ตอนที่ 35
“ฉันคงต้องขอฟังคำอธิบายหน่อยแล้วล่ะ ว่าทำไมถึงใช้ความรุนแรง”
“...”
“มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างสินะ เพราะฉันไม่คิดว่านายจะลงไม้ลงมือโดยไม่มีเหตุผลหรอก”
“...”
แม้คอนเต้จะเอ่ยถาม แต่หลุยส์ก็ยังไม่ยอมตอบ
ทว่าคนที่แผดเสียงโวยวายขึ้นมาแทนกลับเป็นอีเดน
“อยู่ดีๆ ก็เข้ามาซ้อมพวกเราครับ! จู่ๆ ก็ปล่อยหมัดใส่เลยนะครับ!”
เมื่อนั้นเอง ปากที่ปิดสนิทของหลุยส์จึงได้ยอมอ้าออก
“พวกแกเริ่มก่อนต่างหาก... เริ่มรังแกก่อนชัดๆ!”
“พูดเรื่องอะไรน่ะ! ฉันไปรังแกนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”
“พวกแก... เสนียดอย่างพวกแกมารังแกน้องสาวฉันก่อนนี่!”
“ยัยนั่นไปเป็นน้องสาวนายตั้งแต่เมื่อไหร่! นายเกลียดเด็กนั่นไม่ใช่หรือไง อีกอย่างนายไม่มีน้องสาวสักหน่อย!”
“ไม่ได้เกลียด! ไม่เคยเกลียดเลยสักนิด! แล้วนั่นก็น้องสาวฉันจริงๆ ด้วย!”
น้องสาวงั้นหรือ?
น้องสาวอะไรกัน?
ท่านเคานต์กะพริบตาปริบๆ ให้กับการโต้เถียงไปมาของพวกเด็กๆ
ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งเข้าพอดี
เด็กน้อยคนนั้นกำลังยืนตัวแข็งทื่อสั่นเทิ้มอยู่ด้านหลังของท่านดยุค
ผมเผ้าชี้ฟูกระเซอะกระเซิงไปหมด แถมยังสวมชุดกระโปรงสีคล้ำมอซอแบบที่พวกสามัญชนใส่กัน―
“ดูท่าท่านกงจื่อจะเป็นคนมีจิตใจโอบอ้อมอารีมากทีเดียวครับ ถึงได้เรียกเด็กมอมแมมพรรค์นั้นว่าน้องสาว ดูจากสภาพแล้ว คงเป็นคนในครอบครัวที่คนรับใช้พามาอยู่ด้วยชั่วคราวมั้งครับ...”
มุมปากของท่านเคานต์ยกยิ้มขึ้นเป็นเส้นโค้งบิดเบี้ยว
“ลูกๆ ของผมคงจะเห็นนังเด็กชั้นต่ำนั่นทำตัวตีตนเสมอตีสนิทกับท่านกงจื่อ ก็เลยตั้งใจจะสั่งสอนตักเตือนเบาๆ เสียหน่อยน่ะครับ”
“ถะ ถูกต้องแล้วครับ!”
“พวกเราแค่คิดจะสั่งสอนมารยาทให้ยัยหนูอวดดีนั่นเพื่อท่านกงจื่อก็เท่านั้นเองครับ พวกเราไม่ได้รับความเป็นธรรมเลยนะครับ ท่านพ่อ ท่านดยุค!”
สองคุณชายรีบผสมโรงเสริมขึ้นมาคนละประโยคเพราะเห็นว่าเป็นโอกาสอันดี
ท่านเคานต์พูดต่อด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับจะบอกว่า ‘เห็นไหมล่ะ’
“เด็กผู้สูงศักดิ์ต้องมาทะเลาะกันเพราะยัยเด็กชั้นต่ำแค่นี้เนี่ยนะครับ ท่านดยุค ช่วยเรียกพ่อแม่ของยัยเด็กชั้นต่ำนั่นมารับโทษด้วยเถอะครับ!”
“...”
“สั่งสอนดูแลลูกประสาอะไรถึงได้มีสภาพแบบนี้ จะไม่ให้เรียกพ่อแม่มาลงโทษก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะครับ?! นี่แหละหนาถึงได้บอกว่าการอบรมสั่งสอนในบ้านมันสำคัญ... ชึ่ย”
คอนเต้เอียงคอพลางหัวเราะให้กับเสียงตะโกนโวยวายของท่านเคานต์
“อา การอบรมสั่งสอนในบ้านงั้นหรือ?”
ทันทีที่คำพึมพำอันเย็นเยียบเล็ดลอดออกมา―
“เฮือก”
“ฮึก”
เสียงสูดหายใจเข้าลึกดังแว่วมาจากรอบทิศทาง
‘โกรธเข้าแล้วสิ’
‘โกรธจัดมากๆ เลยด้วย’
เหล่าคนรับใช้ที่ไหวพริบดีต่างรับรู้ถึงบรรยากาศอันตรายได้ในทันทีและรีบหลุบตาต่ำลง
เป็นไปตามคาด ไอทมิฬสีดำกำลังค่อยๆ พวยพุ่งขึ้นมาจากด้านหลังของท่านดยุค
แม้จะยังเป็นช่วงกลางวันแสกๆ แต่เงาที่ทอดผ่านหลังคฤหาสน์กลับมืดมิดเป็นพิเศษ
“บอกให้พาพ่อแม่ของเด็กคนนี้มางั้นหรือ?”
ทว่า ท่านเคานต์กลับไม่มีความช่างสังเกตเอาเสียเลย
“ครับ ท่านดยุค หากท่านดยุครู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะลงทัณฑ์ ผมจะลงโทษแทนให้เองครับ เพราะฉะนั้นช่วยเรียกพ่อแม่ของเด็กคนนี้มาเดี๋ยวนี้เถอะครับ”
“หืม เอาสิ ก็ได้นี่”
คอนเต้ที่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวท่านเคานต์
ระยะห่างที่ร่นแคบลงในชั่วพริบตาทำให้ท่านเคานต์สะดุ้งตัวโยน
เงาสีดำทะมึนทาบทับลงบนใบหน้าของท่านดยุคที่กำลังก้มมองลงมา
อึก
ท่านเคานต์ที่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอฝืนอ้าปากพูดออกมา
“ต ตอนนี้คิดจะทำอะ...?”
“ทำอะไรน่ะหรือ ก็เรียกหา ฉันก็เลยมาให้แล้วนี่ไง”
“...ครับ?”
“ฉันออกมาแล้วนี่ไง พ่อของยัยตัวเล็กน่ะ”
สีหน้าของท่านเคานต์พลันเปลี่ยนเป็นโง่งมไปในทันที
“...มะ หมายความว่าอย่างไรกัน”
“หัวเป็นหินหรือไง ฟังไม่เข้าใจเรอะ เด็กคนนี้คือลูกสาวของฉัน และฉันก็คือพ่อของเด็กคนนี้”
เอาละ ถ้าอย่างนั้นคราวนี้
“คิดจะลงโทษยังไงล่ะ”
เสียงตวาดอันเย็นเยียบทำให้บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงัน
“ดูเหมือนพวกผู้ใหญ่จะต้องขอคุยกันเป็นการส่วนตัวสักครู่แล้วสิ”
คอนเต้ที่เอ่ยพึมพำพร้อมรอยยิ้มได้กระชากคอเสื้อของท่านเคานต์ที่หน้าซีดเผือดเอาไว้ ก่อนจะหายวับเข้าไปในมิติพิศวงที่สร้างขึ้นด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์
และหลังจากนั้นไม่นาน
ถุ้ย!
ปากทางของมิติพิศวงที่กำลังกระเพื่อมไหวก็คายท่านเคานต์ออกมาอย่างไม่ไยดี
“อ่อก!”
ท่านเคานต์ที่ถูกบ้วนทิ้งอย่างไร้ความปรานีกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นอย่างน่าสมเพช
ผิดกับคอนเต้ที่ก้าวออกมาจากมิติพิศวงด้วยท่วงท่าอันเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลาย
ในเสี้ยววินาทีที่เรียวขายาวก้าวแตะลงบนพื้น
“...ดะ ได้โปรด... ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตผมด้วยครับ ผมผิดไปแล้ว ลูกๆ ของผมผิดไปหมดแล้วครับ”
ท่านเคานต์ที่นอนคลุกฝุ่นอยู่กับพื้นรีบหมอบกราบลงพร้อมกับโขกหน้าผากลงบนผืนดินอย่างแรง
น้ำเสียงที่สั่นระริกนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
“พะ พ่อครับ!”
“พวกเราบอกแล้วไงครับว่าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด?!”
“หุบปากเดี๋ยวนี้!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่รู้จักดูสถานการณ์ของลูกชายทั้งสอง ท่านเคานต์ก็แผดเสียงตวาดลั่นทันที
“บังอาจขึ้นเสียงต่อหน้าท่านดยุคได้ยังไงกัน ไร้มารยาทสิ้นดี! พะ พ่อคนนี้เคยสั่งสอนพวกแกมาแบบนั้นหรือ?!”
แม้จะกำลังดุด่าลูกๆ อยู่ แต่ท่านเคานต์ก็ยังคงเหลือบมองดูสีหน้าของท่านดยุคอย่างกระวนกระวายใจระคนหวาดระแวง
นัยน์ตาสีน้ำเงินอันเฉยชาเหลือบมองสามพ่อลูกอย่างไม่ใส่ใจ
“ท่านเคานต์คงจะยุ่งมากสินะ ทั้งต้องทำงาน ทั้งต้องสั่งสอนลูกๆ”
“ฮะ ฮ่าๆ ไม่หรอกครับ”
“ยังขำออกอีกงั้นหรือ”
“ขอ ขออภัยด้วยครับ!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหัวขอโทษอย่างลนลาน คอนเต้ก็บิดคอคลายกล้ามเนื้อจนดังกร๊อบแกร๊บ
“พอลองคิดดูแล้ว ฉันคงทำให้เธอต้องลำบากเกินไป จนต้องกลับมาทบทวนตัวเองใหม่เลยล่ะ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจว่าจะโอนกิจการของตระกูลดยุคที่สเปลเดียดูแลอยู่ไปให้ตระกูลอื่นแทน”
“หา? หมายความว่ายังไงกัน... มะ ไม่ได้นะครับ! ได้โปรดทบทวนดูอีกครั้งเถอะครับ ท่านดยุค!”
“ฮ่าๆ ไม่เอาล่ะ”
ท่านดยุคตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะเสริมต่ออย่างไม่แยแส
“ฉันคงปล่อยให้คนโง่เง่ามาดูแลกิจการของตระกูลดยุคไม่ได้หรอก ถือโอกาสนี้กลับไปอยู่บ้านและใช้เวลากับครอบครัวให้เต็มที่เถอะ สักร้อยปีเป็นไง”
“ท่านดยุค เดี๋ยวก่อนครับ! ท่านดยุค ผมผิดไปแล้วครับ! เพราะฉะนั้นได้โปรด...!”
แม้ท่านเคานต์จะอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา แต่คอนเต้ก็ไม่แม้แต่จะไหวติงและหันหลังกลับไป
สายตาของเขาจับจ้องไปยังเมโลนี่ที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว และหลุยส์ที่ยืนกัดริมฝีปากแน่น
“เหอะ”
เสียงหัวเราะเยาะในลำคอดังแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยโทสะอันเดือดพล่าน
“ถ้าเกิดแอบยักยอกเงินเอาไว้ หรือทำเรื่องสกปรกอะไรลับหลังล่ะก็ นับจากนี้คงต้องดิ้นรนหาทางจัดการให้ดีแล้วล่ะ”
เพราะครั้งนี้ฉันไม่คิดจะมีความเมตตาให้เสียด้วยสิ
“มะ ไม่นะ...”
ภายในหัวของท่านเคานต์พลันปรากฏภาพเงินทุนและสิ่งของต่างๆ ที่ตนเคยแอบยักยอกเอาไว้แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ขนทั่วทั้งร่างลุกซู่ด้วยความสะพรึงกลัว
เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเอ่ยปากอ้อนวอนอีกต่อไป ได้แต่พร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า ‘พังแล้ว พังหมดแล้ว...’
จะเป็นอย่างไรก็ช่าง
คอนเต้อุ้มทั้งหลุยส์และเมโลนี่เข้าสู่อ้อมอกพร้อมกันในคราวเดียว
“ทะ ท่านพ่อ...”
เสียงสั่นระริกเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเล็กๆ ของเด็กน้อยที่ปิดสนิทมาโดยตลอด
“เอาสิ ไปกินขนมกันดีกว่า”
คอนเต้ตอบอย่างอ่อนโยนก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองหายลับเข้าไปในคฤหาสน์
‘บอกว่าตรงนี้สินะ’
ฉันเดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าประตูห้องที่ปิดสนิท
ที่นี่คือห้องของหลุยส์
ในวันที่มีเรื่องวุ่นวาย
หลุยส์ที่ถูกท่านดยุคอุ้มเข้ามาในคฤหาสน์ ปฏิเสธคำชวนไปกินขนมของท่านดยุคแล้วตรงดิ่งไปยังห้องพักของตัวเอง
แม้ในตอนที่อดีตท่านดยุคซึ่งเพิ่งได้ยินเรื่องราวทีหลังจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบมา―
“ไปพาไอ้พวกเด็กอวดดีนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่! บังอาจมารังแกหลานๆ ของฉัน... ไม่ใช่สิ หลานกับว่าที่หลานของฉันได้ยังไงกัน...!”
―แล้วอาละวาดโวยวายยกใหญ่ หลุยส์ก็ไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
หลุยส์ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่นนั้น
ตอนแรกฉันตั้งใจจะรอจนกว่าหลุยส์จะเปิดประตูออกมาเอง
‘คงต้องใช้เวลาจัดระเบียบความคิดในใจหน่อยล่ะมั้ง’
ด้วยความคิดเช่นนั้น
ทว่าเวลาที่เขาขังตัวเองอยู่ในห้องกลับยาวนานกว่าที่คิด
ทั้งกินอาหารอยู่แต่ในห้อง ทั้งปฏิเสธไม่ให้พวกคนรับใช้เข้าไป
ขนาดท่านดยุคหรืออดีตท่านดยุคไปหา เขาก็ยังไม่ยอมโผล่หน้ามาเลย
ถึงขั้นนี้แล้วจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร
‘ถ้าหลุยส์ไม่ยอมก้าวขาออกจากห้องไปแบบนี้ตลอดจะทำยังไงล่ะ...!’
ฉันกลัวเหลือเกินว่าถ้ามัวแต่เฝ้ามองดูอยู่แบบนี้ หลุยส์จะพลาดจังหวะเวลาที่จะออกมาจากห้องไป
ทั้งที่ชีวิตคนเราน่ะ จังหวะเวลาเป็นเรื่องสำคัญที่สุดแท้ๆ
และที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด―
‘ฉันยังไม่ได้กล่าวขอบคุณเลยนะ’
คำขอบคุณที่เขาช่วยสั่งสอนคุณชายสเปลเดีย ไม่สิ เจ้าพวกคนเลวที่มารังแกฉันนั่นไงล่ะ
“ฮู่ว วันนีจาต้องขอบคุนให้ด้ายเยย”
ฉันทำใจให้ฮึดสู้ ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ
เพียงไม่นาน ด้านในก็มีเสียงตอบกลับมาอย่างหมดเรี่ยวแรง
“...ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”
“พี่ชาย”
“...”
“หนูเมนโอนี่เองนะ”
“...”
“หนูคิดถุงพี่ชายก็เยยมาหา เปิดปะตูให้หน่อยม่ายด้ายหยอ”
คำตอบไม่ได้มีกลับมาโดยง่าย
เฮ้อ
ใช่แล้ว ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะง่ายดายแต่แรกอยู่แล้ว
ฉันเอนหลังพิงประตูแล้วทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนพื้น
“หนูจาอยู่ตงนี้จนกั่วพี่ชายจาเปิดปะตูให้เยย”
กำลังโหลดความเห็น...