คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 35

ตอน 35

ตอนที่ 35

“ฉันคงต้องขอฟังคำอธิบายหน่อยแล้วล่ะ ว่าทำไมถึงใช้ความรุนแรง”

“...”

“มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างสินะ เพราะฉันไม่คิดว่านายจะลงไม้ลงมือโดยไม่มีเหตุผลหรอก”

“...”

แม้คอนเต้จะเอ่ยถาม แต่หลุยส์ก็ยังไม่ยอมตอบ

ทว่าคนที่แผดเสียงโวยวายขึ้นมาแทนกลับเป็นอีเดน

“อยู่ดีๆ ก็เข้ามาซ้อมพวกเราครับ! จู่ๆ ก็ปล่อยหมัดใส่เลยนะครับ!”

เมื่อนั้นเอง ปากที่ปิดสนิทของหลุยส์จึงได้ยอมอ้าออก

“พวกแกเริ่มก่อนต่างหาก... เริ่มรังแกก่อนชัดๆ!”

“พูดเรื่องอะไรน่ะ! ฉันไปรังแกนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”

“พวกแก... เสนียดอย่างพวกแกมารังแกน้องสาวฉันก่อนนี่!”

“ยัยนั่นไปเป็นน้องสาวนายตั้งแต่เมื่อไหร่! นายเกลียดเด็กนั่นไม่ใช่หรือไง อีกอย่างนายไม่มีน้องสาวสักหน่อย!”

“ไม่ได้เกลียด! ไม่เคยเกลียดเลยสักนิด! แล้วนั่นก็น้องสาวฉันจริงๆ ด้วย!”

น้องสาวงั้นหรือ?

น้องสาวอะไรกัน?

ท่านเคานต์กะพริบตาปริบๆ ให้กับการโต้เถียงไปมาของพวกเด็กๆ

ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งเข้าพอดี

เด็กน้อยคนนั้นกำลังยืนตัวแข็งทื่อสั่นเทิ้มอยู่ด้านหลังของท่านดยุค

ผมเผ้าชี้ฟูกระเซอะกระเซิงไปหมด แถมยังสวมชุดกระโปรงสีคล้ำมอซอแบบที่พวกสามัญชนใส่กัน―

“ดูท่าท่านกงจื่อจะเป็นคนมีจิตใจโอบอ้อมอารีมากทีเดียวครับ ถึงได้เรียกเด็กมอมแมมพรรค์นั้นว่าน้องสาว ดูจากสภาพแล้ว คงเป็นคนในครอบครัวที่คนรับใช้พามาอยู่ด้วยชั่วคราวมั้งครับ...”

มุมปากของท่านเคานต์ยกยิ้มขึ้นเป็นเส้นโค้งบิดเบี้ยว

“ลูกๆ ของผมคงจะเห็นนังเด็กชั้นต่ำนั่นทำตัวตีตนเสมอตีสนิทกับท่านกงจื่อ ก็เลยตั้งใจจะสั่งสอนตักเตือนเบาๆ เสียหน่อยน่ะครับ”

“ถะ ถูกต้องแล้วครับ!”

“พวกเราแค่คิดจะสั่งสอนมารยาทให้ยัยหนูอวดดีนั่นเพื่อท่านกงจื่อก็เท่านั้นเองครับ พวกเราไม่ได้รับความเป็นธรรมเลยนะครับ ท่านพ่อ ท่านดยุค!”

สองคุณชายรีบผสมโรงเสริมขึ้นมาคนละประโยคเพราะเห็นว่าเป็นโอกาสอันดี

ท่านเคานต์พูดต่อด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับจะบอกว่า ‘เห็นไหมล่ะ’

“เด็กผู้สูงศักดิ์ต้องมาทะเลาะกันเพราะยัยเด็กชั้นต่ำแค่นี้เนี่ยนะครับ ท่านดยุค ช่วยเรียกพ่อแม่ของยัยเด็กชั้นต่ำนั่นมารับโทษด้วยเถอะครับ!”

“...”

“สั่งสอนดูแลลูกประสาอะไรถึงได้มีสภาพแบบนี้ จะไม่ให้เรียกพ่อแม่มาลงโทษก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะครับ?! นี่แหละหนาถึงได้บอกว่าการอบรมสั่งสอนในบ้านมันสำคัญ... ชึ่ย”

คอนเต้เอียงคอพลางหัวเราะให้กับเสียงตะโกนโวยวายของท่านเคานต์

“อา การอบรมสั่งสอนในบ้านงั้นหรือ?”

ทันทีที่คำพึมพำอันเย็นเยียบเล็ดลอดออกมา―

“เฮือก”

“ฮึก”

เสียงสูดหายใจเข้าลึกดังแว่วมาจากรอบทิศทาง

‘โกรธเข้าแล้วสิ’

‘โกรธจัดมากๆ เลยด้วย’

เหล่าคนรับใช้ที่ไหวพริบดีต่างรับรู้ถึงบรรยากาศอันตรายได้ในทันทีและรีบหลุบตาต่ำลง

เป็นไปตามคาด ไอทมิฬสีดำกำลังค่อยๆ พวยพุ่งขึ้นมาจากด้านหลังของท่านดยุค

แม้จะยังเป็นช่วงกลางวันแสกๆ แต่เงาที่ทอดผ่านหลังคฤหาสน์กลับมืดมิดเป็นพิเศษ

“บอกให้พาพ่อแม่ของเด็กคนนี้มางั้นหรือ?”

ทว่า ท่านเคานต์กลับไม่มีความช่างสังเกตเอาเสียเลย

“ครับ ท่านดยุค หากท่านดยุครู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะลงทัณฑ์ ผมจะลงโทษแทนให้เองครับ เพราะฉะนั้นช่วยเรียกพ่อแม่ของเด็กคนนี้มาเดี๋ยวนี้เถอะครับ”

“หืม เอาสิ ก็ได้นี่”

คอนเต้ที่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวท่านเคานต์

ระยะห่างที่ร่นแคบลงในชั่วพริบตาทำให้ท่านเคานต์สะดุ้งตัวโยน

เงาสีดำทะมึนทาบทับลงบนใบหน้าของท่านดยุคที่กำลังก้มมองลงมา

อึก

ท่านเคานต์ที่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอฝืนอ้าปากพูดออกมา

“ต ตอนนี้คิดจะทำอะ...?”

“ทำอะไรน่ะหรือ ก็เรียกหา ฉันก็เลยมาให้แล้วนี่ไง”

“...ครับ?”

“ฉันออกมาแล้วนี่ไง พ่อของยัยตัวเล็กน่ะ”

สีหน้าของท่านเคานต์พลันเปลี่ยนเป็นโง่งมไปในทันที

“...มะ หมายความว่าอย่างไรกัน”

“หัวเป็นหินหรือไง ฟังไม่เข้าใจเรอะ เด็กคนนี้คือลูกสาวของฉัน และฉันก็คือพ่อของเด็กคนนี้”

เอาละ ถ้าอย่างนั้นคราวนี้

“คิดจะลงโทษยังไงล่ะ”

เสียงตวาดอันเย็นเยียบทำให้บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงัน

◆ ◆ ◆

“ดูเหมือนพวกผู้ใหญ่จะต้องขอคุยกันเป็นการส่วนตัวสักครู่แล้วสิ”

คอนเต้ที่เอ่ยพึมพำพร้อมรอยยิ้มได้กระชากคอเสื้อของท่านเคานต์ที่หน้าซีดเผือดเอาไว้ ก่อนจะหายวับเข้าไปในมิติพิศวงที่สร้างขึ้นด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์

และหลังจากนั้นไม่นาน

ถุ้ย!

ปากทางของมิติพิศวงที่กำลังกระเพื่อมไหวก็คายท่านเคานต์ออกมาอย่างไม่ไยดี

“อ่อก!”

ท่านเคานต์ที่ถูกบ้วนทิ้งอย่างไร้ความปรานีกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นอย่างน่าสมเพช

ผิดกับคอนเต้ที่ก้าวออกมาจากมิติพิศวงด้วยท่วงท่าอันเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลาย

ในเสี้ยววินาทีที่เรียวขายาวก้าวแตะลงบนพื้น

“...ดะ ได้โปรด... ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตผมด้วยครับ ผมผิดไปแล้ว ลูกๆ ของผมผิดไปหมดแล้วครับ”

ท่านเคานต์ที่นอนคลุกฝุ่นอยู่กับพื้นรีบหมอบกราบลงพร้อมกับโขกหน้าผากลงบนผืนดินอย่างแรง

น้ำเสียงที่สั่นระริกนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

“พะ พ่อครับ!”

“พวกเราบอกแล้วไงครับว่าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด?!”

“หุบปากเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่รู้จักดูสถานการณ์ของลูกชายทั้งสอง ท่านเคานต์ก็แผดเสียงตวาดลั่นทันที

“บังอาจขึ้นเสียงต่อหน้าท่านดยุคได้ยังไงกัน ไร้มารยาทสิ้นดี! พะ พ่อคนนี้เคยสั่งสอนพวกแกมาแบบนั้นหรือ?!”

แม้จะกำลังดุด่าลูกๆ อยู่ แต่ท่านเคานต์ก็ยังคงเหลือบมองดูสีหน้าของท่านดยุคอย่างกระวนกระวายใจระคนหวาดระแวง

นัยน์ตาสีน้ำเงินอันเฉยชาเหลือบมองสามพ่อลูกอย่างไม่ใส่ใจ

“ท่านเคานต์คงจะยุ่งมากสินะ ทั้งต้องทำงาน ทั้งต้องสั่งสอนลูกๆ”

“ฮะ ฮ่าๆ ไม่หรอกครับ”

“ยังขำออกอีกงั้นหรือ”

“ขอ ขออภัยด้วยครับ!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหัวขอโทษอย่างลนลาน คอนเต้ก็บิดคอคลายกล้ามเนื้อจนดังกร๊อบแกร๊บ

“พอลองคิดดูแล้ว ฉันคงทำให้เธอต้องลำบากเกินไป จนต้องกลับมาทบทวนตัวเองใหม่เลยล่ะ ดังนั้นฉันเลยตัดสินใจว่าจะโอนกิจการของตระกูลดยุคที่สเปลเดียดูแลอยู่ไปให้ตระกูลอื่นแทน”

“หา? หมายความว่ายังไงกัน... มะ ไม่ได้นะครับ! ได้โปรดทบทวนดูอีกครั้งเถอะครับ ท่านดยุค!”

“ฮ่าๆ ไม่เอาล่ะ”

ท่านดยุคตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะเสริมต่ออย่างไม่แยแส

“ฉันคงปล่อยให้คนโง่เง่ามาดูแลกิจการของตระกูลดยุคไม่ได้หรอก ถือโอกาสนี้กลับไปอยู่บ้านและใช้เวลากับครอบครัวให้เต็มที่เถอะ สักร้อยปีเป็นไง”

“ท่านดยุค เดี๋ยวก่อนครับ! ท่านดยุค ผมผิดไปแล้วครับ! เพราะฉะนั้นได้โปรด...!”

แม้ท่านเคานต์จะอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา แต่คอนเต้ก็ไม่แม้แต่จะไหวติงและหันหลังกลับไป

สายตาของเขาจับจ้องไปยังเมโลนี่ที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว และหลุยส์ที่ยืนกัดริมฝีปากแน่น

“เหอะ”

เสียงหัวเราะเยาะในลำคอดังแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยโทสะอันเดือดพล่าน

“ถ้าเกิดแอบยักยอกเงินเอาไว้ หรือทำเรื่องสกปรกอะไรลับหลังล่ะก็ นับจากนี้คงต้องดิ้นรนหาทางจัดการให้ดีแล้วล่ะ”

เพราะครั้งนี้ฉันไม่คิดจะมีความเมตตาให้เสียด้วยสิ

“มะ ไม่นะ...”

ภายในหัวของท่านเคานต์พลันปรากฏภาพเงินทุนและสิ่งของต่างๆ ที่ตนเคยแอบยักยอกเอาไว้แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ขนทั่วทั้งร่างลุกซู่ด้วยความสะพรึงกลัว

เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะเอ่ยปากอ้อนวอนอีกต่อไป ได้แต่พร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า ‘พังแล้ว พังหมดแล้ว...’

จะเป็นอย่างไรก็ช่าง

คอนเต้อุ้มทั้งหลุยส์และเมโลนี่เข้าสู่อ้อมอกพร้อมกันในคราวเดียว

“ทะ ท่านพ่อ...”

เสียงสั่นระริกเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเล็กๆ ของเด็กน้อยที่ปิดสนิทมาโดยตลอด

“เอาสิ ไปกินขนมกันดีกว่า”

คอนเต้ตอบอย่างอ่อนโยนก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองหายลับเข้าไปในคฤหาสน์

◆ ◆ ◆

‘บอกว่าตรงนี้สินะ’

ฉันเดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าประตูห้องที่ปิดสนิท

ที่นี่คือห้องของหลุยส์

ในวันที่มีเรื่องวุ่นวาย

หลุยส์ที่ถูกท่านดยุคอุ้มเข้ามาในคฤหาสน์ ปฏิเสธคำชวนไปกินขนมของท่านดยุคแล้วตรงดิ่งไปยังห้องพักของตัวเอง

แม้ในตอนที่อดีตท่านดยุคซึ่งเพิ่งได้ยินเรื่องราวทีหลังจะรีบวิ่งกระหืดกระหอบมา―

“ไปพาไอ้พวกเด็กอวดดีนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่! บังอาจมารังแกหลานๆ ของฉัน... ไม่ใช่สิ หลานกับว่าที่หลานของฉันได้ยังไงกัน...!”

―แล้วอาละวาดโวยวายยกใหญ่ หลุยส์ก็ไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

หลุยส์ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่นนั้น

ตอนแรกฉันตั้งใจจะรอจนกว่าหลุยส์จะเปิดประตูออกมาเอง

‘คงต้องใช้เวลาจัดระเบียบความคิดในใจหน่อยล่ะมั้ง’

ด้วยความคิดเช่นนั้น

ทว่าเวลาที่เขาขังตัวเองอยู่ในห้องกลับยาวนานกว่าที่คิด

ทั้งกินอาหารอยู่แต่ในห้อง ทั้งปฏิเสธไม่ให้พวกคนรับใช้เข้าไป

ขนาดท่านดยุคหรืออดีตท่านดยุคไปหา เขาก็ยังไม่ยอมโผล่หน้ามาเลย

ถึงขั้นนี้แล้วจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร

‘ถ้าหลุยส์ไม่ยอมก้าวขาออกจากห้องไปแบบนี้ตลอดจะทำยังไงล่ะ...!’

ฉันกลัวเหลือเกินว่าถ้ามัวแต่เฝ้ามองดูอยู่แบบนี้ หลุยส์จะพลาดจังหวะเวลาที่จะออกมาจากห้องไป

ทั้งที่ชีวิตคนเราน่ะ จังหวะเวลาเป็นเรื่องสำคัญที่สุดแท้ๆ

และที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด―

‘ฉันยังไม่ได้กล่าวขอบคุณเลยนะ’

คำขอบคุณที่เขาช่วยสั่งสอนคุณชายสเปลเดีย ไม่สิ เจ้าพวกคนเลวที่มารังแกฉันนั่นไงล่ะ

“ฮู่ว วันนีจาต้องขอบคุนให้ด้ายเยย”

ฉันทำใจให้ฮึดสู้ ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ

เพียงไม่นาน ด้านในก็มีเสียงตอบกลับมาอย่างหมดเรี่ยวแรง

“...ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”

“พี่ชาย”

“...”

“หนูเมนโอนี่เองนะ”

“...”

“หนูคิดถุงพี่ชายก็เยยมาหา เปิดปะตูให้หน่อยม่ายด้ายหยอ”

คำตอบไม่ได้มีกลับมาโดยง่าย

เฮ้อ

ใช่แล้ว ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะง่ายดายแต่แรกอยู่แล้ว

ฉันเอนหลังพิงประตูแล้วทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนพื้น

“หนูจาอยู่ตงนี้จนกั่วพี่ชายจาเปิดปะตูให้เยย”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 35
อ่านตอน 36 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 34กลับหน้าเรื่อง
ตอน 34ตอน 36