คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 34

ตอน 34

ต่อจากมังฮวา ตอน 20

ตอนที่ 34

สะดุ้ง

“...”

ฉันตั้งใจจะบอกว่าจะรีบไปเอาร่มมาให้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงพูดไม่ออก

ฉันที่ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ จึงพยักหน้าหงึกๆ รัวๆ แทนคำตอบ แล้วหันหลังเดินออกมาทั้งอย่างนั้น

‘ไม่เป็นไรนะ เมโลนี่ เรื่องโดนทำตัวเย็นชาใส่เนี่ยชินแล้วนี่นา!’

ความเย็นชาแค่นั้นทำอะไรฉันไม่ได้หรอก

ใช่แล้ว ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นะ แต่ว่า...

ทำไมไหล่ที่ลู่ลงถึงไม่มีแรงยกขึ้นมาเลยล่ะ

ระหว่างที่ฉันก้มหน้ามองพื้นเดินเตาะแตะอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่นั้น

พลั่ก

“โอ๊ย-!”

แผละ

หัวของฉันชนเข้ากับบางอย่างที่โผล่พรวดขึ้นมาอย่างจัง จนหงายหลังก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

‘อูย ก้นจะแตกเป็นสองซีกแล้วมั้งเนี่ย...’

เดี๋ยวนะ

ปกติก้นคนเรามันก็มีสองซีกอยู่แล้วนี่นา?

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงคำถามอันลึกซึ้งพลางลูบก้นที่ปวดระบมป้อยๆ อยู่นั้น...

“อ๊ะ บ้าเอ๊ย! สกปรกชะมัด!”

“เฮ้ย มีตามีแววไหมเนี่ย?!”

เสียงสบถอันแหลมคมก็ดังกระหน่ำลงมาจากเหนือหัว

◆ ◆ ◆

เมื่อเห็นเด็กน้อยล้มก้นจ้ำเบ้าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น สองบุตรชายแห่งตระกูลสเปลเดีย อีเดนและโนอาห์ก็แสยะยิ้มออกมา

ทั้งสองคนสบตากันอย่างเงียบเชียบ

‘เป็นไปตามแผน’

‘อืม ติดกับแล้ว’

ทั้งคู่จงใจเดินชนเมโลนี่ก่อนจะเริ่มหาเรื่องใส่ความเธอ

หลังจากได้ยินคนรับใช้บอกว่าหลุยส์อยู่ที่สวนหลังบ้าน เมื่อพวกเขามาถึงที่นี่เพื่อตามหาเขา―

“เรียกทำไม บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่ามาชวนคุย นี่คิดจะเมินฉันเหรอ”

“ของพรรค์นั้นน่ะไม่จำเป็นหรอก”

“งี่เง่าชะมัด อย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ จะทำอะไรก็เรื่องของเธอเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเธอสักนิด”

พวกเขาก็ได้เห็นหลุยส์กำลังทำท่าทีเย็นชาใส่เด็กตัวกะเปี๊ยกที่ดูมอมแมมคนหนึ่งเข้าพอดี

เมื่อดูจากการแต่งกาย เด็กคนนั้นน่าจะเป็นคนรับใช้ตัวน้อยหรือไม่ก็ลูกของคนรับใช้

หรือไม่อย่างนั้น ก็อาจจะเป็นเด็กที่ถูกเอาไว้รับไม้เรียวแทนท่านกงจื่อก็ได้

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดก็คือ

“ไอ้ขี้เก๊กนั่นดูท่าจะเกลียดเด็กยาจกคนนั้นเข้าไส้เลยใช่ไหมล่ะ”

“อืม ท่าทางจะเป็นแบบนั้นแหละ”

“ฮึ่ม แบบนี้เรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะน่ะสิ”

ระหว่างหลุยส์กับทั้งสองคนนั้น เพิ่งจะเคยเห็นหน้าค่าตากันเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ความสัมพันธ์ไม่ได้มากหรือน้อยไปกว่าแค่คนเคยทักทายกันตอนเดินผ่านเลยสักนิด

ด้วยเหตุนี้จึงกำลังกลุ้มใจอยู่ว่าจะสนิทสนมกับไอ้ขี้เก๊กนั่นได้อย่างไร ทว่าจังหวะช่างเหมาะเจาะพอดิบพอดี

“ถ้าช่วยสั่งสอนเด็กเปี๊ยกที่มันเกลียดให้เข็ดหลาบ ไอ้ขี้เก๊กนั่นต้องชอบใจแน่”

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับการเอาแต่คอยประจบเอาใจหลุยส์แล้ว การได้แกล้งรังแกเด็กเปี๊ยกซอมซ่อนั่นดูจะสนุกกว่าเป็นไหนๆ

และด้วยเหตุนี้ ในเวลานี้เอง

ทั้งสองคนจึงมายืนคำรามเสียงเหี้ยมเกรียมอยู่เบื้องหน้าของเมโลนี่ที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น

สายตาของเด็กน้อยที่กำลังตื่นตระหนกกวาดมองใบหน้าของทั้งสองคนไปมาอย่างลนลาน

“หน็อยแน่ะ ยังไม่รีบก้มหน้าลงไปอีกเหรอ”

“กล้าดียังไงถึงทำตาโตจ้องหน้าพวกเรา ไม่รู้หรือไงว่าพวกเราเป็นใคร”

“...กะ ก็ตาของคงเรามันก็กลมทู้กคนนี่นา...”

“ยังจะกล้าต่อปากต่อคำอีกนะ?!”

เสียงตวาดแหวทำเอาร่างที่เล็กกระจิริดอยู่แล้วยิ่งหดคู้กลมดิกลงไปอีก

เมื่อเห็นเด็กน้อยสั่นงันงก ทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ

อีเดนโน้มตัวลงพลางใช้นิ้วชี้ผลักหน้าผากของเด็กน้อยไปมา

“นี่ นังขอทาน คนเขาเกลียดเด็กปากดีแบบแกกันทั้งนั้นแหละ”

“ใช่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วยังสะเออะขึ้นมาอีก”

น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยแววหัวเราะอันโหดเหี้ยมทำเอาเมโลนี่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

คำพูดที่ปกติแล้วเธอคงปล่อยให้เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ในวันนี้กลับทิ่มแทงหัวใจราวกับมีดคมกริบ

‘...ที่หลุยส์รังเกียจฉันจริงๆ เป็นเพราะฉันทำตัวก๋ากั่นอย่างนั้นหรือ?’

เป็นเพราะเธอรู้สึกฝ่อและเสียความมั่นใจอย่างหนักจากท่าทีเย็นชาของหลุยส์ไปแล้วนั่นเอง

เมื่อเห็นเมโลนี่หงอยลงไปอย่างเห็นได้ชัด เด็กชายทั้งสองก็เหยียดยิ้มกริ่ม

“ไม่ได้การละ พวกเราคงต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว”

มือที่หยาบกระด้างกระชากคอเสื้อด้านหลังของเมโลนี่เพื่อดึงให้ลุกขึ้น

“อ๊ะ!”

เด็กทั้งสองคนคว้าข้อมือของเมโลนี่ที่โซเซพยุงตัวลุกขึ้นไว้แน่นจากทั้งสองข้าง

“ถ้าสั่งสอนมารยาทให้ดี เจ้านายของแกคงจะชอบใจน่าดู”

“แถวนี้ไม่มีที่ไหนพอจะขังมันได้บ้างเหรอ”

“นั่นสิเนอะ ต้องให้มันได้ลองลิ้มรสคุกดูบ้างถึงจะได้สติขึ้นมา”

ลิ้มรสคุกงั้นหรือ?

จะเอาฉันไปขังไว้ที่ไหนกัน?

เมโลนี่ที่ทบทวนคำพูดของคนทั้งสองใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว

เพราะเธอนึกถึงเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันในอดีตขึ้นมาได้

ในช่วงเวลาที่เคยอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อนจะย้อนเวลากลับมา

“เพราะแกคนเดียว อาหารพวกเราถึงไม่พอกิน!”

“ผู้อำนวยการก็เอาแต่บ่นทุกวัน เอาอีนี่ไปขังไว้ที่ไหนสักแห่งเถอะ”

“เอาสิ เอาแบบนั้นแหละ! ต้องดัดนิสัยให้เข็ดหลาบไปเลย!”

เคยมีเด็กบางคนขังเมโลนี่ตัวน้อยเอาไว้ในห้องเก็บของ

“มะ ม่ายเอา! ฉ่วยด้วย!”

แม้จะจำใบหน้าของพวกเด็กที่ขังตนไว้ไม่ได้แน่ชัด แต่ความชั่วร้ายอันบริสุทธิ์ที่หัวเราะเยาะเสียงอ้อนวอนของเธอยังคงแจ่มชัดในสมอง

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ความหวาดกลัวในตอนนั้นก็เริ่มฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว

ความทรงจำที่ถูกขังอยู่ในห้องเก็บของอันมืดมิด หนาวเหน็บ และสกปรกตลอดทั้งวัน ร้องไห้โฮอยู่เพียงลำพังจนหมดแรงทรุดลงไปก็หวนกลับมาพร้อมกัน

“ป่อยนะ...! ม่ายเอา ม่ายเอา!”

เมื่อเมโลนี่ที่หน้าซีดเผือดดิ้นรนสุดแรงเกิด คุณชายทั้งสองก็ขมวดคิ้วแน่น

“หยุดดิ้นแล้วตามมาเดี๋ยวนี้ไม่ได้หรือไง อยากโดนตีใช่ไหม?!”

“อยู่นิ่งๆ สิ บอกให้อยู่นิ่งๆ ไงเล่า!”

ทว่าการดิ้นรนของเด็กน้อยที่ตกอยู่ในความตื่นตระหนกกลับไม่ยอมหยุดลง

“คุ คุงพ่อ! คุงปู่! ปี่จายยย-!”

หนำซ้ำยังกรีดร้องเสียงดังขึ้นกว่าเดิม คนที่ตกใจลนลานจึงกลายเป็นสองพี่น้องสเปลเดียแทน

“โธ่เว้ย นังนี่มัน...!”

มันเป็นจังหวะเดียวกับที่อีเดนกำลังจะเอามือปิดปากเด็กน้อยอย่างรุนแรง

“ทำไมถึงได้เสียงดังขนาดนี้เนี่ย ฉันบอกว่าอย่าเรียกอีกไงเล่... อะไรกันเนี่ย”

หลุยส์ที่วิ่งพลางเกาท้ายทอยแกรกๆ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อพบคนทั้งสาม

เด็กหนุ่มสองคนที่จำได้ว่าเคยพบกันที่ไหนสักแห่ง กับเมโลนี่ที่ถูกเด็กหนุ่มพวกนั้นจับตัวไว้และกำลังถูกปิดปาก

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ ดวงตาอันเว้าวอนของเมโลนี่ก็หันไปมองหลุยส์

หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาสีม่วงคู่นั้น

ในชั่วพริบตานั้นเอง สีหน้าของหลุยส์ก็เย็นเยียบขึ้นมา

“นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกแกกำลังทำบ้าอะไรอยู่”

“ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ ท่านกงจื่อ สบายดีหรือ-”

“คำทักทายไร้สาระน่ะช่างมันเถอะ ฉันถามว่าพวกแกกำลังทำอะไรอยู่”

น้ำเสียงที่ไม่ได้แค่เย็นชาแต่เฉียบขาดบาดลึก ทำให้คุณชายทั้งสองสะดุ้งโหยงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ครู่ต่อมา แก้มของทั้งสองคนก็แดงก่ำขึ้น

ทั้งเจ็บใจและอับอายที่เผลอกลัวเด็กที่อายุน้อยกว่าตนเองถึงสามปีไปชั่วขณะ

“ฮะๆ ฮ่า กำลังจะดัดนิสัยเด็กอวดดีคนนี้อยู่พอดีเลยครับ”

อีเดนกัดฟันแน่นพลางฝืนยิ้มตอบ โนอาห์จึงหัวเราะรับเป็นลูกคู่ทันที

“ใช่แล้วครับ ไม่เจียมกะลาหัวตัวเองแล้วยังอวดดีขนาดนี้ พวกเราก็เลยจะช่วยสั่งสอนแทนท่านกงจื่อให้-”

ทว่า คำพูดยังไม่ทันจบประโยคดี

ผัวะ—!

หลุยส์พุ่งเข้าไปแล้วซัดหมัดเข้าที่แก้มของโนอาห์เต็มแรง พร้อมกันนั้น

“อ่อก!”

โนอาห์ก็ลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งไปพร้อมกับเสียงครางลั่น

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

◆ ◆ ◆

ใช้เวลาไม่นานเรื่องความวุ่นวายนี้ก็ไปถึงหูท่านดยุค

“แย่แล้วค่ะ ท่านดยุค! นายน้อยกำลังทะเลาะกับแขกอยู่ค่ะ แล้วคุณหนูก็อยู่ที่นั่นด้วย—”

คอนเต้ที่ฟังคำพูดของเคานต์สเปลเดียเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอยู่พลันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งทันที

“ที่ไหน”

“แถวสวนหลังบ้านค่ะ...!”

ยังไม่ทันที่สาวใช้จะพูดจบประโยค ท่านดยุคก็พุ่งตัวหายเข้าไปในเงาของตนเองแล้ว

“ทะ ท่านดยุค! ผมไปด้วยคนสิครับ...!”

แม้เคานต์สเปลเดียจะรีบร้อนลุกขึ้นตามไป แต่คอนเต้ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

“บัดซบเอ๊ย...”

ท่านเคานต์สบถพึมพำอย่างหัวเสียก่อนจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบตรงไปยังสวนหลังบ้าน

เมื่อวิ่งหอบหายใจรวยรินมาถึงสวนหลังบ้าน สถานการณ์ทุกอย่างก็จบลงเรียบร้อยแล้ว

หลุยส์แห่งฟานเทเบกำลังกำหมัดแน่นพร้อมกับเบิกตากว้างและหายใจหอบถี่ ส่วนพวกลูกๆ ของเขานั้น...

“นะ โนอาห์! อีเดน!”

“ทะ ท่านพ่อ...!”

“ท่านพ่อออ!”

เลือดกำเดาไหลทะลักออกมาทั้งสองรูจมูกไปพร้อมกับร้องไห้โฮกันยกใหญ่

เมื่อตกใจจนรีบวิ่งเข้าไปดู สภาพใบหน้าในระยะใกล้ก็ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปอีก

ฟันหน้าซี่หนึ่งหลุดหายไปอย่างน่าใจหาย แถมรอบดวงตายังมีรอยฟกช้ำดำเขียว

เป็นสภาพที่แตกต่างจากหลุยส์ซึ่งไร้รอยขีดข่วนอย่างเห็นได้ชัด

“นี่มันทำบ้าอะไรกันครับ นายน้อย! ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! มาซ้อมลูกๆ ของผมจนเละเทะขนาดนี้ได้ยังไง!”

แม้ท่านเคานต์จะตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่หลุยส์ก็ไม่ตอบอะไร ได้แต่จ้องเขม็งไปยังสองพี่น้อง

ท่าทางนั้นยิ่งจุดไฟโทสะของท่านเคานต์ให้เดือดพล่านขึ้นไปอีก

“ท่านดยุคก็ช่วยตอบผมหน่อยเถอะครับ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!”

“ดูก็รู้แล้วนี่ เด็กๆ ตีกันน่ะสิ”

“ไม่ได้ตีกันครับ แต่ลูกๆ ของผมโดนซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก!”

เมื่อได้ยินคำพูดของท่านเคานต์ คอนเต้ก็ยักไหล่

“หลุยส์”

เสียงเรียกที่ราบเรียบไร้อารมณ์นั้นทำให้ไหล่ของหลุยส์สะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 34
อ่านตอน 35 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 33กลับหน้าเรื่อง
ตอน 33ตอน 35