คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 36

ตอน 36

ตอนที่ 36

ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบกลับมา

“...ฉันไม่เปิดให้หรอก เพราะงั้นกลับไปซะ”

“ม่ายอา เมนโอนี่รอได้ หนูจาอยู่ตงนี้ ควาที่กระหายน้ำก็ต้องขุดบ่อเองสิ”

“...ไปได้ยินคำแบบนั้นมาจากไหนเนี่ย”

“เคยอ่านเจอในหนังสือ”

พอเห็นว่าเขายังยอมตอบกลับมาบ้างก็ค่อยโล่งอกหน่อย

ดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจตัดขาดตัวเองออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงสินะ

เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปราวสองชั่วโมงหลังจากที่ฉันนั่งพิงประตูอยู่แบบนั้น

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันสะดุ้งตกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อเห็นฉัน

“คุณหนู? ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้...”

“หนูมาหาพี่ชาย”

“อา! พยายามเข้านะคะ! ขอเป็นกำลังใจให้ได้พบกันนะคะ”

“อื้อ”

บางคนที่คอยให้กำลังใจการรอคอยของฉันก็เอาเบาะรองนั่ง ผ้าห่ม และขนมมาให้

‘ไม่จำเป็นต้องเอามาให้ก็ได้แท้ๆ’

สำหรับคนที่เคยใช้ชีวิตเป็นขอทานข้างถนนอย่างฉัน ทางเดินในคฤหาสน์ดยุคแค่นี้ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก

‘แต่ก็ปฏิเสธน้ำใจไม่ได้นี่นา’

ฉันนั่งเคี้ยวคุกกี้กร้วมๆ เดี๋ยวนั่งเดี๋ยวนอนลงบนเบาะนุ่มๆ สลับไปมาพลางรอคอยหลุยส์

ในที่สุด คนที่ยอมยกธงขาวก่อนก็คือหลุยส์

ในตอนที่ฉันกำลังคิดหนักว่าจะต้องกินมื้อเที่ยงที่นี่ด้วยหรือเปล่า ประตูก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก

“...จะเข้ามาก็เข้ามา”

“โอ้ อื้อ!”

ทันทีที่ได้รับคำอนุญาตอย่างไว้ตัว ฉันก็รีบมุดตัวเข้าไปในช่องประตูที่แง้มไว้อย่างว่องไว

“ยัยบ้าเอ๊ย เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก...!”

หลุยส์สะดุ้งโหยงพลางร้องตะโกนลั่นเมื่อเห็นฉันบุกรุกเข้ามาอย่างไม่ฟังอีร้าค่าอีรม

“ฮิๆ ก็เผื่อว่าพี่ชายจาเปี่ยนใจงาย ม่ายด้ายเยยนะ”

“...ยัยบ้าเอ๊ย บื้อจริงเชียว”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว หลุยส์ก็ทิ้งตัวลงนั่งคุดคู้อยู่ข้างเตียง

ฉันจึงรีบดูลาดเลาแล้วเดินเข้าไปนั่งคุดคู้ข้างๆ เขาด้วยท่าทางเดียวกัน

“นี่แน่ะ พี่ชาย ทำมายถึงม่ายยอมออกจากห้องหยอ”

“ก็แค่ไม่อยากออก”

“แค่นั้นหยอ”

“...อืม แค่นั้นแหละ”

โกหกชัดๆ

ถึงอย่างนั้นฉันก็พยักหน้ารับแทนที่จะซักไซ้ต่อ

“แล้วเธอล่ะ... มาหาฉันทำไมกัน”

“มาขอบคุนงาย”

“...อะไรนะ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างพลางหันมามองฉัน

“ตอนนั้น ขอบคุนที่ช่วยเมนโอนี่ไว้นะ พี่ชายเท่ฝุดๆ ปายเยย”

“...เรื่องแค่นั้นจะต้องมาขอบคุณทำไมกัน”

“อื้อ?”

“ฉันถามว่ามันน่าขอบคุณตรงไหนกันเล่า!”

หลุยส์ตะโกนออกมาคล้ายคับแค้นใจ ไหล่ของเขาไหวสะท้านขณะหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

“ตั้งแต่แรกแล้ว... มันเป็นเพราะฉันพูดจาร้ายกาจใส่เธอต่างหาก พวกนั้นเห็นแบบนั้นถึงได้มารังแกเธอไงล่ะ”

ฮึก ฮือ

ฉันสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงที่เขากล่าวต่อมานั้นเริ่มสั่นเครือและฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ด้วยความตกใจฉันจึงหันไปมอง และเห็นคางของเด็กชายเกร็งแน่นจนย่นเป็นลูกคลื่นลูกเล็กๆ

“ฉะ...ฉันเองก็ไม่ได้อยากทำตัวร้ายกาจใส่เธอหรอกนะ”

“...งั้นก็สนิดกันจิ”

“แบบนั้นไม่ได้!”

“ทามมายล่ะ”

“ก็เพราะว่า...”

หลุยส์ที่กำลังสะอึกสะอื้นซบหน้าลงกับหัวเข่าของตัวเองอย่างแรง

“การสนิทกับเธอ... มันคือการทรยศต่อพี่ชายของฉันน่ะสิ!”

...หือ?

ทรยศเหรอ?

‘ทำไมหลุยส์ถึงคอยหลบหน้าฉัน’

ในที่สุดก็ได้ยินคำตอบของเรื่องที่สงสัยมาตลอดเสียที

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี

‘ทำไมการสนิทกับฉันถึงเป็นการทรยศต่อพี่ชายของเขากันล่ะ?’

เพราะอะไรกัน?

“ทามมายสนิดกับเมนโอนี่ถึงเปงการทรยดล่ะ?”

“...ถ้าฉันสนิทกับเธอ มันก็แปลว่าฉันยอมรับว่าเธอคือน้องสาวของฉันน่ะสิ แปลว่าฉันยอมรับว่าเธอเป็นลูกสาวของคุณอาจริงๆ น่ะ”

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการทรยศล่ะ

ยังดีที่หลุยส์ไม่ได้หยุดพูดอยู่แค่นั้น

“เดิมที คนที่จะได้สืบทอดตำแหน่งดยุคต่อจากคุณปู่ไม่ใช่คุณอา แต่เป็นแม่ของฉันต่างหาก”

“...อื้อ”

เพราะเป็นเรื่องที่เคยได้ยินจากท่านดยุคมาแล้วจึงไม่ได้ตกใจอะไร

แน่นอนว่ายังไม่เคยได้ยินคำอธิบายอย่างละเอียดก็เถอะ

“แม่ของฉันเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก ทั้งคุณปู่ทั้งคุณอาต่างก็เคยบอกว่าแม่ของฉันจะต้องเป็นท่านดยุคที่เท่มากแน่ๆ แต่ว่า... พอแม่ตกอยู่ในอาการโคม่า คุณอาก็ได้เป็นดยุคแทน”

หลุยส์ใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างรวดเร็วแล้วนึกย้อนไปถึงวันวาน

◆ ◆ ◆

เมื่อ 4 ปีก่อน

หลังจากที่ท่านแม่ตกอยู่ในอาการโคม่าจากอุบัติเหตุรถม้า

“พ่อจะหาทางปลุกแม่ให้ตื่นขึ้นมาให้ได้ เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงแล้วรออยู่นี่นะ”

พ่อเริ่มออกจากบ้านไปโดยบอกว่าจะไปหาทางทำให้แม่ฟื้น

จนตอนนี้แทบจะได้เห็นหน้ากันแค่ปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น

แทนที่พ่อซึ่งไม่อยู่บ้าน คุณปู่กับคุณอาจึงกลายมาเป็นผู้ปกครองดูแลพวกเราสองพี่น้อง

“คิดเสียว่าเป็นพ่ออีกคนก็แล้วกัน ยังไงก็คงได้เจอกันบ่อยกว่าพ่อแท้ๆ ของพวกเธออยู่แล้วนี่”

“ไอ้เด็กนี่! นั่นมันใช่คำที่ควรพูดต่อหน้าเด็กๆ หรือไง!”

หลังจากที่คุณปู่สืบทอดตำแหน่งดยุคให้คุณอา คุณอาก็เรียกตนกับพี่ชายมาพูดคุย

“ตำแหน่งนี้เดิมทีเป็นของแม่พวกเธอ เพราะงั้นไว้ภายหลังฉันจะคืนมันให้กับพวกเธอเอง”

“...แต่ถ้าคุณอามีลูกล่ะครับ ก็ต้องสืบทอดให้เด็กคนนั้นไม่ใช่หรือครับ”

ต่อคำถามที่พี่ชายเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง คุณอาส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก เพราะฉันไม่คิดจะแต่งงาน และไม่คิดจะมีลูกด้วย”

“...ผมจะพยายามครับ จะพยายามเป็นผู้สืบทอดที่ไม่ทำให้ต้องอับอายให้ได้ครับ”

“ไม่ต้องพยายามหรอก ทำใจให้สบายเถอะ สำหรับฉันแล้วเธอเป็นหลานที่ไม่เคยทำให้ผิดหวังอยู่เสมอ”

พี่อัสเตอร์ไม่ได้ตอบอะไรต่อคำพูดของคุณอา

และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พี่ชายก็ใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างดุเดือดเอาเป็นเอาตาย

“ฉันจะต้องได้รับการยอมรับจากคุณอา จะต้องได้รับการยอมรับจากคุณอาเพื่อสืบทอดบรรดาศักดิ์อย่างสง่าผ่าเผยให้ได้”

แม้คุณอาจะบอกว่ายอมรับอยู่แล้วโดยไม่ต้องพยายาม แต่พี่อัสเตอร์ก็ไม่อาจทำใจยอมรับคำพูดนั้นได้

ตนได้เฝ้ามองความพยายามทั้งหมดของพี่ชายจากที่ที่ใกล้ชิดที่สุด

ว่าพี่ชายใช้ชีวิตอย่างพยายามแค่ไหน

ว่าปรารถนาอย่างแรงกล้าเพียงใด

ภาพของพี่ชายที่อุดจมูกซึ่งมีเลือดกำเดาไหลแล้วนั่งติดโต๊ะหนังสือจนถึงรุ่งสางยังคงแจ่มชัดอยู่ตรงหน้า

“แต่ถ้าคนอย่างฉันดันยอมรับว่าเธอเป็นลูกสาวของคุณอาไปแล้วละก็ พี่ พี่น่ะ...”

เสียงพึมพำแผ่วเบาที่เคล้าน้ำตาตามมา

◆ ◆ ◆

ฉันมองหลุยส์ด้วยสายตาสงสารจับใจ

‘...ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ’

เหตุผลที่หลุยส์คอยหลบหน้าฉันขนาดนั้น

หลุยส์แค่กำลังกลัวฉันต่างหาก

แม่ที่ล้มป่วย พ่อที่ไม่อยู่เคียงข้าง

สองพี่น้องที่ต้องเติบโตมาด้วยมือของท่านอาและคุณปู่แทนพ่อแม่ที่ขาดหายไป

พี่ชายที่พยายามสานต่อความฝันที่ยังไม่เป็นจริงของแม่ กับน้องชายที่คอยเฝ้ามองสิ่งนั้น

แล้วจู่ๆ ก็มีลูกนอกสมรสของท่านดยุคโผล่มาตรงหน้า

‘นี่มันหายนะชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง’

ต่อให้เป็นแค่ลูกนอกสมรส แต่โอกาสที่ลูกแท้ๆ ซึ่งสืบสายเลือดของท่านดยุคจะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ย่อมมีมากกว่าหลานชายอยู่แล้ว

หลุยส์ถึงได้พยายามไม่ยอมรับฉัน เพื่อพี่ชายที่ทุ่มเทอย่างหนักเพื่อจะสืบทอดบรรดาศักดิ์

ฉันรู้สึกปวดใจเหลือเกิน

ความจริงแล้ว ถ้าเพียงแต่ฉันไม่โผล่มา พวกเขาก็คงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องพรรค์นี้แท้ๆ

ใจจริงแล้วฉันอยากจะ―

‘ฉันไม่ใช่ลูกสาวจริงๆ ของท่านดยุคหรอกนะ ไม่ต้องกังวลไป ฉันกับท่านดยุคเป็นแค่คู่สัญญากัน คนที่ท่านดยุคเป็นห่วงและหวังดีจากใจจริงไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพี่ชายอัสเตอร์กับพี่ชายหลุยส์ต่างหาก’

―อยากจะบอกความจริงออกไปแบบนั้นอยู่หรอก แต่มันทำไม่ได้นี่สิ

‘ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่ฉันพอจะทำได้ก็คือ...!’

ฉันผุดลุกขึ้นยืนทันที

การเคลื่อนไหวอันกะทันหันทำให้หลุยส์ที่ซบหน้าอยู่กับหัวเข่ายอมเงยหน้าขึ้นมา

“พี่ชาย หนูไม่เป็นท่านดยุคหรอกนะ”

“...อะไรนะ?”

“หนูได้เป็นท่านหญิงก็พอแย้ว ข้าวก็ได้กินตั้งวันละฉามมื้อ ได้กินขนมด้วย มีหนังสือเยอะแยะก็ชอบ อบอุ่นก็ดี แถมยังมีคุณปู่ มีคุณพ่อ แล้วก็มีพี่ชาย หนูชอบม้ากมาก แค่นั้นก็พอแย้ว”

นัยน์ตาคู่นั้นที่มองมาทางฉันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

ดีละ กำลังหวั่นไหวอยู่สินะ

“แย้วพี่ชายยูอิสก็ฝึกซ้อมอย่างหนักม้ากมากเยยนี่นา พี่ชายอัสเตอร์เป็นคนที่ขยันกั่วพี่ชายยูอิสคนนั้นอีกนะ”

“ใช่แล้ว พี่ชายน่ะพยายามมากกว่าฉันตั้งเยอะ”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ชายอัสเตอร์ก็ต้องได้เป็นท่านดยุคฉิ ไม่ใช่เด็กอย่างหนูฉักหน่อย”

พยักหน้าหงึกๆ

พอได้ยินคำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ หลุยส์ก็พลันมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

“เด็กอย่างเธออะไรกัน ทำไมพูดแบบนั้นเล่า”

“...อื้อ?”

ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางถามกลับเมื่อถูกทักท้วงในเรื่องที่คาดไม่ถึง

“แม่ฉันบอกว่าการด้อยค่าตัวเองเป็นเรื่องไม่ดี ฉันรู้ว่าเธอพยายามปลอบใจฉัน แต่ถึงอย่างนั้นก็อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ”

“อา อื้อ”

ฉันพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย

รู้สึกเหมือนโดนฟาดหัวเข้าอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว

ในระหว่างนั้น หลุยส์ก็ใช้แขนเสื้อถูขยี้เช็ดขอบตาไปมา

“พอได้ยินที่เธอพูดแล้ว รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อยนึง”

“...เพราะเมนโอนี่บอกว่าจาม่ายเป็นท่านดยุคหยอ”

“พูดตรงๆ นะ มันอาจจะดูขี้ขลาดไปหน่อย แต่มันก็มีเหตุผลนั้นอยู่ด้วยแหละ”

หลุยส์ที่ยอมรับออกมาตามตรงย่นจมูกทีหนึ่ง

“แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ”

“ถ้าอย่างนั้นแย้วคืออะไยหยอ”

หลุยส์หยิบถุงมือออกมาจากอกเสื้อแล้วกำไว้ในมือ

มันคือถุงมือคู่นั้นที่อัสเตอร์ให้เป็นของขวัญ

“ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าที่ผ่านมาตัวเองเข้าใจอะไรผิดไปน่ะ”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 36
อ่านตอน 37 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 35กลับหน้าเรื่อง
ตอน 35ตอน 37