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ
อีเดนโน้มตัวลงพลางใช้นิ้วชี้ผลักหน้าผากของเด็กน้อยไปมา
“นี่ นังขอทาน คนเขาเกลียดเด็กปากดีแบบแกกันทั้งนั้นแหละ”
“ใช่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วยังสะเออะขึ้นมาอีก”
น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยแววหัวเราะอันโหดเหี้ยมทำเอาเมโลนี่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก
คำพูดที่ปกติแล้วเธอคงปล่อยให้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ในวันนี้กลับทิ่มแทงหัวใจราวกับมีดคมกริบ
‘...ที่หลุยส์รังเกียจฉันจริงๆ เป็นเพราะฉันทำตัวก๋ากั่นอย่างนั้นหรือ?’
เป็นเพราะเธอรู้สึกฝ่อและเสียความมั่นใจอย่างหนักจากท่าทีเย็นชาของหลุยส์ไปแล้วนั่นเอง
เมื่อเห็นเมโลนี่หงอยลงไปอย่างเห็นได้ชัด เด็กชายทั้งสองก็เหยียดยิ้มกริ่ม
“ไม่ได้การละ พวกเราคงต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว”
มือที่หยาบกระด้างกระชากคอเสื้อด้านหลังของเมโลนี่เพื่อดึงให้ลุกขึ้น
“อ๊ะ!”
เด็กทั้งสองคนคว้าข้อมือของเมโลนี่ที่โซเซพยุงตัวลุกขึ้นไว้แน่นจากทั้งสองข้าง
“ถ้าสั่งสอนมารยาทให้ดี เจ้านายของแกคงจะชอบใจน่าดู”
“แถวนี้ไม่มีที่ไหนพอจะขังมันได้บ้างเหรอ”
“นั่นสิเนอะ ต้องให้มันได้ลองลิ้มรสคุกดูบ้างถึงจะได้สติขึ้นมา”
ลิ้มรสคุกงั้นหรือ?
จะเอาฉันไปขังไว้ที่ไหนกัน?
เมโลนี่ที่ทบทวนคำพูดของคนทั้งสองใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว
เพราะเธอนึกถึงเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันในอดีตขึ้นมาได้
ในช่วงเวลาที่เคยอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อนจะย้อนเวลากลับมา
“เพราะแกคนเดียว อาหารพวกเราถึงไม่พอกิน!”
“ผู้อำนวยการก็เอาแต่บ่นทุกวัน เอาอีนี่ไปขังไว้ที่ไหนสักแห่งเถอะ”
“เอาสิ เอาแบบนั้นแหละ! ต้องดัดนิสัยให้เข็ดหลาบไปเลย!”
เคยมีเด็กบางคนขังเมโลนี่ตัวน้อยเอาไว้ในห้องเก็บของ
“มะ ม่ายเอา! ฉ่วยด้วย!”
แม้จะจำใบหน้าของพวกเด็กที่ขังตนไว้ไม่ได้แน่ชัด แต่ความชั่วร้ายอันบริสุทธิ์ที่หัวเราะเยาะเสียงอ้อนวอนของเธอยังคงแจ่มชัดในสมอง
เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ความหวาดกลัวในตอนนั้นก็เริ่มฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว
ความทรงจำที่ถูกขังอยู่ในห้องเก็บของอันมืดมิด หนาวเหน็บ และสกปรกตลอดทั้งวัน ร้องไห้โฮอยู่เพียงลำพังจนหมดแรงทรุดลงไปก็หวนกลับมาพร้อมกัน
“ป่อยนะ...! ม่ายเอา ม่ายเอา!”
เมื่อเมโลนี่ที่หน้าซีดเผือดดิ้นรนสุดแรงเกิด คุณชายทั้งสองก็ขมวดคิ้วแน่น
“หยุดดิ้นแล้วตามมาเดี๋ยวนี้ไม่ได้หรือไง อยากโดนตีใช่ไหม?!”
“อยู่นิ่งๆ สิ บอกให้อยู่นิ่งๆ ไงเล่า!”
ทว่าการดิ้นรนของเด็กน้อยที่ตกอยู่ในความตื่นตระหนกกลับไม่ยอมหยุดลง
“คุ คุงพ่อ! คุงปู่! ปี่จายยย-!”
หนำซ้ำยังกรีดร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม คนที่ตกใจลนลานจึงกลายเป็นสองพี่น้องสเปลเดียแทน
“โธ่เว้ย นังนี่มัน...!”
มันเป็นจังหวะเดียวกับที่อีเดนกำลังจะเอามือปิดปากเด็กน้อยอย่างรุนแรง
“ทำไมถึงได้เสียงดังขนาดนี้เนี่ย ฉันบอกว่าอย่าเรียกอีกไงเล่... อะไรกันเนี่ย”
หลุยส์ที่วิ่งพลางเกาท้ายทอยแกรกๆ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อพบคนทั้งสาม
เด็กหนุ่มสองคนที่จำได้ว่าเคยพบกันที่ไหนสักแห่ง กับเมโลนี่ที่ถูกเด็กหนุ่มพวกนั้นจับตัวไว้และกำลังถูกปิดปาก
ท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ ดวงตาอันเว้าวอนของเมโลนี่ก็หันไปมองหลุยส์
หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาสีม่วงคู่นั้น
ในชั่วพริบตานั้นเอง สีหน้าของหลุยส์ก็เย็นเยียบขึ้นมา
“นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกแกกำลังทำบ้าอะไรอยู่”
“ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ ท่านกงจื่อ สบายดีหรือ-”
“คำทักทายไร้สาระน่ะช่างมันเถอะ ฉันถามว่าพวกแกกำลังทำอะไรอยู่”
น้ำเสียงที่ไม่ได้แค่เย็นชาแต่เฉียบขาดบาดลึก ทำให้คุณชายทั้งสองสะดุ้งโหยงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ครู่ต่อมา แก้มของทั้งสองคนก็แดงก่ำขึ้น
ทั้งเจ็บใจและอับอายที่เผลอกลัวเด็กที่อายุน้อยกว่าตนเองถึงสามปีไปชั่วขณะ
“ฮะๆ ฮ่า กำลังจะดัดนิสัยเด็กอวดดีคนนี้อยู่พอดีเลยครับ”
อีเดนกัดฟันแน่นพลางฝืนยิ้มตอบ โนอาห์จึงหัวเราะรับเป็นลูกคู่ทันที
“ใช่แล้วครับ ไม่เจียมกะลาหัวตัวเองแล้วยังอวดดีขนาดนี้ พวกเราก็เลยจะช่วยสั่งสอนแทนท่านกงจื่อให้-”
ทว่า คำพูดยังไม่ทันจบประโยคดี
ผัวะ—!
หลุยส์พุ่งเข้าไปแล้วซัดหมัดเข้าที่แก้มของโนอาห์เต็มแรง พร้อมกันนั้น
“อ่อก!”
โนอาห์ก็ลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งไปพร้อมกับเสียงครางลั่น
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น
ใช้เวลาไม่นานเรื่องความวุ่นวายนี้ก็ไปถึงหูท่านดยุค
“แย่แล้วค่ะ ท่านดยุค! นายน้อยกำลังทะเลาะกับแขกอยู่ค่ะ แล้วคุณหนูก็อยู่ที่นั่นด้วย—”
คอนเต้ที่ฟังคำพูดของเคานต์สเปลเดียเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอยู่พลันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งทันที
“ที่ไหน”
“แถวสวนหลังบ้านค่ะ...!”
ยังไม่ทันที่สาวใช้จะพูดจบประโยค ท่านดยุคก็พุ่งตัวหายเข้าไปในเงาของตนเองแล้ว
“ทะ ท่านดยุค! ผมไปด้วยคนสิครับ...!”
แม้เคานต์สเปลเดียจะรีบร้อนลุกขึ้นตามไป แต่คอนเต้ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว
“บัดซบเอ๊ย...”
ท่านเคานต์สบถพึมพำอย่างหัวเสียก่อนจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบตรงไปยังสวนหลังบ้าน
เมื่อวิ่งหอบหายใจรวยรินมาถึงสวนหลังบ้าน สถานการณ์ทุกอย่างก็จบลงเรียบร้อยแล้ว
หลุยส์แห่งฟานเทเบกำลังกำหมัดแน่นพร้อมกับเบิกตากว้างและหายใจหอบถี่ ส่วนพวกลูกๆ ของเขานั้น...
“นะ โนอาห์! อีเดน!”
“ทะ ท่านพ่อ...!”
“ท่านพ่อออ!”
เลือดกำเดาไหลทะลักออกมาทั้งสองรูจมูกไปพร้อมกับร้องไห้โฮกันยกใหญ่
เมื่อตกใจจนรีบวิ่งเข้าไปดู สภาพใบหน้าในระยะใกล้ก็ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปอีก
ฟันหน้าซี่หนึ่งหลุดหายไปอย่างน่าใจหาย แถมรอบดวงตายังมีรอยฟกช้ำดำเขียว
เป็นสภาพที่แตกต่างจากหลุยส์ซึ่งไร้รอยขีดข่วนอย่างเห็นได้ชัด
“นี่มันทำบ้าอะไรกันครับ นายน้อย! ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! มาซ้อมลูกๆ ของผมจนเละเทะขนาดนี้ได้ยังไง!”
แม้ท่านเคานต์จะตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่หลุยส์ก็ไม่ตอบอะไร ได้แต่จ้องเขม็งไปยังสองพี่น้อง
ท่าทางนั้นยิ่งจุดไฟโทสะของท่านเคานต์ให้เดือดพล่านขึ้นไปอีก
“ท่านดยุคก็ช่วยตอบผมหน่อยเถอะครับ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!”
“ดูก็รู้แล้วนี่ เด็กๆ ตีกันน่ะสิ”
“ไม่ได้ตีกันครับ แต่ลูกๆ ของผมโดนซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก!”
เมื่อได้ยินคำพูดของท่านเคานต์ คอนเต้ก็ยักไหล่
“หลุยส์”
เสียงเรียกที่ราบเรียบไร้อารมณ์นั้นทำให้ไหล่ของหลุยส์สะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที
กำลังโหลดความเห็น...